Η πατρότητα της ρακής, οι έριδες των Βαλκανίων και η ελληνική προέλευση της λέξης. Γιατί δεν την ήθελε ο Ερντογάν
Τρεις Γιουγκοσλάβοι αγρότες φωτογραφίζονται δίπλα σ΄ένα υπαίθριο καζάνι στους λόφους κοντά στο Σεράγεβο το 1937 και αναρωτιόμαστε για τη λεζάντα που γράφει, Are they making rakija?Μαθαίνουμε λοιπόν ότι φτιάχνουν «ράκια», το πιο δημοφιλές ποτό των Βαλκανίων που παράγεται από την απόσταξη φρούτων. Διακρίνουμε το καζάνι-αποστακτήρα και το βαρέλι. Η πρώτη σκέψη ήταν ότι πρόκειται για τη δικιά μας ρακή, αλλά το ποτό αυτό διαφέρει κατά τόπους, αν και έχει πολλά κοινά χαρακτηριστικά. Μη βιαστείτε λοιπόν να πείτε ότι μας πήραν την ιδέα, αλλά δεχτείτε τις κοινές ρίζες που έχουμε με τους γείτονες, καθώς ο καθένας από αυτούς θεωρεί ότι το ποτό είναι δικό του.
Εθνικό ποτό το χαρακτηρίζουν τόσο Τούρκοι, Αλβανοί και  Σέρβοι, ενώ κυρίαρχη θέση έχει σε Βουλγαρία, Βοσνία, Κροατία και Μαυροβούνιο που παράγουν το προϊόν από φρούτα , όπως δαμάσκηνα, βερίκοκα και σταφύλια. Το τελικό προϊόν λέγεται Slivonica. Ανάλογα με την περιοχή, η «ράκια» διαφέρει σε περιεκτικότητα αλκοόλ. Συνήθως είναι 40% , αλλά γίνεται και πιο «δυνατή»  όταν ανεβάζει περιεκτικότητα σε αλκοόλ από 50 έως 80 %.Για την προέλευση του ονόματος έδωσαν μάχη οι Τούρκοι για να πείσουν την διεθνή κοινότητα ότι προέρχεται από την τουρκική λέξη rakı, η οποία με τη σειρά της προέρχεται από την αραβική araq που σημαίνει «συμπύκνωση» δηλαδή η τελευταία φάση της απόσταξης.Με αυτή την ερμηνεία ενίσχυσαν τα επιχειρήματά τους, ότι αυτοί διέδωσαν το ποτό στους Βαλκάνιους λαούς κατά τη περίοδο της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Τώρα όλοι οι λαοί των Βαλκανίων ερίζουν μεταξύ τους για την «πατρότητα» του ποτού, χωρίς όμως κανείς να μιλά για την ελληνική προέλευση της λέξης.

 Ρακί ή Ρακή ή Τσικουδιά η ΕλληνικήΟι διάφορες ονομασίες προέρχονται κατευθείαν από την Αρχαία Ελλάδα, ενώ αναφορές κάνει και ο Αριστοτέλης. Έτσι, όχι μόνο αμφισβητείται η ανατολίτικη προέλευση του ποτού , αλλά υπάρχει και η ετυμολογική εξήγηση της λέξης που ισχυροποιεί την ελληνική εκδοχή. Η ονομασία ρακή είναι το απόσταγμα που παράγεται από στέμφυλα ή στράφυλα από ρώγες ή αρχαία ελληνικά ραξ ή ιωνικά ρωξ, δηλαδή ρώγες σταφυλιών! Η ρακή λέγεται και τσικουδιά, επειδή τα στέμφυλα στην Κρήτη λέγονται και τσίκουδα. Σε άλλα μέρη της Ελλάδος τα στέμφυλα ονομάζονται και τσίπουρα οπότε εκεί η ρακή λέγεται και τσίπουρο.Στη δεκαετία του 1920, ο τότε Kρητικός πρωθυπουργός της Ελλάδας Ελευθέριος Βενιζέλος ψήφισε νόμο στη Βουλή για την απόσταξη της ρακής, με τον οποίο δόθηκαν οι πρώτες άδειες για ρακοκάζανα σε αγρότες και αμπελουργούς της Κρήτης, έτσι ώστε να αρχίσουν να παράγουν νόμιμα τη ρακή.Η Τουρκία κατοχύρωσε τη ρακή, αλλά δεν τη θέλει ο ΕρντογάνΤο 1989 ψηφίστηκε ο 1576/89 κανονισμός της ΕΟΚ για τα οινοπνευματώδη ποτά στον οποίο οι Τούρκοι κατοχύρωσαν το όνομα «raki» και οι Έλληνες τα ονόματα τσίπουρο Τυρνάβου, τσίπουρο Μακεδονίας, τσίπουρο Θεσσαλίας και τσικουδιά Κρήτης.Συνεπώς από το 1989 η ρακή στην Ελλάδα λέγεται πια επίσημα τσικουδιά, αν και η ονομασία ρακή είναι ελληνική λέξη. Τα πράγματα έβαλε στην θέση του ο  Ταγίπ Ερντογάν, ο οποίος  τον Απρίλιο του 2013 δήλωσε ότι το εθνικό ποτό της Τουρκίας δεν είναι η μπίρα, ούτε το ρακί, το οποίο λάτρευε ο Κεμάλ Ατατούρκ, αλλά το μη αλκοολούχο αϊράνι, ένα κρύο ρόφημα με βάση το γιαούρτι. Αγνοείται η αντίδραση της ελληνικής κυβέρνησης.Τρόπος παρασκευής της ρακήςΤα υπολείμματα του μούστου κατά την παραγωγή του κρασιού που απομένουν από το πάτημα των σταφυλιών (τα τσάμπουρα, οι φλούδες και τα κουκούτσια), σφραγίζονται μέσα σε βαρέλια. Εκεί παραμένουν μέχρι την ολοκλήρωση της ζύμωσης, οπότε πλέον είναι έτοιμα για την απόσταξη. Το προϊόν που προκύπτει μετά την ολοκλήρωση της ζύμωσης ονομάζεται στέμφυλα ή τσίκουδα και από εδώ προκύπτει και η πασίγνωστη ονομασία της ρακής «τσικουδιά» που αποτελεί ουσιαστικά το δεύτερο ταυτόσημο όνομά της. Έπειτα τα στέμφυλα ή τσίκουδα μαζί με τα υγρά τους μεταφέρονται από τα βαρέλια σε καζάνια, τα οποία ονομάζονται ρακοκάζανα ή άμβυκες, όπου αφού σφραγιστούν όσο γίνεται πιο καλά και ερμητικά, αρχίζουν να βράζουν και όταν πλέον φτάσουν στην απαιτούμενη θερμοκρασία ξεκινά η διεργασία της απόσταξης.Ο πολύ αργός ρυθμός στην όλη διαδικασία εξασφαλίζει το βέλτιστο αποτέλεσμα. Κάθε καζανιά μπορεί να χρειαστεί περίπου τρεις ώρες. Από το καπάκι του καζανιού, μέσα από ένα σωληνάκι του που είναι τοποθετημένο σε αυτό και ψύχεται εξωτερικά με νερό, ρέει το απόσταγμα και έπειτα υγροποιείται ο ατμός που βγαίνει ως τσικουδιά. Πιο δυνατό θεωρείται το πρώτο απόσταγμα που θα κυλήσει και το οποίο ονομάζεται  «πρωτοράκι». Βλέπουμε έτσι ότι η ρακή, σε αντίθεση με το γνωστό σε όλους τσίπουρο, είναι αποτέλεσμα μονής απόσταξης, κατά την οποία δεν προστίθεται άλλο αρωματικό φυτό. Αποτελεί απόσταγμα αποκλειστικά και μόνο από τα τσίκουδα, τα οποία είναι τα στυμμένα με πολύ μεγάλη επιμέλεια όπως ορίζει ο νόμος.*Αντλήθηκαν πληροφορίες από άρθρο του κ. Μάκη Κρασανάκη  (πρόεδρος των Κρητών Α. Παρασκευής Αττικής και Δ/ντης Υπ. Πολιτισμού).

Σουμπερίτες η περίπτωση του χωριού Κρουσώνας

Το κεφαλοχώρι Κρουσώνας πρωταγωνιστής της αιματοβαμμένης 
ελληνογερμανο-ελληνικής 
αναμέτρησης στην Κρήτη 1941- 1945.
 Από τον Ιάσονα Χανδρινο  
Η εξήγηση του φαινομένου των «γερμανοντυμένων» Ελλήνων.  
..Από τις αρχές του 1942,«ήταν σπάνιο ακόμη και το πιο απόμερο χωριό να μην είχε τουλάχιστον ένα κρυφό πληροφοριοδότη γνωστό ως V-Mann, δηλαδή έμπιστο». Τα δίκτυα της γερμανικής αντικατασκοπίας βασίστηκαν σε κοινοτάρχες πρόθυμους για συνεργασία, ενώ «είναι αξιοσημείωτο ότι τέτοια όργανα ως επί το πρώτον ήταν οπαδοί του Λαϊκού Κόμματος, στους οποίους οι γερμανικές αρχές στηρίχθηκαν όταν πρωτοήρθαν στην Κρήτη»).
Η συγκεκριμένη επισήμανση φωτογραφίζει τους κατοίκους του Κρουσώνα Ηρακλείου, του χωριού με το πιο «μελανό» κατοχικό μητρώο στην Κρήτη, από το οποίο ο Σούμπερτ στρατολόγησε 45 άτομα που αποτέλεσαν τον σκληρό πυρήνα του «Σώματος Κυνηγών» του, με πρωτοπόρα τα μέλη της οικογένειας του Μιχάλη Τζουλιά . Πώς εξηγείται μια τόσο ομόθυμη προθυμία, σε τόσο πρώιμο στάδιο (Ιανουάριος 1942) και μάλιστα στο τελευταίο μέρος της Ελλάδας που θα περίμενε κανείς να συναντήσει γερμανόφιλους; Η εμφάνιση αυτής της δυναμικής φωλιάς φιλοναζιστών οφειλόταν κατά κύριο λόγο «στην γερμανοφροσύνη της οικογένειας των Τζουλιάδων,που ανήκε στην εύπορη τάξη του χωριού και ασκούσε επιρροή σε Κρουσανιώτες με τους οποίους διατηρούσε δεσμούς συγγένειας, αγχιστείας, συντεκνίας ή παρόμοιων πολιτικών πεποιθήσεων» και , αντίστοιχα, στη γενικότερη «αγγλοφιλία» που εξέφραζε η πλειοψηφία στο χωριό
Συν τοις άλλοις, η κρητική περίπτωση μοιάζει να μην επαληθεύει τα πολυεργαλεία με τα οποία συνηθίζουμε να ερμηνεύουμε τον δωσιλογισμό: «Ο αντικομουνισμός  δεν έπαιξε σχεδόν κανένα ρόλο, γιατί στην Κρήτη, αντίθετα με ότι συνέβη στην ηπειρωτική Ελλάδα, δεν βρήκε έδαφος να αναπτυχθεί έως τότε σε υπολογίσιμο παράγοντα» Από τον Μάιο του 1942, οπότε σημειώθηκαν σι πρώτοι φόνοι  βεντέτες ανάμεσα στους Τζουλιάδες και την ομάδα τού επίσης κρουσανιώτη αντάρτη, Αντώνη Γρηγοράκη (καπετάν Σατανά), το χωριό θα μεταβληθεί σε πυρήνα του ένοπλου δωσιλογισμού στην Κρήτη και «επίκεντρο εγκληματικών δραστηριοτήτων» Ποιοι ήταν όμως οι «Σουμπερίτες» και τι μαθαίνουμε για αυτούς;To μεγαλύτερο ποσοστό των Σουμπεριτών ήταν άτομα κατώτερης κοινωνικής και οικονομικής στάθμης μικροί γεωργοί ,αγροφύλακες, άνεργοι, τυχοδιώκτες, ζωοκλέφτες και διάφοροι κλέπτες και, όχι σπάνια, χαμηλού διανοητικού επιπέδου, τα οποία παρακινήθηκαν να συνεργασθούν με τον εχθρό βασικά από την επιθυμία του πλουτισμού μέσω της συστηματικής λεηλασίας. Σε μια μικρότερη μερίδα εθελοντών συνετέλεσαν στην ένταξη τους συνδυαστικά η γερμανοφιλία, οι προσωπικές ή οικογενειακές διαφορές, οι κομματικές έριδες και, σε ελάχιστες περιπτώσεις, ο εξαναγκασμός Αυτό που υπονοείται εδώ, είναι πως οι ανείπωτες αγριότητες των Κρουσανιωτών σουμπεριτών, που επί δυόμισι χρόνια πρωτοστάτησαν σε καταδόσεις, δολοφονίες και λεηλασίες από το Λασίθι μέχρι τα ορεινά χωριά της Πέλλας,τροφοδοτούνταν από την περιθωριακότητα της περίπτωσής τους. Πέρα από τη δεδομένη ροπή του ντόπιου κρητικού πληθυσμού στην  οπλοκατοχή και οπλοχρησία και τις παραδοσιακές «συνήθεις διαμάχες και διενέξεις με βάση τις προσωπικές, οικογενειακές και κομματικές διαφορές, οι οποίες συχνά κατέληγαν σε βίαιες συγκρούσεις» ήταν oι συνθήκες της Κατοχής στην Κρήτη που καθιστούν τόσο ορατές τις εξαιρέσεις του κανόνα. To χάσμα ανάμεσα σε κατακτητές και κατακτημένους ήταν τόσο βαθύ, ώστε οι ντόπιοι δωσίλογοι ξεχώριζαν αισθητά μέσα στον κρητικό πληθυσμό, εξ ου και το «ακατάσχετο μίσος εναντίον των Γκεσταπιτών, όπως συνήθως αποκαλούσαν τους Σουμπερίτες και γενικά τους δωσίλογος» Η διολίσθηση των «Σουμπεριτών» σε κτηνώδεις πράξεις  ανόμοιες με τα έργα και τις ημέρες κάθε άλλης δωσιλογικής οργάνωσης ή παραστρατιωτικού σώματος εκείνης της ταραγμένης εποχής  μοιάζει σαν αντίδοτο στην ανασφάλεια που προκαλούσε η de facto τοποθέτηση τους στο πολιτικό και κοινωνικό περιθώριο. Κι αν δεν μιλούσαμε μάλιστα με ιστορικούς αλλά με ιατρικούς όρους, η αποτέφρωση των 14 γυναικών στην Καλή Συκιά Ρεθύμνου(6 Οκτωβρίου 1943), «πράξη που ξεχώρισε τον Σούμπερτ από τους άλλους Γερμανούς,… και η αποτρόπαια σφαγή στον Χορτιάτη, με μητέρες και παιδιά να καρφώνονται με ξιφολόγχες και να πετιούνται στα φλεγόμενα κτίρια, ίσως να μπορούσε να εξηγηθεί ως αποτέλεσμα της ώσμωσης μερικών ψυχολογικά και κοινωνικά νοσηρών προσωπικοτήτων του Σούμπερτ μη εξαιρουμένου.
 ΠΗΓΗ http://www.epikentro.gr/PDF/9789604583287-C06.pdf
Αποσπάσμα από την δημοσίευση του Ιάσονα Χανδρινού για το βιβλίο του Θανάση Φωτίου, Η ναζιστική τρομοκρατία στην Ελλάδα. Η αιματηρή πορεία τον Φριτς Σούμπερτ και τον ελληνικού «Σώματος Κυνηγών» στην κατοχική Κρήτη και Μακεδονία,  

Τα ονόματα των Kρουσανιωτών σουμπεριτών 

Το χωριό Κρουσώνας  τροφοδότησε  το τάγμα του Σούμπερτ με πολλούς γκεσταπίτες που αποτέλεσαν τον σκληρό πυρήνα του «Σώματος Κυνηγών» διεξάγοντας άγριες επιδρομές και δολοφονίες λεηλατώντας  και καταστρέφοντας χωριά και στους τέσσερις νομούς της Κρήτης.
Επικεφαλής όλων τον προδοτών της Κρήτης υπήρξαν οι γκεσταμπίτες κρουσανιώτες  1) Νικόλαος Τζουλιάς 2) Κώστας Τζουλιάς 3) Γεώργιος Τζουλιάς 4) Δημήτριος Στιβακτάκης η Χρηστοδουλάκης 5) Ιωάννης Επανωμεριτάκης η Κουτούτος, όλοι αυτοί ευθύνονται για πάρα πολλά εγκλήματα εις βάρος των πατριωτών της μεγαλονήσου αυτοί ήταν οι στρατολόγοι και άλλων γκεσταμπιτων που τους εκβίαζαν. Οι σουμπερίτες ήταν περί τους 150 -200 ντυμένοι στο γερμανικό χακί με τον αγκυλωτό σταυρό και έκαναν τα εγκλήματα σε ολόκληρη την Κρήτη. Οι σουμπερίτες χωρίς βεβαία  τους πληροφοριοδότες τους δεν υπερέβαιναν τους 150 – 200 

1)Μιχαήλ Τζουλιάς διορισμένος πρόεδρος κοινότητας Κρουσώνα 2) Νικόλαος Τζουλιάς(γιος του Μιχαήλ ) 3) Γεώργιος Τζουλιάς (αδελφός του Νικόλα )  4) Κώστας Τζουλιάς(αδελφός του Νικόλα )5) Στελιανός Τζουλιάς (αδελφός του Νικόλα )6) Γεώργιος Σουλτάτος δικηγόρος εξ ανωγείων καθοδηγητής των Τζουλιάδων (αυτός σύστησε στον γερμανό Χάρτμαν τους Τζουλίαδες)7) Ιωάννης Επανωμεριτάκης η Κουτούτος υπ αριθμόν ένα δήμιος8) Δημήτριος Στιβακτάκης η Χρηστοδουλάκης υπ αριθμόν ένα δήμιος9)Χαράλαμπος Αγιομυργιανάκης 10) Στέργιος Αγιομυργιανάκης 11)Μανόλης Μακρυδάκης 12)Ιωάννης Μακρυδάκης 13) Ιωάννης Γκριδάκης 14)φίλιππος Γκριδακης 15)Νικόλαος Βαλιζάκης 16)Γεώργιος Ι. Τζουλιάς 17)Κώστας Βασμβουκάκης η ψεύτης 18)Στελιανός Μακατούνης 19) Κώστας Μακατούνης 20)Νικόλαος Μακατούνης 21) Χαράλαμπος Μακατούνης 22) Ιωάννης Μακατούνης 23) Γεώργιος Δρακουλάκης 24) Γεώργιος Φραγκιαδάκης 25)Γιάννης Παπαδάκης η Βλακούσης 26)φίλιππος Παπαδάκης η Βλακούσης 27)Στέργιος Παπαδάκης η Βλακούσης 28)  Κώστας Αξιωτάκης 29)Γεώργιος Αξιωτάκης 30) Δημήτριος Φραγκιαδάκης 31)Χαράλαμπος Κρανιώτης 32)Μιχαήλ Αποστολάκης 33)Απόστολος Πολυχρονάκης 34)Μιχαήλ Κρανιώτης 35)Στέργιος Βεργετάκης αγροφύλακας 36)Σήφης Πολυχρονάκης αγροφύλακας 37)Παύλος Αποστολάκης αγροφύλακας 38)Μιχαήλ Κουράκης αγροφυλακας39) Νικόλαος Βαμβουκάκης η Χελιδόνης αγροφύλακας   40)Βαγγέλης Μακατούνης αγροφύλακας 41)Εμμανουήλ Μακατούνης αγροφυλακας42)Μιχαήλ Μακατούνης η Δρακογιάννης και 43)Γεώργιος Μακριδάκης πρόεδρος διορισμένος από τους γερμανούς        

 ( Όλοι τους φονευθήκαν από τα αντάρτικα σώματα «Σατανά» Κρουσώνα και άλλους, η καταδικάστηκαν από την Ελληνική Δικαιοσύνη )ΠΗΓΗ       

Από το βιβλιο του καπεταν Χαραλαμπου Γιανναδακη  «Αναμνησεις από τα περασμενα» έκδοση 1995

άλλοι Κρητικοί σουμπερίτες
Γ. Καπετανάκης ο υπασπιστής του  Σούμπερτ
Γεώργιος Γερμανάκης πρωτοπαλίκαρο του Σούμπερτ
Νικόλαος Μανουσάκης, πρόεδροςτης κοινότητας Λαράνι Μονοφατσίου
Αμπαδιωτάκης Γεώργιος ,Μπαλτζάκης Νικόλαος, Πολυχρονάκης  Αποστολος, Κεφαλογιάννης Ιωαννης, Γιανναδάκης Νικόλαος ,Καψιμάνης Γιάννης,Τζουτζουρούκος Μανώλης, Κουτούτος Γιάννης, Κούβος Γιάννης, Καψάλης Δημήτρης,Σαβοϊδάκης Γιώργης, Χαινάκης Γιάννης, Κουτάντος Σάββας, ΠαπάΛευτέρης Καλλέργης, Μυλωνάς  Αντώνης, Αλατζάς Δημήτρης,Πρίαμος Αβραμάκης,Διακονιτάκης Ι , Στειακάκης Χ…

και πολλοί άλλοι …

Ομάδα σουμπεριτών στο προαύλιο σχολείου του Τζερμιάδο
(Την Ιστορία δεν την ενδιαφέρουν τα ονόματα, αλλά τα πρόσωπα. Οι ευθύνες τους δεν μεταβιβάζονται και δεν κληρονομούνται. Καθένας έχει την δική του ταυτότητα, βαδίζει τον δικό του δρόμο και φέρει ευθύνη μόνο για τις προσωπικές του πράξεις.)


  

ΠΗΓΕΣ

 Με πολύ χαρά φιλοξενούμε το παρακάτω κείμενο του αγαπητού φίλου Χρήστου Μίχα που πασχίζει με αξιοζήλευτο ζήλο να καταγράψει τη άγραφη ιστορία του τόπου μας και όχι μόνο…

Ποικιλίες αχλαδιών Σκούρτων Η περιοχή των Σκούρτων  από πολύ παλαιά , φημιζόταν για πολύ καλής ποιότητας Αχλάδια  της , τα οποία μάλιστα  οι κάτοικοι ,  σε  καιρούς  δύσκολους  , ιδίως την δεκαετία του 40 και 50  , τα μετέφεραν σε καλάθια , με τα ζώα τους , στην περιοχή του Θριασίου πεδίου , όπου τα πουλούσαν ή τα αντάλλασσαν με άλλα προϊόντα που δεν παρήγαγαν .Περί τα τέλη όμως  της δεκαετίας του 60 ως  Αρχές της Δεκαετίας του 70  , ίσως απόάγνοια και απερισκεψία , για την  πολλαπλή ωφέλεια του προϊόντος , ή εξαιτίας της  εντατικοποίησης της Γεωργίας και της χρήσης Γεωργικών μηχανημάτων (τρακτέρκαι αλωνιστικών μηχανών )  τα περισσότερα , αν όχι το σύνολο από αυτά τααυτοφυή δέντρα  κόπηκαν , επειδή  εμπόδιζαν  τις καλλιέργειες  , προφανώς  για την εξοικονόμηση γεωργικών εκτάσεων  .Τα κυριότερα είδη που υπήρχαν ήταν τα ακόλουθα :  Πρώτα από όλα οι περίφημες Κοντούλες του Τσιγγουρατίου , οι οποίες ήταν μέτριου μεγέθους , με καρπό βάρους 60-90 γραμμαρίων. Είχαν εξωτερικά ελαφρύ πράσινο χρώμα , με θαυμάσιο άρωμα και υπέροχη γεύση. Ήταν επίσης  πολύ ευαίσθητα στη μεταφορά τους και η ωρίμανσή τους  άρχιζε στην περιοχή μας στα μέσα Ιουλίου .Το Αυγουστιάτικο ή  γνωστό ως ΄΄ Γκουστιάρι΄΄  ,  ήταν  αχλάδι μεγάλο σε μέγεθος , σε σχήμα καμπάνας , με καρπό βάρους 100 έως 130 γραμμάρια , πολύ αρωματικόκαι το έλεγαν έτσι γιατί ωρίμαζε τον μήνα Αύγουστο , το χρώμα του ήταν πράσινο κόκκινο  με πολλές τέτοιες αχλαδιές στην περιοχή  ΄΄ Καψοσπίτι΄΄ .Το Κριθαρένιο ή ΄΄Ελμπλιλια ΄΄ , ήταν περίπου σαν την κοντούλα σε μέγεθος,   αλλάσκληρό και στυφό  ,το έλεγαν έτσι γιατί ωρίμαζε την εποχή του θέρους του Κριθαριού, το χρώμα του ήταν κίτρινο- πράσινο , υπήρχαν πολλά τέτοια δέντρα στο Πάτημα .  Το Μοσχάτο ή ΄΄Φάκε Κούκε ΄΄ όπως ήταν γνωστό στα Δερβενοχώρια  , ήτανμεγάλο σε μέγεθος αχλάδι , πολύ αρωματικό , ζουμερό με το χρώμα του πράσινο-κόκκινο  , εξού και η Αρβανίτικη ονομασία του ΄Φάκε Κούκε (πρόσωπο κόκκινο)  ΄΄καθώς ήταν κατά το ήμισυ  κοκκινωπό , ωρίμαζε τέλος Ιουλίου με πολλές τέτοιες αχλαδιές στην περιοχή Βούτημα και στην Μαζαρέκα .Τα βουτυράτα, είχαν   κιτρινωπό  χρώμα , αρκετά μεγάλα σε μέγεθος  120-160 γραμμάρια βάρος. Η σάρκα τους μαλακή και η γεύση τους γλυκιά  , ελαφρώς βουτυράτη και  ωρίμαζαν  αρχές Σεπτέμβρη τα συναντάμε κυρίως στην Μαζερέκα .Σκοπελίτικο  ήταν αχλάδι μεγάλο σε μέγεθος όπως το Βουτηράτο σκληρό όμως και στυφό , το οποίο ωρίμαζε περί τα τέλη Αυγούστου κυρίως στο Βούτημα και στην Μαζαρέκα .Σήμερα  δυστυχώς   ,  ελάχιστα τέτοια δέντρα  υπάρχουν στην περιοχή μας.
Χ Μίχας. 

Στον Ψηλορείτη ένα από τα καλύτερα Αστεροσκοπεία του κόσμου!

Πριν 25 χρόνια η ίδρυση ενός Αστεροσκοπείου στην Κρήτη έμοιαζε σκέψη ρομαντική και ουτοπική, όμως… το όραμα των επιστημόνων μοιράστηκε ο τότε Υπουργός Έρευνας και Τεχνολογίας, καθηγητής Γ. Λιάνης, ενέργεια που δικαιώθηκε από την εξέλιξη και την επιστημονική συμβολή του Αστεροσκοπείου Σκίνακα ως σήμερα.

Στάλθηκε από τον Γιάννη Αναγνωστάκη.
Άνθρωπος του Θεού δεν δηλώνεις αλλά φαίνεσαι. Έχουμε κουραστεί απότους δήθεν. Από αυτούς που αυτοπροβάλλονται έστω και «ταπεινώ τωτρόπω». Αυτούς που πίσω από το χαμόγελο κρύβουν ακονισμένα γιακατάκριση και «ιερές» μάχες δόντια. Όλους αυτούς που χρησιμοποιούν την εκκλησία για να διαμορφώσουν ένα προφίλ πνευματικότητας ώστε να εξασφαλίσουν την αίσθηση δύναμης που δεν βρήκαν στο κόσμο.Στην εκκλησία δεν σώζεται ο ισχυρός, ο τέλειος, ο καπάτσος, ο καταφερτζής, εκείνος που τα κατάφερε, που νίκησε, που εξυψώθηκε, αλλά εκείνος που ταπεινώθηκε, που πόνεσε, που δυσκολεύτηκε, που ταλαιπωρήθηκε, λαβώθηκε και στην αγάπη αναστήθηκε. Η εκκλησία ανήκει στους ταπεινούς αυτού του κόσμου, σε αυτούς που ζουν στα αζήτητα της εξουσίας και της δύναμης. Των υπαρξιακά λαβωμένων, ψυχικά κουρελιασμένων, εκείνων που έγλειψαν τα πατώματα της προσωπικής τους μοναξιάς και οδύνης και αισθάνθηκαν την ολική απογύμνωση της υπάρξεως τους.Κουραστήκαμε και πολλές φορές λυγίσαμε, κλάψαμε και πενθήσαμε για μια παραχάραξη και παραμόρφωση του εκκλησιαστικού ήθους και της χριστιανικής κατανόησης, που κρατά το περικάλυμμα της παραδόσεως και χάνει με υπαρξιακά εκκωφαντικό ήχο την ουσία της χριστιανικής ζωής. Για όλους εκείνους που βαπτίζουν αρετές τα πάθη και τις κακίες τους. Αυτούς που ζουν την κατά Χριστόν ζωή με σκοπό και στόχο, δίχως αγάπη, έρωτα και ελευθερία. Που περιμένουν πάντα κάτι να πάρουν, που αισθάνονται ότι κάποιος πάντα τους χρωστά.Δεν είναι χριστιανικά στήθη αυτά που μετρούν τι δίνουν και τι παίρνουν, μα εκείνα που αγαπούν δίχως να περιμένουν. Δεν είναι χριστιανή ψυχή εκείνη που νιώθει αυτοδικαιωμένη και ναρκισσιστικά ολοκληρωμένη στην ζάλη της αρετής και της θρησκευτικής δικαίωσης της. Ο χριστιανός δεν είναι δικαιωμένος, αλλά αγαπητικά σωσμένος. Η σωτηρία του, είναι καρπός αγάπης, και όχι κατορθωμάτων. Αίσθηση και εμπειρία ότι κάποιος με αγαπάει πολύ κι ας έχω τα χάλια μου, κι ας είμαι αδύναμος και ας μην έχω τίποτε να καυχηθώ πέραν της αγάπης του Θεού. Ο παράδεισος δεν είναι κατάκτηση αλλά δωρεά. Είναι καρπός σχέσης και όχι κατάκτηση ισχυρών και υψηλών θρησκευτικών επιδόσεων. Δεν σώζομαι επειδή κάτι σπουδαίο έκανα, αλλά επειδή κάποιον αγάπησα και με αγάπησε.Όσο και αν το δηλώσεις άνθρωπος του Θεού, δεν θα γίνεις, εάν η χαρά και η ειρήνη δεν κατακλείσουν την ύπαρξη σου. Ας κάνουμε όσες νηστείες θέλουμε, αγρυπνίες και προσευχές, ας έχουμε Γέροντα τον πιο γνωστό πνευματικό της ορθοδοξίας, ας βγάλουμε όσες φωτογραφίες θέλουμε με στάρετς και οσίους, η χάρις δεν θα έρθει εάν δεν σταματήσουμε να την ζητούμε με την εσωτερική αδιάγνωστη πολλές φορές σκοπιμότητα, να κτίσουμε την εικόνα μας, το αυτοειδωλό μας, το εγωιστικό θρησκευτικό προφίλ μας. Για να αισθανθούμε ότι κάτι καταφέραμε και κάποιοι είμαστε.Η χάρις δεν εκβιάζεται, ούτε εξαγοράζεται, δωρίζεται και εκχέεται αγαπητικά στους ταπεινούς, αφανείς, πληγωμένους και αγαπητικά στραμμένους προς τον Θεό. Εκείνους που απογυμνώθηκαν και ξαρματώθηκαν από όλες τις αυταπάτες του κόσμου, όλες τις δυνάμεις και εξουσίες, από όλα τα είδωλα ακόμη και το ίδιου τους του εαυτού.π. Λύβιος