ΟΡΕΙΝΟΣ

«Πιστεύεις πραγματικά ότι το φεγγάρι δεν υπάρχει όταν δεν το κοιτάς;»

Το είπε ο Άλμπερτ Αϊνστάιν στον  φίλο του Abraham Pais!!

Η μέση τροχιακή ταχύτητα της Γης είναι περίπου 30 χιλιόμετρα το δευτερόλεπτο ή 110.000 χιλιόμετρα την ώρα.

Όταν η Γη είναι πιο κοντά στον Ήλιο (που συμβαίνει στις αρχές Ιανουαρίου, περίπου δύο εβδομάδες μετά το βόρειο χειμερινό ηλιοστάσιο) κινείται γρηγορότερα από ό, τι όταν είναι πιο μακριά. Άρα, σε διαφορετικές ημερομηνίες η ταχύτητα της Γης μεταβάλλεται.

Πηγή:http://physics4u.gr

Ένας φίλος από τα παλιά -από τα ωραία χρόνια της interamerican-μας αποχαιρέτησε …

αλησμόνητα θα μας μένουν τα ωραία εταιρικά ταξίδια, σχεδόν σε όλα τα μέρη τον πλανήτη, που είχες οργανώσει !

Καλό κατευόδιο στο δικό σου μοναχικό και χωρίς επιστροφή ταξίδι αγαπητέ συνάδελφε Μαρσέλ Τοπαλιάν…

Θερμά συλλυπητήρια στην οικογένεια του.

Γκαίτε: «Ο έξυπνος άνθρωπος αλλάζει γνώμη, ο ηλίθιος ποτέ»;

Διακρίνονται:Δημήτρης Κοντομηνάς, Θεόφραστος Λύχρος, Μπάμπης Βατικιώτης, Ατζολετάτη Ρ, Γλεζάκης, Νικολιδάκη, Κουσουρή Χρ..

Περπατώντας μπορείς να σκέφτεσαι όλα όσα έχεις κάνει στο παρελθόν, αλλά και να ανακαλύψεις νέες προοπτικές και στρατηγικές. Γι’ αυτό την επόμενη φορά που δεν θα έχεις καμία ιδέα, κάνε διάλειμμα και πήγαινε μία βόλτα. Είτε αυτή είναι σε μία παραλία, είτε στο κέντρο της πόλης, ένα 15λεπτος περίπατος μπορεί να είναι καθοριστικός για την επόμενη επιτυχία σου. Αξίζει να αναφέρουμε, ότι λάτρεις του περπατήματος είναι και άλλοι μεγάλοι επιχειρηματίες, όπως ο Mark Zuckerberg και ο Jack Dorsey.

«Το περπάτημα είναι το καλύτερο φάρμακο του ανθρώπου», έλεγε ο Ιπποκράτης.

Και δεν είχε άδικο. Έρευνες επιβεβαιώνουν τα λόγια του Έλληνα φιλόσοφου, καθώς υποστηρίζουν πως το περπάτημα ανά τακτά χρονικά διαστήματα μειώνει τον κίνδυνο χρονιών παθήσεων, ενώ παράλληλα αυξάνει τη ροή του αίματος στον εγκέφαλο. Κάθε μας βήμα, στέλνει το αίμα στις αρτηρίες, ενισχύοντας την απόδοση του εγκεφάλου.

 

Περπατάς στις ανηφοριές των βουνών και ξαφνικά κάτι σκιρτάει μέσα σου. Ακούς τον γνώριμο ήχο του νερού, που κατρακυλάει χαρούμενο. Τρέχεις τότε να το συναντήσεις και να προσεταιριστείς την αστραφτερή δροσιά και τη λάμψη του. Ναι, είναι το απόκρυφο, το μυστικό, το κρυφό νερό, που τρέχει διάφανο, μοναχικό και πάναγνο μέχρι να φτάσει κάτω στους οικισμούς και την ασύδοτη ανθρώπινη συνύπαρξη. Σκύβω και πλένω τα χέρια μου και μαζί το πρόσωπό μου. Πίνω και γεύομαι την αφρίζουσα καταρροή του. Ξεκουράζομαι στη θέα και την ομορφιά της εικόνας του. Του λέω ότι μου μοιάζει και το πιστεύει. Αφού άλλωστε με βλέπει κι αυτό προσεχτικά μέσα από τα χίλια βλέμματά του. Τι εμπειρία κι αυτή: να σε κοιτάζει το νερό και να σε εγκρίνει.

 

Ιδού που θέλησα να αναμετρηθώ με το σιωπηλό κυπαρίσσι. Προσπαθώ να ακούσω κάτι από μέσα του, αλλά τα φύλλα του δεν ψιθυρίζουν τίποτα και η σιωπή του έχει διαποτίσει βαθιά μέχρι και το ξύλο του κορμού του. Κάθε φορά θαυμάζω αυτά τα θαρρετά κυπαρίσσια, καθώς επικάθονται σαν ένα πελώριο θαυμαστικό πάνω στη γραφή της γης. Τι μας λέει η γραφή της γης; Μα, το πόσο μικροί είμαστε. Και ας υπάρχουν οι άφρονες, που δεν το πιστεύουν.

Πηγή:neoplanodion.gr//Ηλίας Κεφαλάς