ΟΡΕΙΝΟΣ

10% αυτών που διαβάζουμε
20% αυτών που ακούμε
30% αυτών που βλέπουμε
50% αυτών που βλέπουμε και ακούμε
70% αυτών που συζητούμε
80% αυτών που βιώνουμε
95% αυτών που διδάσκουμε στους άλλους.

“Ο συγγραφέας Umberto Eco ιδιοκτήτης μιας μεγάλης προσωπικής βιβλιοθήκης που περιείχε 30.000 βιβλία, συνήθιζε να χωρίζει τους επισκέπτες σε δύο κατηγορίες:
αυτούς που αντιδρούν με το «Ουάου! Κύριε, καθηγητή, τι βιβλιοθήκη έχετε! Πόσα από αυτά τα βιβλία έχετε διαβάσει;»
και σε αυτούς – μια πολύ μικρή μειοψηφία – που καταλαβαίνουν ότι μια ιδιωτική βιβλιοθήκη δεν είναι ένα παράρτημα που ενισχύει τον εγωισμό αλλά ένα εργαλείο έρευνας.

Τα διαβασμένα βιβλία ίσως έχουν πολύ μικρότερη αξία από τα αδιάβαστα. Θα συσσωρεύετε περισσότερες γνώσεις και περισσότερα βιβλία καθώς μεγαλώνετε και ο αυξανόμενος αριθμός αδιάβαστων βιβλίων στα ράφια θα σας κοιτάζει απειλητικά. Πράγματι, όσο περισσότερα γνωρίζετε, τόσο μεγαλύτερες είναι οι σειρές των αδιάβαστων βιβλίων.

Ας ονομάσουμε αυτή τη συλλογή αδιάβαστων βιβλίων αντιβιβλιοθήκη.”

-Nassim Nicholas Taleb, “”The Black Swan”

Σύμφωνα με τη θεωρία του Taleb, η βιβλιοθήκη του Έκο δεν ήταν ογκώδης επειδή εκείνος είχε διαβάσει όλα αυτά τα βιβλία, αλλά επειδή επιθυμούσε να διαβάσει πολύ περισσότερα.
Ουσιαστικά, η έννοια της αντιβιβλιοθήκης από τον Taleb ανατρέπει την τάση που έχουμε ως άνθρωποι να υπερεκτιμούμε την αξία όσων γνωρίζουμε και να υποτιμούμε την αξία όσων δεν γνωρίζουμε.

Επιπλέον, αυτές οι ανεξερεύνητες ιδέες είναι που μας ωθούν να συνεχίσουμε να διαβάζουμε και να μαθαίνουμε, αλλά και να μην εφησυχάζουμε ποτέ στην ιδέα ότι γνωρίζουμε αρκετά.

Όπως αναφέρει και ο Kevin Dickinson στο άρθρο του στο Big Think, «είτε προτιμάτε τον όρο αντιβιβλιοθήκη, είτε tsundoku (ιαπωνική αντίστοιχη ορολογία), είτε κάτι εντελώς διαφορετικό, η αξία ενός αδιάβαστου βιβλίου είναι η δύναμή του να σας κάνει να το διαβάσετε».

---

Πηγή:fractalart. gr

Φωτογραφία: O συγγραφέας στη βιβλιοθήκη του

Οι φίλοι δεν είναι παρά ένας καθρέφτης που μας αντανακλά σε διαφορετικές εποχές, ένα είδωλο του εαυτού μας. Συχνά δεν αποχωριζόμαστε φίλους αλλά κομμάτια δικά μας που πετάμε από πάνω μας σαν να βγάζουμε καινούργιο δέρμα κάθε φορά…

Σε ένα πρόσφατο και πολύ αισιόδοξο άρθρο στους «New York Times», με τον τίτλο «Νέοι φίλοι μετά τα 50; Ναι, παρακαλώ!» («New Friends After 50? Yes, Please!») ο αρθογράφος Charles M. Blow επισημαίνει τη σημασία τού να είναι κανείς ανοιχτός σε νέες φιλίες όσο μεγαλώνει, ενώ παρομοιάζει την ικανότητα τού να ανοίγεσαι σε νέους φίλους με μια «ανεστραμμένη καμπύλη» σε γράφημα: «Πολύ ανοιχτοί όταν είμαστε νέοι, λιγότερο ανοιχτοί όταν γινόμαστε ενήλικες και πιο ανοιχτοί ξανά καθώς γερνάμε». Αυτή πρέπει να είναι και η διαδρομή της φιλίας για τους περισσότερους από μας: από την απόλυτη παράδοση άνευ όρων στη φιλία, στην επιφύλαξη καθώς ωριμάζουμε και ξανά πάλι, σε κάποιο σημείο της ζωής μας, στη ζωτική ανάγκη για φιλίες.