Η ατάκα του Βαρουφάκη που άφησε ΑΦΩΝΟ τον Γκαλμπρέιθ

GKOUROU | 2:30 μ.μ. |

Η ατάκα του Βαρουφάκη που άφησε ΑΦΩΝΟ τον Γκαλμπρέιθ

Ο αμερικανός καθηγητής είχεακολουθήσει την ελληνική αντιπροσωπεία

 στις Βρυξέλλες…

και παρακολούθησε εκ του σύνεγγυς τη σύνοδο κορυφής και το Εurogroup. 

Εκεί, όπως ανέφερε σε συνεντευξή του στην «Αυγή» της Κυριακής
 εντυπωσιάστηκε από μία ατάκα του υπουργού Οικονομικών.

«Συνέβη κάτι πολύ σημαντικό. Η ελληνική κυβέρνηση καθόρισε
 τη θέση της κι έβαλε τα όρια. Ήταν έτοιμη να πει όχι. Στο τέλος
 της συνάντησης των υπουργών Οικονομικών, ο επικεφαλής είπε:
 «Δεν έχετε χρήματα. Τελείωσε η κουβέντα» και ο Γιάννης (Βαρουφάκης)
 είπε: «Δεν είναι το παν τα χρήματα» και κάπως έτσι τελείωσε εκείνη η
 συνάντηση», είπε ο αμερικανός οικονομολόγος.
Ο Τζέιμς Γκαλμπρέιθ, εκτιμά επίσης ότι |το θέμα θα επιλυθεί σε ένα
 υψηλότερο πολιτικό επίπεδο και ότι οι πιθανότητες κλείνουν σημαντικά
 υπέρ της Ελλάδας». Τελικά, είναι πολύ πιθανό να δούμε ένα θετικό 
αποτέλεσμα από την ελληνική κυβέρνηση, παρά τα ρεπορτάζ που
 διαβάζετε και λένε το αντίθετο.
«Νομίζω πως είμαστε σε καλό δρόμο λοιπόν», καταλήγει.

http://www.gkourou.com/

Από τον Γιάννη τον Πενταμοδιανό  μας στάλθηκε η παρακάτω ανάρτηση

Πριν από πολύ καιρό στην Κίνα, μια κοπέλα παντρεύτηκε και πήγε να ζήσειμε τον σύζυγό της στο σπίτι της πεθεράς της.
Σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα , η κοπέλα διαπίστωσε ότι δεν μπορούσε να συμβιώσει με την πεθερά της. Ο χαρακτήρας τους ήταν πολύδιαφορετικός, και η κοπέλα εκνευριζόταν από πολλές από τις συνήθειεςτης πεθεράς της. Επιπλέον, η πεθερά επέκρινε διαρκώς τη κοπέλα.Ο καιρός περνούσε αλλά η κοπέλα και η πεθερά συνέχιζαν να τσακώνονταικαι να διαφωνούν. Όμως αυτό που έκανε την κατάσταση ακόμη χειρότερηήταν ότι σύμφωνα με την αρχαία κινεζική παράδοση, η κοπέλα έπρεπε ναυπακούει την πεθερά και να εκπληρώνει την κάθε επιθυμία της. Η έντασηκαι τα νεύρα στο σπίτι προκαλούσαν θλίψη στον άτυχο σύζυγο.Η κοπέλα δεν μπορούσε να υπομένει άλλο την κακή διάθεση και την καταπίεση της πεθεράς της, και αποφάσισε να κάνει κάτι γι’ αυτό.Πήγε και συνάντησε ένα καλό φίλο του πατέρα της, τον Huang, ο οποίος πουλούσε βότανα. Του περιέγραψε την κατάσταση και του ζήτησε να της δώσει κάποιο δηλητήριο, έτσι ώστε να λύσει το πρόβλημα μια για πάντα. Ο Huang σκέφτηκε για λίγο, και μετά είπε: ”Θα σε βοηθήσω να λύσεις το πρόβλημά σου, αλλά θα πρέπει να με ακούσεις προσεκτικά και να κάνεις ότι σου πω”.Η κοπέλα δέχτηκε με ενθουσιασμό, ο Huang πήγε στο πίσω δωμάτιο, και επέστρεψε μετά από λίγα λεπτά κρατώντας μια σακούλα με βότανα.Είπε στην κοπέλα: ”Δεν πρέπει να χρησιμοποιήσεις ένα ταχείας δράσης δηλητήριο για να απαλλαγείς από τη πεθερά σου, διότι αυτό θα προκαλέσει υποψίες εναντίον σου. Γι αυτό, σου δίνω μια σειρά από βότανα που θα δημιουργήσουν σταδιακά το δηλητήριο στο σώμα της. Κάθε δεύτερη μέρα θα ετοιμάζεις ένα νόστιμο γεύμα και θα βάζεις λίγη ποσότητα από αυτά τα βότανα. Για να σιγουρέψεις ότι κανείς δεν θα σε υποψιαστεί όταν πεθάνει, πρέπει να είσαι πολύ προσεκτική και να είσαι πολύ φιλική μαζί της. Μην διαφωνείς μαζί της, να υπακούεις κάθε της επιθυμία, και να της φέρεσαι σαν βασίλισσα”.Η κοπέλα χάρηκε πολύ, αφού ήταν θέμα χρόνου να απαλλαγεί από την πεθερά της. Ευχαρίστησε τον Huang και έσπευσε στο σπίτι για να ξεκινήσει το σχέδιο για τη δολοφονία της πεθεράς της.Οι εβδομάδες και οι μήνες περνούσαν, και η κοπέλα ετοίμαζε μέρα παρά μέρα ένα νόστιμο γεύμα για την πεθερά της. Ακολουθούσε τις συμβουλές του Huang ώστε να αποφύγει κάθε καχυποψία, διατηρούσε τη ψυχραιμία της και φερόταν στη πεθερά της σαν να ήταν η μητέρα της.Μετά από έξι μήνες η κατάσταση είχε αλλάξει. Ακόμα και η πεθερά είχε αλλάξει στάση και ήταν πιο ευγενική και καλή με την νύφη της. Άρχισε να την αγαπάει όπως την κόρη της. Διαρκώς την παίνευε στους φίλους και συγγενείς, και έλεγε ότι ήταν η καλύτερη νύφη που θα μπορούσε να έχει.Μια μέρα η κοπέλα πήγε να συναντήσει τον κ. Huang για να ζητήσει και πάλι τη βοήθειά του: “κ. Huang, παρακαλώ βοηθήστε να σταματήσει η δράση του δηλητηρίου που σκοτώνει την πεθερά μου! Έχει μετατραπεί σε τόσο καλοσυνάτη γυναίκα που την αγαπώ πια σαν τη μητέρα μου. Δεν θέλω να πεθάνει εξαιτίας του δηλητηρίου που της έδωσα”.Ο Huang χαμογέλασε και κούνησε το κεφάλι του.“Μην ανησυχείς. Ποτέ δεν της έδωσες δηλητήριο. Τα βότανα που σου έδωσα ήταν βιταμίνες για να βελτιώσουν την υγεία της. Το μόνο δηλητήριο ήταν στο μυαλό σου και τη στάση σου προς το μέρος της. Όμως διαλύθηκε από την αγάπη που της πρόσφερες”.  

Η Δεύτερη Ζωή Που Δεν Έζησα, Η Αλάνθαστη Ζωή

henri cartier bresson

«Ο μόνος άνθρωπος που δεν κάνει λάθη είναι εκείνος που δεν κάνει τίποτα» ΤΗ. Roosevelt
~~~~~~~~~~~~~~~~~~
Θα “πρεπε να ζούμε δυο ζωές. Η μία δεν φτάνει.
Η πρώτη θα “πρεπε να ήταν η πρόβα, η δοκιμή. Θα τη ζούσαμε και θα σημειώναμε τα λάθη μας και τα σωστά μας.
Θα σημειώναμε: «Μη σκας για το γαμημένο διαγώνισμα στη γλώσσα. Διάβασε ποίηση.»
Θα σημειώναμε: «Φίλησε “την, τώρα! Φίλησε “την, ανόητε, τι κοιτάς;»
Θα σημειώναμε: «Ταξίδεψε τώρα που είσαι δεκαοκτώ.»
Θα σημειώναμε: «Μην μένεις άλλο σ” αυτή τη δουλειά. Σε τρώει.»
Θα σημειώναμε: «Μην μένεις άλλο σ” αυτή τη σχέση. Σε τρώει.»
Θα σημειώναμε: «Κάνε νήμα.»
Θα σημειώναμε: «Διάλεξε να σπουδάσεις κάτι που αγαπάς. Θα το κάνεις για ολόκληρη τη ζωή σου.»
Θα σημειώναμε: «Ναι, ωραία η τέχνη σου, αλλά θα χρειαστείς χρήματα και χρόνο για να συνεχίσεις να την κάνεις.»
Θα σημειώναμε: «Παίξε με το παιδί σου σήμερα. Του υποσχέθηκες μια έκρηξη ηφαιστείου.»
Θα σημειώναμε: «Πήγαινε να δεις τη μάνα σου. Μην της κρατάς κακία. Πόσο καιρό ακόμα θα την έχεις;»
Θα σημειώναμε: «Βγες έξω. Είναι μια υπέροχη ηλιόλουστη μέρα.»
~~
Θα κρατούσαμε σημειώσεις για όλα τα λάθη μας, για ό,τι πρέπει ν” αποφύγουμε κι ό,τι πρέπει να προσέξουμε. Μετά θα ζούσαμε τη δεύτερη ζωή, την κανονική, έχοντας επίγνωση της πρώτης.
Μια αλάνθαστη ζωή.
~~{}~~
Το λέω στην Νέλλη. Εκείνη γελάει.
«Πάλι τα ίδια θα κάναμε», μου λέει.
Την κοιτάω και θυμάμαι όσα έχουμε ζήσει. Σίγουρα. Σίγουρα πάλι τα ίδια θα έκανα. Αρκεί να ζούσα εκείνο το πρώτο φιλί, στο λιμάνι, με το νυχτερινό πλοίο να φεύγει σαν θηρίο.
~~{}~~
Είμαστε τα λάθη μας και τα πάθη μας.
Δεν υπάρχει τελειότητα, όπως δεν υπάρχει κάποιο βαθύτερο νόημα. Το νόημα είναι η ζωή.
Όλοι εκείνοι οι εαυτοί μας είναι θαμμένοι μέσα μας. Το βρέφος, το παιδί, ο έφηβος, ο νέος, ο όχι και τόσο νέος όσο θα “θελε να είναι, ο μεσήλικας και συνεχίζεται.
~~{}~~
Κοιτιέμαι στον καθρέφτη.
Ποιος είναι αυτός ο αξύριστος που με κοιτάει; Κάποιον μου θυμίζει, κάποιον που έχω δει σε χιλιάδες καθρέφτες. Ήταν διαφορετικός κάθε φορά.
Του χαμογελώ του ψεύτη. Οι ρυτίδες πάνω απ” το μέτωπο βαθαίνουν. Τις θυμάμαι από παλιά αυτές τις ρυτίδες. Τα μάτια κουρασμένα. Αλλά δεν άλλαξαν χρώμα.
Κρίση μέσης ηλικίας, στο κατώφλι των σαράντα; Δεν νομίζω, πάντα τέτοιες κρίσεις περνούσα, από παιδί.
Το ευφημίζω, το αποκαλώ Υψηλό Δείκτη Υπαρξιακής Νοημοσύνης. Όλοι τα καταφέρνουμε καλά σε κάτι.
~~{}~~
Κάθομαι στην απέναντι καρέκλα, με γυρισμένη την πλάτη στον εαυτό μου, να κοιτάζω έξω.
Είναι μια όμορφη μέρα, άλλη μια ηλιόλουστη μέρα του χειμώνα.
Τι κρίμα να είναι τόσο μικρή η ζωή.
Προλαβαίνουμε να κάνουμε τόσο λίγα λάθη.
~~~~~~~~~~~~~~~~~~
Πηγή: sanejoker.info
Αντικλείδι , http://antikleidi.com
ΣΟΦΤ
ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΟΙΚΙΣΤΩΝ & ΦΙΛΩΝ.  
ΤΣΙΓΚΟΥΡΑΤΊΟΥ ΣΚΟΎΡΤΩΝ 
ΔΕΡΒΕΝΟΧΏΡΙΑ Ν ΒΟΙΩΤΊΑΣ 
ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ
16 Φεβρουαρίου 2015

Σας γνωρίζουμε πως την Δευτέρα  23 Φεβρουαρίου 2015 και ώρα 12 θα διενεργηθεί η ετήσια γενική συνέλευση των μελών του Συλλόγου στη οικία του προέδρου στο Τσιγκουράτι 
Τα θέματα της γενικής συνέλευσης είναι τα εξής:
•Εγκριση πεπραγμένων.
•Υποβολή απολογισμού οικονομικής διαχείρισης 2014.
•Ανακοινώσεις .
•Αρχαιρεσίες για την εκλογή μελών Δ Σ για την περίοδο 2015  –  2016.

Σας υπενθυμίζουμε πως οι υποψήφιοι για τα αξιώματα των μελών του Δ Σ θα πρέπει να είναι τακτικά μέλη και επίσης οι ενδιαφερόμενοι θα πρέπει τουλάχιστον πέντε μέρες νωρίτερα απο την ημερομηνία της Γενικής Συνέλευσης να δηλώσουν με σχετική δήλωση στο ΔΣ το ενδιαφέρον τους αναφέροντας και το αξίωμα που επιθυμούν να εκλεγούν.

ο Πρόεδρος ο Γραμματέας 

Γ Παπαδόπουλος. Κ Μπερτσιάς 

 «στιχάκια του στρατού”

Η μέρα Τρίτη ήτανε που μπήκα μες το κέντρο
με βάλανε και έτρεχα σαν το Θανάση ΒέγγοΑνάθεμα την τύχη μου που μ’ έκανε φαντάρο
κι έφυγα από το σπίτι μου χωρίς να το γουστάρωΜες το στρατό απέκτησα τα τέσσερα βραβεία
το Αχ, το Βαχ, το αλίμονο και την ατσιγαρίαΩστόσο, πέρα από τα πολλά στιχάκια που έχουν αυτή τη μορφή, υπάρχουν και δυο άλλες κατηγορίες, σαφώς πιο ολιγομελείς.Η πρώτη είναι αυτά που αποκαλώ «Συνθήματα της απόλυσης». Συνθήματα τα λέω, επειδή είναι οχτασύλλαβα δίστιχα, σαν τα συνθήματα των διαδηλώσεων ή των γηπέδων. Και της απόλυσης, επειδή τα τέσσερα δείγματα που έχω συγκεντρώσει αναφέρονται όλα στην απόλυση του φαντάρου:Απολύομαι στραβάδια – δεν κοιμάμαι πια τα βράδιαΑπολύομαι ψαρούκλες – τα μαλλιά μου κάνω μπούκλεςΕίδα στ’ όνειρό μου ελάφια – απολύομαι πιλάφιαΔεν μου μπαίνουν πια τα ρούχα – απολύομαι κληρούχα(Περιττό να το πω, τα δύο τελευταία προέρχονται από το ναυτικό).

 «στιχάκια του στρατού»

Posted by sarant στο 18 Νοεμβρίου, 2009

Έκτακτο Δ Σ σήμερα το βράδυ του Συλλόγου οικιστών και φίλων Τσιγκουρατίου με πρωτοβουλία του προέδρου ,τόπος σύγκλησης κεμπαμπτζίδικο  Μπαρμπαδήμος ,στην Αιγαίου στην Νέα Σμύρνη ,περιμένουμε με αγωνία τις αποφάσεις…..

Παρέα με το φόβο του θανάτου

flower2

Ερχόμαστε στη ζωή μόνοι μας, χωρίς να το ζητήσουμε και φεύγουμε από τη ζωή μόνοι μας, χωρίς να το ζητήσουμε-τουλάχιστον αυτή η πρόταση ισχύει για τους περισσότερους από εμάς..
Πριν την γέννηση μας, δεν ξέρουμε που ήμασταν και μετά το θάνατο μας δεν ξέρουμε που θα πάμε.. Σύμφωνα με τον Καζαντζάκη “ερχόμαστε από μια σκοτεινή άβυσσο και καταλήγουμε σε μια σκοτεινή άβυσσο- το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε ζωή”.
diavitis
Όσες περισσότερες φορές διαβάζω τα λόγια του, τόσο πιο πολύ πιστεύω ότι είμαστε ένας κύκλος, όπου η αρχή και το τέλος μας ταυτίζονται.
Δεν ξέρω αν πριν την γέννηση μας βρισκόμαστε στην φυσική ανυπαρξία και με τον θάνατο μας καταλήγουμε σε αυτήν, όπως πίστευε ο Επίκουρος. Δεν ξέρω αν υπάρχει παράδεισος ή κόλαση, όπως μας λέει ο χριστιανισμός. Κανείς δεν ξέρει σίγουρα.
Όλοι στα τυφλά, κλινόμαστε να αποφασίσουμε- να πάρουμε θέση, μια θέση που καθορίζει την στάση μας στις απώλειες, στον τρόπο της ζωής μας, στη σχέση μας με’ μας και τους άλλους.
Δεν ξέρω ακόμα αν έχει νόημα και να βρω την δική μου θέση στο θέμα. Αυτό που ξέρω με σιγουριά είναι ότι όλοι έχουμε ανάγκη να συμφιλιωθούμε με τον θάνατο, τον δικό μας και των δικών μας. Όλοι έχουμε ανάγκη να συμφιλιωθούμε με την αβεβαιότητα της ζωής, με τη σκιά μας που δεν είναι άλλη από την πιθανότητα μας να σβήσουμε ανά πάσα στιγμή..
Ακόμα, αυτό που ξέρω είναι ότι η συμφιλίωση αυτή είναι μια δύσκολη επιλογή. Αν όμως, δεν την πάρουμε “θα επιλέξουμε να πεθαίνουμε κάθε ώρα από τον φόβο του θανάτου, παρά να πεθάνουμε απλώς μια φορά”, όπως χαρακτηριστικά έλεγε ο Σαίξπηρ..
Για να συμφιλιωθείς όμως με τον θάνατο, πρέπει να δεχτείς το απόλυτο σκοτάδι. Χρειάζεται να σταματήσεις να αποφεύγεις τον καθρέφτη που σου τον δείχνει, να αφήσεις τις υπεκφυγές π.χ “Ας αλλάξουμε θέμα..”, τις εγωκεντρικές υποσχέσεις π.χ “Εγώ δεν θα πάθω ποτέ τίποτα”, τις ματαιόδοξες προσπάθειες (π.χ υπερβολική γυμναστική, λίφτινγκ, κτλ) και τις εμμονές σου π.χ “Έχω κάποια ασθένεια και οι γιατροί δεν ξέρουν καλά”.
Χρειάζεται με σταθερότητα, δύναμη ψυχής και ηρεμία να δεις και να δεχτείς την αλήθεια κατάματα- να δεχτείς πως και εσύ- όπως και εγώ- δεν ξέρεις πότε θα σταματήσει η μπαταρία σου.. Ακόμα κι όταν μας έχουν ενημερώσει στο περίπου για αυτό, και πάλι δεν ξέρουμε- κανείς δεν ξέρει ακριβή μέρα, ώρα, τόπο..
Αφού το αντιληφθείς αυτό- όχι θεωρητικά αλλά βιωματικά αφήνοντας τον φόβο σου και τα υπόλοιπα συναισθήματα σου να εκδηλωθούν- θα αρχίσεις αυτόματα να απολαμβάνεις ότι υπάρχει.
topio
 Η βιωματική εμπειρία της γνώσης ότι είμαστε εφήμεροι!- μια εμπειρία που αποκτάς αν κοιτάξεις μέσα σου, αν χάσεις κάποιον, αν σε καθηλώσει κάποιο οποιοδήποτε γεγονός- μας αλλάζει θέση και έτσι βλέπουμε τα πράγματα από διαφορετική πλέον οπτική γωνία..
Για να είμαστε όμως, ειλικρινείς- από την καινούργια μας θέση το τοπίο της ζωής είναι πιο καθαρό, πιο γνήσιο, πιο όμορφο- όμως το κάθισμα δεν είναι βολικό και έτσι δεν καθόμαστε πολύ ώρα.. Κρατάμε το βίωμα μας- την εμπειρία ότι τα πράγματα φαίνονται αλλιώς, μα γυρνάμε πάλι πίσω- καθόμαστε όμως κάθε φορά όλο και πιο κοντά στο σημείο από όπου ανακαλύψαμε την θέα, μέχρι να κουραστούμε ή να μας συμβεί κάτι εκ νέου και την αναζητήσουμε και πάλι..
Με λίγα λόγια, έχουμε δυο τρόπους να ζούμε: τον καθημερινό και τον οντολογικό. 
Ο καθημερινός τρόπος αποτελεί την ρουτίνα μας, τις υποχρεώσεις μας, κτλ. Εδώ, έχουμε ανησυχίες και απορίες για το πώς είναι τα πράγματα και τι μπορεί να βελτιωθεί.
Ο οντολογικός τρόπος είναι ο τρόπος που μετά από συγκλονιστικές κυρίως εμπειρίες, βλέπουμε τη ζωή. Εδώ, απολαμβάνουμε απλά την ύπαρξη- ότι τα πράγματα είναι. ότι εμείς είμαστε..
Αυτοί οι τρόποι “του να ζούμε” εναλλάσσονται μεταξύ τους: δεν θα μπορούσαμε να μείνουμε στον οντολογικό τρόπο συνέχεια ξεχνώντας την καθημερινότητα μας και τον σύγχρονο τρόπο ζωής, δεν θα μπορούσαμε να είμαστε ισορροπημένοι αν είχαμε μόνο τον καθημερινό τρόπο, χωρίς τις εκλάμψεις του οντολογικού τρόπου..
topio2
Όταν επιστρέφουμε στον καθημερινό τρόπο της ζωής μας, είμαστε έτοιμοι αν έχουμε διδαχθεί το μάθημα που η ζωή μας πρόσφερε- με τον έναν ή τον άλλον τρόπο-, να βελτιώσουμε την πορεία μας και αν έχουμε χαθεί σε κάποιο μονοπάτι, να μπούμε πάλι εντός πορείας. Έχουμε την ικανότητα και την πίστη να αλλάξουμε προορισμό, αρκεί μία μας κίνηση.
Αρκετές φορές, ο φόβος του θανάτου δεν είναι άλλος από τον φόβο του ανεκπλήρωτου, τον φόβο πως ότι θέλουμε να ζήσουμε δεν θα καταφέρουμε να το ζήσουμε, δεν θα προλάβουμε.
Ποτέ δεν ξέρεις αν θα προλάβεις ή όχι, έχεις λιγότερες πιθανότητες όμως να σου συμβεί το τελευταίο αν από σήμερα στο μέτρο του δυνατού- στο μέτρο που σου επιτρέπει η καθημερινότητα σου-, αρχίσεις να κάνεις ότι σε ευχαριστεί και σου δίνει νόημα, ότι θέλεις να ζήσεις.
Άλλες φορές, ο μεγαλύτερος φόβος μας από τον θάνατο είναι τι θα απογίνουν οι δικοί μας άνθρωποι– ή αν φοβόμαστε τον θάνατο των άλλων, τι θα απογίνουμε εμείς.
Δεν θα σου πω κάτι που δεν ξέρεις. Όσο ο οργανισμός μας αναπνέει, όλα μπορούμε να τα αντέξουμε- δεν το λέω με την έννοια πως όλα τα ξεπερνάμε, το λέω κυριολεκτικά: εξακολουθούμε και ζούμε. Κανείς δεν μπορεί να στερήσει το οξυγόνο του άλλου, μόνο από το συμβάν ότι πεθαίνει.. Σαφέστατα και θα είναι σκληρή εμπειρία, αν τελικά ο φόβος σου πραγματοποιηθεί μα υπάρχουν άνθρωποι που έχουν γίνει σοφότεροι από τέτοιες εμπειρίες, που επιβίωσαν και πίστεψε με- είναι πολλοί.
Όλοι μας αντέχουμε παραπάνω από όσο αρχικά πιστεύουμε. Ταυτόχρονα, δεν έχει νόημα να επαναλαμβάνεις ερωτήσεις, ανίκανες να απαντηθούν, ξανά και ξανά..
Αν φοβάσαι τον πόνο ή το μετά, δεν ξέρω αν σε βοηθάει η άποψη του Επίκουρου “όπου είναι ο θάνατος, δεν είμαι εγώ”. Σύμφωνα με εκείνον, όταν πεθαίνουμε δεν έχουμε συνείδηση και αφού δεν έχουμε συνείδηση, δεν μπορούμε να βιώνουμε πόνο ή θλίψη για όσα ζήσαμε ή δεν ζήσαμε. Σύμφωνα με εκείνον, όταν κλείνουμε τα μάτια μας, κλείνουμε τα μάτια μας- δεν υπάρχει τίποτα μετά.
Προσωπικά, λατρεύω την άποψη του Επίκουρου, ότι γυρίζουμε πίσω, στο διάστημα πριν την γέννηση μας. Πιστεύω στην έννοια της συμμετρίας, μόνο που αφήνω πιθανότητες να υπάρχει ζωή σε άλλη μορφή και πριν και μετά..
keri
Προσωπικά, όσο σκέφτομαι τον θάνατο και αναπολώ τις απώλειες μου- τα σημαντικά πρόσωπα που έχασα- τόσο πιο πολύ πιστεύω πως η ζωή μπορεί να συνεχιστεί.. Μπορούμε με κάποια μορφή να αφήσουμε τα χνάρια μας σε αυτό τον κόσμο, να φυτέψουμε τους σπόρους των δέντρων που αύριο κάποιος άλλος θα θαυμάσει, κάποιον άλλον θα συντροφεύσουν και θα απαλύνουν.
 Πιστεύω πως κάθε φορά που συναντιούνται ουσιαστικά δυο άνθρωποι, αλλάζουν και οι δυο τους από αυτή την πραγματική συνάντηση- ο ένας αφήνει το φως του στον άλλον. Αν έχεις επηρεάσει κάποιους- έστω και έναν- το φως σου θα μείνει ζωντανό και θα μεταδίδεται από άτομο σε άτομο, από γενιά σε γενιά. Κάπως έτσι, θα μείνεις ζωντανός/η, με έναν άλλον διαφορετικό, συμβολικό τρόπο..
Κλείνοντας, θέλω να σου πω πως ζούμε φυσιολογικά την μέρα μας και έχουμε πάψει να αναρωτιόμαστε γιατί νυχτώνει.. Γιατί, εφόσον δεχόμαστε τόσο ομαλά την εναλλαγή ανάμεσα στη μέρα και την νύχτα, δυσκολευόμαστε τόσο να δεχτούμε την εναλλαγή ανάμεσα στη ζωή και τον θάνατο;
Τελικά, ας ζήσουμε την ζωή μας, με τέτοιο τρόπο ώστε να θέλαμε να την ξαναζήσουμε, όπως χαρακτηριστικά μας προτείνει ο Νίτσε..
Βρες την πυξίδα σου και κινήσου με βάση αυτήν..
Καλό δρόμο!!
——————————–
Αντικλείδι , http://antikleidi.com