→ Στα Μεσόγεια υπάρχουν τα τελευταία δέντρα από τις πιο σπάνιες ποικιλίες ελιάς στον κόσμο.
→ Στη Μπάλα που σήμερα την ξέρουν ως Ροδόπολη βασιλεύει ο γάστρος και χωράει μέσα του ένα ολόκληρο αρνί με πατάτες που ψήνεται για 4 ώρες σε λιόξυλα.
→ Στον Υμηττό φύονται πάνω από εκατό διαφορετικά φρύγανα και αγριολούλουδα και παράγεται το μέλι που κάποτε ήταν η γκουρμέ απόλαυση των ζάμπλουτων Ρωμαίων Πατρικίων.
→ Οι λιγοστοί ξυλόφουρνοι της Αττικής είναι όλοι διακοσμημένοι με τα ίδια δίχρωμα πλακάκια από τις αρχές του 20ού αιώνα.
→ Στη Αττική βόσκουν 220.000 αιγοπρόβατα, σε ό,τι έχει απομείνει από φωτιές και αστικοποίηση.
→ Στο Μενίδι τα καλοκαίρια ψήνουν στο φούρνο παπί με μπάμιες γιατί «πίτα κότα το Γενάρη και παπί τον Αλωνάρη».
→ Στο Μάζι, που σήμερα το ξέρουν ως Πολυδένδρι, κυματίζουν τρεις χιλιάδες στρέμματα χρυσαφένια στάχυα από στάρι ζέας, γκρεμενιάς και μαυραγάνι.
→ Στο Μαρκόπουλο, στο λόφο καταμεσής της κωμόπολης, υψώνεται ένας γιγάντιος ανεμόμυλος με φτερωτή, ανακαινισμένος πλήρως από τους Εμπειρίκους.
→ Στο Βαρνάβα λειτουργεί το σημαντικότερο μουσείο ψωμιού στην Ευρώπη και το επισκέπτονται φοιτητές από πανεπιστήμια των ΗΠΑ και του Καναδά
→ Στη Βραυρώνα, στα κιόσκια γύρω από το Ναό της Άρτεμης, οι περαστικοί σταματούν να αγοράσουν τις πιο κακομούτσουνες και πιο νόστιμες ντομάτες, τις μπατάλες.
→ Κάθε 28 Ιουνίου στον ελαιώνα των Σπάτων γίνεται ένα από τα μεγαλύτερα κουρμπάνια της Ελλάδας με δεκάδες τόνους στιφάδο μαγειρεμένο στα ξύλα.
→ Στην Πεντέλη έχει την έδρα του μελισσοκόμος που βγάζει μέλι ασφάκας από τα βράχια της Βούλας και ανθόμελο από μελίσσια σε ταράτσες της Γλυφάδας, του Αιγάλεω και του Νέου Κόσμου.
→ Στα Βίλια, μια φουρνάρισσα ψήνει στον ξυλόφουρνό της τις νοστιμότερες πίτες και πιστεύει ότι χάρη σε αυτές περνάνε τα παιδιά στις Πανελλαδικές.
→ Η προβατίνα στη σχάρα, στη λαδόκολλα και κοκκινιστή με μακαρόνια μπλουμ, είναι τα «φαγητά ΠΟΠ» της Αττικής.
→ Το Μπογιάτι, που σήμερα το ξέρουν ως Αγιο Στέφανο, βγάζει τις πιο νόστιμες, μικροσκοπικές μπάμιες.
→ Στις αλυκές της Αναβύσσου οι Μικρασιάτες πρόσφυγες έστησαν ατέλειωτους λόφους αλάτι.
→ Οταν παντρεύονται οι Μεσογείτισσες ψήνουν το κεντητό ψωμί του γάμου στολισμένο περίτεχνα με ζυμαρένια λουμίνια, φιτίλια, πιτσούνια και γιρλάντες.
→ Κάτι ανήσυχα νιάτα στα Μέγαρα και στο Μαρκόπουλο στέλνουν τα κοιλαράτα και νυχάτα κελυφωτά φιστίκια τους σε όλο τον πλανήτη.
→ Στον μεσογείτικο κάμπο, την εποχή της μουστιάς, βράζουν μούστο Σαββατιανού και ψήνουν μουσταλευριές με αμύγδαλα και αρμπαρόριζα.
→ Στην Κερατέα μπορείς να πας σε σαρακατσάνικο κονάκι και να βρεις φέτα, γιαούρτι με πέτσα και άβραστο πρόβειο γάλα για να φτιάξεις αρβανίτικη γαλατόπιτα πουπέκι.
→ Στην Παλαιά Φώκαια τα καΐκια κάθε ξημέρωμα βγάζουν προσφυγάκια, κυνηγούς, ξιφιούς και τούνες.
→ Οι γυναίκες στην Αττική ψήνουν γρήγορες πιταστές, τριμερίτες αρωματισμένες με μαστίχα και πλιατέτσι που ζυμώνεται σαν σφολιάτα.
→ Στο Κριεκούκι, που σημαίνει «κόκκινα χείλια» και σήμερα το ξέρουν ως Ερυθρές, το αρνάκι φρικασέ φτιάχνεται μόνο με φρέσκα κρεμμυδάκια.
→ Στον Μαραθώνα στήθηκαν τα πρώτα θερμοκήπια στην Ελλάδα κι εκεί βγαίνουν όλα τα σαλατικά και τα μυρωδικά που βρίσκεις στις λαϊκές της Αθήνας.
→ Ενας αρχαιολόγος και μελισσοκόμος διηγείται ιστορίες της αττικής νομαδικής μελισσοκομίας που εφαρμόζεται ακόμη και σήμερα.
→ Στην Ελευσίνα, κάθε 21 Νοέμβρη, εδώ και 3.000 χρόνια αδιαλείπτως, οι γυναίκες προσφέρουν στο ναό πολυσπόρια, κάποτε στη Δήμητρα, σήμερα στην Παναγία.
→ Στην Πάρνηθα, κάθε φθινόπωρο ανεβαίνει κόσμος για μάρ’λιες και λαγόφτια που ψήνονται στο τηγάνι με αυγά.
→ Οι Μεσογείτισσες την άνοιξη μαζεύουν μπουκουλιέπουρα, αγριομάρουλα, κραχπούλισσες και κασέντρες, τα ανακατεύουν με σπανάκι και καυκαλήθρες και ψήνουν στο άψε σβήσε μουσούντες.
→ Οι βοσκοί του Κιθαιρώνα μεγάλωσαν τον Οιδίποδα όταν τον εγκατέλειψε στο βουνό ο Λάιος. Οι «απόγονοί» τους σήμερα παράγουν την καλύτερη φέτα γιατί τα κοπάδια τους τρώνε ορεινό πουρνάρι.
→ Τα βασιλικά σύκα του Μαρκόπουλου φεύγουν κάθε ξημέρωμα για τα διπλανά Σπάτα, μπαίνουν στο αεροπλάνο και σε 12 ώρες τα καταβροχθίζουν κατενθουσιασμένοι οι Καναδοί στο μπρέκφαστ.
Όλες αυτές οι εικόνες συνηγορούν ότι η Αττική, σε πείσμα της ξέφρενης αστικοποίησης και βιομηχανοποίησης, και παρά το ότι κάθε καλοκαίρι κατακαίγεται, είναι ένας ολοζώντανος πυρήνας αγροτικού πλούτου που όμως βάλλεται πανταχόθεν και πασχίζει να επιβιώσει. Το μέλλον του είναι αβέβαιο, αλλά όσο υπάρχει και προσφέρει, έχουμε την τύχη να βρίσκουμε στην πόρτα μας εκλεκτά είδη, σπάνιας ποιότητας και νοστιμιάς. Για πόσο ακόμα;
Σήμερα στον Γαστρονόμος
Κείμενο-ρεπορτάζ: Βιβή Κωνσταντινίδου
Φωτογραφίες: Christina Georgiadou, Michael Pappas
