Ε ρέ εποχές!!!
Δύσκολη η ζωή στα ορεινά ,ένα κιλό ροδάκινα αν επιθυμήσεις πρέπει να έλθει ειδική αποστολή απο Κορινθία!!!
άσεμνες χειρονομίες από έναν σεμνό!!!!!
Η μαμά και τα μωρά της
Με την 1η γιορτή Σαρικόπιτας, που έγινε χθες το βράδυ, ξεκίνησαν οι εκδηλώσεις του Πολιτιστικού Συλλόγου Μεσοχωριού, που γέμισε το χωριό με … πιτάκια!
Η γιορτή πραγματοποιηθηκε στο προαύλιο του Δημοτικού Σχολείου και θα «ντυθεί» μουσικά απ’ τους Μιχάλη Αλεφαντινό, Αντώνη Σαλούστρο και Ζαχαρία Μαθιουδάκη.
Αυριο Δευτέρα 11 Αυγούστου, θα διεξαχθεί μουσικοχορευτική βραδιά μνήμης «Λυρατζάκη – Καρκαβάτσου», στην πλατεία του χωριού.
Βιολόλυρα: Μανόλης Παπαδάκης, μαντόλα: Κώστας Μακάκης
Οι εκδηλώσεις ολοκληρώνονται την Τετάρτη 20 Αυγούστου, στην πλατεία του χωριού, όπου οι Γιώργος Βιτώρος και Στάθης Μονιάκης αναμένεται να σκορπίσουν αμέτρητο γέλιο!
Η σκόνη του ΟΑΚΑ
© 2014
Βοηθητικές επιλογές
Βοήθεια:Ανάπτυξη από την EWORX S.A.|Powered by TOOLIP Web Content Management
Ήταν Παρασκευή και 13. Του 2004. Πέρασαν 10 χρόνια κι ακόμη φαίνεται στα adidas μου η σκόνη του ΟΑΚΑ. Ακόμη νιώθω τον ιδρώτα του μεσημεριού να τρέχει μέσα από τη δυο νούμερα μεγαλύτερη στολή μου. Δεν πρόλαβα το νούμερό μου. Γινόταν χαμός στο εργοτάξιο της Νέας Ιωνίας με τις στολές, τις διαπιστεύσεις και τις οδηγίες προς ανίδεους για μεγάλες διοργανώσεις. Γελούσαμε με τον Φον Ραρά για μια ολόκληρη νύχτα με τις φωτογραφίες που κορόιδευαν τα στοιχεία μας. Τις φορούσαμε στον λαιμό μας για 13 και άλλες 13 ημέρες. 26 ημέρες στο booth του ΟΑΚΑ.Στον στίβο. Με την Kafka, κάτι Αυστραλούς σκηνοθέτες που είχαν το know how, εκφωνητές αθλητικογράφους, ηχολήπτες και φυσικά τον θρύλο του ΟΑΚΑ, τον αξεπέραστο Γιώργο που έπλεκε μαντινάδες, μιλούσε κρητικά και μας έκανε να γελάμε λες και ήμασταν σκαστοί από κάπου. Το ‘χαμε σκάσει από τη ζωή μας εκείνες τις μέρες. Ήταν το καλοκαίρι που δεν πήγαμε διακοπές και την άδειά μας την κάναμε δόξα στη Νεραντζιώτισα.Αυτές τις 26 ημέρες των ολυμπιακών της Αθήνας, κοιμόμασταν στις 3 τη νύχτα και ξυπνούσαμε στις 6 το πρωί σε απόλυτη υπερδιέγερση λες και μας ποτίζανε τζίνσενγκ. Τρώγαμε ελάχιστα. Το σάντουιτς που μας αναλογούσε και καμιά σαλάτα από τα Mac Donald’s. Οδηγούσαμε στην Αττική οδό και νιώθαμε τουλάχιστον μύστες σε ιερή αποστολή. Βγάλαμε από τη ναφθαλίνη τα ξεχασμένα μας αγγλικά κι έμοιαζε το σύμπαν να κρέμεται από τις γρίλιες του Καλατράβα. Στο τοίχος των εθνών νιώθαμε πολίτες ενός κόσμου που τον ξέραμε πάντα αλλά δεν ξέραμε πού βρίσκεται. Ήμασταν 30 plus με λίγες ακόμη ματαιώσεις και γαμημένο κέφι που έσκασε σαν πυροτέχνημα από το πουθενά. Δεν γνωριζόμασταν καν.Όσοι συναντηθήκαμε στο 2004 δεν είχαμε απλά επιφυλάξεις για το εγχείρημα, ίσως να ήμασταν και εξαιρετικά αρνητικοί από τον καιρό ακόμη που η Γιάννα πανηγύριζε στις φωτογραφίες την ανάληψη. Ήρθε ένα απόγευμα στο booth κι αφού έπεσε ένας πανικός για το αν είμαστε ευπρεπείς, διαπίστωσα πόσο καλύτεροι θα ήμασταν όλοι, αν πληρωνόμασταν καλά, αν υπήρχε σχέδιο εργασίας και αν κάποιος έλεγε πού και πού καμιά καλή κουβέντα.Πέρασαν 10 χρόνια κι όμως μοιάζουν μερικοί μήνες που απλά μας προσπέρασαν. Κάπου στο βάθος ηχούν τα τύμπανα της τελετής έναρξης, ίσως γιατί αυτό που ζήσαμε να ήταν μια ιδιόρρυθμη ιερότητα ή απλά να ήταν αυτή η περιβόητη ελληνική μας ιδιαιτερότητα με περιορισμένη διάρκεια και μικρές αντοχές στην επιτυχία.
Photo by manolis
R. WILLIAMS : Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ΕΙΝΑΙ ΚΑΤΙ ΣΤΟ ΟΠΟΙΟ ΟΦΕΙΛΕΙ ΝΑ ΥΠΟΚΛΙΝΕΤΑΙ ΟΛΗ Η ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΑ
ΕΦΥΓΕ ΕΝΑΣ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΣ ΦΙΛΕΛΛΗΝΑΣ
Είναι Δεκέμβριος του 2011 και ο απίθανος κωμικός ηθοποιός Ρόμπιν Γουίλιαμς δίνει συνέντευξη και εκπλήσσει με τα όσα λέει για την Ελλάδα. Αναφέρει συγκεκριμένα: Εχω έρθει για διακοπές…
με ένα σκάφος και γυρίσαμε όλα τα νησιά. Αντικρίζοντάς τα λες: «Δεν το πιστεύω ότι εδώ εξιστορούνται όλα όσα διαβάζουμε στην ελληνική μυθολογία». Η Ελληνική Ιστορία είναι κάτι στο οποίο οφείλει να υποκλίνεται όλη η ανθρωπότητα.
Μπορεί η οικονομία σας να πηγαίνει κατά διαόλου, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι είστε ανίσχυροι. Τα οικονομικά δεδομένα διαρκώς αλλάζουν σε Ευρώπη και Αμερική για όλους. Αυτό που δεν αλλάζει είναι η κληρονομιά, η ταυτότητά σας. Ο Παρθενώνας δεν φεύγει από την Αθήνα. Είναι εκεί για να υπενθυμίζει ότι η πρόοδος και η ακμή μπορεί να επιστρέψουν. Εγώ τώρα στην Αγγλία, για παράδειγμα, δεν πήγα πουθενά. Ηρθα για την προώθηση της ταινίας και θα φύγω. Τι να δω, το παλάτι του Μπάκιγχαμ; Δεν με νοιάζει.
Οπως κι αν πάω στη Γερμανία, δεν με ενδιαφέρει το Τείχος του Βερολίνου, το οποίο δεν αποτελεί σύμβολο ευημερίας αλλά το αντίθετο. Ωστόσο τη Δήλο, τον Παρθενώνα και τις Μυκήνες δεν μπορείς να τα αγνοήσεις!
Ρ. Γούλιαμς, ένας πραγματικός φιλέλληνας…