“Είχα γνωριμία και φιλία με
τον αείμνηστο Παπαδιαμάντη.
Τον γνώρισα στο εκκλησάκι
του Προφήτου Ελισαίου.
Από αυτόν έμαθα να ψάλλω συνετά , με κατάνυξη, φόβο Θεού,ταπεινά…
Όταν έψελνε ήταν σαν να βρισκόταν μπροστά στο φοβερό βήμα της δευτέρας παρουσίας του Χριστού.
Ο Παπαδιαμάντης αγαπούσε το Θεό,
αγρυπνούσε πρόθυμα,
έψελνε, υμνούσε, ευλογούσε
το Θεό χαρμόσυνα.
Ήταν ακτήμων όπως οι
Άγιοι Απόστολοι.
Μισούσε τον πλούτο,
ως επιβλαβή και μάταιο.
Θα μπορούσε να γίνει
βαθύπλουτος, αλλά προτίμησε να μένει πάμπτωχος.
Ό,τι του έδιναν για τον
κόπο του το μοίραζε
στους φτωχούς αδελφούς.
Πολλές φορές έμενε χωρίς
χρήματα.
Δεύτερη ενδυμασία δεν είχε!
Εγύρισα όλα τα μοναστήρια
της Ελλάδας, του Αγίου Όρους, της Παλαιστίνης, του Σινά. Ακτήμονες σαν τον Παπαδιαμάντη, βρήκα λίγους”..

Αγιος Φιλόθεος Ζερβάκος

ΥΓ ΑΠΟ ΜΗΜ: ΝΑ ΠΡΟΣΘΕΣΩ ΟΤΙ ΟΤΑΝ ΠΕΡΝΟΥΣΕ ΑΠΟ ΕΡΕΙΠΙΑ ΑΡΧΑΙΟΥ ΝΑΟΥ ΕΚΑΝΕ ΤΟΝ ΣΤΑΥΡΟ ΤΟΥ

Σε ένα οινοποιείο του 1875 στην Αττική θα πιείς αφρώδη ρετσίνα

Στο Οινοποιείο Νικολού στο Κορωπί θα δοκιμάσεις απίθανα κρασιά τσιμπολογώντας νοστιμιές πλάι στο αναμμένο τζάκι, και θα μάθεις πώς κι η ρετσίνα γίνεται «σαμπάνια».

γράφει:Ηρώ Κουνάδη *

Οι φυσαλίδες χορεύουν στα ποτήρια μας, που ευωδιάζουν πεύκο και μαστίχα. Το τζάκι σιγοκαίει απέναντί μας. Κι εμείς συζητάμε πόσο ωραία θα ταίριαζε με ψητά κάστανα το επόμενο κρασί μας, το Breathe, ένα ολοκαίνουριο, αφρώδες, orange Σαββατιανό με κεχριμπαρένιο χρώμα που κυκλοφορεί μόνο σε 340 αριθμημένες φιάλες, καθώς τσιμπολογάμε φρεσκοφουρνισμένες πίτες, χειροποίητο γαύρο μαρινάτο, χαβιάρι, σπιτική μελιτζανοσαλάτα και εκλεκτά λουκανικάκια, τυριά και αλλαντικά καθισμένοι αναπαυτικά σε έναν χώρο που θυμίζει σαλόνι ορεινού ξενώνα. Τα δεκεμβριάτικα μεσημέρια, όπως θα έπρεπε να είναι.

Είναι πολύ ιδιαίτερη περίπτωση το Οινοποιείο Νικολού στο Κορωπί, δεν μοιάζει με κανένα από τα οινοποιεία που έχουμε επισκεφθεί ως τώρα. Το καταλαβαίνεις, με το που ανοίγεις την ξύλινη αυλόπορτα και βρίσκεσαι σε μια λουλουδιασμένη, πλακόστρωτη αυλή ανάμεσα σε κτίρια του 19ου αιώνα που δεν φαίνονται από τον δρόμο.

Ένα από τα παλαιότερα οινοποιεία της Αττικής βρίσκεται, προς έκπληξή μας, σε ένα δρομάκι στο κέντρο του Κορωπίου. «Έτσι ήταν εκείνη την εποχή τα οινοποιεία, δεν βρίσκονταν μέσα στους αμπελώνες» αναλαμβάνει να μας διαφωτίσει ο Βασίλης Νικολού, χημικός και καθηγητής οινολογίας, που κρατά αυτή τη στιγμή τα ηνία μαζί με τον γιο του Ευάγγελο, γεωπόνο-οινολόγο, τέταρτη και πέμπτη γενιά οινοποιών της οικογένειας αισίως.

Η ξενάγηση ξεκινά από το παλιό πατητήρι, που έχει μεταμορφωθεί σε μια σούπερ ατμοσφαιρική αίθουσα προβολής: Καθισμένοι ανάμεσα σε δρύινα βαρέλια και παλιά κεραμίδια που καλύπτουν τους τοίχους σε ρόλο πρωτότυπης, χειροποίητης οινοθήκης, βλέπουμε ένα σύντομο βιντεάκι για την ιστορία του οικογενειακού οινοποιείου. Πλάι στην οθόνη της προβολής, η ορίτζιναλ άδεια λειτουργίας είναι υπογεγραμμένη από τον υπουργό οικονομικών της εποχής. Το όνομά του λέει Χαρίλαος Τρικούπης.

Αφήνοντας πίσω μας την αίθουσα προβολής, περνάμε στα άδυτα του οινοποιείου για να μάθουμε τα πάντα για την οινοποίηση, την παλαίωση και την εμφιάλωση των 13 ετικετών του οινοποιείου (9 εκ των οποίων Σαββατιανό, φόρος τιμής στην αττική γη και την γηγενή ποικιλία της, η οποία πήρε το όνομά της από το τελευταίο Σάββατο του Σεπτέμβρη, που γινόταν παραδοσιακά ο τρύγος).

Το πιο ενδιαφέρον από όλα, όμως, είναι αυτό που δεν συμβαίνει αλλού: Το πώς η ταπεινή, βαθύτατα αδικημένη ρετσίνα γίνεται sparkling, αποκτά δηλαδή τις διακριτικές φυσαλίδες της, και παλαιώνει για δύο χρόνια σε γυάλινα μπουκάλια προτού γίνει το απίθανο Botanic Sparkling, που θα το ερωτευτείς με την πρώτη γουλιά –βάζουμε ό,τι στοίχημα θες. Πολλά βραβεία έχει πάρει η μοναδική αυτή ιδέα, όπως άλλωστε και το ίδιο το οινοποιείο, που διακρίθηκε μεταξύ άλλων ως το καλύτερο της Ευρώπης το 2018.

Δεν θα είναι όμως το Botanic, από 100% Σαββατιανό, ο μοναδικός σου έρωτας εδώ. Κρασί για μάθημα οινοποιίας είναι και ο Αβρός, μια από τις πρώτες ετικέτες τους, ένα υπέροχο Μοσχάτο Αλεξανδρείας με σταφύλια που έρχονται από τη Λήμνο και οινοποιούνται εδώ. Μοσχοβολά τριαντάφυλλο και λουκούμι, και αφήνει απολαυστική επίγευση, όπως και η Μανδηλαριά που θα ενθουσιάσει τους λάτρεις του ροζέ με την ασυνήθιστη πληθωρικότητά της και τα αρώματα κόκκινων φρούτων και μπαχαρικών.

Δικό μας αγαπημένο το Breathe, αυτό που σου συστήσαμε στην αρχή, ετικέτα ολοκαίνουρια με το όνομά της γραμμένο στο διεθνές φωνητικό αλφάβητο ως /bɹiːð/ (μικρές λεπτομέρειες που ενθουσιάζουν τα νερντς ανάμεσά μας): 100% Σαββατιανό, orange οινοποίησης –λευκές ποικιλίες που οινοποιούνται σαν να ήταν κόκκινες, θα πει αυτό– με διακριτικές φυσαλίδες και τέλειο μελένιο άρωμα. Και η συναρπαστική μας οινογνωσία κλείνει με το Δι’ ευχών, ένα γλυκό κρασί που παράγεται με την παραδοσιακή τεχνική των Μεσογείων, χαμηλό σε αλκοόλ αλλά μεγάλο σε αρώματα καραμέλας, βουτύρου, σοκολάτας και ξηρών καρπών.

*Ηρώ Κουνάδη

Γεννήθηκε στον Πειραιά, μεγάλωσε στην αθάνατη ελληνική επαρχία που της έμαθε να εκτιμάει την Αθήνα. Αγαπάει τα ταξίδια, το θέατρο, τις γάτες της και τα βιβλία του Χούλιο Κορτάσαρ, και πιστεύει ακράδαντα στο ρητό που λέει ότι «οι μόνοι νορμάλ άνθρωποι είναι αυτοί που δεν ξέρεις καλά». Σπούδασε Επικοινωνία και ΜΜΕ στο Πανεπιστήμιο Αθηνών όταν ακόμα το internet το λέγαμε «νέα μέσα» και ήρθε στο in2life το 2006, για να γράφει για ταξίδια. Έμεινε για όλα τα άλλα.

Πηγή:in2life

*Π.Τζ. Γουντχάουζ (1881-1975 βρετανός συγγραφέας )

Πάντα συμβουλεύω τους ανθρώπους να μη δίνουν συμβουλές!!

Να γίνει πάλι κράτος η Συρία, / με τους στρατούς της, με τους στόλους της, / με τα μεγάλα κάστρα, με τα πλούτη ”.

Κωνσταντίνος Καβάφης

Για να είμαι ειλικρινής, τίποτα από όσα έγιναν στην πρωτοχρονιάτικη εκδήλωση του Δήμου Αθηναίων στο Σύνταγμα, δεν με εξέπληξε. Η περσινή «πρώτη» της θητείας του Δημάρχου, αλλά και επόμενες, εντός του 2024, στάσεις του, δεν άφηναν απολύτως κανένα περιθώριο για να μην περιμένει κανείς την καφίγια της δημοφιλούς τραγουδίστριας, το σύνθημά της για λευτεριά, και τις σημαίες που κυμάτιζαν μπροστά στη σκηνή.

Θυμίζω, έτσι ως απλό απολογισμό, ότι ο Δήμαρχος, όταν έγινε δέκτης πολλών αντιδράσεων στην περσινή εκδήλωση, δικαιολογήθηκε ότι βρέθηκε και ο ίδιος προ εκπλήξεως. Το Πάσχα ακύρωσε προγραμματισμένη από καιρό μουσική εκδήλωση του Δήμου με Ισραηλινούς καλλιτέχνες, τον Μάϊο αρνήθηκε να συναντήσει γονείς των Ισραηλινών ομήρων της Χαμάς, και τον Σεπτέμβριο συναντήθηκε με κάποιους που μπροστά του έκαναν δηλώσεις για το «λεγόμενο κράτος του Ισραήλ», χωρίς ο ίδιος να αντιδράσει, ενώ για αρκετούς μήνες στο καρακέντρο της πόλης δεν «βλέπει» το σύνθημα Fuck Israel για να δώσει την εντολή να σβηστεί.

Γιατί επομένως να εκπλαγώ; Ο Δήμαρχος Αθηναίων, δικαιούται, και έχει κάνει τις επιλογές του, επιλογές μονόπλευρης και επιλεκτικής ευαισθησίας, για τις οποίες επικαλείται συναισθήματα ανθρωπισμού. Και βέβαια ως Δήμαρχος, έχει την δυνατότητα να ανοίγει αυτό το πεδίο και σε άλλους που «συγκινούνται» από τον ανθρωπισμό του και δεν διστάζουν να τον εκφράζουν όποτε τους δίνεται η ευκαιρία.

Το γεγονός βέβαια έγκειται στο τι ορίζεται σήμερα ως ανθρωπισμός.

Το αγγλικό λεξικό της Οξφόρδης, ορίζει ως σύγχρονο ανθρωπισμό «Μια φιλοσοφία ή ένα ηθικό σύστημα που επικεντρώνεται στην έννοια της αξιοπρέπειας, της ελευθερίας και της αξίας των ανθρώπινων όντων».

To Chat GPT, αναφέρει ότι «ο ανθρωπισμός προέκυψε ως φιλοσοφία στην Αναγέννηση με επίκεντρο στις κλασσικές επιστήμες, την τέχνη, την λογοτεχνία, υποστηρίζοντας τη δυναμική της ανθρώπινης δημιουργικότητας, ενώ στις σύγχρονες συνθήκες, ο ανθρωπισμός συχνά αποτελεί τη βάση για κινήματα κοινωνικής δικαιοσύνης και ανθρωπίνων δικαιωμάτων, προωθώντας την ενσυναίσθηση, την ισότητα και την εγγενή αξία κάθε ατόμου».

Είναι νομίζω προφανές ότι στην καρδιά της έννοιας «ανθρωπισμός», κυριαρχεί η αναφορά σε «ανθρώπινα όντα» και «κάθε άτομο». Με άλλα λόγια, ο ανθρωπισμός είναι απολύτως ξένος ως έννοια με την «επιλεκτικότητα» σε κάποια ανθρώπινα όντα ή κάποια άτομα. Δεν ξέρω αν η επίκληση ένδειξης ανθρωπισμού μόνον προς «κάποιους» έχει αποδεκτή ορολογία στα λεξικά, στη δική μου αντίληψη πάντως ταυτίζεται με τον ρατσισμό. Για να το κάνω δηλαδή πιο απλό, αυτός που τοποθετείται ως «ανθρωπιστής» απέναντι στην στέρηση της αξιοπρέπειας και της ελευθερίας κάποιων που ο ίδιος επιλέγει, δεν είναι παρά ρατσιστής. Και αυτό, γιατί αδιαφορεί ή δεν συγκινείται από την ίδια στέρηση της αξιοπρέπειας και της ελευθερίας των υπολοίπων ανθρώπων.

Βεβαίως και θα αξιοποιήσω ως παράδειγμα την παντελή έλλειψη ενσυναίσθησης και ανθρωπιστικών ευαισθησιών προς τους ομήρους της 7ης Οκτωβρίου 2023. Δεν είναι άραγε αυτοί «ανθρώπινα όντα» για να διεγείρουν τον ανθρωπισμό; Δεν είναι άραγε αυτοί το πιο ζωντανό παράδειγμα παραβίασης κάθε έννοιας σεβασμού της ανθρώπινης αξιοπρέπειας και της ατομικής ελευθερίας; Δεν είναι άραγε αυτοί θύματα της πιο βάρβαρης σύγχρονης έκφρασης ρατσισμού μιας και ανήκουν σε συγκεκριμένη εθνική / θρησκευτική ομάδα;

Οι δήθεν ανθρωπιστές, συγχέουν και φοβούνται ότι τυχόν έκφραση ανθρωπισμού προς αυτά τα θύματα, θα ισοδυναμούσε με την υποστήριξη του Κράτους του Ισραήλ, κάτι που είναι για τους ίδιους ασύλληπτο. Οπότε, μπροστά στον τρόμο να τους προσαφθεί τέτοια κατηγορία, επιλέγουν απλά να είναι ρατσιστές.

Αλλά και άλλα πολλά παραδείγματα υπάρχουν που ενισχύουν την άποψη ότι ο επιλεκτικός «ανθρωπισμός», δεν είναι παρά μόνο διάκριση των ανθρώπων σε όσους αξίζουν και σε όσους δεν αξίζουν τον «ανθρωπισμό» μας, δηλαδή με μια λέξη ρατσισμός.

Υποκρίνονται επομένως τους ανθρωπιστές ενώ στην ουσία είναι ρατσιστές, όσοι πιστεύουν ότι η εξουσία τους ή το βήμα που τους προσφέρεται, είναι πόρτα για να επιδείξουν τον «ανθρωπισμό» τους.

Για να είσαι σήμερα ανθρωπιστής, απαιτείται βαθιά παιδεία και γνώση, αλλά κυρίως μια εξαιρετικά ισχυρή εσωτερική αρετή : Να είσαι αμερόληπτος/η και να μπορείς να λειτουργήσεις χωρίς προκαταλήψεις.

Όλα τα άλλα είναι επιφανειακές και ευκαιριακές δηθενιές.

Καλή χρονιά.

Minos Moissis