Άρθρα

Δημοσιεύτηκε στισ

Διαβάστε καλά το παρακάτω κείμενο από το  και θα κατανοήσετε γιατί  η  νέα Ελλάδα θα είναι πάντα μια χώρα μικρή και υποχείρια των ξένων συμφερόντων …..

Αιχμηρός

Μια κατάπτυστη δικαστική απόφαση: η (ουσιαστική) αθώωση των δοσίλογων της Κατοχής

October 6, 2014 · by 
   Τη 18η Οκτωβρίου 1944, λίγες μέρες μετά την απελευθέρωση της Αθήνας, η κυβέρνηση του Γεωργίου Παπανδρέου επέστρεψε στην Ελλάδα. Μια από τις πρώτες δεσμεύσεις του πρωθυπουργού ήταν η αμείλικτη τιμωρία των δοσίλογων πρωθυπουργών και υπουργών των κατοχικών κυβερνήσεων. Για το σκοπό αυτό συγκροτήθηκε Ειδικό Δικαστήριο. Όμως από το Νοέμβριο του 1944 φάνηκε ότι δεν υπήρχε η πρόθεση για ουσιαστική απονομή δικαιοσύνης. Τελικά ύστερα από συνεχείς αναβολές άρχισε την 22α Φεβρουαρίου 1945 η δίκη. Στο εδώλια των κατηγορουμένων κάθισαν είκοσι δύο άτομα. Οι Κ. Λογοθετόπουλος (πρώην πρωθυπουργός) και οι Έ. Τσιρονίκος, Σ. Γκοτζαμάνης, Ι. Πασσαδάκης και Α. Ταβουλάρης (πρώην υπουργοί), οι οποίοι είχαν φύγει από τη χώρα μαζί με τα κατοχικά στρατεύματα, δικάζονταν ερήμην ως νομίμως κλητευθέντες. Οι κατηγορούμενοι είχαν την αρωγή 100 συνηγόρων, ενώ κάλεσαν 500 περίπου μάρτυρες υπεράσπισης. Το «ωραίο» είναι ότι και πολλοί από τους μάρτυρες κατηγορίας (πολιτικοί και στρατιωτικοί) με τις καταθέσεις τους στήριξαν τους δοσίλογους. Η ακροαματική διαδικασία κράτησε 100 μέρες. Την 31ηΜαΐου 1945 εκδόθηκε η απόφαση του Ειδικού Δικαστηρίου.   Το Δικαστήριο παραδέχθηκε ότι οι πρωθυπουργοί και οι υπουργοί των τριών κατοχικών κυβερνήσεων προέβησαν σε πράξεις, οι οποίες διευκόλυναν τους κατακτητές, όμως δεν καταλόγισε σ’ αυτούς πρόθεση εξυπηρετήσεως του εχθρού και απέκλεισε παντελώς την ύπαρξη δόλου στις πράξεις τους. Ας δούμε ορισμένες από τις ενέργειες των δικασθέντων, οι οποίες διευκόλυναν τις κατοχικές δυνάμεις, σύμφωνα με το σκεπτικό των δικαστών:. Ο Κ. Λογοθετόπουλος παρέδωσε σε γερμανοϊταλική εταιρεία 5.000 τόνους βάμβακος.. Ο Ι. Καραμάνος παραχώρησε με σύμβαση στους Ιταλούς το δικαίωμα εκμετάλλευσης των ρητινωδών προϊόντων του δάσους της Λαυρεωτικής. Ακόμη παρέδωσε στους κατακτητές 2.500 τόνους δερμάτων και μεγάλη ποσότητα κουκουλιών.. Ο Π. Χατζημιχάλης δήμευσε ολόκληρη την παραγωγή των καπνών και την παραχώρησε στους Γερμανούς άνευ ουδενός ανταλλάγματος. Η δημευθείσα παραγωγή ανήρχετο σε 120.220.000 κιλά αξίας 7.600.000 λιρών.. Ο Ι. Ράλλης ( πρώην πρωθυπουργός) και ο Έκτωρ Τσιρονίκος ( πρώην υπουργός των Οικονομικών) δώρισαν στους Ιταλούς τα μεταλλικά κέρματα σημαντικής αξίας. Επιπλέον με νόμο υποχρέωσαν τις επιχειρήσεις να απολύσουν τους υπαλλήλους των, με σκοπό να τους εξαναγκάσουν να μεταβούν στη Γερμανία. Ο νόμος αυτός δεν εφαρμόσθηκε λόγω της λαϊκής εξέγερσης.. Ο Γ. Τσολάκογλου παρέδωσε στους Γερμανούς τις μετοχές της εταιρείας «Ίκαρος».   Στη δικαστική απόφαση αναφέρονταν και άλλες προδοτικές πράξεις των δοσίλογων πρωθυπουργών και υπουργών των κατοχικών κυβερνήσεων, στις οποίες όμως οι δικαστές του Ειδικού Δικαστηρίου δεν διαπίστωσαν δόλο των κατηγορουμένων. Η δικαστική απόφαση αναφερόταν ειδικότερα στις – κατά παράβαση των διεθνών συμβάσεων – οικονομικές παροχές προς τους κατακτητές, οι οποίες συντέλεσαν στην πλήρη εξάντληση του λαού και της χώρας. Συγκεκριμένα ότι «εν συνόλω κατεβλήθησαν εις τους Γερμανούς 9.097.947 χρυσών λιρών». Υπεύθυνοι για τις παροχές κρίθηκαν οι πρωθυπουργοί Ι. Ράλλης και Κ. Λογοθετόπουλος και οι διατελέσαντες υπουργοί των Οικονομικών Έ. Τσιρονίκος και Σ. Γκοτζαμάνης. Οι λοιποί υπουργοί απηλλάγησαν από την κατηγορία αυτή.   Ιδιαίτερα κατάπτυστο ήταν το σκεπτικό του Ειδικού Δικαστηρίου αναφορικά με το σκοπό συγκρότησης «των Ταγμάτων Ασφαλείας». Κατά τους δικαστές οι ταγματασφαλίτες αποσκοπούσαν στην εμπέδωση της δημόσιας τάξης, η οποία είχε καταλυθεί από το καλοκαίρι του 1942, όταν άρχισε ουσιαστικά η δράση των ανταρτών του Ε.Λ.Α.Σ. και του Ε.Δ.Ε.Σ.. Αντιγράφω επί λέξει το σχετικό χωρίο της δικαστικής απόφασης. « Ως απεδείχθη εκ της διαδικασίας η υπό του Ι. Ράλλη συγκρότησις των Ταγμάτων Ευζώνων (=των ταγματασφαλιτών)δεναπεσκόπει ούτε εις την άσκησιν βίας καθ’ Ελλήνων ένεκα της δράσεώς των κατά των Ιταλογερμανών ούτε εις διέγερσιν εμφυλίου πολέμου, αλλά εις τηναποκατάστασιν της δημοσίας τάξεως εν τη υπαίθρω και εις τας πόλεις, ήτις (= η οποία) είχεν επικινδύνως από του θέρους του 1942 διασαλευθεί ως εκ της δράσεως κακοποιών στοιχείων εκτραπέντων εις την κατάλυσιν των αρχών, εις φόνους οργάνων της τάξεως και πολιτών και εις εμπρησμούς δημοσίων καταστημάτων (= κτιρίων)και ετέρων. Αποτέλεσμα της εκρύθμου αυτής καταστάσεως υπήρξεν ο εξαναγκασμός πολλών κατοίκων της υπαίθρου εις μετοικεσίαν προς ασφάλειάν των εις τα κέντρα (=τις πόλεις). Τα σώματαταύτα εξωπλίσθησαν υπό των Γερμανών, οι οποίοι απέβλεπον εις άλλους σκοπούς, ήτοι εις την υποβοηθούσαν την ασφάλειάν των εν Ελλάδι παράτασιν της διαιρέσεως μεταξύ των Ελλήνων, αλλά τοιαύτη πρόθεσις δεν υπήρχε εν τη θελήσει της συγκροτησάσης τα Τάγματα Ασφαλείας Κυβερνήσεως, αθελήτως εν τούτοις εξυπηρετησάσης τας προθέσεις του εχθρού. Διά ταύτα ο Ι. Ράλλης  και η κυβέρνησίς του απαλλάσσονται της κατηγορίας ως προς τα Τάγματα Ασφαλείας» (εφημερίδες ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ,ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ και ΕΜΠΡΟΣ, φύλλα της 1ηςΙουνίου 1945).   Από τους 27 κατηγορούμενους δοσίλογους καταδικάστηκαν σε θάνατο οι Γ. Τσολάκογλου – κυρίως για τη συνθηκολόγηση με τις κατοχικές δυνάμεις τον Απρίλιο του 1941 και για εθνική αναξιότητα – και οι διατελέσαντες κατά την περίοδο της Κατοχής υπουργοί των Οικονομικών Έ. Τσιρονίκος και Σ. Γκοτζαμάνης, οι οποίοι είχαν δραπετεύσει στο εξωτερικό. Μάλιστα το Ειδικό Δικαστήριο συνιστούσε στο Συμβούλιο Χαρίτων τη μετατροπή της θανατικής ποινής του Τσολάκογλου σε ισόβια δεσμά, όπερ και εγένετο τη 19η Αυγούστου 1945. Πέντε καταδικάστηκαν σε ισόβια (Κ. Λογοθετόπουλος, Ι. Ράλλης, Ι. Καραμάνος, Α. Ταβουλάρης και Ι. Πασσαδάκης), δώδεκα σε κάθειρξη και σε φυλάκιση από τριάντα πέντε έως πέντε έτη και επτά αθωώθηκαν. Ο τότε υπουργός Δικαιοσύνης Σ. Σουλιώτης σε ερώτηση δημοσιογράφων τόνισε ότι ως Έλλην εύρισκε τη δικαστική απόφαση επιεική.   Φυσικά τα γεγονότα που ακολούθησαν ( =ο Εμφύλιος πόλεμος) συνέτειναν στο να δοθεί «άφεση αμαρτιών» στους καταδικασθέντες δοσίλογους. Με εξαίρεση τον Τσολάκογλου, ο οποίος πέθανε από λευχαιμία στις 22 Μαΐου 1948 στο Ν.Ι.Μ.Τ.Σ., όλοι οι άλλοι (όσοι κλείστηκαν στη φυλακή) αποφυλακίστηκαν ύστερα από λίγα χρόνια. Για παράδειγμα ο Έ. Τσιρονίκος παραδόθηκε στους Αμερικανούς το 1945. Το 1947 μεταφέρθηκε στην Ελλάδα και έμεινε στη φυλακή ως το 1952, οπότε του δόθηκε χάρη. Ο άλλος θανατοποινίτης, ο Σ. Γκοτζαμάνης, απέκτησε τα πολιτικά του δικαιώματα και συμμετείχε στις εκλογές της 11ης Φεβρουαρίου 1958 με την «Ένωση Λαϊκού Κόμματος».   Σαν κατακλείδα του post παραθέτω  ένα απόσπασμα από το κύριο άρθρο της εφημερίδας ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ (φύλλο της 1ης Ιουνίου 1945), την επόμενη μέρα από την έκδοση της δικαστικής απόφασης: «[.] Εντός εκατόν ακριβώς ημερών η ελληνική δικαιοσύνη απέδειξεν ότι δεν έχει καμμίαν επαφήν με το λαϊκόν αίσθημα επί του προβλήματος της τιμωρίας των δοσίλογων κυβερνητών της Κατοχής [.]. Η απόφασίς της θ’ αποτελή εσαεί την ευγλωττοτέραν προτροπήν προς την εθνικήν προδοσίαν. Είθε ποτέ άλλοτε να μη δουλωθή αυτή η χώρα. Αν όμως μέσα εις των αιώνων τον ρουν δοκιμάση και άλλοτε το πικρόν ποτήριον της δουλείας, τότε όλοι οι Έλληνες θα είναι προδόται. Ο λαός, ο οποίος βλέπει πολύ απλά τα πράγματα, ανέμενεν ότι έκαστος εκ των κατηγορουμένων θα κατεδικάζετο 20.000 φοράς εις θάνατον».   «Ας γυρίσωμεν εις τα έτη της Κατοχής. Νομίζει κανείς ότι δεν τα έζησαν οι δικασταί που εξέδωσαν την απόφασιν. Τρία είναι τα βασικά χαρακτηριστικά των εφιαλτικών αυτών ετών. Η συστηματική απογύμνωσις της χώρας από τον υλικόν πλούτον της. Η οργάνωσις των μισθοφορικών σωμάτων που εσκόρπισαν τον θάνατον με τα όπλα του εχθρού και υπό τας διαταγάς του εχθρού. Και η συστηματική προπαγάνδα κατά της υποθέσεως των δημοκρατιών. Έλληνες έκαμαν την οικονομικήν απογύμνωσιν προς το συμφέρον του εχθρού. Έλληνες την οργάνωσιν των μισθοφορικών σωμάτων, Έλληνες την προπαγάνδαν. Είκοσι επτά μόνον; Όχι. Αυτοί όμως οι είκοσι επτά ήσαν οι κατ’ εξοχήν υπεύθυνοι. Και το δικαστήριον ένα μόνον εξ αυτών – και δύο ερήμην – ευρήκε να καταδικάση με την ποινήν που εξέτισαν αναιτίως 500.000 αθώων [.]».  

Πρωτοσέλιδο εφημερίδας "Ελευθερία"

Δημοσιεύτηκε στισ

Ο Άγιος της πολιτικής , σταλμένο από τον Γιάννη τον Πενταμοδιανό


Ο Καποδίστριας, και όταν ήταν υπουργός των Εξωτερικών της Ρωσίας και μεσουρανούσε στην ευρωπαϊκή διπλωματία αλλά και στη διεθνή -εφόσον είχε επί χρόνια ασχοληθεί και με τις πολιτείες της Αμερικής και με την Περσία και μεάλλες ασιατικές χώρες-, έστελνε συνεχώς στην αγωνιζομένη Ελλάδαπολεμοφόδια και τρόφιμα και σπούδαζε με δικές του δαπάνες πολλούςΕλληνόπαιδες στα ευρωπαϊκά πανεπιστήμια, για να προετοιμάζει τουςμορφωμένους επιστήμονες σε όλους τους κλάδους που θα επάνδρωναν τις διάφορες υπηρεσίες του ελληνικού κράτους μόλις θα ελευθερωνόταν από την τουρκική καταδυνάστευση…Όταν το 1822 υπέβαλε την παραίτησή του από το υπουργείο, ο τσάροςΑλέξανδρος δεν τη δέχθηκε και του έδωσε άδεια επ ἀόριστον με όλα όμως ταπρονόμια του αξιώματός του, εφόσον τυπικά το διατηρούσε. Στη Γενεύη που εγκαταστάθηκε έπρεπε να κατοικήσει σε «ένα μέγαρο, να έχει τέσσερις άμαξεςκαι ικανόν υπηρετικόν προσωπικόν». Ο Καποδίστριας κατοικούσε σε «δύο πτωχικά δωμάτια, είχε μόνο μία άμαξα και έναν υπηρέτη». Όταν οι πάντες, διπλωμάτες, αριστοκράτες και απλοί άνθρωποι τον ρωτούσαν κατάπληκτοι, εκείνος απαντούσε:«Όταν αφού εκτύπησα πρώτον τας θύρας των μεγάρων των πλουσίωνηναγκάσθην κατόπιν να κτυπήσω και τας θύρας των πτωχών ζητώντας τον οβολόν τους προκειμένου να στείλω τρόφιμα και πολεμοφόδια εις τον αγωνιζόμενον ελληνικόν λαόν έπρεπε να ημπορώ να τους λέγω: Έδωσα πρώτοςεγώ τα πάντα. Κανόνισα να μη εξοδεύσω δια τον εαυτό μου και δια τον υπηρέτην μου περισσότερα, από 60 φράγκα τον μήνα. Όλον τον άλλον μισθόνμου τον στέλνω στην Ελλάδα…». Όταν έφτασε στην Ελλάδα ως κυβερνήτης του ελληνικού κράτους προσφέρθηκαν να του δώσουν ανάλογο οίκημα ως κατοικία. Ο Καποδίστριας δεν το δέχτηκε. Ήθελε να ζει απλά συμμεριζόμενος την κατάσταση που επικρατούσε τότε στη χώρα. Με δικά του έξοδα διόρθωσαναπλές οικίες στην Αίγινα και στον Πόρο, «χωρίς καμιάν επιβάρυνση των ιδιοκτητών». Έδωσε εντολή να μην ανοίξουν τις αποσκευές που έφερε από τηΓενεύη και επίπλωσε το σπίτι που έμενε με «σιδηράν κλίνην και ξύλινοντραπέζιον». Γι αὐτὸ ο αντικαποδιστριακός Γερμανός ιστορικός Μέντελσον-Μπαρτόλντι, όταν επισκέφτηκε τον Καποδίστρια έγραψε: «Ο μόνος στολισμόςτου κυβερνητικού… «μεγάρου» είναι ο λαμπρός ήλιος της Ελλάδας και η λατρεία των Ελλήνων, με την οποία δικαίως τον περιβάλλουν».Όλα τα επίσημα ενδύματα δεν τα φόρεσε ποτέ. Ο γραμματέας του, ΝικόλαοςΔραγούμης, διηγείται το περιστατικό που συνέβη κατά την πρώτη περιοδεία που έκανε στην Κόρινθο, αμέσως μετά την άφιξή του.Της όλης κυβερνητικής πομπής προηγούνταν ο ταχυδρομικός διανομέαςΚαρδάρας, που ήταν ενδεδυμένος με βελούδινο χρυσοκέντητο σεγκούνι. Ακολουθούσε έφιππος ο Κυβερνήτης, ντυμένος απλούστατα και κάτισχνος από την ταλαιπωρία και την κακήν διατροφή. Ο λαός που είχε παραταχθείαυθόρμητα, νομίζοντας ότι ο Κυβερνήτης του ήταν ο λαμπροφορεμένοςδιανομέας, τον χειροκροτούσε με αμέτρητες εκδηλώσεις αγάπης. Στην αρχή όλοιδιασκέδασαν. Ο Κολοκοτρώνης, όμως, δεν το άντεξε. Πλησίασε τον Καποδίστριακαι του είπε ότι ο λαός έπρεπε να γνωρίσει τον Κυβερνήτη του.– Και τι θέλεις να κάμνω, Θεοδωράκη; απήντησε ο Καποδίστριας.– Η υπερεξοχότης σου να ενδυθεί την κυβερνητική της στολή.Και ο Δραγούμης προσθέτει: «Οδήγησαν τον Κυβερνήτη εις τι παρακείμενονχάνιον και τον ηνάγκασαν να ενδυθεί την στολή ήτις ουδαμώς διέφερεν της των δασονόμων της αντιβασιλείας!…».Ο γιατρός του, βλέποντας τον τόσον καταβεβλημένο από τους αδιάκοπουςμόχθους και αγώνες, του συνέστησε αυστηρά ότι έπρεπε να βελτιώσει την τροφήτου. Και ο Καποδίστριας απάντησε: «Ουδέποτε θα επιτρέψω στον εαυτό μου βελτίωση της τροφής, παρά μόνον τότε όταν θα είμαι βέβαιος ότι δεν υπάρχειούτε ένα Ελληνόπουλο που να πεινάει…».Το Πανελλήνιο και η Γερουσία δύο φορές ψήφισαν τον μισθό που έπρεπε ναδίνεται στον Κυβερνήτη. Και τις δύο φορές ο Καποδίστριας αρνήθηκε να δεχθείμισθό.«…Είμαι ευτυχής διότι ηδυνήθην να προσφέρω… δια την εθνικήν ανεξαρτησίανκαι ελευθερίαν, δι αὐτὸ το τόσον θεάρεστον έργον, τα λείψανα της μετρίαςκαταστάσεώς μου εις το θυσιαστήριον της πατρίδας… Δια τον αυτόν τούτονλόγον θέλη αποφεύγει και ήδη να δεχθή την προσδιοριζόμενην ποσότητα δια ταέξοδα του αρχηγού της Επικρατείας, απεχόμενος, εν όσω τα ιδιαίτερά μου χρηματικά μέσα μου επαρκούν από το να εγγίσω μέχρι οβολού τα δημόσιαχρήματα προς την ιδίαν μου χρήσιν… Αποστρέφομαι το να προμηθεύω εις τον εαυτόν μου τας αναπαύσεις του βίου, αι οποίαι προϋποθέτουν την ευπορίαν, ενώ ευρισκόμεθα εις το μέσον ερειπίων περικυκλωμένοι από πλήθος ολόκληρονανθρώπων βυθισμένων εις την εσχάτην αμηχανίαν… Ελπίζω ότι όσοι εξ ὑμῶνσυμμετάσχουν εις την κυβέρνησιν θέλουν γνωρίσει μετ ἐμοῦ ότι εις τας παρούσας περιπτώσεις όσοι ευρίσκονται εις δημόσια υπουργήματα δεν είναιδυνατό να λαμβάνουν μισθούς ανάλογους με τον βαθμό του υψηλούυπουργήματος των και με τας εκδουλεύσεις των, αλλ ὅτι οι μισθοί ούτοι πρέπεινα αναλογούν ακριβώς με τα χρηματικά μέσα, τα οποία έχει η κυβέρνησις εις την εξουσίαν της». (Ο Καποδίστριας προς την Δ’ Εθνικήν Συνέλευση, Άργος 4 Αυγούστου 1829).…μας λείπουν τα πρότυπα! Έπαψε ο τόπος να γεννά πατριώτες; Τότε πώς θα βρει και ηγέτες;

Δημοσιεύτηκε στισ

Ο πύργος των Αθηνών 

Με την ονομασία αυτή είναι γνωστό το υψηλότερο κτίριο της Ελλάδας κι ένα από τα υψηλότερα της Ευρώπης την εποχή της αποπεράτωσής του το 1971. Βρίσκεται στην Αθήνα επί της οδού Μεσογείων 2-4 και είναι μετά την Ακρόπολη το πλέον αναγνωρίσιμο κτίριο της πρωτεύουσας. Θα μπορούσαμε να πούμε με υπερβολική δόση αυθαιρεσίας ότι είναι η απάντηση της σύγχρονης Ελλάδας στους αρχαίους προγόνους της. Έχει ύψος 103 μέτρα και αποτελείται από 28 ορόφους, ενώ δίπλα του υπάρχει ένα χαμηλότερο κτίριο ύψους 65 μέτρων. Όλο αυτό το κτιριακό συγκρότημα φιλοξενεί γραφεία και καταστήματα.

Ο Πύργος των Αθηνών είναι ένα από τα λίγα υψηλά κτίρια της πρωτεύουσας, σε μία πόλη που πάσχει ανεξήγητα από πολεοδομική υψοφοβία. Οι λόγοι πολλοί: η καταλυτική παρουσία του ιερού βράχου της Ακρόπολης, η σεισμικότητα του Αττικού εδάφους, η μη διατάραξη του Αττικού τοπίου, αλλά και ιδεολογικο-κοινωνικές παράμετροι.Η ιστορία του κτιρίου ταυτίζεται με την ταχύτατη οικονομική ανάπτυξη της Ελλάδας τη δεκαετία του ’60. Ο οικοδομικός τομέας δια της αντιπαροχής έπαιζε πρωταγωνιστικό ρόλο και το επάγγελμα του πολιτικού μηχανικού ήταν το πιο περιζήτητο. Η τυπική οικοδομή της εποχής ήταν η πολυκατοικία των έξι ορόφων και το υψηλότερο κτίριο της Αθήνας το δεκατεσσάρων ορόφων ξενοδοχείο «Χίλτον», που αποπερατώθηκε το 1963.Όλα αυτά βάλθηκε να τα ξεπεράσει η οικοδομική εταιρεία «Αλβέρτης – Δημόπουλος Α.Ε.», μία από τις μεγαλύτερες της εποχής εκείνης, με σημαντικά έργα στην Ελλάδα (Αμερικανική και Βρετανική Πρεσβεία, Ευγενίδειο Πλανητάριο κ.ά.) και τη Μέση Ανατολή. Οι ιδιοκτήτες της εταιρείας θέλησαν να κατασκευάσουν έναν ουρανοξύστη στην Αθήνα για να αποτυπώσουν το στίγμα της επιτυχημένης πορείας τους.Τους βοήθησε σε αυτό και ο αναπτυξιακός νόμος της χούντας (ΑΝ 395/68 «Περί του ύψους των οικοδομών και ελευθέρας δομήσεως»), που προέβλεπε την ανέγερση υψηλών κτηρίων σε πανταχόθεν ελεύθερο χώρο. Μέχρι τότε το μέγιστο ύψος των κτιρίων ήταν τα 35 μέτρα (σήμερα 27 μέτρα). Σίγουρα, η μεγαλομανία των απριλιανών έπαιξε το ρόλο της, αλλά είχαν και στόχο την ανάδειξη της Αθήνας ως διεθνούς επιχειρηματικού κέντρου.

ΠΗΓΗ: http://www.sansimera.gr/

Δημοσιεύτηκε στισ

ΑΝΑΖΗΤΕΙ ΤΟΥΣ ΕΝΟΧΟΥΣ ΤΟ ΕΓΚΛΗΜΑ ΤΟΥ 2007

 06.10.2014«Εως τις 30 Αυγούστου, 74 άνθρωποι (εκ των οποίων εννέα πυροσβέστες και δύο πιλότοι πυροσβεστικών αεροσκαφών) είχαν χάσει τη ζωή τους, είχαν καεί 1.500 σπίτια, ενώ 6.000 άνθρωποι είχαν μείνει άστεγοι. Με την Ηλεία να δέχεται το πιο φονικό πλήγμα, σε Αττική, Μεσσηνία, Αρκαδία, Αχαΐα, Λακωνία, Αργολίδα, Κορινθία, Εύβοια και Φθιώτιδα καταστράφηκαν συνολικά 4.500.000 ελαιόδεντρα και απανθρακώθηκαν 60.000 αιγοπρόβατα. Εκείνο το καλοκαίρι η Ελλάδα έχασε περίπου 2.700.000 στρέμματα πρασίνου».  
Αυτά έγραφε, μεταξύ πολλών άλλων, το συγκλονιστικό άρθρο της «κυριακάτικης δημοκρατίας» που έφερε τον εύγλωττο τίτλο «Πυροτρομοκρατία για να φύγει ο Καραμανλής». Το δημοσίευμα της εφημερίδας μας είχε ως επίκεντρο το υπό έκδοση βιβλίο «Οι ασύμμετρες πυρκαγιές του 2007 στην Ελλάδα», που φέρει την υπογραφή δύο ανθρώπων οι οποίοι αφιέρωσαν τη ζωή τους στο Πυροσβεστικό Σώμα.  
Συγγραφείς είναι οι Ιωάννης Π. Σταμούλης και Νικόλαος Γ. Διαμαντής, πρόεδρος και επίτιμος πρόεδρος αντίστοιχα της Ενωσης Αξιωματικών Πυροσβεστικού Σώματος.  
Οι δύο βετεράνοι πυροσβέστες με αναλυτικό και εμπεριστατωμένο τρόπο παραθέτουν σειρά ερμηνειών για τα αναπάντητα ερωτήματα, τα οποία βασανίζουν ακόμα και σήμερα τους Ελληνες, που δεν μπορούν να λησμονήσουν τη βιβλική καταστροφή του καλοκαιριού του 2007.  
Η έρευνά τους και η επεξεργασία των στοιχείων που συγκέντρωσαν για τη στρατιωτικού τύπου επίθεση που δέχτηκε η πατρίδα μας τους οδήγησε στο συμπέρασμα ότι επρόκειτο για εφαρμογή ενός ενιαίου σχεδιασμού, «με πολλούς και οργανωμένους εκτελεστές».  
Φυσικά, όλα τα γεγονότα, οι απώλειες των ανθρώπινων ζωών και το τρομερό πλήγμα στον ελληνικό δασικό πλούτο και στην οικονομία μας σημειώθηκαν πριν από τις εκλογές, τις διαπραγματεύσεις για το όνομα των Σκοπίων και τον αγωγό Μπουργκάς – Αλεξανδρούπολη.  
Είναι ζήτημα εθνικής αξιοπρέπειας, δικαιοσύνης και απόδοσης τιμής στους αδικοχαμένους συμπολίτες μας εκείνου του «μαύρου» καλοκαιριού να εντοπιστούν οι ηθικοί και οι φυσικοί αυτουργοί του εγκλήματος και να υποστούν όλα όσα επιβάλλουν οι ελληνικοί και οι διεθνείς νόμοι.  
Μια καλή αρχή ξετυλίγματος του κουβαριού είναι το βιβλίο των δύο σπουδαίων Ελλήνων πυροσβεστών.http://www.dimokratianews.gr/

Δημοσιεύτηκε στισ

Η Κατάρα του Τράγου

30Αθλητικός μύθος, που προσπαθεί να εξηγήσει γιατί η ομάδα μπέιζμπολ των Σικάγο Καμπς (Chicago Cubs) δεν έχει κατακτήσει το πρωτάθλημα στις ΗΠΑ από το 1945, ούτε έχει φθάσει στον τελικό από τότε.Η ιστορία ξεκινά τα πρώτα χρόνια του 20ου αιώνα από τον Παλαιόπυργο Αρκαδίας. Ο νεαρός Βασίλης Σιάνης, όπως και χιλιάδες άλλοι συμπατριώτες μας, αφήνει το χωριό του και μεταναστεύει στο Σικάγο για την αναζήτηση καλύτερης τύχης. Δουλεύει σκληρά και το 1934 καταφέρνει να κάνει το αμερικάνικο όνειρο πραγματικότητα. Με 205 δολάρια αγοράζει το εστιατόριο Lincoln Tavern, το μετονομάζει σε Billy Goat Tavern και σύντομα γίνεται αντικείμενο συζήτησης, με πελάτες την αφρόκρεμα της Πόλης των Ανέμων. Μασκότ του καταστήματος ήταν ο Μέρφι, ένας συμπαθής τράγος, τον οποίο ο ιδιοκτήτης του είχε σώσει από βέβαιο θάνατο, όταν είχε τραυματιστεί σοβαρά, πέφτοντας από το φορτηγό που τον μετέφερε.Ο Γουίλιαμ Σιάνης, τώρα, είναι ένας αξιοσέβαστος πολίτης του Σικάγου, οπαδός του Δημοκρατικού Κόμματος (το 1944 κατά τη διάρκεια του Συνεδρίου του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος στο Σικάγο κρέμασε μια ταμπέλα στο μαγαζί του που έγραφε «Απαγορεύεται η είσοδος σε Ρεπουμπλικάνους») και της ομάδας των Σικάγο Καμπς. Είχε δικό του θεωρείο στο Ρίνγκλεϊ Φιλντ, αλλά και μια μεγάλη παραξενιά. Συνήθιζε να πηγαίνει στο γήπεδο μαζί με τον αγαπημένο του τράγο Μέρφι. Η παραξενιά του αυτή είχε γίνει αποδεκτή από τους φιλάθλους των Καμπς, που θεωρούσαν τον Μέρφι, το γούρι της ομάδας. Μάλιστα, πριν από τα εντός έδρας παιγνίδια των Καμπς, ο Μέρφι έκανε το γύρο του γηπέδου με τον κύριό του, γνωρίζοντας την αποθέωση κάθε φορά.Ο Οκτώβριος του 1945 ήταν σημαντικός για τους Καμπς. Είχαν φτάσει για 16η φορά σε τελικό του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος Μπέιζμπολ, όπως ονομάζουν οι Αμερικανοί το εθνικό τους πρωτάθλημα και με αντιπάλους τους Ντιτρόι Τάιγκερς (Detroit Tigers) διεκδικούσαν τον τρίτο τους τίτλο σε μια σειρά επτά αγώνων. Όλα πήγαιναν καλά μέχρι το τέταρτο παιγνίδι και οι Καμπς ήταν μπροστά με 2-1 νίκες, έχοντας σπάσει μία φορά την έδρα των αντιπάλων τους.Στις 6 Οκτωβρίου 1945, 42.923 φίλαθλοι γέμισαν το Ρίνγκλεϊ Φιλντς, για τον τέταρτο αγώνα της σειράς, που θα έκρινε πολλά. Ανάμεσα στους θεατές, ο Σιάνης με τον Μέρφι. Τα πράγματα από την αρχή πήγαιναν στραβά για τους γηπεδούχους. Στην 7η περίοδο (inning), οι αντίπαλοί τους προηγούνταν με 4-1 και ήταν κοντά στην ισοφάριση με 2-2 νίκες.Εκείνη τη στιγμή, που τα νεύρα ήταν τεντωμένα, βρήκε την ώρα ο Μέρφι να κάνει την ανάγκη του. Σε χρόνο μηδέν, μια δυσάρεστη οσμή απλώθηκε γύρω από το θεωρείο του Σιάνη, δημιουργώντας αποπνικτική ατμόσφαιρα. Οι επίσημοι άρχισαν να δυσφορούν και να διαμαρτύρονται. Ο Πρόεδρος των Καμπς, Φίλιπ Ρίνγκλεϊ εξοργίστηκε και ζήτησε αμέσως από τους άνδρες ασφαλείας να βγάλουν έξω τον συμπαθή τράγο. Ο Σιάνης το θεώρησε προσβολή και λογομάχησε με τον Ρίνγκλεϊ. Σε κάποια στιγμή ακούστηκε να καταριέται την ομάδα: «Να μην φθάσει ποτέ άλλοτε σε τελικό!» και στη συνέχεια αποχώρησε οργισμένος.Η κατάρα του φαίνεται να έπιασε. Οι Σικάγο Καμπς όχι μόνο έχασαν το πρωτάθλημα του 1945 (4-3 οι νίκες για τους Ντιτρόιτ Τάιγκερς), αλλά βυθίστηκαν στην αφάνεια για πολλά χρόνια. Οι οπαδοί τους δεν ξέχασαν την Κατάρα του Τράγου, όπως έμεινε στην αθλητική ιστορία των ΗΠΑ το περιστατικό. Πολλές φορές ζήτησαν από τον Σαμ Σιάνη, που σήμερα διευθύνει την αλυσίδα εστιατορίων Billy Goat Tavern του θείου του, να λύσει τα μάγια. Επιστρατεύτηκαν τράγοι, έκαναν τον γύρω του γηπέδου, αλλά χωρίς αποτέλεσμα.Η ομάδα στην πορεία του χρόνου καλυτέρευσε τις επιδόσεις της, αλλά τελικό δεν είδε ακόμη. Ο δράστης της υπόθεσης Γουίλιαμ Σιάνης δεν πάτησε από τότε στο γήπεδο των Καμπς. Αφοσιώθηκε στις επιχειρήσεις του και πέθανε σε βαθιά γεράματα στις 22 Οκτωβρίου 1970.ΠΗΓΗ: http://www.sansimera.gr/