Εξαίρετα αμπελοτόπια στο Ν Ηρακλείου

Ρακί ή Ρακή ή Τσικουδιά η ΕλληνικήΟι διάφορες ονομασίες προέρχονται κατευθείαν από την Αρχαία Ελλάδα, ενώ αναφορές κάνει και ο Αριστοτέλης. Έτσι, όχι μόνο αμφισβητείται η ανατολίτικη προέλευση του ποτού , αλλά υπάρχει και η ετυμολογική εξήγηση της λέξης που ισχυροποιεί την ελληνική εκδοχή. Η ονομασία ρακή είναι το απόσταγμα που παράγεται από στέμφυλα ή στράφυλα από ρώγες ή αρχαία ελληνικά ραξ ή ιωνικά ρωξ, δηλαδή ρώγες σταφυλιών! Η ρακή λέγεται και τσικουδιά, επειδή τα στέμφυλα στην Κρήτη λέγονται και τσίκουδα. Σε άλλα μέρη της Ελλάδος τα στέμφυλα ονομάζονται και τσίπουρα οπότε εκεί η ρακή λέγεται και τσίπουρο.Στη δεκαετία του 1920, ο τότε Kρητικός πρωθυπουργός της Ελλάδας Ελευθέριος Βενιζέλος ψήφισε νόμο στη Βουλή για την απόσταξη της ρακής, με τον οποίο δόθηκαν οι πρώτες άδειες για ρακοκάζανα σε αγρότες και αμπελουργούς της Κρήτης, έτσι ώστε να αρχίσουν να παράγουν νόμιμα τη ρακή.Η Τουρκία κατοχύρωσε τη ρακή, αλλά δεν τη θέλει ο ΕρντογάνΤο 1989 ψηφίστηκε ο 1576/89 κανονισμός της ΕΟΚ για τα οινοπνευματώδη ποτά στον οποίο οι Τούρκοι κατοχύρωσαν το όνομα «raki» και οι Έλληνες τα ονόματα τσίπουρο Τυρνάβου, τσίπουρο Μακεδονίας, τσίπουρο Θεσσαλίας και τσικουδιά Κρήτης.Συνεπώς από το 1989 η ρακή στην Ελλάδα λέγεται πια επίσημα τσικουδιά, αν και η ονομασία ρακή είναι ελληνική λέξη. Τα πράγματα έβαλε στην θέση του ο Ταγίπ Ερντογάν, ο οποίος τον Απρίλιο του 2013 δήλωσε ότι το εθνικό ποτό της Τουρκίας δεν είναι η μπίρα, ούτε το ρακί, το οποίο λάτρευε ο Κεμάλ Ατατούρκ, αλλά το μη αλκοολούχο αϊράνι, ένα κρύο ρόφημα με βάση το γιαούρτι. Αγνοείται η αντίδραση της ελληνικής κυβέρνησης.Τρόπος παρασκευής της ρακήςΤα υπολείμματα του μούστου κατά την παραγωγή του κρασιού που απομένουν από το πάτημα των σταφυλιών (τα τσάμπουρα, οι φλούδες και τα κουκούτσια), σφραγίζονται μέσα σε βαρέλια. Εκεί παραμένουν μέχρι την ολοκλήρωση της ζύμωσης, οπότε πλέον είναι έτοιμα για την απόσταξη. Το προϊόν που προκύπτει μετά την ολοκλήρωση της ζύμωσης ονομάζεται στέμφυλα ή τσίκουδα και από εδώ προκύπτει και η πασίγνωστη ονομασία της ρακής «τσικουδιά» που αποτελεί ουσιαστικά το δεύτερο ταυτόσημο όνομά της. Έπειτα τα στέμφυλα ή τσίκουδα μαζί με τα υγρά τους μεταφέρονται από τα βαρέλια σε καζάνια, τα οποία ονομάζονται ρακοκάζανα ή άμβυκες, όπου αφού σφραγιστούν όσο γίνεται πιο καλά και ερμητικά, αρχίζουν να βράζουν και όταν πλέον φτάσουν στην απαιτούμενη θερμοκρασία ξεκινά η διεργασία της απόσταξης.Ο πολύ αργός ρυθμός στην όλη διαδικασία εξασφαλίζει το βέλτιστο αποτέλεσμα. Κάθε καζανιά μπορεί να χρειαστεί περίπου τρεις ώρες. Από το καπάκι του καζανιού, μέσα από ένα σωληνάκι του που είναι τοποθετημένο σε αυτό και ψύχεται εξωτερικά με νερό, ρέει το απόσταγμα και έπειτα υγροποιείται ο ατμός που βγαίνει ως τσικουδιά. Πιο δυνατό θεωρείται το πρώτο απόσταγμα που θα κυλήσει και το οποίο ονομάζεται «πρωτοράκι». Βλέπουμε έτσι ότι η ρακή, σε αντίθεση με το γνωστό σε όλους τσίπουρο, είναι αποτέλεσμα μονής απόσταξης, κατά την οποία δεν προστίθεται άλλο αρωματικό φυτό. Αποτελεί απόσταγμα αποκλειστικά και μόνο από τα τσίκουδα, τα οποία είναι τα στυμμένα με πολύ μεγάλη επιμέλεια όπως ορίζει ο νόμος.*Αντλήθηκαν πληροφορίες από άρθρο του κ. Μάκη Κρασανάκη (πρόεδρος των Κρητών Α. Παρασκευής Αττικής και Δ/ντης Υπ. Πολιτισμού).
Σουμπερίτες η περίπτωση του χωριού Κρουσώνας
ΠΗΓΗ http://www.epikentro.gr/PDF/9789604583287-C06.pdf
Αποσπάσμα από την δημοσίευση του Ιάσονα Χανδρινού για το βιβλίο του Θανάση Φωτίου, Η ναζιστική τρομοκρατία στην Ελλάδα. Η αιματηρή πορεία τον Φριτς Σούμπερτ και τον ελληνικού «Σώματος Κυνηγών» στην κατοχική Κρήτη και Μακεδονία,
Το χωριό Κρουσώνας τροφοδότησε το τάγμα του Σούμπερτ με πολλούς γκεσταπίτες που αποτέλεσαν τον σκληρό πυρήνα του «Σώματος Κυνηγών» διεξάγοντας άγριες επιδρομές και δολοφονίες λεηλατώντας και καταστρέφοντας χωριά και στους τέσσερις νομούς της Κρήτης.
Επικεφαλής όλων τον προδοτών της Κρήτης υπήρξαν οι γκεσταμπίτες κρουσανιώτες 1) Νικόλαος Τζουλιάς 2) Κώστας Τζουλιάς 3) Γεώργιος Τζουλιάς 4) Δημήτριος Στιβακτάκης η Χρηστοδουλάκης 5) Ιωάννης Επανωμεριτάκης η Κουτούτος, όλοι αυτοί ευθύνονται για πάρα πολλά εγκλήματα εις βάρος των πατριωτών της μεγαλονήσου αυτοί ήταν οι στρατολόγοι και άλλων γκεσταμπιτων που τους εκβίαζαν. Οι σουμπερίτες ήταν περί τους 150 -200 ντυμένοι στο γερμανικό χακί με τον αγκυλωτό σταυρό και έκαναν τα εγκλήματα σε ολόκληρη την Κρήτη. Οι σουμπερίτες χωρίς βεβαία τους πληροφοριοδότες τους δεν υπερέβαιναν τους 150 – 200
( Όλοι τους φονευθήκαν από τα αντάρτικα σώματα «Σατανά» Κρουσώνα και άλλους, η καταδικάστηκαν από την Ελληνική Δικαιοσύνη )ΠΗΓΗ
Με πολύ χαρά φιλοξενούμε το παρακάτω κείμενο του αγαπητού φίλου Χρήστου Μίχα που πασχίζει με αξιοζήλευτο ζήλο να καταγράψει τη άγραφη ιστορία του τόπου μας και όχι μόνο…
Ποικιλίες αχλαδιών Σκούρτων Η περιοχή των Σκούρτων από πολύ παλαιά , φημιζόταν για πολύ καλής ποιότητας Αχλάδια της , τα οποία μάλιστα οι κάτοικοι , σε καιρούς δύσκολους , ιδίως την δεκαετία του 40 και 50 , τα μετέφεραν σε καλάθια , με τα ζώα τους , στην περιοχή του Θριασίου πεδίου , όπου τα πουλούσαν ή τα αντάλλασσαν με άλλα προϊόντα που δεν παρήγαγαν .Περί τα τέλη όμως της δεκαετίας του 60 ως Αρχές της Δεκαετίας του 70 , ίσως απόάγνοια και απερισκεψία , για την πολλαπλή ωφέλεια του προϊόντος , ή εξαιτίας της εντατικοποίησης της Γεωργίας και της χρήσης Γεωργικών μηχανημάτων (τρακτέρκαι αλωνιστικών μηχανών ) τα περισσότερα , αν όχι το σύνολο από αυτά τααυτοφυή δέντρα κόπηκαν , επειδή εμπόδιζαν τις καλλιέργειες , προφανώς για την εξοικονόμηση γεωργικών εκτάσεων .Τα κυριότερα είδη που υπήρχαν ήταν τα ακόλουθα : Πρώτα από όλα οι περίφημες Κοντούλες του Τσιγγουρατίου , οι οποίες ήταν μέτριου μεγέθους , με καρπό βάρους 60-90 γραμμαρίων. Είχαν εξωτερικά ελαφρύ πράσινο χρώμα , με θαυμάσιο άρωμα και υπέροχη γεύση. Ήταν επίσης πολύ ευαίσθητα στη μεταφορά τους και η ωρίμανσή τους άρχιζε στην περιοχή μας στα μέσα Ιουλίου .Το Αυγουστιάτικο ή γνωστό ως ΄΄ Γκουστιάρι΄΄ , ήταν αχλάδι μεγάλο σε μέγεθος , σε σχήμα καμπάνας , με καρπό βάρους 100 έως 130 γραμμάρια , πολύ αρωματικόκαι το έλεγαν έτσι γιατί ωρίμαζε τον μήνα Αύγουστο , το χρώμα του ήταν πράσινο κόκκινο με πολλές τέτοιες αχλαδιές στην περιοχή ΄΄ Καψοσπίτι΄΄ .Το Κριθαρένιο ή ΄΄Ελμπλιλια ΄΄ , ήταν περίπου σαν την κοντούλα σε μέγεθος, αλλάσκληρό και στυφό ,το έλεγαν έτσι γιατί ωρίμαζε την εποχή του θέρους του Κριθαριού, το χρώμα του ήταν κίτρινο- πράσινο , υπήρχαν πολλά τέτοια δέντρα στο Πάτημα . Το Μοσχάτο ή ΄΄Φάκε Κούκε ΄΄ όπως ήταν γνωστό στα Δερβενοχώρια , ήτανμεγάλο σε μέγεθος αχλάδι , πολύ αρωματικό , ζουμερό με το χρώμα του πράσινο-κόκκινο , εξού και η Αρβανίτικη ονομασία του ΄Φάκε Κούκε (πρόσωπο κόκκινο) ΄΄καθώς ήταν κατά το ήμισυ κοκκινωπό , ωρίμαζε τέλος Ιουλίου με πολλές τέτοιες αχλαδιές στην περιοχή Βούτημα και στην Μαζαρέκα .Τα βουτυράτα, είχαν κιτρινωπό χρώμα , αρκετά μεγάλα σε μέγεθος 120-160 γραμμάρια βάρος. Η σάρκα τους μαλακή και η γεύση τους γλυκιά , ελαφρώς βουτυράτη και ωρίμαζαν αρχές Σεπτέμβρη τα συναντάμε κυρίως στην Μαζερέκα .Σκοπελίτικο ήταν αχλάδι μεγάλο σε μέγεθος όπως το Βουτηράτο σκληρό όμως και στυφό , το οποίο ωρίμαζε περί τα τέλη Αυγούστου κυρίως στο Βούτημα και στην Μαζαρέκα .Σήμερα δυστυχώς , ελάχιστα τέτοια δέντρα υπάρχουν στην περιοχή μας.
Χ Μίχας.

















