ΟΡΕΙΝΟΣ

«Υπάρχει μια εσωτερική δύναμη που φτιάχνει τους νικητές και τους χαμένους. Οι νικητές όμως, είναι αυτοί που πραγματικά ακούνε την αλήθεια που τους λέει η καρδιά τους»

Σιλβέστερ Σταλόνε

«Οι Έλληνες πρόσφεραν στην Ανατολή τη φιλοσοφία και η Ανατολή πρόσφερε στην Ελλάδα τη θρησκεία. Η θρησκεία επικράτησε, επειδή η φιλοσοφία ήταν μια πολυτέλεια για τους λίγους ενώ η θρησκεία μια παρηγοριά για τους πολλούς.
Γουίλ Ντυράν
Αμερικανός ιστορικός & φιλόσοφος (1885-1981)

O Διευθύνων Σύμβουλος της Google Sundar Pichai έδωσε μια ομιλία σε μόλις 60 δευτερόλεπτα και είπε..

“Φανταστείτε ότι η ζωή είναι ένα παιχνίδι με 5 μπάλες που τις πετάτε στον αέρα προσπαθώντας να μην πέσουν. Μία από αυτές είναι από καουτσούκ και οι υπόλοιπες από γυαλί.
Οι πέντε μπάλες είναι: Η εργασία, η οικογένεια, η υγεία, οι φίλοι, η ψυχή.
Δεν θα αργήσετε να συνειδητοποιήσετε ότι η (εργασία) είναι μια λαστιχένια μπάλα. Όποτε πέφτει, θα πηδά ξανά, ενώ οι άλλες μπάλες είναι από γυαλί. Εάν μία από τις άλλες πέσει, δεν θα επιστρέψει στην προηγούμενη μορφή της.
Θα καταστραφεί, θα σπάσει…
Πρέπει να το γνωρίζεις αυτό και να προσπαθείς για το καλύτερο.
Διαχειριστείτε την εργασία σας αποτελεσματικά, κατά τη διάρκεια των ωρών εργασίας, δώστε τον απαραίτητο χρόνο στην οικογένεια και τους φίλους σας, ξεκουραστείτε όσο μπορείτε και φροντίστε την υγεία σας.

 

Αποφράδα ημέρα για τον Ολυμπιακό και το ελληνικό ποδόσφαιρο η 8η Φεβρουαρίου, καθώς το 1981 συνέβη η τραγωδία της Θύρας7.

Η τραγωδία εκτυλίσσεται ένα ηλιόλουστο κυριακάτικο απόγευμα στο παλαιό Στάδιο Καραϊσκάκη. Ο Ολυμπιακός των Σαργκάνη, Γαλάκου, Αναστόπουλου και Νικολούδη, αντιμετωπίζει την ΑΕΚ των Αρδίζογλου, Μπάγεβιτς και Μαύρου στο ντέρμπι της 20ης αγωνιστικής του πρωταθλήματος της Α’ Εθνικής. Οι ερυθρόλευκοι είναι καταιγιστικοί… Συντρίβουν 6-0 τους μεγάλους αντιπάλους τους με 3 γκολ του Γαλάκου και από ένα των Κουσουλάκη, Ορφανού και Βαμβακούλα.

 

Η χαρά των 35.450 οπαδών του Θρύλου φθάνει στα ουράνια. Το πιο ζωντανό τμήμα της ολυμπιακής οικογένειας, τα παιδιά της Θύρας 7, βιάζονται να «καταπιούν» τα σκαλιά και να βρεθούν όσο πιο γρήγορα γίνεται στη Θύρα 1 για να αποθεώσουν τα ινδάλματά τους. Και τότε συμβαίνει το μοιραίο. Κάποιος γλιστράει σ’ ένα μαξιλαράκι και κυλάει από τα σκαλιά ως την πόρτα, που για κάποιους ήταν κλειστή και για άλλους μισάνοιχτη. Η αποσυμφόρηση του χώρου είναι αδύνατη, με αποτέλεσμα αυτοί που ακολουθούν να πέφτουν ο ένας πάνω στον άλλο.

Χαρακτηριστικά είναι τα λόγια του 18χρονου τότε Ηλία Λύτρα που έπεσε από τους πρώτους στα σκαλοπάτια της Θύρας 7 και τραυματίστηκε. «Η πόρτα ήταν μισάνοιχτη. Όταν έφτασα όμως στα τελευταία σκαλοπάτια, γλίστρησα και έπεσα. Πριν καταλάβω καλά-καλά τι έγινε άρχισαν να πέφτουν πάνω μας ένας, δύο, τρεις, δέκα, εκατό..»

Το ρολόι δείχνει 5 παρά 2 και η χαρά μετατρέπεται σε θρήνο. Κάποιοι αστυφύλακες καταφέρνουν να “ξεριζώσουν” ένα από τα τουρνικέ και να απεγκλωβίσουν έτσι αρκετό κόσμο. Νεκροί και τραυματίες μεταφέρονται στο Τζάννειο. Οι συγγενείς αναζητούν τους δικούς τους ανθρώπους, εκατοντάδες φίλαθλοι ψάχνουν τους φίλους τους. Οι πρώτοι νεκροί αναγνωρίζονται. Θα ακολουθήσουν και άλλοι. Ο αριθμός τους θα φθάσει τους 21. Το προσωπικό του νοσοκομείου δεν επαρκεί για την περίθαλψη των τραυματιών και γίνονται εκκλήσεις για ιατρικές ενισχύσεις και αίμα.

Στο Τζάνειο καταφθάνουν κυβερνητικοί αξιωματούχοι, που ενημερώνουν διαρκώς τον πρωθυπουργό Γεώργιο Ράλλη και τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας Κωνσταντίνο Καραμανλή. Η τηλεόραση διακόπτει την κανονική ροή του προγράμματός της και μεταδίδει σοβαρή μουσική.

Όλη η Ελλάδα, φίλαθλη και μη, πενθεί. Οι οπαδικές προτιμήσεις υποχωρούν μπροστά στη μεγαλύτερη τραγωδία του ελληνικού αθλητισμού. Το πιο εξοργιστικό γεγονός της όλης ιστορίας είναι ότι μέχρι σήμερα κανείς από τους υπευθύνους δεν έχει λογοδοτήσει για την απίστευτη αυτή τραγωδία. Οι 5 φύλακες της Θύρας 7, που πρωτόδικα είχαν καταδικασθεί σε φυλάκιση 10 ετών, αθωώθηκαν από το Τριμελές Εφετείο Πειραιά στις 22 Σεπτεμβρίου του 1986.

Η μνήμη των 21 αδικοχαμένων φιλάθλων τιμάται κάθε χρόνο από τους παράγοντες, τους παίκτες, την τεχνική ηγεσία και τους φίλους του Ολυμπιακού.

Πηγή: https://www.sansimera.gr/

 

Σε μια κοινωνία που απαιτεί από τα μέλη της να τα κάνουν όλα, που μας θέλει όλους καλούς στο multitasking, ζογκλέρ, πολυεργαλεία (όσο αντιπαραγωγικό κι αν είναι αυτό σύμφωνα με τους ειδικούς), πώς να υποστηρίξεις μια συμπεριφορά της λογικής less is more;

Ο παραλογισμός αυτός ήταν ξεκάθαρος για τον νομπελίστα Πίτερ Χιγκς (ο Βρετανός φυσικός που έδωσε το όνομά του στο μποζόνιο Χιγκς), που δήλωσε σε συνέντευξή του ότι κανένα πανεπιστήμιο δεν θα τον προσλάμβανε σήμερα, επειδή δεν θα τον θεωρούσαν αρκετά «παραγωγικό».

Κι όμως, πολλές φορές στη ζωή αυτό που χρειάζεται για να πετύχεις είναι το να βγάλεις από την καθημερινότητά σου τα περιττά…….

•Τι είναι τούτο;ένα Προάστειο του Παρισιού.Όχι όμως οποιο οποιο.Είναι πολιτική μνήμη για το σοσιαλιστικό χώρο.

Εκεί το 1971 ο Μιτεράν σε ένα ιστορικο συνέδριο ,με επιδέξιους χειρισμούς ,ενωσε φατρίες,καπετανατα,ρεύματα και τάσεις και δημιούργησε ένα πανισχυρο σοσιαλιστικό κόμμα.

10 χρόνια μετά κυριάρχησε στη γαλλική πολιτική σκηνή.Ο ιδιος θήτευσε για 14 χρόνια στο προεδρικό αξίωμα.

Το κυριωτερο όμως είναι πως κυβέρνησε αξιοπιστη ,αποτελεσματική ,σοσιαλδημοκρατική ,προοδευτική κυβέρνηση με ευρωπαϊκό πρόσωπο με μακρά και αδιατάρακτη ηγεμονία.Τι χρειάστηκε;υπερβάσεις στους μικρογεμονισμους των αρχηγισκων ,ευρύτητα στο πολιτικό πρόγραμμα και πολυσυλλεκτικότητα ουσίας δηλαδή αυτό που ονομάζεται κυβερνησιμοτητα.
•Χτες βρέθηκα τυχαία σε σύντομο διάλογο με δυο παλιούς μου φιλους.Συμπεσαμε σε ένα εστιατόριο που έχει πλέον μνημειακό χαρακτήρα.Πολιτικό διατηρητέο.Πήγα μεσημεράκι για κους κους με δικηγορική παρέα και ήταν σε ένα διπλανό τραπέζι.Σε αυτό το στέκι ελαμβανε χώρα το πολιτικό παρασκήνιο τις περασμένες πια από καιρό δεκαετίες.

Οι φίλοι μου.Δεν είναι μόνο οι υπουργικές τους θητείες αλλά η σταθερότητα στη σοσιαλιστική πολιτική αντίληψη που τους χαρακτηρίζει,η τεράστια πείρα και το θάρρος.Σπάνιες αρετές..Πολλές δεκαετίες μέτρα η φιλική γνωριμία μας.Εσυ τι λες ρε Πάνο με ρώτησαν.
•Συντομα το χειλάκι σας θα λέει Epinay τους λέω, το είπα λίγο βλάχο γαλλικά.Άμα το προφέρεις γαλλικά χαμογελάς ακούσια.Μη μου πειράζετε το Μανώλη.Επινέ αυτό λέω.Μα..μα ξεμά ..αλλοιώς απολαύστε τη ΝΔ μέχρι το 34 δεν παει κι άσχημα.τους είπα και θάχεις γεράσει και συ λέω στον έναν που είναι νεότερος.

Το Επινέ χρειαζοταν έναν Μιτεράν μου είπε ο ένας.Γέλασα.Μήπως αυτός είναι ένας από τους δυο σας και δεν το ξέρει;Τους τρολαριζα.Χαμογέλασαν.Ο τελευταίος αντίλογος ήταν ότι η πολιτική δεν είναι αθροίσματα.Δεν είναι πράγματι είναι προσθαφαιρέσεις.Εσυ τι κανείς με ρώτησαν.Εγώ;πορεύομαι στο επάγγελμα μου.Αλλά παλιό μου βίτσιο.Εντός,εκτός και επι τα αυτά.

Σας παρακολουθω,σας αγαπώ κι αν χρειαστεί κάποια στιγμή και το μπορώ θα σας βοηθήσω.Αν και μένα όπως ξέρετε επειδή λέω πολλά δεν με θέλαν όλοι ούτε πάντα.Αλλά κι εγώ δεν ήθελα όλους ούτε πάντα.Με ενδιέφερε περισσότερο η δουλειά μου και το σπίτι μου και λιγοτερο και επιλεκτικά οι ρόλοι.

Δευτερευων συνειδητά.Χωρίς φιλοδοξία.Σπάνια οι ρολοι έχουν πραγματική σημασία σε ατομικό επίπεδο.Καποτε μάλιστα ενοιωθα να με φθείρουν.Παραμένω δε πάντα σοσιαλιστής εκ πεποιθήσεως.Παιδιοθεν.Αυτό δεν αλλάζει.Είναι όπως ο κουρέας και ο οδοντίατρος.Δεν τους αλλάζεις εύκολα.

Π. Μπιτσαξής