Επιχείρηση «Γοργοπόταμος»

Η κατεστραμμένη γέφυρα του ΓοργοποτάμουΗ κατεστραμμένη γέφυρα του Γοργοποτάμου Κορυφαία αντιστασιακή πράξη κατά τη διάρκεια της Γερμανικής κατοχής. Υπήρξε αποτέλεσμα της συνεργασίας των δύο μεγαλύτερων αντιστασιακών οργανώσεων, του ΕΛΑΣ και του ΕΔΕΣ, υπό την υψηλή καθοδήγηση βρετανών κομάντος.Στις 29 Σεπτεμβρίου 1942 μία ομάδα αποτελούμενη από δώδεκα κομάντος, με επικεφαλής τον συνταγματάρχη Έντι Μάιερς και τον ελληνομαθή ταγματάρχη Κρις Γουντχάουζ, έπεσε με αλεξίπτωτα στην περιοχή της Γκιώνας. Ανάμεσά τους ήταν ο Ελλαδίτης Θεμιστοκλής Μαρίνος κι ένας Κύπριος με το κωδικό όνομα «Γιάννης». Σκοπός τους, να έλθουν σε επαφή με έλληνες αντάρτες και να υλοποιήσουν την «Επιχείρηση Χάρλινγκ», που είχε σχεδιάσει το Συμμαχικό Στρατηγείο στο Κάιρο.Το σχέδιο συνίστατο στην ανατίναξη μιας από τις τρεις γέφυρες Παπαδιάς, Ασωπού και Γοργοποτάμου (και οι τρεις βρίσκονται στον ορεινό όγκο του Μπράλλου), πάνω από τις οποίες διέρχεται η σιδηροδρομική γραμμή Θεσσαλονίκης – Αθηνών. Ήταν η μοναδική αξιόπιστη δίοδος προς τα λιμάνια της Νότιας Ελλάδας και η αχρήστευσή της θα προκαλούσε τη διακοπή του ανεφοδιασμού της γερμανικής στρατιάς του Ρόμελ στη Βόρειο Αφρική. Βρισκόμαστε λίγο πριν από την Μάχη του Ελ Αλαμέιν, που θα έκρινε πολλά για την πορεία των στρατιωτικών επιχειρήσεων στην περιοχή αυτή.Τις επόμενες μέρες ο Μάιερς με τον λοχαγό Χάμσον κατόπτευσαν και τις τρεις πιθανές για σαμποτάζ περιοχές και έκριναν ότι η γέφυρα του Γεργοποτάμου ήταν ο ευκολότερος στόχος. Έπρεπε, όμως, να εξασφαλίσουν την υποστήριξη των αντάρτικων ομάδων για να έχει πιθανότητα επιτυχίας η επιχείρηση.Στις 19 Νοεμβρίου ο Μάιερς έσπευσε προς συνάντηση του Ναπολέοντα Ζέρβα, ηγέτη του ΕΔΕΣ στο Μαυρολιθάρι Φωκίδας. Την επομένη αφίχθη και ο ηγέτης του ΕΛΑΣ, Άρης Βελουχιώτης. Όλοι συμφώνησαν ότι στόχος του σαμποτάζ θα ήταν η γέφυρα του Γοργοποτάμου, ενός παραποτάμου του Σπερχειού ποταμού. Τρεις μέρες αργότερα έγινε η κατόπτευση του χώρου από κοινή ομάδα ανταρτών και στις 22 Νοεμβρίου καταστρώθηκε το τελικό σχέδιο. Η επιχείρηση ορίστηκε για τη νύχτα της 25ης Νοεμβρίου.Τα πρώτα αντίποινα: Οι κατοχικές δυνάμεις εκτελούν στο σημείο 9 έλληνες πατριώτες.Η γέφυρα του Γοργοποτάμου φυλασσόταν από 100 ιταλούς και 5 γερμανούς στρατιώτες. Η φρουρά διέθετε βαριά πολυβόλα και οπλοπολυβόλα και η εξουδετέρωσή της απαιτούσε κεραυνοβόλα ενέργεια. Στην επιχείρηση αποφασίστηκε να λάβουν μέρος 150 άνδρες (86 του ΕΛΑΣ, 52 του ΕΔΕΣ και οι 12 κομάντος). Το σχέδιο προέβλεπε την εξουδετέρωση ή την παρενόχληση της φρουράς από τους αντάρτες, την ώρα που οι κομάντος θα τοποθετούσαν τα εκρηκτικά για την ανατίναξη της γέφυρας. Στις 11:07 το βράδυ της 25ης Νοεμβρίου εκδηλώθηκε η επίθεση εναντίον της φρουράς και στα δύο άκρα της γέφυρας. Όλα κυλούσαν σύμφωνα με το σχέδιο και στη 1:30 το πρωί της 26ης Νοεμβρίου ανατινάχθηκε ένα τμήμα της γέφυρας για να ακολουθήσει στις 2:21 η ανατίναξη ενός δεύτερου, που την έβγαλε οριστικά εκτός λειτουργίας. Εν τω μεταξύ, ένα τρένο με ιταλούς στρατιώτες εμποδίστηκε από τους αντάρτες και δεν μπόρεσε να προσφέρει ενισχύσεις.Στις 4:30 το πρωί και ο τελευταίος αντάρτης είχε αποχωρήσει από την περιοχή του σαμποτάζ και βρισκόταν στην τοποθεσία Καλύβια, όπου ήταν το σημείο συνάντησης. Από τους 150 άνδρες που έφεραν σε πέρας την «Επιχείρηση Χάρλινγκ» μόνο τέσσερις τραυματίστηκαν, ενώ η φρουρά της γέφυρας έχασε 20 με 30 στρατιώτες. Σε αντίποινα, λίγες μέρες αργότερα στον χώρο της κατεστραμμένης γέφυρας εκτελέστηκαν 9 έλληνες πατριώτες.Η ανατίναξη της γέφυρας του Γοργοποτάμου ήταν μία από τις μεγαλύτερες πράξεις δολιοφθοράς κατά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Προκάλεσε τον θαυμασμό όλης της κατεχόμενης Ευρώπης και έδωσε κουράγιο στον δοκιμαζόμενο ελληνικό λαό. Όμως, οι επιπτώσεις της στο βορειοφρικανικό μέτωπο ήταν πολύ περιορισμένες, επειδή η εκτέλεση της επιχείρησης πραγματοποιήθηκε κατόπιν εορτής, έχοντας καθυστερήσει κατά δύο μήνες. Στο διάστημα αυτό οι δυνάμεις του Ρόμελ, έχοντας χάσει τη Μάχη του Ελ Αλαμέιν, μετατοπίστηκαν δυτικότερα κι έτσι ο ανεφοδιασμός τους μέσω Ελλάδος δεν έπαιζε κανένα ρόλο.Χρόνια αργότερα κατά τον εορτασμό της επετείου στις 29 Νοεμβρίου 1964 σημειώθηκε ένα αιματηρό περιστατικό. Από την ανατίναξη μιας ξεχασμένης βόμβας σκοτώθηκαν 13 και τραυματίστηκαν 45 άνθρωποι. Το 1982 η κυβέρνηση του Ανδρέα Παπανδρέου καθιέρωσε την επέτειο της ανατίναξης της γέφυρας του Γοργοποτάμου ως επίσημο εορτασμό της Εθνικής Αντίστασης.ΠΗΓΗ: http://www.sansimera.gr/articles/35#ixzz3K4W4Xyv1

Εργασίες του αλέσματος καλά κρατούν αλλά και η επιμελητεία  (τροφή και ποτό )για τους εργαζομένους  σε πλήρη υποστήριξη από τον μεγάλο γαιοκτήμονα !!!

Ο Ηρακλειώτης Ιωσήφ Σηφάκης βρίσκεται ανάμεσα στους κορυφαίους επιστήμονες στον τομέα της Πληροφορικής σε παγκόσμιο επίπεδο.
Το 2007 τιμήθηκε με το Βραβείο Τούρινγκ από κοινού με τον Έντμουντ Κλαρκ και τον Έρνεστ Άλλεν Έμερσον, για τις εργασίες τους στον έλεγχο μοντέλων, μία μέθοδο τυπικής επαλήθευσης υλικού ή λογισμικού υπολογιστών. Το Βραβείο Τούρινγκ θεωρείται ως το Νομπέλ της Πληροφορικής.Γεννήθηκε στο Ηράκλειο της Κρήτης στις 26 Δεκέμβρη του 1946, σπούδασε ηλεκτρολόγος μηχανικός στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο και Πληροφορική στο Πανεπιστήμιο της Γκρενόμπλ με υποτροφία. Κατά την περίοδο των σπουδών του στη Γαλλία απέκτησε την γαλλική υπηκοότητα και έκτοτε ζει εκεί.Εργάζεται για το Εθνικό Κέντρο Επιστημονικών Ερευνών και είναι ο ιδρυτής του εργαστηρίου Verimag στη Γκρενόμπλ. Επίσης είναι Διδάκτωρ Πληροφορικής του Πανεπιστημίου της Grenoble, Eπίτιμος Διδάκτωρ του Πολυτεχνείου της Λωζάνης και Eπίτιμος Διδάκτωρ του Πανεπιστημίου της Πάτρας. Τον Μάρτιο του 2014 ανέλαβε πρόεδρος του νέου Εθνικού Συμβουλίου Έρευνας και Τεχνολογίας (ΕΣΕΤ) της χώρας μας.Ένα από τα μεγαλύτερα επιτεύγματά του είναι το εργαστήριο του Verimag, καθώς ανέπτυξε την υποκείμενη θεωρία και την τεχνολογία για το εργαλείο SCADE, που χρησιμοποιείται από την Airbus για το σχεδιασμό και την επικύρωση των κρίσιμων συστημάτων πραγματικού χρόνου και μάλιστα έχει γίνει πρότυπο για την παγκόσμια αεροναυπηγική. Το Verimag έχει διαρκή και στρατηγική συνεργασία με την ST Microelectronics, τη France Telecom R & D και την Airbus, μέσω των οποίων έχουν πολλά αποτελέσματα σχετικά με την επικύρωση και τον έλεγχο. Ο Ιωσήφ Σηφάκης είναι αναγνωρισμένος διεθνώς και για την πρωτοποριακή εργασία του στις δύο θεωρητικές και πρακτικές πτυχές της Προδιαγραφής και Επαλήθευσης Ταυτόχρονων Συστημάτων.Συνέβαλε στην ανάδειξη του μοντέλου ελέγχου, το οποίο χρησιμοποιείται ευρέως ως μέθοδος για τον έλεγχο των βιομηχανικών εφαρμογών. Οι τρέχουσες ερευνητικές του δραστηριότητες περιλαμβάνουν το σχεδιασμό, τη μοντελοποίηση και ανάλυση των συστημάτων πραγματικού χρόνου με έμφαση στις τακτικές κατασκευής. Επιπροσθέτως, είναι ο Επιστημονικός Συντονιστής του Ευρωπαϊκού Δικτύου Αριστείας ARTIST2 για τα ενσωματωμένα συστήματα σχεδιασμού.Το δίκτυο αυτό αποτελείται από τις 35 κορυφαίες Ευρωπαικές ομάδες στον τομέα αυτό και σκοπός του είναι να παράγει πρωτοπόρα προϊόντα. Είναι μέλος της Γαλλικής Ακαδημίας Επιστημών, της Γαλλικής Ακαδημίας Τεχνολογιών και της Ευρωπαϊκής Ακαδημίας. Το γαλλικό κράτος του απένειμε τον τίτλο του Μεγάλου Αξιωματούχου Εθνικής Άξίας (Grand Officier de l’Ordre du Merite) και τον τίτλο του διοικητού της Λεγεώνας της Τιμής (Commandant de la Legion d’Honneur).To 2009, του απενεμήθη το Βραβείο του Ίδρύματος της Βουλής των Ελλήνων για τον Κοινοβουλευτισμό και την Δημοκρατία.Το 2012, του απενεμήθη το μετάλλιο Leonardo Da Vinci. Απόσπασμα της αποκλειστικής συνέντευξης που παραχώρησε στην ομάδα του ellines.com. «Είμαστε μια γενιά που είχε οράματα. Θέλαμε οι περισσότεροι να γίνουμε επιστήμονες, είχαμε ιδεώδη. Εκείνη την εποχή η επιστήμη είχε μία άλλη αίγλη και εγώ προσωπικά ήθελα να γίνω ερευνητής από μικρός.Την περίοδο ’64-’69 ήμουν στο Πολυτεχνείο. Ήταν δύσκολα χρόνια και το όνειρό μου ήταν να φύγω στο εξωτερικό. Το πέτυχα ένα χρόνο μετά και βρέθηκα στη Γαλλία. Αρχικά πήγα να σπουδάσω Φυσική, αλλά εκεί γνώρισα την Πληροφορική. Τότε είχαμε μηχανές που πλησίαζαν την συμπεριφορά του ανθρώπινου μυαλού, ήταν έξυπνα μηχανήματα κι αυτό με μάγευε!». «Χρειάστηκε να δουλέψω σκληρά, όπως οι περισσότεροι Έλληνες που φεύγουν στο εξωτερικό.Αυτό το οποίο πρέπει να αναγνωρίσω είναι πως το γαλλικό σύστημα, όπως και άλλα συστήματα στο εξωτερικό, αναγνωρίζουν τους ανθρώπους που δουλεύουν σκληρά και τους δίνουν την πρέπουσα θέση μέσα σε αυτό. Στην Ελλάδα υπάρχουν δυσκολίες στο να αναγνωριστεί άμεσα κάποιος που προσφέρει στο σύστημα και να υπάρξει αξιοκρατία». «Στην Ελλάδα έχουμε ικανούς ερευνητές. Το επίπεδο της έρευνας είναι αρκετά υψηλό και συγκρίσιμο με την έρευνα που γίνεται στην Ευρώπη. Αυτό που λείπει είναι η σύνδεση της έρευνας με την πραγματική οικονομία.Εκεί βρίσκεται σε μειονεκτική θέση η Ελλάδα». «Πρέπει να παλέψουμε για να γίνει κάτι στην Ελλάδα, διότι είναι και η τελευταία μας ευκαιρία. Δεν είμαι αφελώς αισιόδοξος, ξέρω ότι υπάρχουν εμπόδια αλλά ξέρω ότι πολλοί άνθρωποι στην Ελλάδα περιμένουν να γίνει κάτι για να βγούμε από αυτό το αδιέξοδο. Για να βγούμε πρέπει να εκσυγχρονίσουμε την οικονομία μας. Ο εκσυγχρονισμός περνάει μέσα από το όραμα της καινοτομίας. Η Ελλάδα έχει τα προσόντα για να το πετύχει».