ΤΗΝ ΚΙΒΩΤΟ ΤΗΝ ΕΦΤΙΑΞΕ ΕΡΑΣΙΤΕΧΝΗΣ, ΤΟΝ ΤΙΤΑΝΙΚΟ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΑΣ…
Σοφές κουβέντες φίλε Γιάννη
Περιστέρι
Φατίχ Ακίν: «Σήμερα αισθάνομαι πιο πολύ Έλληνας»
Ο Φατίχ Ακίν μίλησε για τα πάντα, από τη νέα του ταινία («Η Μαχαιριά») μέχρι την ελληνική κρίση, τη σύγχρονη Δημοκρατία και φυσικά την πολύπλοκη «σχέση γάμου» που διατηρεί με τη χώρα καταγωγής του, την Τουρκία. http://www.cinemag.gr/article.asp?catid=10167&subid=2&pubid=129993324
Από τον Νεκτάριο Σάκκα
Albania
Δύο αστείες ιστορίες από την αρχαιότητα
Από καιρό αναρωτήθηκα γιατί, στα χρόνια τα δικά μας, οι φιλόσοφοι αγνοούνται από τούς ανθρώπους εκείνους πού γνωρίζουν τόσο καλά να διακωμωδούν, στα έργα τους, ανθρώπινους χαρακτήρες, επαγγέλματα, καταστάσεις της καθημερινής ζωής πού, όταν τα διαβάζουμε, ή τα ακούμε μας διασκεδάζουνε.
Ίσως γιατί δεν υπάρχουν πια φιλόσοφοι. Ίσως, γιατί, και αν υπάρχουν, συνδιαλέγονται μεταξύ τους και ο πολύς κόσμος μένει άθελα ή θεληματικά απ’ έξω. Ή φιλοσοφία έχει αποκοπεί από την ζωή.
Δεν συνέβαινε όμως αυτό παλιά, πολύ παλιά. Οι φιλόσοφοι δεν ξέφευγαν από τα δίχτυα της σάτιρας. Και αυτό τούς έκανε ζωντανούς, ενοχλητικούς πολλές φορές, λιγότερο αξιοσέβαστους από ότι, ίσως, εμείς νομίζουμε. Αυτό όμως τούς έκανε και γνωστούς. Οι ιδέες τους περνούσαν στον κόσμο μέσα από την παράδοση και για χρόνια, για αιώνες έμεναν ανέκδοτα, ευφυολογήματα, αστείες ιστορίες, στην μνήμη των ανθρώπων. Δύο από αυτές τις ιστορίες θα θυμίσουμε εδώ. Είναι ό καλύτερος τρόπος για να διακωμωδήσουμε και τον εαυτό μας, όσοι από εμάς τον παίρνουνε στα σοβαρά, και για να μετριαστεί ή αλαζονεία όσων πιστεύουν ότι, ασχολούμενοι με την φιλοσοφική σκέψη των μεγάλων, γίνονται οι ίδιοι σπουδαίοι.
o Πύρρων σε τρικυμιώδη θάλασσα . 16ος αι.
Σε κάποια πόλη γίνεται δημοπρασία. Βγάζουν τις φιλοσοφίες στο σφυρί. Ας μεταφερθούμε λοιπόν στην αγορά. Πάγκοι έχουν στηθεί για τον κόσμο πού θα έρθει να αγοράσει. Εντολές δίνονται. Ό Ζευς επιβλέπει, ό Έρμης διευθύνει την πώληση, οι αγοραστές εξετάζουν τούς φιλοσόφους, πού καθένας τους εκπροσωπεί μία φιλοσοφία.
Αυτό είναι το σκηνικό. Ζωντανό, έξυπνο, ευρηματικό. ’Αρχίζει ό πλειστηριασμός, πουλιούνται οι διάφοροι φιλόσοφοι και, σαν πλησιάζει να τελειώσει ή δημοπρασία, απομένει ένας, ο Πυρρίας. Στο χέρι του κρατεί μία ζυγαριά. Ο Ερμής τον καλεί να πλησιάσει γρήγορα, γιατί ό κόσμος αρχίζει να φεύγει και πρέπει να πουληθεί και ό τελευταίος. Εμφανίζεται ένας αγοραστής και επακολουθεί ό σατιρικός διάλογος.
Αγοραστής: … Πες μου, τί γνωρίζεις;
Πύρρων: Τίποτε.
Α: Πώς το εννοείς;
Π: Εννοώ πώς νομίζω πώς τίποτε δεν υπάρχει.
Α: Άραγε, ούτε εμείς υπάρχουμε;
Π: Ούτε αυτό το γνωρίζω.
Α: Ούτε και ότι εσύ υπάρχεις;
Π: Αυτό είναι πού ακόμη λιγότερο γνωρίζω.
Α: Τι απορία! Και τί τα θέλεις αυτά πού κουβαλάς;
Π: Μ’ αυτά ζυγίζω τα επιχειρήματα και τα εξισορροπώ μεταξύ τους και, όταν βλέπω ότι είναι ακριβώς όμοια και ισοβαρή, τότε, ναι τότε είναι πού δεν γνωρίζω ποιο είναι πιο αληθινό.
Α: Τί άλλο γνωρίζεις να κάνεις αρκετά καλά;
Π: Όλα έκτος από το να πιάσω έναν δραπέτη.
Α: Και γιατί αυτό σου είναι αδύνατο;
Π: Μα γιατί, ώ αγαθέ, δεν μπορώ να πιάσω τίποτε.
Α: ’Ασφαλώς, αφού φαίνεσαι να είσαι αργός και νωθρός. Σε τί όμως αποσκοπεί ή σοφία σου;
Π: Στην αμάθεια και στο να μην ακούω, να μην βλέπω.
Α: Θέλεις να πεις ότι είσαι και τυφλός και κουφός;
Π: Ναι, και ακόμη και άκριτος και αναίσθητος και γενικά δεν διαφέρω από σκουλήκι.
Α: Να γιατί πρέπει να σ’ αγοράσω.
Π (στον Έρμη): Πόσο λες ότι αξίζει;
Έρμης: Μία αττική μνα.
Α: Να πάρε· (στον σκεπτικό): Τί έχεις να πεις; Σε αγόρασα;
Π: ’Άδηλο.
Α: Κάθε άλλο. Και σε αγόρασα και πλήρωσα την τιμή σε ρευστό.
Π: Επέχω γι’ αυτό και το σκέφτομαι.
Α: Έλα λοιπόν. Περπάτα πίσω μου όπως οφείλεις ως υπηρέτης.
Π: Ποιος γνωρίζει αν είναι αλήθεια αυτά πού λες;
Α: Ό κήρυκας, ή μνα και οι άνθρωποι πού είναι εδώ- όλοι παρόντες.
Π: Υπάρχει κανείς εδώ παρών;
Α: Έλα τώρα και θα σε κανονίσω μέσα στον μύλο και θα σε πείσω, με την χειρότερη λογική, ότι εγώ είμαι ό αφέντης.
Π: Έπεχε γι’ αυτό.
Α: Μα τον Δία, μα αφού το είπα ήδη.
Έρμης (στον σκεπτικό): Σύ παυσε να αντιλέγεις και ακολούθησε τον αγοραστή σου.
Στον αμίμητο Λουκιανό χρωστούμε την φανταστική «Βίων πράσιν». Ή παρωδία φωτίζει πιο έντονα ίσως, από μία ανάλυση της θεωρίας της εποχής και της ακαταληψίας, την διδασκαλία των σκεπτικών. Θα την ίδοΰμε.
Και μια άλλη ιστορία μάς διασκεδάζει. Την διηγείται ο Νουμήνιος, πού δεν είχε όμως το δηκτικό πνεύμα του Λουκιανού.
β. Το πάθημα τού Λακύδη
O Λακύδης, ό φιλόσοφος πού διαδέχθηκε τον Αρκεσίλαο στην ’Ακαδημία, είχε γεμάτο το κελάρι τού σπιτιού του. Είχε όσα ήθελε να φάγει και να πιει· ήταν πλούσιος. Πρόσεχε όμως το κελάρι του. Αυτός το κλείδωνε, αυτός το άνοιγε. Μόνος του τα έκανε όλα. Συνήθιζε να κλειδώνει μ’ έναν περίεργο τρόπο πού είχε σοφισθεί. ’Αφού σφράγιζε την κλειδαριά με το δαχτυλίδι του έριχνε μέσα από την τρύπα την βούλα της σφραγίδας. Οι υπηρέτες του παρατήρησαν προσεκτικά πώς κλείδωνε, και κατάλαβαν τί έκανε.
Σαν βγήκε, μια μέρα, ό Λακύδης περίπατο, έσπασαν την βούλα, μπήκανε στην αποθήκη, φάγανε, ήπιανε όσο μπορούσαν και φύγανε, αφού σφράγισαν εκ νέου με τον τρόπο του Λακύδη το κελάρι. Σαν γύρισε, ό Λακύδης, πού είχε αφήσει γεμάτα τα πιθάρια, τα βρήκε άδεια. Δεν μπορούσε να καταλάβει τί είχε συμβεί, αφού ή βούλα ήταν μέσα.
Είχε ακούσει να λέγουν ότι ο Άρκεσίλαος είχε διδάξει την ακαταληψία. Τότε σκέφθηκε ότι το ίδιο συνέβαινε και με τον εαυτό του, πού δεν καταλάβαινε πώς το γεμάτο κελάρι βρέθηκε άδειο, με την κλειδαριά ωστόσο σφραγισμένη, και έτσι άρχισε να διδάσκει και ό ίδιος την ακαταληψία.
Βέβαια ή ιστορία δεν τελειώνει εδώ, έχει φιλοσοφικές προεκτάσεις. Οι δούλοι χρησιμοποίησαν το επιχείρημα τού ίδιου τού Λακύδη για την απαραλλαξία των παραστάσεων, λέγοντας ότι ή φιλοσοφία τού Λακύδη τον έκανε ανίκανο να αποφανθεί για την σφραγίδα πού είχε σπάσει και ξανακολλήσει, αφού δεν φαινόταν διαφορά ανάμεσα στην ξανακολλημένη και την καινούργια. Οι παραστάσεις ήταν απαράλλακτες. Ό Λακύδης προσπάθησε να ανταπαντήσει με επιχειρήματα, οι δούλοι χρησιμοποίησαν καινούργια με την βοήθεια των στωικών, και ή συζήτηση συνεχίστηκε. Οι δούλοι επικαλέστηκαν και το επιχείρημα της αβεβαιότητας της μνήμης -και αυτό τού Λακύδη- γιατί o τελευταίος έλεγε ότι δεν ακολουθούσε τα δοξαστά και συνεπώς δεν εμπιστευόταν την μνήμη.
Στους ευρύτερους κύκλους, οι σκεπτικοί είχαν γίνει αντικείμενο ειρωνικών σχολιασμών και ιστοριών -πού άλλοτε μάς προκαλούν χαμόγελα και άλλοτε τις αντιμετωπίζουμε πιο σοβαρά- όπως είναι οι επιθέσεις του Αριστοκλή. Στο πνεύμα του τελευταίου αλλά με πιο απλοϊκό τρόπο εκφράζεται και ό Επίκτητος, πού και αυτός δεν συμπαθεί τούς σκεπτικούς.
*******Αντικλείδι | February 24, 2015 *
10 οικονομολόγοι απαντούν πως θα είναι η ζωή σε 100 χρόνια
«Γιατί θα πρέπει να ασχοληθώ με τις επόμενες γενιές; Τι έχουν κάνει εκείνες για μένα;» Αυτό αναρωτιόταν ο Γκράουτσο Μαρξ, με ένα πούρο πάντα στα χείλη. Κι όμως, μια ανάλογη άσκηση έβαλε ένας επισκέπτης καθηγητής του London School of Economics σε δέκα γνωστούς οικονομολόγους.
«Σε τι κόσμο θα ζούμε σε εκατό χρόνια, κατά τον 22ο αιώνα;» ρώτησε τους οικονομολόγους ο Ιγκνάθιο Παλάθιος-Ουέρτα, ειδικός της θεωρίας των παιγνίων και φανατικός οπαδός του ποδοσφαίρου.Όλοι απάντησαν, αν και είναι φανερό από την ανάγνωση του τόμου όπου συγκεντρώθηκαν οι απαντήσεις τους ότι το χέρι πολλών από αυτούς έτρεμε όταν αποτύπωνε τις προβλέψεις τους. Κανείς δεν έχει ξεχάσει άλλωστε το πάθημα του μεγάλου βρετανού οικονομολόγου Τζον Μέιναρντ Κέινς, που είχε προβεί κι εκείνος το 1930 σε μια τέτοια πρόβλεψη.Στο βιβλίο του «Οικονομικές προοπτικές για τα εγγόνια μας», ο Κέινς είχε προβλέψει (ορθώς) ότι το βιοτικό επίπεδο θα αυξανόταν κατά τέσσερις με οκτώ φορές. Ατύχησε όμως στην πρόβλεψή του ότι σε έναν αιώνα οι άνθρωποι θα δούλευαν μόλις τρεις ώρες την ημέρα, ότι τα μεγάλα οικονομικά προβλήματα θα επιλύονταν και ότι θα επικρατούσε ο πολιτισμός του ελεύθερου χρόνου.Για να προφυλαχθούν από την αδικαιολόγητη αισιοδοξία του Κέινς, οι κληρονόμοι του απέφυγαν να προδιαγράψουν ένα ρόδινο μέλλον. Μόνο ο Άλβιν Ροθ, που τιμήθηκε με Νομπέλ το 2012, πιστεύει ότι τον 22ο αιώνα η οικονομική επιστήμη θα βρεθεί στην πρωτοπορία των κοινωνικών επιστημών, καθώς θα έχει ενσωματώσει την κοινωνιολογία, την πολιτική επιστήμη, την ψυχολογία και τη βιολογία. «Η βελτίωση του ανθρώπου θα συνεχιστεί», λέει ο καθηγητής στο Harvard Business School. Κι αυτό, κυρίως χάρις στην επανάσταση της υγείας. «Η τεχνητή ευφυία θα έχει φτάσει σε τέτοιο επίπεδο, ώστε η τεχνολογία θα είναι αυτόνομη και θα δρα χωρίς ευθεία ανθρώπινη παρέμβαση».
Ένας άλλος Νομπελίστας, ο Ρόμπερτ Σίλερ, δεν είναι τόσο αισιόδοξος. Τον επόμενο αιώνα, λέει, ο πλανήτης θα βρεθεί αντιμέτωπος με πολλές απειλές, τα όπλα μαζικής καταστροφής θα είναι περισσότερα και οι τεχνολογίες της πληροφορίας θα έχουν καταστήσει τα περισσότερα επαγγέλματα περιττά. Από τη μια πλευρά θα βρίσκεται μια νέα ελίτ, αποτελούμενη από όλους εκείνους που θα είναι συνδεδεμένοι με την τεχνητή ευφυία, κι από την άλλη δισεκατομμύρια άτομα που θα ζουν σε γκέτο.Στο ίδιο πνεύμα, ο καθηγητής του Χάρβαρντ Έντουαρντ Γκλέζερ εκφράζει την ανησυχία του για την ανάδυση μιας «οικονομίας του φόβου», όπου οι πιο πλούσιοι θα θέλουν να διατηρούν τα προνόμιά τους και να υπερασπίζονται το στάτους κβο. «Μια κοινωνία που αυξάνει τα μέτρα αυτοπροστασίας ενδιαφέρεται περισσότερο για τη συντήρηση παρά για την καινοτομία», τονίζει ο Γκλέζερ.Η πιο ζοφερή πρόβλεψη όμως ανήκει στον Μάρτιν Βάιτζμαν, που ειδικεύεται εδώ και χρόνια στο ζήτημα του κλίματος. «Είναι πλέον σχεδόν βέβαιο, ο άνθρωπος θα προκαλέσει μείζονα κλιματική αναταραχή στον πλανήτη», τονίζει. Και η αναταραχή αυτή θα είναι πρωτοφανής. Ο Βάιτζμαν δεν πιστεύει ούτε στο κλίμα ούτε στην πιθανότητα μιας διεθνούς συμφωνίας που να στέκεται στο ύψος των περιστάσεων. «Ο άνθρωπος», λέει, «δεν έχει ούτε τη διαύγεια ούτε την υπομονή να αντιμετωπίσει γεγονότα, ακόμη καταστροφικά, που θα συμβούν σε ένα μακρινό μέλλον. Ίσως άλλοι πολιτισμοί στο μέλλον να το καταφέρουν, ο δικός μας δεν μπορεί».Έτσι, όταν η απειλή γίνει αισθητή, θα είναι πια πολύ αργά. Η μόνη ελπίδα είναι να κατασκευαστεί μια «τεχνητή ηλιακή ασπίδα», που θα καθυστερήσει κάπως τις καταστροφές από την άνοδο των θερμοκρασιών._______________ΠΗΓΗ: newsit.gr, ΑΠΕ ΜΠΕ, bloomberg.com
πριν 15 χρόνια
Ισπανία
Δελφοί 2000
Η εξάρτηση από την παραπληροφόρηση – Γιατί αγαπάμε το Διαδίκτυο, ενώ δεν το εμπιστευόμαι
Η εξάρτηση από την παραπληροφόρηση – Γιατί αγαπάμε το Διαδίκτυο, ενώ δεν το εμπιστευόμαστε
Από την στιγμή που το διαδίκτυο άρχισε να γίνεται προσβάσιμο στο ευρύ κοινό, τα δεδομένα στον χώρο της ενημέρωσης άρχισαν να αλλάζουν δραματικά. Σε έναν απύθμενο ωκεανό πληροφοριών, διαθέσιμο για τον καθένα, μπορεί να βρεθεί κάθε είδους είδηση ή άποψη.
Ο κόσμος δεν άργησε να αγαπήσει τις μοναδικές παροχές που προσφέρει ο πληθωρικός διαδικτυακός κόσμος. Παράλληλα όμως, η τεράστια γκάμα πληροφοριών δημιούργησε άλλης φύσεως προβλήματα στους χρήστες του. Κατά πόσο μια πηγή μπορεί να θεωρηθεί αξιόπιστη; Παρατηρώντας έρευνες γύρω από την χρήση του διαδικτύου, καταλήγουμε στο συμπέρασμα πως παρόλο που η πλειοψηφία το προτιμά ως μέσο ενημέρωσης, το θεωρεί μια τεράστια πηγή παραπληροφόρησης.
Σε έρευνα που είχε πραγματοποιηθεί σε 1.900 άτομα από την Harris Interactive, προέκυψε πως το 98% των ερωτηθέντων δεν εμπιστεύεται απόλυτα όσα διαβάζει σε ιστοσελίδες, blogs και forums. Οι ανακριβείς και ελλιπείς πληροφορίες, τα άρθρα διαφημιστικού χαρακτήρα και οι «άγνωστες» πηγές πληροφόρησης ήταν οι κύριοι λόγοι που δικαιολογούσαν αυτό το απίστευτο κλίμα δυσπιστίας.
Πως όμως είναι δυνατόν το διαδίκτυο να έχει «μονοπωλήσει» τον τομέα της ενημέρωσης, όταν οι χρήστες του δεν το εμπιστεύονται; Το 98% είναι ένα ποσοστό που προκαλεί εντυπώσεις, όμως δεν αντικατοπτρίζει την… πραγματική σχέση που έχουμε με το διαδίκτυο. Υπάρχουν συγκεκριμένες πηγές πληροφόρησης που χαρακτηρίζονται από την ακρίβεια τους, γεγονός που γίνεται απόλυτα αντιληπτό από τους συχνούς χρήστες του internet.
Μια άλλη έρευνα έρχεται εν μέρει να καταρρίψει τα δεδομένα της πρώτης. Το 73% των καταναλωτών, εμπιστεύεται τις online κριτικές για τα προϊόντα, όσο θα εμπιστευόταν και μια προσωπική συμβουλή. Με άλλα λόγια, η έμμεση διαδικτυακή πληροφόρηση από σχόλια, κριτικές και βαθμολογήσεις, έχει βαρύνουσα σημασία για τους χρήστες του. Αλλωστε, υπάρχουν forums που μπορούν να δώσουν την πιο αποτελεσματική βοήθεια για καθημερινά προβλήματα. Ειδικά σε τεχνικά ζητήματα, όπως για παράδειγμα η διόρθωση μιας μικρής βλάβης στον υπολογιστή, οι διαδικτυακοί χώροι «ερωτοαπαντήσεων» προσφέρουν την πιο γρήγορη και ίσως την βέλτιστη λύση.
Οταν όμως οι αναζητήσεις των χρηστών σοβαρεύουν, τότε τα αποτελέσματα της έρευνας τους μόνο αξιόπιστα δεν μπορούν να θεωρηθούν. Αν για παράδειγμα ψάξει κανείς για ιατρικές συμβουλές, είναι… μαθηματικά βέβαιο πως θα βρει δημοσιεύσεις που δεν θα έχουν καμία σχέση με το πρόβλημα του. Ωστόσο, όσο ακατάλληλο και να θεωρούμε το Google για ένα θέμα υγείας, δεν υπάρχει περίπτωση να μην… ζητήσουμε την άποψη του. Σε αυτό το παράδειγμα συνοψίζεται η σχέση «αγάπης και μίσους» που έχουμε με το internet.
Φυσικά οι «κυρίαρχες» εταιρίες, όπως για παράδειγμα η Google, έχουν αρχίσει μια προσπάθεια να οργανώσουν το χαοτικό περιβάλλον του. Η γνωστή μηχανή αναζήτησης έχει πλέον την δυνατότητα να «φιλτράρει» τις ιατρικές δημοσιεύεσιες. Ετσι, όταν οι χρήστες ψάχνουν για ιατρικές συμβουλές, εμφανίζονται στην κορυφή των απαντήσεων μια σειρά από σχετικές πληροφορίες και συστάσεις που είναι ελεγμένες από γιατρούς. Ωστόσο, αυτό δεν είναι παρά μια μικρή διόρθωση στο τεράστιο πρόβλημα της παραπληροφόρησης.
Αν δεν συμβεί κάτι συνταρακτικό, ο χώρος του internet θα παραμείνει για αρκετά ακόμα μια ανεξάντλητη πηγή αναξιόπιστων πληροφοριών. Οπότε θα πρέπει να συνεχίσουμε την αυστηρή αμφισβήτηση σε ο,τι συναντάμε, αλλά και να… προσέχουμε και τι ρωτάμε.
Σε έρευνα που είχε πραγματοποιηθεί σε 1.900 άτομα από την Harris Interactive, προέκυψε πως το 98% των ερωτηθέντων δεν εμπιστεύεται απόλυτα όσα διαβάζει σε ιστοσελίδες, blogs και forums. Οι ανακριβείς και ελλιπείς πληροφορίες, τα άρθρα διαφημιστικού χαρακτήρα και οι «άγνωστες» πηγές πληροφόρησης ήταν οι κύριοι λόγοι που δικαιολογούσαν αυτό το απίστευτο κλίμα δυσπιστίας.
Πως όμως είναι δυνατόν το διαδίκτυο να έχει «μονοπωλήσει» τον τομέα της ενημέρωσης, όταν οι χρήστες του δεν το εμπιστεύονται; Το 98% είναι ένα ποσοστό που προκαλεί εντυπώσεις, όμως δεν αντικατοπτρίζει την… πραγματική σχέση που έχουμε με το διαδίκτυο. Υπάρχουν συγκεκριμένες πηγές πληροφόρησης που χαρακτηρίζονται από την ακρίβεια τους, γεγονός που γίνεται απόλυτα αντιληπτό από τους συχνούς χρήστες του internet.
Μια άλλη έρευνα έρχεται εν μέρει να καταρρίψει τα δεδομένα της πρώτης. Το 73% των καταναλωτών, εμπιστεύεται τις online κριτικές για τα προϊόντα, όσο θα εμπιστευόταν και μια προσωπική συμβουλή. Με άλλα λόγια, η έμμεση διαδικτυακή πληροφόρηση από σχόλια, κριτικές και βαθμολογήσεις, έχει βαρύνουσα σημασία για τους χρήστες του. Αλλωστε, υπάρχουν forums που μπορούν να δώσουν την πιο αποτελεσματική βοήθεια για καθημερινά προβλήματα. Ειδικά σε τεχνικά ζητήματα, όπως για παράδειγμα η διόρθωση μιας μικρής βλάβης στον υπολογιστή, οι διαδικτυακοί χώροι «ερωτοαπαντήσεων» προσφέρουν την πιο γρήγορη και ίσως την βέλτιστη λύση.
Οταν όμως οι αναζητήσεις των χρηστών σοβαρεύουν, τότε τα αποτελέσματα της έρευνας τους μόνο αξιόπιστα δεν μπορούν να θεωρηθούν. Αν για παράδειγμα ψάξει κανείς για ιατρικές συμβουλές, είναι… μαθηματικά βέβαιο πως θα βρει δημοσιεύσεις που δεν θα έχουν καμία σχέση με το πρόβλημα του. Ωστόσο, όσο ακατάλληλο και να θεωρούμε το Google για ένα θέμα υγείας, δεν υπάρχει περίπτωση να μην… ζητήσουμε την άποψη του. Σε αυτό το παράδειγμα συνοψίζεται η σχέση «αγάπης και μίσους» που έχουμε με το internet.
Φυσικά οι «κυρίαρχες» εταιρίες, όπως για παράδειγμα η Google, έχουν αρχίσει μια προσπάθεια να οργανώσουν το χαοτικό περιβάλλον του. Η γνωστή μηχανή αναζήτησης έχει πλέον την δυνατότητα να «φιλτράρει» τις ιατρικές δημοσιεύεσιες. Ετσι, όταν οι χρήστες ψάχνουν για ιατρικές συμβουλές, εμφανίζονται στην κορυφή των απαντήσεων μια σειρά από σχετικές πληροφορίες και συστάσεις που είναι ελεγμένες από γιατρούς. Ωστόσο, αυτό δεν είναι παρά μια μικρή διόρθωση στο τεράστιο πρόβλημα της παραπληροφόρησης.
Αν δεν συμβεί κάτι συνταρακτικό, ο χώρος του internet θα παραμείνει για αρκετά ακόμα μια ανεξάντλητη πηγή αναξιόπιστων πληροφοριών. Οπότε θα πρέπει να συνεχίσουμε την αυστηρή αμφισβήτηση σε ο,τι συναντάμε, αλλά και να… προσέχουμε και τι ρωτάμε.
Καταλληλότητα νερών πηγών Πάρνηθας
Ενημερώνουμε τους πολίτες σχετικά με την καταλληλόλητα ή μη
των νερών
των νερών
των πηγών της Πάρνηθας, για ανθρώπινη κατανάλωση,
(
σύμφωνα με
το αρ. πρωτ. 4772/24-12-2014 έγγραφο του Δασαρχείου Πάρνηθας)
το αρ. πρωτ. 4772/24-12-2014 έγγραφο του Δασαρχείου Πάρνηθας)
ως
ακολούθως:
ακολούθως:
|
ΠΗΓΗ
|
ΜΙΚΡΟΒΙΟΛΟΓΙΚΕΣ
ΑΝΑΛΥΣΕΙΣ
|
ΧΗΜΙΚΕΣ
ΑΝΑΛΥΣΕΙΣ
|
ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ
|
|
ΚΟΝΤΙΤΑ-ΒΑΡΥΜΠΟΜΠΗΣ
|
ΕΚΤΟΣ ΟΡΙΩΝ
|
ΕΝΤΟΣ ΟΡΙΩΝ
|
ΑΚΑΤΑΛΛΗΛΟ
|
|
ΚΑΤΣΙΜΙΔΙ-ΤΑΤΟΪΟΥ
|
ΕΚΤΟΣ ΟΡΙΩΝ
|
ΕΝΤΟΣ ΟΡΙΩΝ
|
ΑΚΑΤΑΛΛΗΛΟ
|
|
ΜΑΧΟΥΝΙΑ-ΤΑΤΟΪΟΥ
|
ΕΝΤΟΣ ΟΡΙΩΝ
|
ΕΝΤΟΣ ΟΡΙΩΝ
|
ΚΑΤΑΛΛΗΛΟ
|
|
ΚΙΘΑΡΑ (στον δρόμο)
|
ΕΚΤΟΣ ΟΡΙΩΝ
|
ΕΝΤΟΣ ΟΡΙΩΝ
|
ΑΚΑΤΑΛΛΗΛΟ
|
|
ΠΛΑΤΑΝΟΣ
|
ΕΝΤΟΣ ΟΡΙΩΝ
|
ΕΝΤΟΣ ΟΡΙΩΝ
|
ΚΑΤΑΛΛΗΛΟ
|
|
ΣΚΙΠΙΖΑ
|
ΕΝΤΟΣ ΟΡΙΩΝ
|
ΕΝΤΟΣ ΟΡΙΩΝ
|
ΚΑΤΑΛΛΗΛΟ
|
|
ΧΑΡΑ-ΜΟΛΑ
|
ΕΝΤΟΣ ΟΡΙΩΝ
|
ΕΝΤΟΣ ΟΡΙΩΝ
|
ΚΑΤΑΛΛΗΛΟ
|
|
ΚΥΡΑ (ΦΛΑΜΠΟΥΡΙ)
|
ΕΝΤΟΣ ΟΡΙΩΝ
|
ΕΝΤΟΣ ΟΡΙΩΝ
|
ΚΑΤΑΛΛΗΛΟ
|
|
ΦΥΛΗ-ΧΑΣΙΑ
|
ΕΝΤΟΣ ΟΡΙΩΝ
|
ΕΝΤΟΣ ΟΡΙΩΝ
|
ΚΑΤΑΛΛΗΛΟ
|
|
ΑΓ. ΓΕΩΡΓΙΟΣ-ΚΕΡΑΜΙΔΙ
|
ΕΝΤΟΣ ΟΡΙΩΝ
|
ΕΝΤΟΣ ΟΡΙΩΝ
|
ΚΑΤΑΛΛΗΛΟ
|
|
ΠΛΑΤΑΝΑ
|
ΕΚΤΟΣ ΟΡΙΩΝ
|
ΕΝΤΟΣ ΟΡΙΩΝ
|
ΑΚΑΤΑΛΛΗΛΟ
|
|
ΒΙΛΛΙΑΝΙ
|
ΕΚΤΟΣ ΟΡΙΩΝ
|
ΕΝΤΟΣ ΟΡΙΩΝ
|
ΑΚΑΤΑΛΛΗΛΟ
|
|
ΠΑΛΑΙΟΧΩΡΙ
|
ΕΝΤΟΣ ΟΡΙΩΝ
|
ΕΝΤΟΣ ΟΡΙΩΝ
|
ΚΑΤΑΛΛΗΛΟ
|
|
ΑΓΙΑ ΤΡΙΑΔΑ
|
ΕΝΤΟΣ ΟΡΙΩΝ
|
ΕΝΤΟΣ ΟΡΙΩΝ
|
ΚΑΤΑΛΛΗΛΟ
|
|
ΜΠΑΦΙ
|
ΕΚΤΟΣ ΟΡΙΩΝ
|
ΕΝΤΟΣ ΟΡΙΩΝ
|
ΑΚΑΤΑΛΛΗΛΟ
|
|
ΜΕΣΙΑΝΟ ΝΕΡΟ
|
ΕΝΤΟΣ ΟΡΙΩΝ
|
ΕΝΤΟΣ ΟΡΙΩΝ
|
ΚΑΤΑΛΛΗΛΟ
|
|
ΚΟΡΟΜΗΛΙΑ
|
ΕΝΤΟΣ ΟΡΙΩΝ
|
ΕΝΤΟΣ ΟΡΙΩΝ
|
ΚΑΤΑΛΛΗΛΟ
|
|
ΑΓΙΟΣ ΠΕΤΡΟΣ
|
ΕΝΤΟΣ ΟΡΙΩΝ
|
ΕΝΤΟΣ ΟΡΙΩΝ
|
ΚΑΤΑΛΛΗΛΟ
|
|
ΠΗΓΑΔΙ ΛΟΙΜΙΚΟΥ
|
ΕΚΤΟΣ ΟΡΙΩΝ
|
ΕΝΤΟΣ ΟΡΙΩΝ
|
ΑΚΑΤΑΛΛΗΛΟ
|
|
ΠΗΓΑΔΙ ΣΑΛΟΝΙΚΗΣ
|
ΕΚΤΟΣ ΟΡΙΩΝ
|
ΕΝΤΟΣ ΟΡΙΩΝ
|
ΑΚΑΤΑΛΛΗΛΟ
|
Με έκδηλο ενδιαφέρον Σκουρταναίοι παρακολουθούν τις καρναβαλικές εκδηλώσεις
Για την αντιγραφή …Αιχμηρός
ΑΛΕΞΗΣ ΠΑΠΑΧΕΛΑΣ
Αντώνη άργησες πολύ, Αλέξη βιάστηκες πολύ
Εχουμε εισέλθει σε μια πολύ μεγάλη περιπέτεια από την οποία κανείς δεν μπορεί να μας πει αν και πότε θα βγούμε. Εύχομαι η ζημιά για την οικονομία αλλά και την ευημερία του μέσου πολίτη να είναι περιορισμένη. Και αφήνω κατά μέρος άλλες ανησυχίες.
Τι δείχνουν τα πράγματα τώρα. Ας είμαστε ρεαλιστές. Η σημερινή κυβέρνηση μοιάζει, μετά το Eurogroup της Παρασκευής, ότι μπορεί να πάρει ένα deal που θα είναι ελαφρώς καλύτερο από αυτό που θα έπαιρνε ο κ. Σαμαράς αν δεν άλλαζε ρότα μετά τις ευρωεκλογές. Χαμηλότερο στόχο για το πρωτογενές πλεόνασμα. Τίποτα περισσότερο. Ο ελληνικός «τσαμπουκάς» προσέκρουσε στην ωμή πραγματικότητα: τα άδεια ταμεία, την απόλυτη εξάρτηση των τραπεζών και της οικονομίας από την ΕΚΤ. Ο κ. Τσίπρας θα πρέπει να υλοποιήσει το 70% του Μνημονίου και αφού ελεγχθεί η επίτευξη των στόχων από τους «θεσμούς» θα πάρει χαμηλότερους στόχους για πρωτογενή πλεονάσματα και ελάφρυνση του χρέους.
Μπορεί να το κάνει αυτό; Πρώτο πρόβλημα οι εσωκομματικοί του συσχετισμοί. Δεύτερο πρόβλημα, το γεγονός ότι ούτε ο ίδιος πιστεύει πραγματικά στις ιδιωτικοποιήσεις και τις άλλες μεταρρυθμίσεις που πρέπει να διατηρήσει ή να πραγματοποιήσει. Και τρίτο, ίσως και βασικότερο πρόβλημα, το γεγονός ότι οι μήνες που χάνονται λόγω της πολιτικής αβεβαιότητας κοστίζουν πάρα πολύ ακριβά. Και από πλευράς εσόδων που δημιουργούν μεγάλη τρύπα και από πλευράς ξένων και ντόπιων επενδύσεων που ακυρώνονται ή βρίσκονται στον αέρα. Ο κ. Τσίπρας θα έχει, με άλλα λόγια, να πιάσει στόχους στους οποίους δεν πιστεύει ο ίδιος και βεβαίως το κόμμα του μέσα σε ελάχιστο διάστημα και με τους Ευρωπαίους να τον κοιτάνε με μεγάλη καχυποψία. Ομως, άλλος τρόπος για να μείνει η Ελλάδα στην Ευρωζώνη δεν υπάρχει. Τα όνειρα περί μεγάλης πολιτικής συμφωνίας που θα λάβει υπ’ όψη της τη γεωπολιτική σημασία της χώρας κ.λπ. δεν ανταποκρίνονται σήμερα στην πραγματικότητα.
Αρχίζουν κάποιοι να ψιθυρίζουν πως «η δραχμή δεν είναι κακή επιλογή» ή «ε, υπάρχει και το διπλό νόμισμα». Μπορεί να ξέρουν παραπάνω οικονομικά από όλους τους υπόλοιπους, θα μου επιτραπεί όμως να διαπιστώσω κάτι που γίνεται όλο και πιο καθαρό. Ισως να έχουμε πολιτικούς που να ταιριάζουν περισσότερο στη δραχμή και λιγότερο στο ευρώ, αλλά σίγουρα δεν διαθέτουμε πολιτικούς με το ανάστημα και τον επαγγελματισμό που απαιτεί η ιστορική απόφαση και η φοβερά επικίνδυνη μετάβαση στη δραχμή. Για να πας στη δραχμή θέλεις δημοσιονομική μαεστρία και πειθαρχία και πλήρη εξυγίανση και ανασυγκρότηση της παραγωγικής βάσης. Βλέπετε πουθενά τις προσωπικότητες που ξέρουν ή μπορούν να τολμήσουν κάτι τέτοιο;
Είναι πολύ κρίμα, είναι απελπιστικό ότι φτάσαμε στο σημερινό αδιέξοδο. Μεγάλη η ευθύνη του κ. Σαμαρά, ο οποίος κράτησε τη χώρα όρθια έως τις ευρωεκλογές και μετά εγκατέλειψε κάθε προσπάθεια παραδιδόμενος στις δυνάμεις του λαϊκισμού που ποτέ δεν έπαψαν να δίνουν μάχες μέσα στη Ν.Δ. και το ίδιο το Μαξίμου. Αν είχε ακολουθήσει τη συνταγή Στουρνάρα και έκανε ό,τι απαιτούσαν οι συνθήκες είναι εξαιρετικά πιθανό ότι θα είχε πάρει αυτά που επιδιώκει τώρα ο κ. Τσίπρας. Θα έχανε τις εκλογές, αλλά θα είχε παραδώσει μία χώρα σε απάνεμο λιμάνι. Δυστυχώς λύγισε και άργησε. Ο κ. Τσίπρας πάλι βιάστηκε. Αν δεν επέμενε τόσο πολύ να ρίξει την κυβέρνηση Σαμαρά θα κέρδιζε σίγουρα τις εκλογές, όποτε και αν γίνονταν, και με μεγαλύτερο ίσως ποσοστό. Η χώρα θα είχε μπει σε θετικό ρυθμό ανάπτυξης, ο κ. Σαμαράς θα είχε κάνει τη «βρώμικη» δουλειά ψηφίζοντας τα δύσκολα μέτρα και θα είχαμε περάσει τον κάβο του 2015 με τις ιδιαίτερα μεγάλες δόσεις αποπληρωμής χρέους. Να το πούμε αλλιώς; Αν ο κ. Τσίπρας περίμενε μερικούς μήνες και πήγαινε στο Μαξίμου το φθινόπωρο θα μπορούσε να κάνει περίπου ό,τι θέλει χωρίς να θέτει τη χώρα σε μεγάλο κίνδυνο. Ο ίδιος βιάστηκε, ο κ. Σαμαράς άργησε και οι εταίροι/δανειστές έκαναν ό,τι μπορούσαν για να φτάσουμε εδώ που είμαστε σήμερα. Τώρα να δούμε πώς θα ξεμπλέξουμε… Γινόμαστε γραφικοί, αλλά το λέμε και θα το ξαναπούμε μόνο από αγωνία για τη χώρα: χωρίς κυβέρνηση εθνικής συνεννόησης με τη συμμετοχή των καλύτερων που διαθέτει σήμερα η Ελλάδα η παρτίδα δεν θα σωθεί.