ΟΡΕΙΝΟΣ

Ο σπουδαιότερος εκπρόσωπος παγκοσμίως της κατανόησης και αντιμετώπισης του τραύματος, ιδρυτής του Κέντρου Ψυχικού Τραύματος της Μασαχουσέτης, καθηγητής Ψυχιατρικής του Χάρβαρντ και συγγραφέας του παγκόσμιου best seller «Το σώμα δεν ξεχνά». Το βιβλίο του είναι παγκόσμια επιτυχία, best seller των New York Times, ενώ κατατάσσεται κάθε εβδομάδα στα best sellers του Amazon οκτώ χρόνια μετά από την πρώτη κυκλοφορία του, έχοντας εξασφαλίσει πάνω από 66.000 κριτικές αναγνωστών στο Amazon και 135.000 αξιολογήσεις στο Goodreads.

Ο Dr. Bessel van der Kolk θεωρείται ο «σύγχρονος Σίγκμουντ Φρόιντ» της μετατραυματικής αποκατάστασης, καθώς είναι υπεύθυνος για μια κυριολεκτικά σύγχρονη επανάσταση στον τομέα της ψυχικής υγείας.

Τι λέει ο ψυχίατρος για το τραύμα και την θεραπεία του

Μέσω της πολύχρονης νευροεπιστημονικής του έρευνας, έχει ανοίξει το δρόμο για νέες προσεγγίσεις στο Διαγενεακό και στο Σύνθετο τραύμα και πλέον η δυνατότητα για θεραπεία γίνεται όλο και πιο εφικτή και προσβάσιμη για τα άτομα και τους πολιτισμούς στο σύνολό τους.

Στη σύγχρονη μελέτη της ψυχικής υγείας, το Τραύμα αντιμετωπίζεται ως Πανδημία, γιατί είναι μια μορφή ψυχολογικής και νευρολογικής εκφυλιστικής «λοίμωξης» που αφορά όλο τον πληθυσμό και επηρεάζει την ψυχική και σωματική υγεία των ανθρώπων.

Ο ψυχίατρος και συγγραφέας θα πραγματοποιήσει ένα διήμερο masterclass στην Αθήνα, πάνω στο Διαγενεακό και Σύνθετο τραύμα. Ο αμερικανός ψυχίατρος θα βρίσκεται στην Αθήνα στις 14 και 15 Σεπτεμβρίου 2023, αμέσως μετά τη παρουσία του στο παγκόσμιο συνέδριο του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης για το τραύμα και την ψυχική υγεία.

Πηγή: iefimerida.gr – Bessel van der Kolk –

Ομάδα στελεχών της interamerican σε σεμινάριο στο ξενοδοχείο της Εύβοιας γύρω στο 2000.

Βάση της επικούρειας διδασκαλίας και πυρήνας της επικούρειας τέχνης τού ευ ζην υπήρξε η ρήση-παράγγελμα του Επίκουρου λάθε βιώσας, που μνημονεύεται στα «Ηθικά» του Πλουτάρχου (Ει καλώς είρηται το λάθε βιώσας).

Το λάθε είναι β’ ενικό πρόσωπο προστακτικής αορίστου β’ (έλαθον) του ρήματος λανθάνω, που σημαίνει μένω κρυμμένος ή απαρατήρητος, διαφεύγω την προσοχή κάποιου.

Το βιώσας είναι μετοχή (ονομαστική αρσενικού γένους) αορίστου α’ (εβίωσα) του ρήματος βιώ (βιόω-ώ), που σημαίνει ζω, περνώ τη ζωή μου.

Το ρήμα λανθάνω ανήκει σε εκείνη την ομάδα ρημάτων (μεταξύ άλλων, διάγω, διατελώ, οίχομαι, τυγχάνω, φαίνομαι, φθάνω) που, όταν συντάσσονται με κατηγορηματική μετοχή, αποδίδονται με τροπικό επίρρημα, η δε κατηγορηματική μετοχή που εξαρτάται από αυτά με ρήμα.

Βάσει των ανωτέρω, το απόφθεγμα του Επίκουρου λάθε βιώσας σημαίνει ζήσε κρυφά, ζήσε εν κρυπτώ ή στην αφάνεια. Κατ’ επέκταση, ζήσε απαρατήρητος, μακριά από τη δημοσιότητα και χωρίς να προβάλλεσαι.

Δυστυχώς, όπως παρατηρείται και σε αρκετές άλλες περιπτώσεις χρήσεως παροιμιωδών φράσεων ή τυποποιημένων εκφράσεων στη νέα ελληνική γλώσσα, το λάθε βιώσας απαντά ουκ ολίγες φορές κακοποιημένο: λάθρα βιώσας ή και λάθρα βιώσαι.

Μολονότι το μεν επίρρημα λόγιας προέλευσης λάθρα (κρυφά, χωρίς να γίνεται κανείς αντιληπτός) ανήκει στην οικογένεια τού λανθάνω, το δε βιώσαι είναι απαρέμφατο του προαναφερθέντος αορίστου α’ εβίωσα, το αποτέλεσμα δεν μπορεί ασφαλώς να γίνει αποδεκτό.

Η επιλογή του «λάθε βιώσας», είναι μια πολύ δύσκολη επιλογή. Απαιτεί την ωριμότητα του ανθρώπου, που έχει «καθαρίσει» εντελώς με τους ετεροπροσδιορισμούς και το μόνο που τον αφορά είναι αποκλειστικά ο αυτοπροσδιορισμός, κυρίως μέσω της πνευματικής του καλλιέργειας. Εν ολίγοις το άτομο που οι θετικές ηδονές συμβιώνουν μαζί του χωρίς όμως να τον προσδιορίζουν, ενώ η γαλήνη του θυμικού του,(καταστηματική ηδονή), είναι η μόνη που τον αφορά.
Σε αντίθεση με τα παραπάνω, ο «λάθρα βιώσας» ενσυνείδητα ή και ασυνείδητα, ζει στο σκότος που είτε έχει επιλέξει, είτε του έχει επιβληθεί, φοβούμενος εσαεί την δαμόκλειο σπάθη της κοινωνικής κριτικής (κατακραυγής κατ’ αυτόν), ακριβώς γιατί σε αντίθεση με τον «λάθε βιώσαντα» ο ετεροπροσδιορισμός αποτελεί τον αυτοπροσδιορισμό του! Τεράστια η διαφορά.

Μίνυες – Έκπληκτοι οι Άγγλοι μηχανικοί είδαν, από το 1892 κιόλας, προϊστορικά αποστραγγιστικά έργα.

Ο Βοιωτικός Κηφισός εισέρχεται στο έδαφος του νομού από την επαρχία Λοκρίδας και διασχίζει τις πεδιάδες της Χαιρώνειας, του Ορχομενού και της Κωπαΐδας. Η πεδιάδα της Κωπαΐδας, συνέχεια των πεδιάδων της Χαιρώνειας και του Ορχομενού, ήταν άλλοτε μια αβαθής λίμνη (η μεγαλύτερη της Ελλάδας), μήκους 24 χλμ., πλάτους 13 χλμ. και βάθους 3 μέτρων.

Οι Μινύες υπήρξαν οι πρώτοι που σκέφτηκαν να την αποξηράνουν. Δεν γνωρίζουμε πόσο χρόνο τους πήρε αλλά τα κατάφεραν να αποκτήσουν μιαν απέραντη εύφορη έκταση δημιουργώντας ένα εκπληκτικό, για την εποχή, υδραυλικό σύστημα που άφησε άναυδους τους αρχαιολόγους, όταν το είδαν. «Είναι τα μεγαλύτερα αρδευτικά έργα της αρχαίας Ευρώπης», αποφάνθηκαν οι Γερμανοί ερευνητές που τα μελετούν από το 1990.

Ο πολιτισμός των Μινύων, του λαού που έζησε στη Βοιωτία με έδρα τον Ορχομενό, γνώρισε τη μεγάλη του ακμή του κατά 2η π.Χ. χιλιετία, παράλληλα με τον μυκηναϊκό, στον οποίο ουσιαστικά ανήκει. Υπάρχουν μάλιστα πολλοί ερευνητές, που πιστεύουν ότι η Αργοναυτική εκστρατεία απηχεί δικές τους περιπέτειες. Και τα μινυακά αγγεία, που έχουμε στη διάθεσή μας, μαρτυρούν έναν υψηλό βαθμό πολιτισμού.

Σήμερα πιστεύεται ότι οι Μινύες που εγκαταστάθηκαν στον Ορχομενό της Βοιωτίας υπήρξαν έθνος δραστήριο και ιδίως ναυτικό που ανέπτυξε εμπορικές σχέσεις με άλλα ελληνικά φύλα ομόδοξα, ομόγλωσσα και ομότροπα, με συνέπεια ν’ αποκτήσει μεγάλο πλούτο και ισχύ. Σε απόδειξη αυτού, ο Παυσανίας αναφέρει τον θολωτό τάφο του γενάρχη Μινύα που ο ίδιος είδε και που ανήκε στους μεσοελλαδικούς χρόνους (ΙΖ’ με ΙΣΤ’ π.Χ. αιώνα).

Η πόλη του Ορχομενού χτίστηκε πλάι στην Ακιδαλία πηγή του Βιργιλίου ή την πηγή των Χαρίτων, όπως τη λέει ο Παυσανίας. Τέσσερα ποτάμια έχυναν τα νερά τους στον κάμπο και τον πλημμύριζαν. Από εκεί, συνέχιζαν ως το βουνό και χάνονταν στις καταβόθρες. Ο αναμορφωτής του νεοελληνικού κράτους Χαρίλαος Τρικούπης οραματίστηκε την αποξήρανση της λίμνης. Ο Τρικούπης δε ζούσε πια, να δει τη δικαίωση του οράματός του. Πρόλαβε, όμως, να νιώσει πως ερχόταν δεύτερος. Τον είχαν προλάβει οι Μινύες, πάνω από 3.500 χρόνια πριν!

Έκπληκτοι οι Άγγλοι μηχανικοί είδαν, από το 1892 κιόλας, προϊστορικά αποστραγγιστικά έργα. Ο Έλληνας συνεργάτης στα έργα, μηχανικός Καμπάνης, μελέτησε τα ευρήματα, που αργότερα έγιναν αντικείμενο έρευνας και άλλων ειδικών.

Οι μεγαλοφυείς Μινύες είχαν φτιάξει τρεις αναχωματικές τάφρους στη μέση και στις δυο άκρες της λίμνης και διοχέτευαν τα νερά στις καταβόθρες, με τέτοιον τρόπο, ώστε να ρυθμίζουν όπως ήθελαν το ύψος της στάθμης. Μ’ άλλα λόγια, όχι μόνον είχαν αποξηράνει την απέραντη έκταση, αλλά χρησιμοποιούσαν τα νερά των ποταμών για να αρδεύουν τα νέα χωράφια τους. Δημιουργήθηκε έτσι ένα πλωτό αρδευτικό κανάλι μήκους περίπου 43 χλμ. και πλάτους σαράντα, η «Διώρυγα των Μινύων», που συνδεόταν με ένα περιφερειακό και άλλα μικρότερα ενώ, στην περιοχή υψώθηκαν τα κυκλώπεια τείχη του Γλα.

Οι έρευνες αποκάλυψαν και μια συμπληρωματική τεχνητή καταβόθρα, μήκους 2.230 μέτρων, ύψους 1,80 μ. και πλάτους 1,5 μ. με 16 κάθετα φρέατα. Στην πλούσια Αίγυπτο, τη δουλειά των τεχνητών καναλιών, που έφτιαξαν οι Μινύες, την έκανε ο θεϊκός Νείλος, όταν αποφάσιζε να ξεχειλίσει. Στον Ορχομενό, οι άνθρωποι αποφάσιζαν. Ο άλλοτε βυθός της λίμνης, φορτωμένος με την εύφορη λάσπη (ιλύ) που είχαν αποθέσει εκεί οι αιώνες, αποδείχτηκε ασύλληπτα γόνιμος. Το μαρτυρούν οι σιτοβολώνες, που αποκαλύφθηκαν εκεί στις κατοπινές ανασκαφές:

Πελώρια στρογγυλά κτίρια με εσωτερική διάμετρο έξι μέτρων, που έκλειναν από πάνω με κεραμίδια. Με σκάλες, οι Μινύες ανέβαιναν στην κορφή, έχυναν μέσα το στάρι και σφράγιζαν την οροφή. Όταν ήθελαν να πάρουν ποσότητα σταριού, αποσφράγιζαν ειδικά ανοίγματα στον κυλινδρικό τοίχο, από όπου χυνόταν έξω όσο χρειάζονταν. Ώσπου ν’ αδειάσουν οι σιτοβολώνες, ερχόταν η εποχή του νέου θερισμού.

Η περιοχή κατοικήθηκε από την Πρωτοελλαδική ακόμα περίοδο (3η π.Χ. χιλιετία). Από τότε υπάρχουν και οι σιτοβολώνες. Στην Υστεροελλαδική (1600 – 1100 π.Χ.), ο Ορχομενός είχε ήδη εξελιχθεί σε πλουσιότατο μυκηναϊκό κέντρο με δική του βασιλική δυναστεία (παλαιότερος γνωστός βασιλιάς ο μυθικός Ετεοκλής). Οι Μινύες έλεγχαν ολόκληρη την περιοχή του Παγασητικού και του Ευβοϊκού κόλπου κι αποτελούσαν τον ναυτικό παράγοντα του μυκηναϊκού πολιτισμού. Γύρω στα 1400 π.Χ., έφτασαν στο απόγειο του πλούτου.

Όμως, οι καταβόθρες δεν ήταν σταθερές. Κάποιες από αυτές, κατά καιρούς, βούλωναν. Οι Μινύες κατασκεύασαν έναν νέο αγωγό κι έστελναν τα νερά στη γειτονική Λάρυμνα, όταν η απορρόφηση παρουσίαζε προβλήματα. Με τα χρόνια, οι φυσικές υποδοχές των νερών βούλωσαν ολοκληρωτικά. Ίσως να έφταιγε και η επέμβαση των ανθρώπων που ποτέ δεν μπόρεσαν να υποτάξουν πλήρως τη φύση.

Τα νερά δεν έβρισκαν πια διέξοδο κι ο αγωγός, που τα έστελνε στη Λάρυμνα, δεν επαρκούσε. Σιγά – σιγά, ο κάμπος πλημμύρισε, ξανάγινε λίμνη. Τα εύφορα χωράφια σκεπάστηκαν πάλι απ’ τα νερά. Ο Ορχομενός άρχισε να φθίνει. Στα 1100 π.Χ. δεν ήταν παρά ένα φτωχικό χωριό. Έτσι τον αναφέρει και ο Όμηρος στον Νεών κατάλογο. Ο Ορχομενός ξεχάστηκε.

Συνεχίστε την ανάγνωση του “Έκπληκτοι οι Αγγλοι μηχανικοί με τα αρδευτικά έργα των αρχαίων Μινύων στην Κωπαΐδα”

Αν πραγματικά θέλεις να γνωρίσεις έναν άνθρωπο δώσε προσοχή στο πως συμπεριφέρεται: στον σερβιτόρο, στον υπάλληλο του πρατηρίου καυσίμων, και γενικά σε έναν απλό υπάλληλο που απευθύνεται να τον εξυπηρετήσει…..

Άν ό,τι έκανες χθες σου φαίνεται ακόμη σπουδαίο, τότε δεν έχεις κάνει και πολλά σήμερα …

Μιχάλης Γκορμπατσώφ

Ήταν ωραίο εκείνο το απόγευμα με την ατελείωτη συζήτηση στο
πεζοδρόμιο.

Τα πουλιά κελαηδούσαν, οι άνθρωποι πέρναγαν, τ’ αυτοκίνητα τρέχανε.
Στο απέναντι παράθυρο το ράδιο έπαιζε ρεμπέτικα και το κορίτσι του
διπλανού μας τραγούδαγε το ντέρτι του.
Φυλλοροούσε η ακακία κι ευωδίαζε το γιασεμί
και μες στην Τάπια τα παιδιά παίζαν κρυφτούλι
και τα κορίτσια γύρναγαν σκοινί—
παίζαν στην Τάπια και δεν ξέραν απο θάνατο,
παίζαν στην Τάπια και δεν ξέραν απο τύψη,
κι εγώ τους αγάπησα πολύ τους ανθρώπους εκείνο το απόγευμα,
δεν ξέρω γιατί, πολύ τους αγάπησα, σαν ένας μελλοθάνατος.

Ν.Χριστιανόπουλος

Ο εμφύλιος και οι σκοτεινές όψεις του μετεμφυλιακού κράτους είναι ένα ταμπού.Συνειδητά η ασυνειδητα δεν θελουμε να ξύνουμε εκείνες τις μεγάλες πληγές.Είδαμε και πάθαμε να τις υπερβούμε και ακόμα μένει δηλητήριο στις φλέβες μας. Ένας μαθητής που τελειώνει το σχολείο αμφιβάλλω αν ξέρει ότι έγινε εμφύλιος. Θα έρθει η ώρα να κριθούν όλα μέ τη νηφαλιότητα του πανδαμάτορα χρόνου.

Κυρίως το σμπαραλιασμα της συνείδησης με τις δηλώσεις μετανοίας.Αλλά όχι μόνο αυτό.Τα πάντα.Τις ένθεν και ένθεν εξαρτήσεις,τα μίση,τις εκτελέσεις των απλών αγωνιστών τις φυλακίσεις αλλά και τις πάμπολλες « προοδευτικές» δολοφονίες της ΟΠΛΑ στα χωριά και τις γειτονιές όπως αυτή του Κιτσου Μαλτέζου για την οποία ένα βράδυ άκουγα νε κατάνυξη και προσοχή στο σπίτι μου να μου διηγείται την ιστορία ο ΓΑ Μαγκακης.Αλλά και η φρίκη της Ελένης Παπαδακη.Δυο συναρπαστικές προσωπικότητες.Αυτό που δεν μπορεί να γραφτεί γι αυτη τη γενιά το συμπυκνωνει ο Σαββόπουλος με ένα στίχο: «εφιάλτης ηταν το είδωλο αλήθεια ήταν το παθος».

άτυχη γενιά,πολύπαθη,παγιδευμενη,ονειροπόλος…

Πάνος Μπιτσαξής

Η απρέπεια είναι το κύριο χαρακτηριστικό των νεοελλήνων ..

Δημήτρης Μαρωνίτης

Ο Δημήτρης Μαρωνίτης, αναφερόμενος συχνότερα ως Δ. Ν. Μαρωνίτης, ήταν Έλληνας καθηγητής πανεπιστημίου, κλασικός φιλόλογος, κριτικός της νέας ελληνικής λογοτεχνίας, μεταφραστής αρχαίων Ελλήνων συγγραφέων και δοκιμιογράφος.

καφέ στο θρυλικό καφέ: Café de la Paix (5, Place de l’Opéra –  Παρίσι)

Το 1975 η γαλλική κυβέρνηση ανακήρυξε το Café de la Paix ιστορικό μέρος. Αυτό το θρυλικό καφέ έχει αποτελέσει το σκηνικό για πολλούς πίνακες ζωγραφικής, ταινίες και ένα ποίημα. Το περίτεχνο εσωτερικό του με τους ζωγραφισμένους τοίχους και η κοντινή του απόσταση με την Όπερα Γκαρνιέ κάνουν αυτό το διαχρονικό μέρος να μοιάζει περισσότερο με μουσείο παρά με απλή καφετέρια. Έχει αγαπηθεί από Γάλλους συγγραφείς όπως ο Γκυ ντε Μωπασσάν και ο Εμίλ Ζολά.

•Απόγευμα Κυριακής.Παρακολουθώ και έχω σαλταρει τις απευθείας συνδέσεις του Open.Εικόνα πρώτη.Έφηβοι πλατσουρίζουνε στο χωριό,μέχρι το λαιμό ,στα βρωμονερα για να δώσουν το σακουλάκι με το «φάρμακο»σε γιαγιά εγκλωβισμένη στο σπίτι της.Η αποκοτιά της ελπιδοφόρας σκληροτράχηλης νιότης.Η χαρά της μάχιμης προσφοράς.Αύριο θα είναι υπευθυνοι πολιτες.Μετά η Παγώνη με τα μη της επιστημης.Προς Θεού όχι.Μολύνσεις ,αρρώστιες,κουνουπια,σκουπίδια χημικά,λύματα.Το χάος.Το ένστικτο του γονιού εξεγείρεται μέσα μου.Δεν υπάρχει κάποιος να τους πει να μη βουτάνε χωρις προφύλαξη;Παιδιά είναι.Τι κάνουν όλοι αυτοί οι μαντραχαλοι που τους καμαρώνουν.Λίγο μυαλό δεν έχουν;Τι ψάχνω.Ναναι καλά τα παιδάκια αυτο μόνο.
•Εικονα δεύτερη.Ο υφυπουργός κ.τάδε.Τι θα γίνει με τα νεκρά ζώα κ.Υφυπουργε είναι υγειονομική βομβα πλέουν στα στάσιμα νερά.Είναι αρμόδια η Περιφέρεια όχι εμείς.Δώσαμε οδηγιες στις κτηνιατρικές υπηρεσίες των περιφερειών.Ο ΕΛΓΑ θα πάρει τις δηλώσεις.Το Υπουργείο θα κάνει τις αντιπαραβολες.Το υπουργείο Υγειας θα κάνει δειγματοληψίες των νερών.Το υπουργείο Οικονομικών τις αποζημιώσεις.Λαμβανουμε μεριμνα να γίνουν όλα γρήγορα.Ποτε;όταν υποχωρήσουν τα ύδατα.Τώρα δεν ξέρουμε τι συμβαίνει.Δεν τον ρώτησαν για σκουπίδια και λύματα.Κάποιος άλλος θάναι αρμόδιος.Μάλλον ο Δήμος.Αυτός είναι επι της γεωργίας τι δουλειά έχει με συτα.
•Εικόνα τριτη.Εθελοντρια.Φωνάζει.Είναι δίπλα μας ένα πλημμυρισμένο ποιμνιοστάσιο με 370 νεκρά πρόβατα.Τους λενε να τα φορτώσουν με τα χέρια αλλά δεν μπορούν οι άνθρωποι πως να το κάνουν με τα χέρια μέσα στα λασπόνερα.Μερικοί ανησυχούν γιατί αν δεν τα μετρήσει ο ΕΛΓΑ δεν θα αποζημιωθούν.Μα ο Υφ υπουργός το δήλωσε.Δεν χρειάζεται να έρθουν λέει η δημοσιογράφος.Εντάξει αυτό αλλά στο άλλο είναι η περιφέρεια.Μόνη λύση η απευθείας ανάθεση σε ιδιώτες.Κατεπειγόντως.Αν δεχτεί κάποιος ιδιώτης να το κάνει.
Ποια περιφέρεια και με τι μηχανισμούς;Παρε το αυγο και κούρεφτο.
•Εικόνα τεταρτη.Αγρότης σε τρακτέρ.Τι θέλετε να ρωτήσουμε τον Υφυπουργο ρωτάει η ρεπόρτερ.Υφ υπουργός;δεν ξέρω καν ποιος είναι απαντά.Κάθε λίγο αλλάζουν.
•Ποιος συντονίζει τους συναρμόδιους;Κατα νομον μόνο ο πρωθυπουργος.Το σύστημα μας είναι πρωθυπουργοκεντρικο και δεν αλλάζει.Αυτό πρέπει να καλύψει το επιτελικο κράτος.Γιατί προφανως δεν προλαβαίνει ο πρωθυπουργός.Δεν το ξέρει ούτε αυτό ούτε άλλα χίλια.Αν το μάθει θα είναι ήδη αργά για δάκρυα.Και αυτό δεν μπορεί παρα να είναι στο Μαξίμου.Και όταν λεω συντονισμό εννοώ να σηκώνεται το τηλ.και κάποιος να λέει καντο τώρα όχι σε μια ώρα τώρα και όσοι τον ακούν όποιοι και αν είναι ,να ξέρουν ότι αυτό είναι τέλος.Εντολή Πρωθυπουργου.Κι αυτός ο κάποιος ,είτε είναι υπουργός είτε με οποιοδήποτε τίτλο,να ηγείται επιτελείων με εξαιρετικές αναλυτικές ικανοτητες και με ικανότητες ταχείας εκτίμησης και απόφασης και να ενεργει στο όνομα του πρωθυπουργού όταν δεν μπορεί να το κάνει ο ίδιος.Δεν είναι κάτι μαγικο το επιτελικο κράτος.Αυτό είναι σε γενικές γραμμές.Βέβαια δεν είναι μόνο για τις έκτακτες καταστάσεις.Είναι για πολλά.Απλως στις έκτακτες το έλλειμμα του είναι καταλυτικής σημασίας.
•Αν πρέπει σε κάτι να λογοδοτήσει πολιτικά ο Μητσοτακης είναι ότι πήγε να το κάνει και στη πρώτη στραβή έκανε πίσω.Την ουρά στα σκέλια.Εγκατέλειψε και τον όρο.Τι περίμενε;να αλλάξει η τυχη;καλό θαταν αλλά τα λάθη εκδικούνται.Γι αυτό τον βλέπετε να τρέχει ο ίδιος σαν τη σβούρα.
•Επιμένω σχολαστικά.Όποιος πυροβολεί την ιδέα του επιτελικού κράτους δεν ξέρει τι είναι και πως λειτουργεί το κράτος.Είναι ακατάλληλος να κυβερνήσει.Όποιος ζητάει να βελτιωθεί τότε ναι υπάρχει αντικείμενο συζήτησης.Το επιτελικο κρατος είναι ζητούμενο.Άμεσο μάλιστα όπως φαίνεται.
•Εκτος αν ο Ανδρουλακης,η Αχτσιόγλου και εσχάτως ο Κασελακης πιστεύουν πως είναι οι Άτλαντες που κουβαλούν στους ώμους τον Ουρανό.Η αν στερξουν να μας πουν κάποια καλύτερη ιδέα.Ευπρόσδεκτη.Ας αφήσουν το επιτελικο κράτος έξω από την πολεμική.Γιατί όπως φαίνεται προσωρας καταργηθηκε.Δεν υπάρχει.Αυτό είναι φο προβλημα.Η κριτική τους έπιασε τόπο.

Πάνος Μπιτσαξής