Οι φίλοι δεν είναι παρά ένας καθρέφτης που μας αντανακλά σε διαφορετικές εποχές, ένα είδωλο του εαυτού μας. Συχνά δεν αποχωριζόμαστε φίλους αλλά κομμάτια δικά μας που πετάμε από πάνω μας σαν να βγάζουμε καινούργιο δέρμα κάθε φορά…

Σε ένα πρόσφατο και πολύ αισιόδοξο άρθρο στους «New York Times», με τον τίτλο «Νέοι φίλοι μετά τα 50; Ναι, παρακαλώ!» («New Friends After 50? Yes, Please!») ο αρθογράφος Charles M. Blow επισημαίνει τη σημασία τού να είναι κανείς ανοιχτός σε νέες φιλίες όσο μεγαλώνει, ενώ παρομοιάζει την ικανότητα τού να ανοίγεσαι σε νέους φίλους με μια «ανεστραμμένη καμπύλη» σε γράφημα: «Πολύ ανοιχτοί όταν είμαστε νέοι, λιγότερο ανοιχτοί όταν γινόμαστε ενήλικες και πιο ανοιχτοί ξανά καθώς γερνάμε». Αυτή πρέπει να είναι και η διαδρομή της φιλίας για τους περισσότερους από μας: από την απόλυτη παράδοση άνευ όρων στη φιλία, στην επιφύλαξη καθώς ωριμάζουμε και ξανά πάλι, σε κάποιο σημείο της ζωής μας, στη ζωτική ανάγκη για φιλίες.

Ποτέ στην ιστορία της ανθρωπότητας δεν ήταν πιο εύκολη η επικοινωνία μεταξύ των ανθρώπων, αλλά η μοναξιά φυσικά δεν υποχώρησε, το αντίθετο, γιγαντώθηκε.

Οι πιο επιτυχημένοι άνθρωποι του κόσμου, είναι πάντα… μαθητές. Είναι περίεργοι, κάνουν ερωτήσεις και μαθαίνουν. Ακόμα και σε απλές συζητήσεις στις οποίες συμμετέχουν, προσπαθούν να μάθουν όσα περισσότερα μπορούν από τους άλλους…

Το κυριακάτικο ξύπνημα στο ιδιοκατασκευασμένο καλύβι μου, άπαξ ποιούμενο, που κάποιοι φίλοι μου το αποκαλούν και λιλιπούτειο δενδρόσπιτο, είναι πολύ ευχάριστο μετά μάλιστα από ένα χαλαρωτικό και συνάμα ανανεωτικό ύπνο.

Ο χειμωνιάτικος καιρός με την χαμηλή νέφωση και το δρολάπι, όπως ονομάζουν εδώ στα αρβανιτοχώρια της βόρειας Πάρνηθας την βροχή με τις μεγάλες σταλαματιές, να χαρίζει ακουστική ευωχια από την σύγκρουση του με την τσίγκινη στέγη του καλυβιού μου. Το δενδρόσπιτο, ας δεχθώ και των φίλων μου τον προσδιορισμό, με την πανταχόθεν θέαση σε ένα φυσικό βουνίσιο περιβάλλον, πραγματικό χάρμα ιδέστε και την μινιμαλιστική προδιάθεση, προσφέρει στο φιλοξενούμενο της την μαξιμαλιστική διάθεση του για μια ωραία ημέρα!!

Κ Μ

Απόσπασμα από το διήγημα: η μαύρη κάλτσα

Οδός: πάμε και όπου βγει

Βρε τι είναι τούτο το γαϊδούρι;

Απόσπασμα από το βιβλίο: «ο αναρχικός τραπεζίτης» του Φ. Πεσσόα

…«Μα τι μου λέτε τώρα! Εσείς αναρχικός; Από που κι ώς που αναρχικός; Ίσως να εννοείτε τη λέξη διαφορετικά…»
«Διαφορετικά απ’ ό,τι συνηθίζεται; Όχι, καθόλου. Τη χρησιμοποιώ με τη συνηθισμένη της έννοια».
«Θέλετε λοιπόν να πείτε πως είστε αναρχικός κατά την ίδια έννοια που είναι κι αυτοί στα συνδικάτα; Πως δεν υπάρχει δηλαδή καμιά διαφορά ανάμεσα σ’ εσάς και τους βομβιστές, τους αναρχοσυνδικαλιστές;»
«Όχι, υπάρχει διαφορά… Και βέβαια υπάρχει διαφορά. Μόνο που δεν είναι αυτή που νομίζετε. […] «Είμαι άλλο τόσο αναρχικός στην πράξη, όσο και στη θεωρία. Και μάλιστα περισσότερο, πολύ περισσότερο απ’ αυτούς για τους οποίους μιλήσατε. Το αποδεικνύει ο τρόπος με τον οποίο ζω»….