Ο Ηράκλειτος, με μια από τις πιο πυκνές και διαχρονικές του ρήσεις, έθεσε ένα θεμέλιο λίθο της ανθρώπινης ύπαρξης: ο χαρακτήρας του ανθρώπου είναι η μοίρα του. Δεν μιλά για εξωτερικά γεγονότα, για τύχη, συγκυρίες ή θεούς· μιλά για κάτι εσωτερικό, αμίλητο και αποφασιστικό: για το ήθος.

Στην ηρακλείτεια σκέψη, ο άνθρωπος κουβαλά μέσα του τον δαίμονα –όχι ως υπερφυσική οντότητα, αλλά ως εσωτερική δύναμη που διαμορφώνει την πορεία του. Οι πράξεις, οι επιλογές, ο τρόπος που βλέπει τον κόσμο και στέκεται απέναντί του, χτίζουν μια αόρατη ρότα που τον οδηγεί, συχνά χωρίς ο ίδιος να το καταλαβαίνει.

Δεν μας καθορίζει τόσο το τι μας συμβαίνει, όσο το πώς στεκόμαστε απέναντι σε αυτό που μας συμβαίνει. Δύο άνθρωποι μπορεί να ζήσουν το ίδιο γεγονός: ο ένας το μετατρέπει σε αφορμή για πρόοδο, ο άλλος σε πρόσχημα για παραίτηση. Το γεγονός είναι το ίδιο· το ήθος είναι διαφορετικό –και η μοίρα, αναπόφευκτα, επίσης.

Το ήθος δεν είναι φτιαγμένο από μεγάλα λόγια, αλλά από μικρές σταθερές κινήσεις: από την προθυμία να διορθωθούμε, την επιμονή να συνεχίσουμε, τη γενναιοδωρία χωρίς ανταλλάγματα, την ακεραιότητα όταν κανείς δεν βλέπει. Αυτές οι κρυφές πράξεις, μέρα τη μέρα, γίνονται χαρακτήρας. Και ο χαρακτήρας γίνεται πορεία ζωής.

Με έναν τρόπο σχεδόν ποιητικό, ο Ηράκλειτος μας υπενθυμίζει ότι η πραγματική μοίρα δεν έρχεται απ’ έξω· την πλάθουμε εμείς οι ίδιοι. Ό,τι γινόμαστε μέσα μας, αυτό συναντάμε τελικά μπροστά μας. Και ίσως αυτό να είναι το πιο απελευθερωτικό μήνυμα: ότι η μοίρα, όσο κι αν φαίνεται αμετακίνητη, αρχίζει πάντα από μια εσωτερική μας απόφαση.

Η ρήση του Ευγένιου Ιονέσκο μοιάζει παράδοξη, σχεδόν προκλητική, κι όμως κρύβει μέσα της μια βαθιά αλήθεια που μόνο οι ανήσυχοι μπορούν να νιώσουν.

Όποιος προσπαθεί απλώς να συμβαδίσει με την εποχή του, τρέχει πάντα ένα βήμα πίσω. Διότι η εποχή –η πραγματική εποχή, όχι η εξωτερική μόδα– δεν είναι ποτέ στατική.

Συνεχώς μετακινείται, αλλάζει, ανατρέπεται. Και όποιος πασχίζει να την προλάβει, καταλήγει απλός μιμητής, όχι δημιουργός.

Ο Ιονέσκο μάς θυμίζει πως η ουσιαστική δημιουργικότητα πηγάζει από εκείνους που δεν προσαρμόζονται παθητικά.

Είναι εκείνοι που τολμούν να δουν λίγο πιο πέρα, ακόμη κι αν αυτό τους κοστίσει μοναξιά, αμφισβήτηση ή παρεξήγηση. Ο πραγματικά σύγχρονος άνθρωπος δεν είναι αυτός που ακολουθεί τα ρεύματα, αλλά εκείνος που τα δημιουργεί· που τολμά να αντικρούσει την εποχή του, να της αντισταθεί, να την ξεβολέψει.

Στην ουσία, ο Ιονέσκο μιλά για την παγίδα της συμμόρφωσης. Όταν το ζητούμενο είναι «να είσαι επίκαιρος», τότε η επικαιρότητα γίνεται φυλακή. Ο δημιουργός, ο στοχαστής, ο άνθρωπος που αναζητά βαθύτερο νόημα, οφείλει να είναι λίγο ασύμβατος. Να μην αρκείται σε όσα ο κόσμος θεωρεί δεδομένα. Να βρίσκεται σε μόνιμη εγρήγορση, όχι για να ακολουθήσει, αλλά για να ανακαλύψει και να οδηγήσει.

Και ίσως αυτό είναι το αληθινό μήνυμα:

Για να είσαι της εποχής σου, πρέπει να την ξεπερνάς.

Να στέκεσαι μισό βήμα έξω από τον χορό, ώστε να έχεις τη δυνατότητα να δεις τις κινήσεις του συνόλου. Να αρνείσαι τον ρόλο του θεατή και να διεκδικείς τον ρόλο του δημιουργού.

Ο κόσμος προχωρά χάρη σε εκείνους που δεν συμβαδίζουν. Χάρη σε εκείνους που, όπως έλεγε κι ο Ιονέσκο, «τολμούν να σκεφτούν αυτό που ακόμη δεν ειπώθηκε».

https://youtube.com/watch?v=pYDMv5BtmWM%3Fsi%3DCUFhx5iCrV_2aYxs

Σαν σήμερα το 1893 το «δυστυχώς επτωχεύσαμεν» – Από τον Χαρίλαο Τρικούπη 117 χρόνια μετά στα μνημόνια –

Τρεις χρεοκοπίες, μια δεκαετής κρίση και μια χώρα που δείχνει να ορθοποδεί. Αλλά πόσο σίγουροι μπορούμε να είμαστε ότι βάλαμε τελικά μυαλό; Και πόσο μάλλον όταν το κράτος ευημερεί και οι οικογένειες δυστυχούν;

Το 1893 ο Χαρίλαος Τρικούπης ομολογεί στη Βουλή αυτό που όλοι φοβούνταν: «δυστυχώς επτωχεύσαμεν». Η Ελλάδα δεν μπορεί να πληρώσει τα δάνειά της. Ένα μικρό κράτος με μεγάλες φιλοδοξίες, λίγη παραγωγή και πολλά δανεικά για έργα και στρατιωτικές δαπάνες, προσγειώνεται βίαια. Ακολουθεί ο Διεθνής Οικονομικός Έλεγχος. Μια πρώτη ιστορική «τρόικα» πριν την ώρα της.

Λίγες δεκαετίες μετά, το σενάριο επαναλαμβάνεται. Η Μεγάλη Ύφεση του 1929 χτυπά και την Ελλάδα, οι αγορές στεγνώνουν, οι εξαγωγές βουλιάζουν. Το 1932 η χώρα κηρύσσει ξανά στάση πληρωμών. Στη συνέχεια, Κατοχή, Εμφύλιος, υπερπληθωρισμός· η οικονομία σχεδόν διαλύεται.

Κι όμως, από τις στάχτες γεννιέται το λεγόμενο «ελληνικό θαύμα» μιάς περιόδου που ξεκινά το 1950. Υψηλοί ρυθμοί ανάπτυξης, εκβιομηχάνιση, μεσαία τάξη που μεγαλώνει. Μόνο που το θαύμα στηρίζεται σε φθηνά εργατικά και ένα κράτος που οργανώνεται γύρω από το ρουσφέτι. Οι ανισότητες και οι στρεβλώσεις μένουν κάτω από το χαλί.

Μετά τη Μεταπολίτευση, η δημοκρατία συνοδεύεται από ένα νέο κοινωνικό συμβόλαιο: αυξήσεις, διορισμοί, επιδόματα, ένα κράτος-πατερούλης που δανείζεται για να τα πληρώσει όλα. Τη δεκαετία του ’90 προσπαθούμε να «σοβαρευτούμε» για να μπούμε στο ευρώ και τα καταφέρνουμε. Όμως το κοινό νόμισμα με ισοτιμία 1€ = 340,750 δρχ φέρνει ακρίβεια και γίνεται νέο «ναρκωτικό»: Κατανάλωση, υπερδαπανηροί Ολυμπιακοί, δάνεια, με την παραγωγή να μένει πίσω.

Το 2010 ο λογαριασμός σκάει με πάταγο. Αποκλεισμός από τις αγορές, τρία μνημόνια, ύφεση που εξαφανίζει το 1/4 του ΑΕΠ, εκτόξευση της ανεργίας, φυγή νέων στο εξωτερικό. Για χρόνια, η Ελλάδα γίνεται διεθνές παράδειγμα προς αποφυγή.

Σήμερα, η εικόνα είναι πολύ διαφορετική: Ανάπτυξη πάνω από τον μέσο όρο της Ευρωζώνης, μείωση του χρέους ως ποσοστό του ΑΕΠ, επιστροφή σε επενδυτική βαθμίδα. Θεσμικά, η χώρα είναι πιο «δεμένη» μέσα στην Ευρωζώνη, τα δημοσιονομικά παρακολουθούνται στενά, οι στατιστικές υπηρεσίες λειτουργούν πιο σοβαρά. Θα έλεγε κανείς ότι, ναι, κάποιο μυαλό βάλαμε.

Αρκεί αυτό; Όχι απαραίτητα. Το παραγωγικό μοντέλο παραμένει εύθραυστο, εξαρτημένο από τουρισμό και κατανάλωση, με χαμηλή παραγωγικότητα, δημογραφική γήρανση και ένα κράτος που ακόμη παλεύει με το πελατειακό DNA του. Που δεν θέλει στη πράξη (γιατί από λόγια καλά πάμε) να πατάξει και τη διαφθορά Και το κυριότερο; 

Οι αριθμοί, οι στατιστικές που αφορούν την μικροοικονομία και τα ταμεία του κράτους ευημερούν, αλλά με την πλειοψηφία των πολιτών να δυσανασχετούν για ακρίβεια στα ράφια, τα ενοίκια, την ενέργεια, να αγκομαχούν με μισθούς που αντέχουν μόνο για 20 μέρες και να «ταΐζονται» με επιδόματα – μπαλώματα.

Αν τελικά μάθαμε το μάθημα, δεν θα φανεί από τους τίτλους των οίκων αξιολόγησης, αλλά από κάτι πολύ πιο πεζό. Αν θα καταφέρουμε για πολλά χρόνια να παράγουμε περισσότερα απ’ όσα ξοδεύουμε, χωρίς να υποθηκεύουμε ξανά το μέλλον. Και κυρίως αν μπορέσει κάποια κυβέρνηση, γιατί η σημερινή μάλλον έχει χάσει το τρένο, η ευμάρεια των κρατικών ταμείων, να αντανακλάται και στα οικογενειακά. 

Δύσκολη εξίσωση; Δύσκολο το ισοζύγιο; Όπως και να το πούμε, είναι αναγκαίο. Μετά το «δυστυχώς επτωχεύσαμεν» και τα μνημόνια, να γίνει επιτέλους η Ελλάδα μία σφριγηλή οικονομικά χώρα, αλλά και με ευτυχισμένους πολίτες που δε ζητούν τα πολλά, αλλά θέλουν να ζουν με αξιοπρέπεια.

Πηγή: Άρθρο του Τέρενς Κουίκ απο τη Huff post

Τσι τη κόφτει την Αστυνομία το αεροδρόμιο;

•Ο κτηνοτρόφος με τη γκλίτσα πλησίασε τα μικρόφωνα.Θελουμε να μπούμε στο αεροδρόμιο είπε.Και μας εμποδίζει η Αστυνομία.Δεν καταλαβαίνω «τσι τη κόφτει την Αστυνομία.Το αεροδρόμιο δεν είναι δικό μας είναι τω Γερμανώ».

Μετά από λίγο πλησίασαν κάτι τουρίστες που ήθελαν να ταξιδέψουν go τους είπαν .Airtport καπούτ.Τσι τους κόφτει.Ηταν οι τύποι στα Χανιά που πιέζουν για τη διατήρηση της υπέροχης «τεχνικής λύσης».Να δηλώνουν την Κωπαιδα και να επιδοτούνται.Τη νόμιμη αυτή λύση όπως τη σχεδίασε ο ΣΥΡΙΖΑ και την εφήρμοσε πιστά,την τέντωσε,την τερμάτισε η ΝΔ.Ο Τσίπρας σε πλήρη αφωνία.

•Θα εβρισκα χαριτωμενο το στιγμιότυπο γιατί δεν περιμένω από το κτηνοτρόφο να κάνει οικονομοτεχνική ανάλυση επιπτώσεων και συμφωνώ σε τελική ανάλυση ότι δεν τον κόφτει.Ομως το τσι με κόφτει είναι η κρατούσα κυβερνητική πολιτική και τα σπασμένα τα πληρώνει η χώρα.
•Τσι με κόφτει,αγρότες, αν σας χρωστάμε και δεν πληρώνουμε.Δεν χάθηκε ο κόσμος.Φταιμε γι αυτό με τη ρεμούλα που έγινε αλλά τι να κάνουμε.Συμβαινουν αυτά.Δεν αντέχετε;εντάξει αλλά τσι με κόφτει.
•Τσι με κόφτει αν καταστρέφεστε και το κόστος παραγωγής είναι μεγαλύτερο από τη τιμή που πουλάτε.Τσι με κόφτει για τις φυσικες καταστροφές και τα άρρωστα κοπάδια.Θα κάτσουμε να σκάσουμε για το ρύζι της Χαλαστρας;Θα συζητήσουμε πολιτισμένα όταν φτάσετε στο Σύνταγμα με στολισμένα τρακτέρ να κάνουμε Χριστούγεννα μαζί.Για το νερό,το ρεύμα,το πετρέλαιο,το ΦΠΑ στις ζωοτροφές και τα εφόδια.
•Τσι με κόφτει αν βαφτίζονται ελληνικά τα ασιατικά προϊόντα.Κατω από τη μύτη μας και με την ανοχή μας.Ελευθερη οικονομία έχουμε.Ελεγχοι;Μετα μη διαμαρτύρεστε για τις τιμές στο super market.Πως θα πέσουν οι τιμές αν δεν ενισχύσουμε τους κερδοσκόπους;
•Τσι με κόφτει ο Φραπές,ο Χασάπης,η Φεράρι;τα λεφτά τους είναι αναπτυξιακά.Ενισχύουν και τον ΟΠΑΠ.Και στο κάτω κάτω όλοι τρώνε,τόσοι ενδιάμεσοι δουλεύουν,πως θα ζήσουν όλοι αυτοί.Θα σκάσουμε για τους κουτόφραγκους;καλά τα είπε ο Αυγενάκης στον Ανδρουλάκη.Δεν φοράς τη φανέλα της Εθνικής Ελλάδος.
•Και μη κουνιέστε πολύ γιατί είδατε τι παρήγγειλε ο Εισαγγελέας του Αρείου Πάγου.Ολοι στη μπουζου για παρακώλυση συγκοινωνιών.Εχει δίκιο.Πληρη αντίληψη της πραγματικότητας από τη θαλπωρή της Λεωφόρου Αλεξάνδρας όπου η κίνηση διεξάγεται κανονικά και η παραγωγή νεραντζιών στις νερατζιές δεν έχει επηρεαστεί.Και που θα σας βαλουν;Στο Αλκαζαρ ,το γήπεδο της ΑΕΛ στη Λάρισα .Να αποφευχθούν και οι μεταγωγές.Αλκαζαρ σημαίνει στα αραβικά είτε φρούριο είτε παλάτι.Σε παλάτι θα σας πάνε.Μερικες χιλιάδες είστε θα χωρέσετε μαζί με τα τρακτέρ.
•Η κυβέρνηση έχει χάσει τα αυγά και τα πασχάλια.Η ανικανότητα της να διαχειριστεί τα θέματα είναι πραγματικά παροιμιώδης.Ο φόβος της αποκάλυψης τη κάνει να μη μπορεί να μοιράσει δύο γαϊδάρων άχυρα.

Πάνος Μπιτσαξής

Δ. Σαββόπουλος

Αφιερωμένο στους επαναστατημένους «αγρότες» μας ….

Η ιστορία της Fujifilm (Fuji Photo Film) αποτελεί την ιδανική αντιπαράθεση στην τραγωδία της Kodak. Η Fujifilm, ένας επίσης γίγαντας στον χώρο του φωτογραφικού φιλμ, αντιμετώπισε τις ίδιες προκλήσεις με την ψηφιακή επανάσταση, αλλά επέλεξε τον δρόμο της δημιουργικής ανανέωσης, αποδεικνύοντας τον ρόλο του Δημιουργικού Φύλακα σε όλο του το μεγαλείο.

Ο Φύλακας που Μετέτρεψε τη Γνώση σε Νέα Δημιουργία

Η Fujifilm αναγνώρισε γρήγορα ότι η επιχείρηση του φιλμ ήταν καταδικασμένη. Ωστόσο, αντί να χάσει τον πυρήνα της γνώσης της, τον διατήρησε και τον εφάρμοσε σε τελείως νέους τομείς.

1. Η Φύλαξη της Τεχνογνωσίας

Ο ρόλος του Φύλακα στη Fujifilm επικεντρώθηκε στην τεχνολογία, όχι στο τελικό προϊόν:

• Φύλαξη Αρχής (Τομείς): Η εταιρεία είχε τεράστια εξειδίκευση σε τρεις βασικούς τομείς που ήταν κρίσιμοι για την παραγωγή φιλμ, αλλά και για την ευρύτερη βιομηχανία:

• Τεχνολογία Υλικών (Material Science): Η δημιουργία λεπτών επιστρώσεων, η χημική σύνθεση, η διαχείριση της οξείδωσης.

• Κολλαγόνο και Ζελατίνη (Gelatin & Collagen): Βασικά συστατικά του φιλμ.

• Επεξεργασία και Ανάλυση Εικόνας (Image Processing).

2. Η Δημιουργική Μεταμόρφωση

Ο ρόλος του Δημιουργικού ήταν η επαναφορά αυτής της τεχνογνωσίας σε νέες αγορές:

• Από το Φιλμ στα Καλλυντικά: Η τεχνογνωσία της Fujifilm στη διαχείριση του κολλαγόνου και στην πρόληψη της οξείδωσης (που καταστρέφει το φιλμ) εφαρμόστηκε στη δημιουργία αντιγηραντικών κρεμών και καλλυντικών (όπως η σειρά Astalift). Αυτό που προστάτευε το φιλμ μπορούσε να προστατεύσει και το ανθρώπινο δέρμα!

• Από το Φιλμ στην Ιατρική: Η τεχνολογία λεπτών επιστρώσεων και η επεξεργασία εικόνας μεταφέρθηκαν στη δημιουργία ιατρικών συστημάτων απεικόνισης (όπως ακτινογραφικά συστήματα και ιατρικά πληροφοριακά συστήματα), καθώς και στην ανάπτυξη φαρμάκων.

• Η Στρατηγική του “Instax”: Η Fujifilm δεν εγκατέλειψε εντελώς τη φωτογραφία. Αντί να προσπαθήσει να ανταγωνιστεί τις ψηφιακές κάμερες (όπως έκανε αρχικά η Kodak), δημιούργησε την Instax (στιγμιαία φωτογραφία). Εδώ, ο Δημιουργικός πήρε την “ψυχή” του Φύλακα (τη φυσική, άμεση ανάμνηση) και την επαναλανσάρισε ως lifestyle προϊόν, αποφεύγοντας τον πόλεμο της τεχνολογίας.

Το Δίδαγμα

Η Fujifilm ήταν ένας Δημιουργικός Φύλακας επειδή:

1. Δεν ερωτεύτηκε το προϊόν (το φιλμ), αλλά τη γνώση (την επιστήμη υλικών).

2. Αποδέχτηκε τον “κανιβαλισμό” του παλαιού μοντέλου, επενδύοντας στη ριζική διαφοροποίηση.

Η επιτυχία του παρελθόντος δεν ήταν για τη Fujifilm ένα πεδίο για να αναπαυτεί, αλλά ένα θησαυροφυλάκιο γνώσης από το οποίο μπόρεσε να αντλήσει για να χτίσει ένα τελείως νέο μέλλον στους τομείς της Υγείας και των Προηγμένων Υλικών.