έγκυρες πληροφορίες αναφέρουν γεγονότα που έλαβαν χώραν Παρασκευή βράδυ σε έπαυλή στα νότια προάστια,όπου εκτός από το εξαίσιο  φαγητό που απήλαυσαν οι εκλεκτοί καλεσμένοι, το κυρίως πιάτο ήταν θέματα διαδοχής του ΠΡΟΕΔΡΟΥ,και η σύνθεση της ομήγυρης αλλά και η μυστικοπάθεια περί της συνάντησης μάλλον επιτείνουν το μυστήριο…..  

Posted by Picasa
Οι περιηγητές των αρχών του 19ου αιώνα μάς άφησαν λεπτομερείς περιγραφές των σπιτιών που επισκέφτηκαν, στα οποία κατέλυσαν όταν ταξίδευαν στη Βοιωτία. Αυτές οι περιγραφές αποτελούν πολύτιμη πηγή πληροφοριών και προσθέτουν λεπτομέρειες στις γνώσεις μας για τις παραδοσιακές κατοικίες. Ο Βρετανός Sir John Hobhouse, ο οποίος πέρασε την παραμονή των Χριστουγέννων του 1809 σε ένα σπίτι στο χωριό Σκούρτα, περιγράφει το κατάλυμά του ως «το χειρότερο χαμόσπιτο στο οποίο έχουμε υπάρξει τρόφιμοι». Προχωρά και σε λεπτομέρειες: «Οι αγελάδες και τα γουρούνια βρίσκονταν στο κάτω μέρος του δωματίου, όπου υπήρχαν ράφια και φάτνες και άλλα παρελκόμενα ενός στάβλου, ενώ σε εμάς παραχωρήθηκε το πάνω μέρος. Παραλίγο να πάθουμε ασφυξία από τον καπνό, συχνός κίνδυνος στα ελληνικά αγροτόσπιτα, αφού η φωτιά καίει συνήθως στο κέντρο του δωματίου και η στέγη, που δε διαθέτει άνοιγμα, ήταν καλυμμένη με στάχτες που συχνά έπεφταν πάνω μας στη διάρκεια της νύχτας». Κατά τη διάρκεια του ταξιδιού του στη Βοιωτία, ο Hobhouse πέρασε και από το χωριό Μάζι, το οποίο είχε, όπως λέει:,«50 καλύβες που στέγαζαν 500 ανθρώπους». Ο Βρετανός περιηγητής έμεινε επίσης στη Λιβαδειά, όπου βίωσε μια εντελώς διαφορετική κατάσταση: «Το σπίτι όπου καταλύσαμε ανήκε σε έναν από τους πλουσιότερους υπηκόους στη Ρούμελη, ήταν ευρύχωρο και όμορφα επιπλωμένο».
ΟΡΕΣΤΗΣ ΔΑΒΙΑΣ

Είμαι πρασινοδάκτυλος και παιδί των λουλουδιών. Λατρεύω την Αφροδίτη, τη Δήμητρα και την Κόρη, υπηρετώ τον Ασκληπιό. Αγαπώ όλα τα δέντρα και τα φυτά, τα χρήσιμα και μη, τα όμορφα, τα τοξικά και όσα λόγω αγνοίας ονομάσαμε ζιζάνια. Εξαιρώ μόνο τα δυσώδη σκόρδα και τις ήμερες-άοσμες-βαρετές τριανταφυλλιές.
Απ’ το πολλά «γιατί;» που με βασάνισαν χρόνια, πέρασα εσχάτως στο πώς: έφτιαξα ένα καλύβι στο βουνό και κάνω τα πρώτα μου βήματα ως αγρότης. Και σκαρώνω απ’ τα παθήματα μου κείμενα για όσους νιώθουν ότι η γη θα μας προσφέρει πάλι καταφύγιο.
Βάζω συχνά στοιχήματα με τον εαυτό μου. Γιατί χάσω-κερδίσω από πάνω θα βγω. Είναι όμως φορές που πνίγομαι σε μια κουταλιά και μαλλιά (δες φωτό) δεν έχω να πιαστώ. Έμαθα έτσι, κάλλιο αργά, να δείχνω εμπιστοσύνη και να δέχομαι βοήθεια.
Είμαι με το μέρος της ελευθερίας.
Απεχθάνομαι τις ομπρέλες, σαν αντικείμενα και ως σύμβολα.
Δεν πίστευω ότι ο κόσμος είναι μεθυσμένο καράβι.