Είναι εύκολο να κάθεσαι και να κάνεις παρατηρήσεις. Το δύσκολο είναι να σηκωθείς και να αναλάβεις δράση.
Στους διαδρόμους των επιχειρήσεων, στα γραφεία, στις συσκέψεις, ακόμη και στην καθημερινή ζωή, οι παρατηρητές είναι πάντοτε περισσότεροι από τους ανθρώπους της δράσης. Οι πρώτοι εντοπίζουν λάθη, αδυναμίες και κινδύνους. Οι δεύτεροι αναλαμβάνουν την ευθύνη να πάρουν αποφάσεις, γνωρίζοντας ότι καμία απόφαση δεν είναι τέλεια και καμία πορεία δεν είναι απολύτως ασφαλής.
Η διοίκηση δεν κρίνεται από την ικανότητα της κριτικής αλλά από την ικανότητα της πράξης. Ένας μάνατζερ μπορεί να γνωρίζει όλους τους λόγους για τους οποίους ένα σχέδιο ενδέχεται να αποτύχει.
Η πραγματική του αξία, όμως, αποκαλύπτεται όταν αποφασίσει:
Να προχωρήσει μπροστά, παρά τις αμφιβολίες, να κινητοποιήσει ανθρώπους και να εμπνεύσει την ομάδα του.
Να διαθέσει πόρους, αναλαμβάνοντας το κόστος μιας πιθανής αποτυχίας.
Η αδράνεια προσφέρει ασφάλεια, αλλά σπάνια παράγει αποτέλεσμα. Αντίθετα, η δράση εμπεριέχει ρίσκο, αλλά είναι η μοναδική οδός προς την εξέλιξη.
Η ιστορία των οργανισμών διδάσκει ότι η πρόοδος δεν προήλθε ποτέ από όσους περίμεναν την τέλεια στιγμή, αλλά από εκείνους που έδρασαν όταν οι συνθήκες ήταν απλώς αρκετά καλές.
Βεβαίως, η δράση χωρίς σκέψη είναι απερισκεψία. Όμως η σκέψη χωρίς δράση καταλήγει συχνά σε αδράνεια μεταμφιεσμένη σε σοφία. Η ισορροπία ανάμεσα στις δύο είναι το πραγματικό γνώρισμα του αποτελεσματικού ηγέτη.
Στο τέλος της ημέρας, οι οργανισμοί, οι επιχειρήσεις και οι κοινωνίες δεν αλλάζουν από όσους παρακολουθούν τις εξελίξεις από την εξέδρα. Αλλάζουν από εκείνους που:
Κατεβαίνουν στον αγωνιστικό χώρο και λερώνουν τα χέρια τους με την καθημερινή προσπάθεια.
Αναλαμβάνουν την ευθύνη και τολμούν να κάνουν το επόμενο βήμα.
Γιατί η κριτική είναι εύκολη· η ευθύνη της δράσης είναι εκείνη που ξεχωρίζει, τελικά, τους θεατές από τους πρωταγωνιστές.
ΚΜ
2
2
