Eddie Adams – Η εκτέλεση της Saigon, 1968
Αφού ο αρχηγός Αστυνομίας του νοτίου Βιετνάμ Nguyen Ngoc Loan σήκωσε το χέρι του και πυροβόλησε τον Βιετκόνγκ Nguyen Van Lem στο κεφάλι, προχώρησε προς τους ρεπόρτερ: “Αυτοί οι τύποι σκοτώνουν πολλούς από τους ανθρώπους μας και νομίζω πως ο Βούδας θα με συγχωρήσει“.Ο φακός του Eddie Adams απαθανάτισε την τραγική στιγμή και η εν λόγω φωτογραφία έγινε γρήγορα σύμβολο της βιαιότητας του πολέμου του Βιετνάμ.Τραβηγμένη ένα κλάσμα του δευτερολέπτου μετά το τράβηγμα της σκανδάλης, η φωτογραφία φαίνεται να απεικονίζει την ακριβή στιγμή του θανάτου. Με μια πιο προσεκτική ματιά μπορεί κανείς να διακρίνει τη σφαίρα που εξέρχεται από το κρανίο του άτυχου Βιετκόνγκ.”Οι φωτογραφίες είναι το πιο ισχυρό όπλο στον κόσμο” έγραψε κάποτε ο Adams. Η φωτογραφία της εκτέλεσης του 1968 κατάφερε όχι μόνο να αποφέρει στον φωτορεπόρτερ της AP ένα βραβείο Πούλιτζερ αλλά και να επηρεάσει την αμερικανική κοινή γνώμη σχετικά με τον πόλεμο στο Βιετνάμ.Ο ίδιος ο Adams ωστόσο δήλωσε πως ένιωθε συμπάθεια για τον σκοπευτή και ευχόταν να μην είχε δημοσιευθεί ποτέ η φωτογραφία.”Δύο άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους σε αυτή την φωτογραφία: ο αποδέκτης της σφαίρας και ο Nguyen Ngoc Loan. Ο Loan σκότωσε τον Βιετκόνγκ. Εγώ σκότωσα τον Loan με τη φωτογραφική μου μηχανή. Οι φωτογραφίες είναι τα πιο ισχυρά όπλα στον κόσμο.Οι άνθρωποι τις πιστεύουν. Αλλά οι φωτογραφίες μπορούν να πουν ψέματα – ακόμη και χωρίς χειραγώγηση. Είναι μόνο μισές αλήθειες.Αυτό που η φωτογραφία δεν είπε ήταν: “Τι θα έκανες αν ήσουν εσύ ο αρχηγός της Αστυνομίας εκείνη την ώρα, σε εκείνο τον τόπο, εκείνη τη ζεστή μέρα, και έπιανες τον “κακό” αμέσως αφού είχε σκοτώσει έναν, δύο, τρεις Αμερικανούς;“.
Ακούω φίλους και γνωστούς να αναπτύσσουν απόψεις σχετικές με τις προτιμήσεις τους για το εκλεκτό Εθνικό απόσταγμα. Είναι πολλοί, κυρίως βορειοελλαδίτες, που μετά μανίας υποστηρίζουν την αποκλειστική κατανάλωση Τσίπουρου και αντίθετα πολλοί και αυτοί που υποστηρίζουν αυτήν του Ούζου.Φυσικά και δεν υπάρχει ποδοσφαιρική ή πολιτική αντιπαλότητα, μια που και τα δύο αποστάγματα είναι της παρέας και του μεζέ. Ένα μεγάλο δίλημμα λοιπόν «Ούζο ή Τσίπουρο» γεννιέται. Για να δούμε ποιες διαφορές υπάρχουν και ποια κοινά.Ως προς την διαδικασία παρασκευής θα αναφερθούμε μόνον στο ότι το Τσίπουρο ή ρακί παρασκευάζεται από την απόσταξη των στέμφυλων που απομένουν κατά την διαδικασία οινοποίησης και με προσθήκη ή όχι διαφόρων αρωματικών σπόρων ή βοτάνων κατά την δεύτερη απόσταξη.Το ούζο παράγεται από απόσταξη καθαρού οινοπνεύματος κατά την διάρκεια της οποίας προστίθενται και πάλι τα ανάλογα αρωματικά και στις δύο περιπτώσεις κυριαρχεί το άρωμα του γλυκάνισου. Το τσίπουρο γευστικά και αρωματικά υπερτερεί του ούζου μια και μεταφέρει στην ψυχή του και τα αρώματα της ποικιλίας του σταφυλιού που το γέννησε, αυτό όμως δεν το καθιστά πάντα καταλληλότερο συνοδευτικό, για όλες τις εποχές ή τις διαθέσεις. Ούτε σημαίνει ότι όλες οι ποικιλίες έχουν αρώματα του γούστου μας, της κάθε στιγμής.Τα μεσημέρια του χειμώνα με κανένα παστό ή καπνιστό, με κάποιο έντονο τυρί ακόμα και με τα δυνατά τουρσιά ή με αυγοτάραχο, πολύ ευχάριστα πίνω με τα φιλαράκια μου τσιπουράκι. Το καλοκαιράκι με καμιά αντσούγια, κολιό, ντοματούλα, κρεμμυδάκι και ψαράκια τηγανιτά, θαρρείς και το ουζάκι κατεβαίνει καλύτερα. Κάθε φορά όμως κυρίαρχος παράγοντας είναι η παρέα και το ζητούμενο είναι η ευχάριστη χαλάρωση και η ψυχική ανάταση που προσφέρει το μαγικό υγρό. Η κουβεντούλα οι αναμνήσεις οι διηγήσεις συνταιριάζονται με τα απλά ή σύνθετα μεζεδάκιαΕίναι λοιπόν το δίλημμα μεγάλο αλλά η απάντηση δεν θέλει και πολύ σκέψη, ανάλογα με την διάθεση, τον τόπο και την παρέα αυτόματα θαρρείς και σου έρχεται το τι θα διαλέξεις. Το δίλημμα για πρώτη φορά μου το έθεσε ο αγαπητός φίλος Ανέστης Μπαμπατζιμόπουλος.
Γαρίδες με ούζο.
