από δεξιά: Μεριφιλντ για πολλά χρόνια αφεντικό της lIMRA, Μανόλης Ανδρονικος διευθυντής πωλήσεων της ΝΝ και ο Δ Κοντομηνάς

Ο Βασίλης Καλτσάς στο κέντρο, και δεξιά ο Τ Κασκαρέλης της Υδρογείου

Πλατων, Πολιτεία :

Μια από τις πιο ανησυχητικές του ιδέες βρίσκεται στην Πολιτεία εξακολουθεί και αντηχεί δυναμικά και σήμερα: 

«Μια από τις τιμωρίες που δεν καταδέχεσαι να ασχοληθείς με την πολιτική είναι ότι καταλήγεις να σε κυβερνούν οι κατώτεροί σου».

By dasarxeio14/04/2025

Γιώργος Σουρβάς
Δασολόγος-Περιβαλλοντολόγος
M.Sc. Γεωπληροφορικής
http://www.forestplan.gr

Μετά από χρόνια ενασχόλησης με τα δάση, κατάλαβα πως η φύση μπορεί να μην μιλάει, αλλά λέει πολλά. Όσο κι αν ακούγεται κοινότοπο, τα δέντρα κρύβουν μια σοφία που θα ευχόμουν να είχα καταλάβει νωρίτερα. Σήμερα,  μοιράζομαι μαζί σας μερικά από αυτά τα διδάγματα ως έναυσμα για προβληματισμό.

Τίποτα από τα παρακάτω δεν θα το διαβάσετε για πρώτη φορά, αλλά όταν τα δει κάποιος συγκεντρωμένα, ίσως αναστοχαστεί και επαναξιολογήσει ιδέες, βιώματα και καταστάσεις.

1. Μόνα μεγαλώνουν δυνατότερα
   Τα δέντρα που αναγκάστηκαν να μεγαλώνουν μόνα τους, μακριά από την ασφάλεια μιας κλειστής συστάδας, δημιούργησαν μεγαλύτερες ρίζες και είναι πιο σταθερά.
   Δίδαγμα: Η δυσκολίες και η μοναξιά, αν και ανεπιθύμητες, χτίζουν μεγαλύτερη αντοχή, χρησιμοποίησε τες για να σε δυναμώσουν, όχι να σε λυγίσουν.
2. Τα δέντρα πρώτα ριζώνουν και μετά ψηλώνουν
   Πριν εμφανιστεί το πρώτο φύλλο, το δέντρο επενδύει στη ρίζα.
   Δίδαγμα: Μην βιάζεσαι να δείξεις στο κόσμο ποιος είσαι. Χτίσε γερά θεμέλια πρώτα.
3. Τα φύλλα στρέφονται πάντα προς το φως
   Όπου κι αν φυτρώσουν, τα δέντρα πάντα κατευθύνονται προς τον ήλιο.
   Δίδαγμα: Αναζήτησε το φως, ακόμα κι όταν το άμεσο περιβάλλον σου είναι σκοτεινό. Το φως σου μπορεί να είναι ένας άνθρωπος, μια ιδέα ή ένα όνειρο.
4. Αλλάζουν με τις εποχές
   Τα δέντρα αποδέχονται το φθινόπωρο και την απώλεια, δίχως δράματα, ξέροντας πως η άνοιξη θα ξανάρθει.
   Δίδαγμα: Η αλλαγή είναι φυσική. Μάθε να αφήνεις και να αναγεννιέσαι. Ό,τι φεύγει, κάνει χώρο για ό,τι έρχεται.
5. Τα δέντρα μεγαλώνουν σιωπηλά
   Τα δέντρα μεγαλώνουν αργά και χωρίς θόρυβο.
   Δίδαγμα: Η πρόοδος δεν χρειάζεται φανφάρες. Η επιτυχία χτίζεται σιωπηλά.
6. Δίνουν χωρίς να ζητούν
   Προσφέρουν σκιά, καρπούς, οξυγόνο χωρίς αντάλλαγμα.
   Δίδαγμα: Η προσφορά από καρδιάς είναι πράξη ουσιαστικής πληρότητας. Μην ζητάς ανταλλάγματα.
7. Οι πληγές τους γίνονται μέρος τους
   Όταν τραυματιστούν, δεν κρύβουν τις πληγές τους. Τις ενσωματώνουν.
   Δίδαγμα: Αγάπα τις πληγές σου. Είναι απόδειξη της αντοχής σου.
8. Δεν ανταγωνίζονται μόνο αλλά και συνεργάζονται
   Στο δάσος, τα δέντρα επικοινωνούν μέσω των ριζών, προστατεύουν και μοιράζονται θρεπτικά.
   Δίδαγμα: Η ζωή δεν είναι παιχνίδι κυριαρχίας. Η αληθινή ανάπτυξη έρχεται μέσα από τη συνεργασία, όχι τον ανταγωνισμό.
9. Το δένδρο δεν βιάζεται. Δεν συγκρίνεται.
   Κάποια φυτρώνουν γρήγορα, άλλα παίρνουν χρόνια να θεριέψουν.
   Δίδαγμα: Μη συγκρίνεις την πορεία σου με των άλλων. Όλα ωριμάζουν στον δικό τους ρυθμό.
10. Μένουν σταθερά όταν φυσάει
    Ακόμα και τα πιο δυνατά δέντρα δεν μπορούν να σταματήσουν τον άνεμο. Λυγίζουν, αλλά δε σπάνε.
    Δίδαγμα: Μάθε να προσαρμόζεσαι στις δυσκολίες χωρίς να χάνεις την ουσία σου.

Καλό Πάσχα

♦-♦-♦

•Κάψαν τα αυτοκίνητα των βολεμένων αστών.Μια πράξη αντίστασης στο διεφθαρμένο σύστημα.Ειδα και σε αφίσα εμβριθές σκεπτικό.Τον τίτλο ,το κείμενο δεν μπορούσα να το διαβάσω από το τιμόνι.Ατιμη πρεσβυωπία.
•Τίτλος στη κολόνα της ΔΕΗ.«Αποσταθεροποίηση-επανασυγκρότηση».Ο αναγεννωμενος ,εκ της φλογός και της σποδού ,φοίνιξ.Το όραμα.
•Έχει και ενα καλό όλος αυτός ο σαματάς.Οταν πάω για φαΐ, στη Ροζαλία ή σπάνια σε μπαράκι ,βρίσκω πολύ εύκολα Πάρκιγκ ,παρά το πυκνοκατοικημένο περιβάλλον.Ενα βράδυ,περαστικός κάτοικος,με είδε να παρκάρω έξω από γνωστό αλλά απόμερο εστιατόριο της περιοχής.Εισαι καλά μου είπε που το αφήνεις;Είχε άδικο.Τον αγνόησα ,εισήλθα θαρραλέα και ευθυτενής, φάγαμε πολύ ωραία ,βγήκα και το αρχαίο Τουαρεγκ μου ήταν εκεί.Αλωβητο.Δεν μου το είχαν σπάσει.Μεγαλη επιτυχία.Υποψη αν δεν έχεις πληρώσει τσουχτερό επασφαλιστρο και η ζημιά δεν έχει χαρακτηριστεί τρομοκρατική ενέργεια δεν αποζημιώνεσαι.

•Υπαρχουν όμως λύσεις.Πατίνι.Μια χαρά.Επαναφορτιζόμενο.Φτηνό.Ταχυτατο.Κι αν θες το παίρνεις μαζί σου στο μπαράκι.Αναδιπλούμενο.Ποιος τους φταίει να έχουν αυτοκίνητο.Διαμαρτύρονται κιόλας.Οποία υπερβολή.
•Ο λόφος του Στρέφη κ.Δουκα είναι ιερός.Μην τον ακουμπάτε.Ειναι άβατο.Κατω το κράτος και η εξουσία.Εργα στο λόφο Στρέφη;αν είναι δυνατόν.Ποιος μπορεί να λέει αυτές τις ανοησίες.

Πάνος Μπιτσαξής

Πλήρη εγκατάλειψη…

Τώρα και στα αγγλικά από το Amazon ..

Έγραψαν για το βιβλίο:

Από την εφημερίδα ΒΗΜΑ,

Το ξερίζωμα

1990.

Δυο φίλοι, με τις συζύγους τους, ξεκινούν με το αυτοκίνητο από την Αθήνα και, μετά από ένα ταξίδι τεσσάρων ωρών, φτάνουν στη λίμνη του Μόρνου. Όμως δε βλέπουμε όλοι τα ίδια πράγματα, ακόμη και όταν αντικρίζουμε κάτι όμορφο. «Στα δικά μου μάτια, αυτή η πανέμορφη εικόνα, που εσείς θαυμάζετε, μοιάζει σαν τεράστιο νεκροταφείο στο οποίο έχει θαφτεί ένα ειδυλλιακό τοπίο, μια παραδεισένια κοιλάδα και, να προσθέσω το σημαντικότερο, ό,τι πιο πολύτιμο μπορεί να έχει ο άνθρωπος: Οι αναμνήσεις και τα βιώματά του. Μην ξεχνάτε ότι στον βυθό αυτή της λίμνης ήταν το σπίτι που γεννήθηκα και μεγάλωσα, σε αυτό το βυθό έχουν θαφτεί τα πρώτα 18 χρόνια της ζωής μου..».

Εν προκειμένω, στο πρώτο διήγημα της συλλογής Θαμμένα όνειρα, Ζωντανές αναμνήσεις, ο αφηγητής ταυτίζεται με τον συγγραφέα Κωσταντίνο Γ. Μπερτσιά. Η τεχνητή λίμνη που καλύπτει μία έκθεση 16 τετρ. χιλιομέτρων στο κέντρο σχεδόν του νόμου Φωκίδος, άρχισε να κατασκευάζεται το 1972 και από το 1981 εξασφάλισε την υδροδότηση σε εκατομμύρια κατοίκους της Αττικής και όχι μόνο.

Το βιβλίο αυτό διερευνά το τίμημα που έχει το συγκεκριμένο έργο για εκείνο τον τόπο και τους ανθρώπους του, ένα τίμημα, πολιτισμικό και υπαρξιακό, πέραν της οικολογικής παραμέτρου. Έχουν μεγάλο ενδιαφέρον οι αφηγήσεις αυτές, όχι μόνο επειδή εποπτεύουν το ιστορικό υπόβαθρο αλλά και γιατί δείχνουν πως ένα δεδομένο τραύμα, ένα ξερίζωμα σκεπασμένο από νερό, διαμορφώνει ταυτότητες, ατομικές και συλλογικές.

Ο Γιώργος Σεφέρης διαποτίζει τις σελίδες: «να νοσταλγείς τον τόπο σου ζώντας στον τόπο σου, τίποτα δεν είναι πιο πικρό».

ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΜΠΕΚΟΣ

Το ΒΗΜΑ /ΒΙΒΛΙΟ ΚΥΡΙΑΚΗ 26/12/2021.