
«Holy shit…»Πολλοί βιάστηκαν να πουν πως η λύσσα του Τσίπρα για εξουσία είναι τόσο μεγάλη που αν στη χώρα επίσημη θρησκεία ήταν ο ινδουισμός θα ξύριζε το κεφάλι του, θα τύλιγε γύρω του ένα πορτοκαλί σεντόνι και θα γύρναγε τους δρόμους της Αθήνας κουνώντας μια κουδουνίστρα και τραγουδώντας Χάρε Κρίσνα, υπονοώντας πως είχαμε να κάνουμε με άλλο ένα κρούσμα παπανδρεϊκής υποκρισίας. Άλλοι πάλι είπαν πως ήθελε να παραστήσει τον σύγχρονο και αποφάσισε να τουιτάρει με τον μόνο τρόπο που ξέρει. Στην πραγματικότητα, όμως, πλάι στον Αρχιεπίσκοπο και με το πουλί στο χέρι, ο Αλέξιος απέδειξε, για δεύτερη φορά μετά την 15λεπτη συνομιλία με την εικόνα της Παναγίας στο Αφορολόγητο Όρος, πως είναι ένας πραγματικός Αριστερός.Και εξηγώ. Ο Αριστερός πιστεύει πως επειδή κάποτε τους ομοϊδεάτες του τους καταδίωκαν και τους έριχναν στα λιοντάρια, έχει κάποιο ηθικό πλεονέκτημα ακόμα και τώρα που ανήκει στη μερίδα εκείνων των συμπολιτών μας που βρυχάται δυνατότερα από όλους. Το ίδιο και ο Χριστιανός. Ο Αριστερός πιστεύει πως και μόνο η δήλωση της ιδιότητας του Αριστερού τον κάνει καλύτερο άνθρωπο. Το ίδιο και ο Χριστιανός. Ο Αριστερός πιστεύει φανατικά στον Λόγο ενός Κυρίου με ατίθαση κόμη και μούσια, αποσπάσματα του οποίου χρησιμοποιεί σε οποιαδήποτε διαφωνία ως αναμφισβήτητη αλήθεια. Το ίδιο και ο Χριστιανός. Ο Αριστερός νιώθει δέος μπροστά στο Ιερό Σύμβολο του Σφυροδρέπανου, που δεν είναι παρά μια ενδιαφέρουσα παραλλαγή του Ιερού Συμβόλου που προκαλεί δέος στον Χριστιανό. Ο Αριστερός έχει ένα πάνθεον αγίων και μαρτύρων που τους επικαλείται, μελετά το βίο τους, τους κάνει εικόνες για να γεμίζει τους τοίχους του σπιτιού του και εξοργίζεται σε κάθε αμφισβήτησή τους. Το ίδιο και ο Χριστιανός. Πολλοί από τους αγίους του Αριστερού δεν ήταν τίποτε λιγότερο από αδίστακτοι αιμοσταγείς εξουσιαστές. Το ίδιο και πολλοί άγιοι του Χριστιανού. Ο Αριστερός, αν επισκεφθεί τη Μόσχα, δεν θα παραλείψει να προσκυνήσει το σκήνωμα του Λένιν στο Μαυσωλείο του. Ο Χριστιανός εδώ είναι πιο τυχερός, καθώς τα σκηνώματα ορθοδόξων αγίων είναι πολύ περισσότερα και δεν έχει ανάγκη να ταξιδέψει τόσο μακριά. Ο Αριστερός πιστεύει πως υπάρχει ένας άλλος κόσμος που όλοι οι άνθρωποι μπορούν να είναι ίσοι. Το ίδιο και ο Χριστιανός, μόνο που επειδή είναι στο κουρμπέτι πολύ περισσότερους αιώνες ξέρει πως αυτός ο άλλος κόσμος συναντάται μόνο μετά το θάνατο.

Ο σ. Αλέξιος την ώρα που προσπαθεί να τουιτάρειΝομίζω πως δεν χρειάζεται να πω περισσότερα για να αποδείξω πως, εκτός από τους Χριστιανούς, μόνον ένας πραγματικός Αριστερός μπορεί να συλλάβει το μεγαλείο του Χριστιανισμού και κατ΄ επέκτασιν της Ορθοδοξίας και να νιώσει πόσο ανακουφιστικό είναι το να αντικαθιστάς την κούραση της συνεχούς αμφιβολίας με την ευκολία της Πίστης. Ως εκ τούτου, η συμμετοχή του Αλέξιου στο τελετουργικό των Θεοφανείων σε καμία περίπτωση δεν είναι άλλη μια απόδειξη του πόσο αδίστακτο τον έχει κάνει η λύσσα του για εξουσία, αλλά το ακριβώς αντίθετο. Όπως οι δηλώσεις του Αντώνη του Εντολέα για τους μετανάστες μπροστά στο συρματόπλεγμα του Έβρου δεν ήταν ένα πολιτικάντικο κλείσιμο του ματιού, αλλά η ειλικρινής παραδοχή πως αυτά που τον ενώνουν με τους ψηφοφόρους της Χρυσής της Αυγής είναι πολύ περισσότερα από τα κάγκελα που τον χωρίζουν με τους ηγέτες τους, έτσι και η συμμετοχή του Αλέξιου στο Ορθόδοξο τελετουργικό ήταν μια από τις ελάχιστες ειλικρινείς στιγμές της προεκλογικής του εκστρατείας. Μια στιγμή που κοιμήθηκε για λίγο ο αδίστακτος υποψήφιος πρωθυπουργός και ξύπνησε ο αγνός Αριστερός. Αυτός που συγκινείται με σύμβολα, γοητεύεται από μυστικιστικές ομαδικές τελετές και σκύβει ταπεινά το κεφάλι μπροστά στους αξιωματούχους κάποιας πίστης. Και μπράβο του.ΜΑΝΟΣ ΒΟΥΛΑΡΙΝΟΣ
Οι ασφαλιστικές καλύψεις έναντι των ακραίων καιρικών φαινομένων στην «Ώρα Ασφάλισης»

Το Σαρλί Εμπντό, δηλαδή, προκαλούσε εξίσου όλες τις θρησκείες -στο εξώφυλλο αριστερά παρομοιάζει τα ιερά βιβλία των τριών μεγάλων μονοθεϊστικών θρησκειών με χαρτί υγείας, με κωλόχαρτο πιο σωστά για να εναρμονιστούμε με το ύφος. Και το πολέμησαν και οι τρεις θρησκείες, αφού την αγωγή των μουσουλμανικών οργανώσεων την είχαν υποστηρίξει και οι χριστιανικές και ιουδαϊκές εκκλησιαστικές ηγεσίες.
Ο ηρωικός διευθυντής σύνταξης Σαρμπ (Charb, Stéphane Charbonnier το κανονικό του όνομα) που να πούμε παρεμπιπτόντως πως ήταν ανέκαθεν αριστερός, φίλος του Κ.Κ.Γαλλίας και του Αριστερού Μετώπου, ήξερε ότι απειλείται η ζωή του. Σε μια συνέντευξή του είχε πει: «Εδώ και ένα χρόνο βρίσκομαι υπό αστυνομική προστασία. Είναι άβολο να ζεις έτσι, ιδίως στο Παρίσι, να είσαι συνεχώς υπό επιτήρηση. Αλλά δεν φοβάμαι τα αντίποινα. Παιδιά δεν έχω, γυναίκα δεν έχω, ούτε αυτοκίνητο, ούτε δάνειο στην τράπεζα. Το ξέρω πως ακούγομαι λίγο πομπώδης, αλλά προτιμώ να πεθάνω όρθιος παρά να ζω γονατιστός».Ο Σαρμπ πέθανε όρθιος. Αλλά δεν έχουν όλοι το θάρρος το δικό του. Είτε αντιμετωπίζει κανείς τον θάνατο από τα καλάσνικοφ των ισλαμοφασιστών είτε τις δικαστικές διώξεις από τις μηνύσεις των χριστιανών (και πάλι: ούτε κατά διάνοια δεν συγκρίνουμε αυτά τα δύο!), το αποτέλεσμα είναι η αυτολογοκρισία και η φαλκίδευση της ελευθερίας του λόγου. (Θυμίζω ότι πριν φυλακιστούν, οι εγχώριοι σαλαφιστές, εννοώ τους χρυσαυγίτες, είχαν ζητήσει από τους υπουργούς Παιδείας και Δημόσιας Τάξης να πάρουν μέτρα για να αφαιρεθεί το προφίλ «Γέροντας Παστίτσιος» από το Φέισμπουκ, διότι προσβάλλει τη μνήμη του Γέροντα Παΐσιου, και λίγο αργότερα ευπειθής η δικαιοσύνη καταδίκασε τον ασεβή διαχειριστή -αυτό το ξεσηκώνω από το παλιότερο άρθρο μου για τις «βλάσφημες» γελοιογραφίες).Αν είχα δική μου εφημερίδα, σήμερα θα έβαζα σε όλα της τα φύλλα τα «εμπρηστικά» εξώφυλλα του Σαρλί Εμπντό. Όμως, δεν έχω παρά ετούτο εδώ το ιστολόγιο. Ας είναι η θυσία του Σαρμπ, του μέγιστου Βολίνσκι, του Καμπύ και των άλλων η αρχή για να διεκδικήσουμε ξανά το δικαίωμα στη βλασφημία και να ξανακερδίσουμε τον χώρο που μας έχει καταπατήσει ο θρησκευτικός φανατισμός.ΥΓ: Το ξέρω ότι αφήνω απέξω αρκετές πτυχές, όπως ας πούμε το πώς γεννήθηκε ο ισλαμικός φονταμενταλισμός από την προσπάθεια ανάσχεσης των αδέσμευτων αραβικών κοσμικών κινημάτων. Πολλοί θα έχετε αντίρρηση και για τον όρο «ισλαμοφασίστας» και θα επισημάνετε (σωστά) ότι τον έφτιαξαν οι ντόπιοι ισλαμόφοβοι ακροδεξιοί. Όμως δεν έχω καλύτερον όρο, το σκέτο «τρομοκράτης» δεν δίνει την (κυρίαρχη) θρησκευτική διάσταση, το «τζιχαντιστής» ίσως είναι καλύτερο να το κρατάμε για όσους πηγαίνουν στη Συρία για «ιερό πόλεμο». Όσο για τον αγαπημένο μου Wolinski, που με τα δικά του σκίτσα και του Ράιζερ είχα μυηθεί στο κόμικς των ενηλίκων, ας μου επιτραπεί να τον λέω Βολίνσκι όπως τον μάθαμε, αλά λαϊκά. Όσοι θέλουν να επιδείξουν τη γαλλομάθειά τους, σαν τον κυρ Πρετεντέρη, ας τον λένε Βολενσκί. Όταν μιλάω γαλλικά, κι εγώ Βολενσκί τον λέω.ΥΓ2: Και δυο άσχετες με το θέμα ανακοινώσεις.Πρώτον, απόψε το βράδυ στις 19.30 στο βιβλιοπωλείο Booktalks (Αρτέμιδος 47, Παλαιό Φάληρο) θα συζητήσω με την εκπαιδευτικό Τίνα Κωνσταντάτου για τα βιβλία μου, και ιδίως για τα Λόγια του αέρα.Δεύτερον, σήμερα κλείνουν 71 χρόνια από την αυτοκτονία του αγαπημένου μου ποιητή Ναπολέοντα Λαπαθιώτη. Συνηθίζω να βάζω κάτι δικό του για να τιμήσω την επέτειο. Φέτος, το σχετικό άρθρο θα δημοσιευτεί την Κυριακή.
Το χιούμορ πέθανε όρθιοby sarant |
Το χιούμορ πέθανε όρθιο by sarant
Στο Παρίσι, οι ισλαμοφασίστες σκότωσαν το χιούμορ. Οι γελοιογράφοι δουλεύουν με όπλο το πενάκι τους και αμύνονται με έξυπνες ατάκες, κι έτσι οι θρασύδειλοι εκτελεστές μπόρεσαν εύκολα, οπλισμένοι σαν αστακοί, να θερίσουν τον 80χρονο Βολίνσκι, τον Καμπύ, τον διευθυντή έκδοσης Σαρμπ και τους άλλους, και να φύγουν σαν κύριοι. (Κι αν αναρωτιέστε, πώς έγινε και βρήκαν όλα τα επιφανή στελέχη του Charlie Hebdo στα γραφεία, η απάντηση είναι απλή: ήξεραν ότι εκείνη τη μέρα και ώρα γινόταν η εβδομαδιαία σύσκεψη του επιτελείου του περιοδικού).
Αυτά τα έγραψα χτες στο Φέισμπουκ, σαν μια πρώτη αντίδραση στο απαίσιο αυτό χτύπημα. Εδώ θα πω λίγο περισσότερα και ευχαρίστως θα ακούσω τη γνώμη σας και τις αντιρρήσεις σας.Θυμίζω ότι κι άλλη μια φορά, πριν από δυο χρόνια, είχα γράψει για το ηρωικό Σαρλί Εμπντό και τις απειλές που τότε δεχόταν.
Το χιούμορ πέθανε όρθιο
by sarant
– Από αυτούς που ψηφίζουν Παπανδρέου όποιος κι αν είναι. Ευάριθμο είδος ιδιαίτερα στην
– Από αυτούς που είναι βαθιά ΠΑΣΟΚ αλλά σιχαίνονται μετά βδελυγμίας τον Βενιζέλο.
– Από αυτούς που αναδείχθηκαν από το πουθενά επί Γιωργάκη και έμειναν με την απορία
– Από αυτούς που προσωρινά μετακόμισαν στον ΣΥΡΙΖΑ αλλά όταν γνώρισαν από κοντά τους
– Από αυτούς που πιστεύουν ακόμα στην αναγέννηση της μεγάλης «δημοκρατικής» παράταξης
– Από αυτούς που θεωρούν ότι ο Γιωργάκης θα μας κάνει Δανία του νότου.
– Από αυτούς που πιστεύουν ότι οι Γερμανοί μας επιβουλεύονται και η λύση θα έρθει υπερατλαντικά.
– το 1 εκατομμύριο ψήφων εκλογής του στην Προεδρία του ΠΑΣΟΚ, όταν ο Σημίτης έφευγε
– το 44% και την κατάρρευση της ΝΔ του 2009, όταν παρά την επί πενταετία καταστροφική
– τη χρηματοοικονομική κατάρρευση και τις συνθήκες που ακολούθησαν,
Παρέα με το φόβο του θανάτου
by Αντικλείδι












