Άρθρα

Δημοσιεύτηκε στισ

Σαν σήμερα…
Ελευθέριος Βενιζέλος 
1864 – 1936Ελευθέριος ΒενιζέλοςΟ μεγαλύτερος πολιτικός της νεώτερης Ελλάδας, που συνέδεσε το όνομά του με το όραμα της Μεγάλης Ελλάδας. Δέσποσε στην πολιτική ζωή της χώρας από το 1910 έως το 1936. Η πολιτική του δράση προκάλεσε εντονότατα πάθη για πολλά χρόνια και αποτυπώνονται στις έννοιες «Βενιζελισμός» και «Αντιβενιζελισμός». Διετέλεσε επτά φορές πρωθυπουργός της Ελλάδας, συνολικά επί δώδεκα χρόνια και πέντε μήνες.Ο Ελευθέριος Βενιζέλος γεννήθηκε στις 23 Αυγούστου (11 Αυγούστου με το παλαιό ημερολόγιο) του 1864 στις Μουρνιές Χανίων και ήταν το πέμπτο παιδί του εμπόρου Κυριάκου Βενιζέλου και της Στυλιανής Πλουμιδάκη. Η οικογένειά του αναγκάστηκε να εγκαταλείψει την Κρήτη το 1866, επειδή είχε αναμιχθεί στην επανάσταση εναντίον των Τούρκων. Έτσι, ο μικρός Ελευθέριος αναγκάστηκε να μάθει τα πρώτα του γράμματα στη Σύρο, όπου κατέφυγε η οικογένειά του. Τις γυμνασιακές του σπουδές τελείωσε στην Αθήνα και στα Χανιά, όπου επέστρεψε μετά την επανάσταση. Ο πατέρας του ήθελε να τον κάνει έμπορο, αλλά το νεαρό παιδί ήθελε να διευρύνει τους ορίζοντές του και προτίμησε να σπουδάσει νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Το 1886 αναγορεύτηκε σε διδάκτορα Νομικής με βαθμό άριστα και αμέσως επέστρεψε στα Χανιά, όπου άρχισε να δικηγορεί και να αναμιγνύεται στην τοπική πολιτική.Στη Βουλή της Κρήτης, όπου τον έστελνε τακτικά από το 1887 ως αντιπρόσωπό του ο λαός των Χανίων, διακρίθηκε για τη ρητορική του ευγλωττία και τις πολιτικές του ιδέες. Ανήκε στην παράταξη των Φιλελευθέρων, το «κόμμα των Ξυπόλητων», όπως ήταν γνωστό στην Κρήτη, επειδή το υποστήριζαν οι λαϊκές τάξεις του νησιού. Από τότε ο Βενιζέλος δεν έλειψε από καμία επαναστατική ενέργεια κατά των Τούρκων. Όταν το 1898, οι τέσσερις μεγάλες δυνάμεις (Αγγλία, Γαλλία, Ιταλία, Ρωσία) κήρυξαν την αυτονομία της Κρήτης με Ύπατο Αρμοστή τον πρίγκηπα Γεώργιο της Ελλάδας, ο Βενιζέλος διορίστηκε Σύμβουλος (Υπουργός) Δικαιοσύνης της Κρητικής Πολιτείας. Αργότερα, όμως, ήλθε σε σύγκρουση με τον Γεώργιο. Το 1901 αναγκάστηκε να παραιτηθεί και να κηρύξει την επανάσταση του Θερίσου (10 Μαρτίου 1905), με σκοπό την απομάκρυνση του πρίγκηπα από την Κρήτη και την ένωση της μεγαλονήσου με την Ελλάδα.Φωτογραφία των αρραβώνων του Ελευθερίου Βενιζέλου με τη Μαρία Ελευθερίου-Κατελούζου.Τον Ιανουάριο του 1891 νυμφεύθηκε στα Χανιά τη Μαρία Κατελούζου (1870 – 1894). Η παρουσία στο γάμο του των προξένων των Μεγάλων Δυνάμεων φανέρωνε το κύρος και τις σχέσεις που είχε αναπτύξει ο εικοσιεπτάχρονος δικηγόρος. Μετά το γάμο, το ζευγάρι εγκαταστάθηκε στο επιβλητικό σπίτι της Χαλέπας και απόκτησε δύο παιδιά, τον εφοπλιστή Κυριάκο Βενιζέλο (1892-1942) και τον στρατιωτικό και πολιτικό Σοφοκλή Βενιζέλο (1894-1964), που έφτασε μέχρι την πρωθυπουργία της χώρας στις αρχές της δεκαετίας του ‘50. Η γέννηση, όμως, του Σοφοκλή το 1894 έμελλε να είναι μοιραία για την εικοσιτετράχρονη Μαρία, η οποία πέθανε αναπάντεχα από επιλόχεια μόλυνση. Ο πρόωρος θάνατός της συγκλόνισε τον Βενιζέλο, που βρέθηκε ξαφνικά με δύο βρέφη, χωρίς την αγαπημένη του γυναίκα. Απαρηγόρητος από το τραγικό γεγονός, χρειάστηκε αρκετό χρόνο για να ξεπεράσει την απώλεια της συντρόφου του. Έκτοτε και για όλη του τη ζωή, διατήρησε τη χαρακτηριστική γενειάδα, σε ένδειξη πένθους.Η πολιτική μεταβολή στην Ελλάδα, συνεπεία του στρατιωτικού κινήματος στου Γουδή (15 Αυγούστου 1909), τον φέρνει στην Αθήνα με πρόσκληση του «Στρατιωτικού Συνδέσμου». Ο κρητικός πολιτικός έγινε δεκτός με μεγάλο ενθουσιασμό από τον αθηναϊκό λαό και στις βουλευτικές εκλογές της 28ης Νοεμβρίου 1910, ως αρχηγός του νεοϊδρυθέντος Κόμματος των Φιλελευθέρων, επικράτησε με ευκολία, αφού η παλαιά πολιτική τάξη δήλωσε αποχή από την εκλογική διαδικασία. Αμέσως, ο Βενιζέλος έθεσε σε εφαρμογή ένα ευρύ πρόγραμμα μεταρρυθμίσεων σε όλους τους τομείς, που όμοιό του δεν είχε δει η χώρα στα ογδόντα χρόνια του ελεύθερου βίου της. Η εκσυγχρονιστική πολιτική βούληση του αποτυπώθηκε στο Σύνταγμα του 1911.Με την αναδιοργάνωση του στρατού που έκανε με αρχιστράτηγο τον διάδοχο Κωνσταντίνο και τη σύναψη της Βαλκανικής Συμμαχίας κέρδισε τους απελευθερωτικούς πολέμους του 1912-1913 κατά των Τούρκων (Α’ Βαλκανικός Πόλεμος) και των Βουλγάρων (Β’ Βαλκανικός Πόλεμος). Νωρίτερα, ο λαός επικροτώντας τις επιλογές του, του έχει χαρίσει μία ακόμα εκλογική νίκη στις 11 Μαρτίου1912.Στο Μακεδονικό Μέτωπο κατά τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο, 1918.Το αναδημιουργικό του έργο ήλθε να διακόψει ο Α’ Παγκόσμιος Πόλεμος. Ο Βενιζέλος διαφώνησε με το βασιλιά Κωνσταντίνο για το εάν έπρεπε να αναμιχθεί η χώρα μας αμέσως στον πόλεμο ή να παραμείνει ουδέτερη. Ο αγγλόφιλος Βενιζέλος υποστήριζε την άμεσα εμπλοκή της χώρας μας στον πόλεμο, ενώ ο γερμανόφιλος βασιλιάς προτιμούσε την ουδετερότητα. Είναι η εποχή του βαθύτατου «Εθνικού Διχασμού», που θα επισωρεύσει στην Ελλάδα τραύματα και πληγές, που θα αργήσουν πολύ να επουλωθούν. Ο Βενιζέλος παραιτήθηκε από την πρωθυπουργία δύο φορές μέσα στο 1915 και αφού είχε κερδίσει πανηγυρικά της εκλογές της 31ης Μαΐου. Η διαμάχη των δύο ανδρών κορυφώθηκε τον Νοέμβριο του 1916 με την εκθρόνιση του Κωνσταντίνου και την ανάληψη εκ νέου της πρωθυπουργίας από τον Ελευθέριο Βενιζέλο, που οδήγησε στην έξοδο της Ελλάδας στον πόλεμο στο πλευρό της Αντάντ.Μετά το τέλος του «Μεγάλου Πολέμου», ο Βενιζέλος επιτυγχάνει ένα ακόμη διπλωματικό θρίαμβο με την υπογραφή στο Παρίσι της Συνθήκης των Σεβρών (27 Ιουλίου 1920), με την οποία δημιουργείται η μεγάλη Ελλάδα «των δύο ηπείρων και των πέντε θαλασσών». Την ώρα, όμως, που ετοιμαζόταν να επιστρέψει θριαμβευτής στην Ελλάδα, έγινε απόπειρα δολοφονίας του στο Παρίσι από φανατικούς του αντιπάλους, η οποία απέτυχε (30 Ιουλίου).Στις εκλογές της 1ης Νοεμβρίου 1920, μεσούσης της Μικρασιατικής Εκστρατείας, ο Βενιζέλος ηττήθηκε και απογοητευμένος αναχώρησε από την Ελλάδα, ανακοινώνοντας ότι εγκαταλείπει την πολιτική. Κλήθηκε, όμως, να συνεισφέρει με τη διπλωματική του εμπειρία και το αναμφισβήτητο διεθνές κύρος που διέθετε, στη διαμόρφωση της Συνθήκης της Λωζάνης (24 Ιουλίου 1923), στην οποία σύρθηκε η ηττημένη Ελλάδα στα πεδία των μαχών της Μικράς Ασίας. Στις 15 Σεπτεμβρίου 1921 νυμφεύθηκε στο Λονδίνο, για δεύτερη φορά, την Έλενα Σκυλίτση (1874-1959), κόρη πλούσιας οικογένειας της Αγγλίας με καταγωγή από τη Χίο.Ο Ελευθέριος Βενιζέλος επανήλθε στην κεντρική πολιτική σκηνή το 1928, μετά από μία μεγάλη περίοδο πολιτικής αστάθειας και κέρδισε τις εκλογές της 19ης Αυγούστου. Κυβέρνησε έως το 1932 σε μία ιδιαίτερα δύσκολη περίοδο για την παγκόσμια οικονομία («Κραχ» του 1929). Θα επιτελέσει σημαντικό έργο σε πολλούς τομείς (Ίδρυση Αγροτικής Τράπεζας, Συμβουλίου της Επικρατείας και Εθνικού Θεάτρου, ανέγερση 3.000 σχολικών αιθουσών), αλλά θα χρεωθεί τη χρεωκοπία της Ελλάδας τον Απρίλιο του 1932. Στις εξωτερικές σχέσεις της χώρας συνήψε σύμφωνα φιλίας με την Ιταλία και τη Σερβία κι έθεσε τις βάσεις της ελληνοτουρκικής φιλίας με τον Κεμάλ Ατατούρκ (30 Οκτωβρίου 1930).Τον Ιανουάριο του 1933 σχηματίζει την τελευταία του κυβέρνηση. Στις εκλογές της 5ης Μαρτίου οι Φιλελεύθεροι ηττώνται και την επομένη ακολουθεί το αποτυχημένο φιλοβενιζελικό κίνημα Πλαστήρα. Στις 6 Ιουνίου έγινε νέα απόπειρα δολοφονίας του από πολιτικούς του αντιπάλους, η οποία και πάλι απέτυχε. Μετά το νέο αποτυχημένο κίνημα των οπαδών του κατά της κυβερνήσεως του Λαϊκού Κόμματος την 1η Μαρτίου 1935, ο Βενιζέλος αναγκάστηκε να εγκαταλείψει την Ελλάδα και να μην επιστρέψει ποτέ. Ο Ελευθέριος Βενιζέλος άφησε την τελευταία του πνοή στο Παρίσι στις 17 Μαρτίου 1936 από εγκεφαλική συμφόρηση. Η σορός του μεταφέρθηκε κατ’ ευθείαν στην Κρήτη, υπό τον φόβο επεισοδίων στην Αθήνα, και ενταφιάστηκε στη γνώριμη γη του Ακρωτηρίου Χανίων, που συνδέθηκε άρρηκτα με την αγωνιστική του παρουσία για την πραγματοποίηση των οραμάτων του.ΠΗΓΗ: http://www.sansimera.gr/biographies/939#ixzz3UdtF2EUs

Δημοσιεύτηκε στισ

 ΕΛΛΑΣ ΤΟ ΜΕΓΑΛΕΙΟ ΣΟΥ!!!!!!!

 

 

ΕΦΟΡΟΣ ΣΕ ΣΥΖΥΓΟ ΜΕΓΑΛΟΓΙΑΤΡΟΥ : ΠΟΥ ΒΡΗΚΑΤΕ 1,5 ΕΚΑΤ. ΕΥΡΩ; – ΑΠΟ… ΒΙΖΙΤΕΣ ΚΥΡΙΕ ΕΦΟΡΕ!

Μια απίστευτη… ελληνική ιστορία φοροτρέλας αποκαλύπτεται από τη ΔΟΥ Χολαργού. Η σύζυγος μεγαλογιατρού για να δικαιολογήσει το 1,5 εκατ. ευρώ που βρίσκονταν στο λογαριασμό της αλλά δεν…
εμφανίζονταν στις φορολογικές της δηλώσεις. Επρόκειτο δηλαδή για χρήματα που δεν δικαιολογούνταν και φαινόταν να είναι «μαύρα»

Οπως αναφέρει ο Βηματοδότης, η σύζυγος του γιατρού ανταποκρίθηκε στην
πρόσκληση. Πήγε στη ΔΟΥ Χολαργού, μπήκε με ύφος… χιλίων καρδιναλίων,
είχε ντυθεί μέσα στη μόδα και έτσι κατευθύνθηκε στον έφορο. Κι εκείνος,
τη ρώτησε το πιο απλό πράγμα: που βρήκε τα λεφτά που δεν δήλωσε.
Κι εκείνη του απάντησε με πολύ ήρεμο τρόπο προκαλώντας… έμφραγμα στον
έφορο: «Από… βίζιτες, κύριε έφορε, από βίζιτες» είπε και σηκώθηκε να
φύγει!

Δημοσιεύτηκε στισ

«Ασθενής και οδοιπόρος» λοιπόν -και με τις ευλογίες του σεβασμιότατου!

Posted by sarant στο 17 Μαρτίου, 2015 

Το σημερινό άρθρο είναι επανάληψη ενός περσινού, που και πέρυσι ήταν αναδημοσίευση παλιότερου. Βλέπετε, το συγκεκριμένο θέμα, σχετικά με την κατεξοχήν παροιμία της νηστείας, εννοώ την παροιμία «ασθενής και οδοιπόρος αμαρτίαν ουκ έχει», αναπόφευκτα έρχεται στην επικαιρότητα κάθε Σαρακοστή. Προβληματιζόμουν αν θα έκανα και φέτος την αναδημοσίευση, και ως τώρα έκλινα στο να την παραλείψω για φέτος, μεταπείστηκα όμως από μια συζήτηση σε ομάδα του Φέισμπουκ, η οποία αφενός μού έδειξε ότι υπάρχει λόγος για επανάληψη του άρθρου, και αφετέρου έθεσε υπόψη μου δυο νέα στοιχεία -κι έτσι το άρθρο δεν θα είναι στεγνή και στυγνή επανάληψη του περσινού. Το πρώτο νέο στοιχείο είναι ότι ξεφύτρωσε και νέα παραλλαγή του «αντιοδοιπορικού» μύθου, ότι τάχα η… σωστή εκδοχή της παροιμίας δεν είναι «ασθενής και οδοιπόρος» αλλά «ασθενής και ωδειπόρος», λέξη άγνωστης σημασίας και ετυμολογίας, και πολύ λογικά διότι είναι ανύπαρκτη, όπως ανύπαρκτες είναι και οι άλλες «σωστές» λέξεις που έχουν κατά καιρούς προταθεί, δηλ. διπόρος, ωδιπόρος, ωδυπόρος ή διφόρος. Το δεύτερο νέο στοιχείο το αναφέρω στο τέλος του άρθρου. Την παροιμιώδη φράση «ασθενής και οδοιπόρος αμαρτίαν ουκ έχει» την ξέρουμε όλοι μας. Εδώ και μερικά χρόνια κυκλοφορεί στο Διαδίκτυο η άποψη ότι η φράση αυτή είναι παρεφθαρμένη ή χαλκευμένη, και ότι το σωστό είναι «ασθενής και διπόρος». Άλλοι έχουν προτείνει άλλες λέξεις αντί για τον οδοιπόρο: ωδιπόρος, ωδυπόρος. Υποτίθεται πως όλες αυτές οι λέξεις (διπόρος, ωδιπόρος κτλ.) σημαίνουν την εγκυμονούσα ή τη θηλάζουσα γυναίκα. Εγώ ισχυρίζομαι ότι όλες αυτές οι λέξεις είναι ανύπαρκτες και ότι βρισκόμαστε μπροστά σε έναν ακόμα μύθο.Η φήμη για την ανύπαρκτη λέξη «διπόρος» προϋπήρχε, αλλά εμφανίστηκε στις στήλες των εφημερίδων πριν από καμιά δεκαριά χρόνια. Συγκεκριμένα, τον Μάρτιο του 2006, η τότε υπουργός εξωτερικών κ. Μπακογιάννη βρισκόταν σε επίσκεψη στην Ουάσινγκτον· σε παραπολιτική στήλη εφημερίδας δημοσιεύτηκε ότι έφαγε φιλέτο σε κάποιο επίσημο γεύμα, αν και ήταν Σαρακοστή· ο σχολιογράφος πρόσθεσε τη γνωστή παροιμιώδη φράση «ασθενής και οδοιπόρος αμαρτίαν ουκ έχει».Σε επόμενο φύλλο, ο σχολιογράφος της εφημερίδας πληροφόρησε τους αναγνώστες του ότι:Η κυρία Λυδία Ιωαννίδου-Μουζάκα, δημοτική σύμβουλος Αθηναίων και επίκουρη καθηγήτρια της Ιατρικής Σχολής με πληροφορεί ότι η πραγματική φράση είναι “ασθενής και διπόρος αμαρτίαν ουκ έχει”, όπου “διπόρος” είναι η θηλάζουσα γυνή. Η παραφθορά, γράφει, έχει γίνει από τους παλιούς αγωγιάτες, εμπόρους και ταξιδιώτες που ταξίδευαν ημέρες πολλές με τα καραβάνια και έψαχναν για δικαιολογίες.Η κυρία Ιωαννίδου-Μουζάκα, αν και καθηγήτρια Ιατρικής, δεν έκρινε αναγκαίο να παραθέσει πηγές που θα τεκμηρίωναν την άποψή της. Βέβαια, η άποψη δεν είναι δική της, κυκλοφορεί εδώ και πολλά χρόνια σε καφενειακό επίπεδο. Κάποιος τη θυμάται από έναν καθηγητή του στο γυμνάσιο, άλλος την έχει ακούσει από τον λοχαγό του στο στρατό, παράλλος από το κατηχητικό. Τώρα με το Διαδίκτυο, την έχω δει σε μερικά ιστολόγια, ενώ πριν από πέντε χρόνια που είχε πρωτοδημοσιευτεό αυτό το άρθρο, ο μακαρίτης πια Γιάννης Καλαμίτσης στον Real FΜ είχε επαναλάβει, με το έμπα της Σαρακοστής, ότι, τάχαμου, το σωστό είναι διπόρος.Εγώ έχω πολύ σοβαρές αντιρρήσεις και πιστεύω πως πρόκειται για μύθο.Καταρχήν (ή καταρχάς αν επιμένετε πολύ), λέξη «διπόρος» δεν υπάρχει. Όταν λέμε δεν υπάρχει, εννοούμε βέβαια ότι δεν τη βρίσκουμε στα λεξικά και στα σώματα της ελληνικής γραμματείας. Λέξη «διπόρος» λοιπόν δεν υπάρχει ούτε στα σύγχρονα λεξικά (Τριανταφυλλίδη, Μπαμπινιώτη), ούτε στου Δημητράκου που περιλαμβάνει και τις αρχαίες λέξεις, ούτε στο Λίντελ Σκοτ που είναι το λεξικό της αρχαίας, ούτε στο λεξικό του Λάμπε που έχει αποδελτιώσει πατερικά κείμενα, ούτε στο TLG που έχει όλα τα σωζόμενα κείμενα της αρχαίας γραμματείας. Δεν υπάρχει, τελεία και παύλα. Διότι, αν μια λόγια λέξη δεν βρίσκεται στα λεξικά, ούτε στο σώμα της αρχαίας γραμματείας, ούτε μαρτυρείται έμμεσα από μεταγενέστερους τύπους, πώς μάθαμε την ύπαρξή της; Μας πήρε τηλέφωνο ο Ιωάννης Χρυσόστομος και μας την είπε;Όχι μόνο αυτό, αλλά δεν μπορεί να υπάρξει λέξη διπόρος, διότι στην ελληνική τα σύνθετα με το δι- ανεβάζουν τον τόνο. Αυτός που έχει δύο πτυχές είναι δίπτυχος, αυτός που έχει δύο πόδια είναι δίποδος, αυτός που έχει δύο χώρους είναι δίχωρος και ούτω καθεξής. Αυτός λοιπόν που έχει δύο πόρους είναι δίπορος, όχι διπόρος. Λέξη «δίπορος» μπορεί να υπάρξει, και υπάρχει.Μα καλά, δεν θα μπορούσε να κατεβεί ο τόνος χάριν του μέτρου; θα ρωτήσετε. Δεν το βρίσκω τόσο πιθανό, αλλά, έτσι για χάρη της συζήτησης ας υποθέσουμε ότι ο τόνος κατέβηκε για κάποιο λόγο. Όμως, τι σημαίνει δίπορος; Η λέξη «δίπορος» εμφανίζεται μία και μοναδική φορά στο σύνολο της αρχαίας γραμματείας, στις Τρωάδες του Ευριπίδη: δίπορον κορυφάν ίσθμιον (στίχος 1097) και σημαίνει, προφανέστατα, την περιοχή που έχει δυο περάσματα. Πουθενά δεν βρήκα, παρ’ όλο που έψαξα με μεγάλη επιμέλεια, κάποιο χωρίο που να συνδέει τη λέξη δίπορος με τις θηλάζουσες γυναίκες!Επομένως, η δήθεν σωστή φράση «ασθενής και διπόρος» είναι κατασκευασμένη εκ των υστέρων και έγινε από την επιθυμία να διορθωθεί η γνωστή σε όλους μας παροιμιώδης φράση. Και αφού η φράση είναι παροιμιώδης, ας δούμε τι λέει γι’ αυτήν ο Νικόλαος Πολίτης στο μνημειώδες έργο του. Είμαστε τυχεροί, γιατί τη φράση την έχει καταλογογραφήσει στο λήμμα ‘αμαρτία’ κι έτσι υπάρχει στο εκδομένο τμήμα του έργου του, που φτάνει έως την αρχή του γράμματος Ε, ενώ το υπόλοιπο μένει να σκονίζεται σε κάποια υπόγεια προς δόξαν του ελληνικού κράτους που δεν μπορούσε να διαθέσει για ένα έργο εθνικής σημασίας το ένα εκατοστό απ’ όσα φάγανε οι… επιχειρηματίες της ηλεκτρικής ενέργειας. Λοιπόν, ο Πολίτης (τον μεταφράζω σε νεότερα ελληνικά), αφού χαρακτηρίσει «κοινότατη» τη φράση, λέει:Η παροιμία σημαίνει ότι επιτρέπεται να καταλύουν τη νηστεία, χωρίς να αμαρτήσουν, ο ασθενής, για θεραπεία της νόσου, και ο οδοιπόρος, λόγω της δυσχέρειας να προμηθευτεί τα αναγκαία.
Και συνεχίζει: Από την αρχαΐζουσα γλώσσα φαίνεται να είναι εκκλησιαστικό ρητό, αγνοώ όμως πόθεν ελήφθη.
Και προσθέτει: Η ορθόδοξη εκκλησία συγχωρεί την κατάλυση της νηστείας στους ασθενείς και στις λεχώνες: «Η νηστεία επενοήθη δια το σώμα ταπεινώσαι. Ει ουν το σώμα εν ταπεινώσει εστί και ασθενεία, οφείλει μεταλαβείν, καθώς βούλεται και δύναται βαστάσαι, τροφής και ποτού (Τιμόθεος Αλεξανδρείας).
Τέλος, παραθέτει μια ρώσικη παροιμία: Τον οδοιπόρο ο Θεός συγχωρεί.Πράγματι, η φράση «ασθενής και οδοιπόρος αμαρτίαν ουκ έχει» δεν είναι αυθεντικά εκκλησιαστική, δεν υπάρχει σε πατερικό ή άλλο κείμενο. Πρόκειται για μεταγενέστερη παροιμιώδη φράση, απόσταγμα λαϊκής σοφίας παρόμοιο με τη ρώσικη παροιμία που δίνει ο Πολίτης. Άλλη παροιμιώδης φράση με «διπόρο» δεν υπήρξε ποτέ. Η εξαίρεση του οδοιπόρου από την υποχρέωση της νηστείας μπορεί να μην κατοχυρώνεται από την εκκλησία, βρήκε όμως ισχυρότατη απήχηση στη ζωή, αφού μέχρι αρκετά πρόσφατα τα χερσαία ταξίδια ήταν μακρόχρονες και δύσκολες υποθέσεις. Παρεμπιπτόντως, στο Ισλάμ οι ταξιδιώτες εξαιρούνται από την υποχρέωση της νηστείας.Πάντως, τα εκκλησιαστικά κείμενα που βρήκα για το θέμα της νηστείας εξαιρούν μόνο τους ασθενείς (εκτός ει μη δι’ ασθένειαν σωματικήν εμποδίζοιτο, λέει ο 69ος αποστολικός κανόνας) και δεν κάνουν λόγο για άλλες εξαιρέσιμες κατηγορίες. Μάλιστα, στην πρώτη ομιλία «Περί νηστείας», ο Μέγας Βασίλειος ούτε τους ασθενείς εξαιρεί από την υποχρέωση της νηστείας, την οποία θεωρεί ευεργετική για την υγεία, αφού, όπως λέει, τη διατάζουν και οι γιατροί:  Καὶ μὴν τοῖς ἀσθενοῦσιν οὐχὶ βρωμάτων ποικιλίαν, ἀλλ’ ἀσιτίαν καὶ ἔνδειαν οἶδα τοὺς ἰατροὺς ἐπιτάσσοντας. Αλλά αυτό είναι, ας πούμε, προσωπική του άποψη. Την ίδια εποχή ο Ιωάννης Χρυσόστομος έγραφε λέει ότι κανείς λογικός άνθρωπος δεν θα κατηγορήσει κάποιον που εξαιτίας σωματικής ασθένειας δεν μπορεί να νηστέψει. Δεν ισχυρίζομαι ότι έχω αναδιφήσει το σύνολο των εκκλησιαστικών κειμένων, κάθε άλλο. Ωστόσο, δεν μπόρεσα να βρω κανένα χωρίο που να εξαιρεί ρητά τις θηλάζουσες από την υποχρέωση της νηστείας. Φαντάζομαι πως το θέμα θα ήταν ελαφρώς ταμπού για την εκκλησία και θα περνούσε στο ντούκου. Και το απόσπασμα που δίνει ο Νικόλαος Πολίτης δεν μου φαίνεται να κατονομάζει ρητά τις λεχώνες, εκτός κι αν η λοχεία θεωρείται ταπείνωση.Αυτά για τον «διπόρο».Επίσης, πρόσφατα (ξανα)κυκλοφόρησε στο Διαδίκτυο μια άλλη θεωρία, που δεν δέχεται τον «οδοιπόρο» αλλά υποστηρίζει ότι η τάχαμου σωστή λέξη είναι «ωδιπόρος». Η εκδοχή αυτή αναπτύσσεται σε άρθρο του αρχιμανδρίτη Γεωργίου Χρυσοστόμου, και πρόσφατα αναδημοσιεύτηκε σε αρκετούς θρησκευτικούς ιστότοπους και ιστολόγια (π.χ. εδώ). [Στο μεταξύ, ο αρχιμανδρίτης Χρυσοστόμου έχει πλέον γίνει μητροπολίτης Κίτρους και Κατερίνης].Σύμφωνα με τον αρθρογράφο, όσοι λένε «ασθενής και οδοιπόρος» παρανοούν την έννοια της φράσης από άγνοια της αρχαίας ελληνικής γλώσσας. Ο κ. αρχιμανδρίτης, που ξέρει αρχαία, μας λέει ότι η σωστή λέξη είναι «ωδιπόρος». Το δεύτερο συνθετικό είναι το πράγματι πολύ κοινό -πόρος, ενώ για το α’ συνθετικό μας λέει:H λέξη όμως «ωδι» προέρχεται από το ρήμα «ωδίνω», που έχει αρκετές σημασίες (κυριολεκτικά): Έχω ωδίνες, κοιλοπονώ, τίκτω, γεννώ, αλλά και (μεταφορικά) επιθυμώ πάρα πολύ να φάω, κάτι όπως η εγκυμονούσα, κάνω κάτι να τρέμει, σαν την ετοιμόγεννη γυναίκα (βλ. Aντιλεξικόν ή Oνομαστικόν της Nεοελληνικής Γλώσσης, εκδ. β’, Aθήναι 1990). Πόσες φορές λοιπόν έχουμε ακούσει ότι η έγκυος γυναίκα ζητά να φάει κάτι, για να μην «ρίξει» το παιδί, να μην αποβάλλει;Η ανύπαρκτη λέξη «ωδιπόρος» έχει τα ίδια προβλήματα με την ανύπαρκτη λέξη «διπόρος». Πρώτον, δεν υπάρχει, δεν καταγράφεται πουθενά. Σε κανένα λεξικό, σε κανένα σύγγραμμα, σε καμιά επιγραφή. Δεύτερον, δεν θα μπορούσε να υπάρξει τέτοια λέξη. Ακόμα κι αν συνθέταν οι αρχαίοι μια λέξη από το «ωδίνω» και το «πόρος», η λέξη αυτή θα ήταν «ωδινοπόρος» (προσέξτε ότι υπάρχει στα αρχαία λέξη «ωδινολύτης»). Οπότε, και τον ωδιπόρο πρέπει να τον στείλουμε στον κάλαθο των αχρήστων, παρέα με τον διπόρο, καθώς και με τον οιδιπόρο, τον ωδυπόρο, τον ωδοιπόρο, τον ωδειπόρο, τον διφόρο και όλες τις άλλες παραλλαγές που σκαρφίζονται διάφοροι προσπαθώντας να αμφισβητήσουν το ολοφάνερο «οδοιπόρος».Θα μου πείτε, γιατί να καταφύγει κανείς σε τέτοιες γλωσσικές ακροβασίες για να αμφισβητήσει μια τόσο γνωστή παροιμία; Εδώ υπάρχουν δύο εκδοχές. Η πρώτη, είναι αυτή που είχε εκθέσει ο φίλος Μπουκανιέρος σε σχόλιό του στο παλιότερο άρθρο. Δηλαδή, ότι οι λογιότατοι ενοχλούνται όταν υπάρχουν λόγιες εκφράσεις που τις χρησιμοποιεί ο πολύς λαός και τις καταλαβαίνει, διότι κάτι τέτοιο τούς δημιουργεί υπαρξιακό πρόβλημα. Οπότε, βάζουν τα δυνατά τους να ανακαλύψουν ή να κατασκευάσουν κάποιο λάθος στην κοινόχρηστη λόγια έκφραση, να την αποδείξουν σώνει και καλά λαθεμένη. Κάτι ανάλογο άλλωστε έχει γίνει πολλές φορές, π.χ. στο παν μέτρον άριστον, τους ασκούς του Αιόλου, τις καλένδες κτλ.Πολύ οξυδερκής παρατήρηση αυτή -πιστεύω πως διατηρεί γενικά την αξία της, όμως στην προκείμενη περίπτωση δεν είναι ανάγκη να πάμε τόσο μακριά. Ο αρχιμανδρίτης αρθρογράφος το λέει καθαρά, υπάρχει σοβαρός λόγος που η φράση «ασθενής και οδοιπόρος» ενοχλεί: Aκόμη και εάν το κείμενο εννοούσε «οδοιπόρο» και όχι «ωδιπόρο», θα δικαιολογούνταν η κατάλυση μόνον στην περίπτωση που αυτός ο (τέλος πάντων) «οδοιπόρος» ήταν κάποιος που περπάτησε επί πολλές ώρες, κατάκοπος και εξαντλημένος από τις κακουχίες του ταξιδιού. Φτάνουμε όμως στο σημείο να απαλλάσσονται από τη νηστεία και όσοι πηγαίνουν μία εκδρομή. Δεν νηστεύουν με τη δικαιολογία ότι ταξίδεψαν. (η έμφαση δική του). Η εκκλησία δηλαδή δεν θέλει να επικαλούνται τη φράση κάποιοι και να «λουφάρουν», που θα λέγαμε στο στρατό, τη νηστεία. Βέβαια, η φράση «ασθενής και οδοιπόρος αμαρτίαν ουκ έχει» είναι έκφραση λαϊκής σοφίας, όχι θρησκευτικός κανόνας.Σπεύδω να διευκρινίσω πως το δικό μου ενδιαφέρον δεν είναι θρησκευτικό, είναι φιλολογικό. Και φιλολογικά κρίνοντας, ανακεφαλαιώνω: Λέξη διπόρος ή ωδιπόρος δεν υπάρχει, η μόνη μορφή της παροιμίας είναι «ασθενής και οδοιπόρος αμαρτίαν ουκ έχει».Λίγα ακόμα για την πιθανή προέλευση της φράσης. Είπα πιο πάνω ότι στο Ισλάμ οι ταξιδιώτες εξαιρούνται από την υποχρέωση της νηστείας. Συγκεκριμένα, όπως μου υπέδειξε πρόσφατα φίλος του ιστολογίου, το Κοράνι, στη σούρα 2, εδάφιο 184 λέει: Όποιος από σας είναι άρρωστος ή ταξιδεύει, να νηστέψει ίσο αριθμό ημερών άλλη φορά. Αλλά αν δεν μπορείτε να υπομείνετε τη νηστεία, υπάρχει η αντιστάθμιση να δώσετε τροφή σ’ έναν φτωχό. Θα μπορούσε λοιπόν μέσα στην Τουρκοκρατία, να διαμορφώθηκε η φράση «ασθενής και οδοιπόρος…» υπό την επήρεια της ισλαμικής διδασκαλίας, αν και τίποτα δεν αποκλείει τον ανεξάρτητο σχηματισμό -υπάρχει άλλωστε και η ρώσικη παροιμία που είδαμε πιο πάνω.Όσο για τη συγκεκριμένη διατύπωση της παροιμίας, η μεν κατάληξη «αμαρτίαν ουκ έχει» είναι συχνή σε εκκλησιαστικά συμφραζόμενα, αλλά και η συνύπαρξη ασθένειας και οδοιπορίας στην ίδια φράση απαντά σε αρκετούς βυζαντινούς. Ας πούμε, στον Ιωάννη Καντακουζηνό διαβάζουμε κάποιοι έκαναν μια επίσκεψη «και γῆρας καὶ σωματικὴν ἀσθένειαν καὶ τοὺς πρὸς τὴν ὁδοιπορίαν πόνους παριδόντες», ενώ σε επιστολή του Νικ. Μυστικού ότι «καὶ οὐ δειλιῶμεν τὸ γῆρας οὔτε τὴν ἀσθένειαν οὔτε τὴν ἐκ τῆς ὁδοιπορίας ταλαιπωρίαν».Κλείνοντας, παρακαλώ θερμά: Αν κάποιος από τους αγαπητούς αναγνώστες μπορεί να τεκμηριώσει ότι υπάρχει λέξη «διπόρος» ή «ωδιπόρος» ή «οιδιπόρος» ή κάποια παρεμφερής λέξης με τη σημασία της θηλάζουσας γυναίκας, τον παρακαλώ θερμά να με βγάλει από την πλάνη. Έως τότε όμως δικαιούμαι να θεωρώ μύθο τον διπόρο, τον ωδιπόρο και τον οιδιπόρο -και επαναλαμβάνω ότι «ασθενής και οδοιπόρος αμαρτία δεν έχει».Έτσι τελείωνε το περσινό άρθρο, Το δεύτερο νέο στοιχείο που έχω να παρουσιάσω, που δεν είναι και τόσο νέο αλλά τώρα το πληροφορήθηκα, είναι πως την παροιμία «ασθενής και οδοιπόρος» στην πατροπαράδοτα γνωστή μορφή της την υποστηρίζει και ανώτατος εκκλησιαστικός, ο μητροπολίτης Ηλείας κ. Γερμανός, ο οποίος σε άρθρο του ανσφέρει, μεταξύ άλλων, τα εξής:Μερικές φορές κάποιοι συνάνθρωποί μας, δια διαφόρους λόγους, δημιουργούν προβλήματα σε θέματα, που είναι σαφή και απλά, ώστε να προκαλείται σύγχυσις στην ζωή μας.Έτσι τελευταίως εμφανίζονται κάποιοι θεολογικοφιλολογούντες, οι οποίοι ανεκάλυψαν τάχα ότι αυτό που λέει και κατανοεί ο λαός μας αιώνες τώρα δια την νηστείαν, ακολουθώντας την Κανονική παράδοσι των πατέρων μας, ότι δηλαδή «ασθενής και οδοιπόρος αμαρτίαν ουκ έχει», είναι τάχα λανθασμένον και ότι το ορθόν είναι να λέμε και να γράφωμε «ασθενής και ωδει(ι) πόρος (η διπόρος) αμαρτίαν ουκ έχει».Και συνεχίζοντας ο σεβασμιότατος εκθέτει αναλυτικά και τεκμηριωμένα για ποιο λόγο η λαϊκή παροιμία αναφέρεται όντως στους οδοιπόρους (διαβάστε τα εδώ). Οπότε, αν δεν πιστεύετε εμένα, πιστέψτε τον μητροπολίτη κ. Γερμανό: το σωστό είναι «Ασθενής και οδοιπόρος αμαρτίαν ουκ έχει»!

Δημοσιεύτηκε στισ
 Από τον Γιάννη τον Πενταμοδιανό η πιο κάτω ανάρτηση,

Εἶπεν ὁ Κύριος· Ὅστις θέλει ὀπίσω μου ἐλ‐
θεῖν, ἀπαρνησάσθω ἑαυτὸν καὶ ἀράτω τὸν
σταυρὸν αὐτοῦ, καὶ ἀκολουθείτω μοι. Ὃς γὰρ
ἂν θέλῃ τὴν ψυχὴν αὐτοῦ σῶσαι, ἀπολέσει
αὐτήν· ὃς δ᾿ ἂν ἀπολέσει τὴν ἑαυτοῦ ψυχὴν ἕ‐
νεκεν ἐμοῦ καὶ τοῦ Εὐαγγελίου, οὗτος σώσει
αὐτήν. Τί γὰρ ὠφελήσει ἄνθρωπον ἐὰν κερ‐
δήσῃ τὸν κόσμον ὅλον, καὶ ζημιωθῇ τὴν ψυ‐
χὴν αὐτοῦ; ἢ τί δώσει ἄνθρωπος ἀντάλλαγμα
τῆς ψυχῆς αὐτοῦ; ὃς γὰρ ἐὰν ἐπαισχυνθῇ με
καὶ τοὺς ἐμοὺς λόγους ἐν τῇ γενεᾷ ταύτῃ τῇ
μοιχαλίδι καὶ ἁμαρτωλῷ, καὶ ὁ υἱὸς τοῦ ἀν‐
θρώπου ἐπαισχυνθήσεται αὐτὸν ὅταν ἔλθῃ
ἐν τῇ δόξῃ τοῦ πατρὸς αὐτοῦ μετὰ τῶν ἀγγέ‐
λων τῶν ἁγίων. Καὶ ἔλεγεν αὐτοῖς· ἀμὴν λέ‐
γω ὑμῖν ὅτι εἰσί τινες τῶν ὧδε ἑστηκότων, οἵ‐
τινες οὐ μὴ γεύσωνται θανάτου ἕως ἂν ἴδωσι
τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ ἐληλυθυῖαν ἐν δυνά‐
μει.

Δημοσιεύτηκε στισ

Εντελώς διαφορετική απ’ ό,τι γνωρίζαμε μέχρι τώρα θα είναι η φετινή παρέλαση για τον εορτασμό της 25ης Μαρτίου.Συγκεκριμένα, η πρώτη παρέλαση επί κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ δεν θα θυμίζει σε τίποτα αυτές των τελευταίων ετών, αφού θα συνοδεύεται από τραγούδια και χορούς στο Σύνταγμα και θα έχει χαρακτήρα λαϊκής εκδήλωσης.Ο Πάνος Καμμένος κάλεσε τους Ελληνες να κατέβουν στο Σύνταγμα εν είδει διαδήλωσης. Σε κλειστή σύσκεψη που είχε ο υπουργός Εθνικής Αμυνας με την περιφερειάρχη Αττικής Ρένα Δούρου αποφάσισαν και happenings.Αμέσως μετά τη στρατιωτική παρέλαση θα παραμείνουν στο Σύνταγμα οι τρεις μπάντες του Στρατού, οι οποίες θα παίξουν δημοτικά τραγούδια για να χορέψουν οι πολίτες.Ταυτόχρονα, στην πλατεία Συντάγματος θα βρίσκονται σωματεία χορού από όλη την Ελλάδα (Βρακοφόροι, Θρακιώτες, Πελοποννήσιοι και Ικαριώτες) που θα χορεύουν παραδοσιακούς ελληνικούς χορούς.Νωρίτερα, θα μοιραστούν σημαιάκια στον κόσμο, ο οποίος θα αναμειχθεί με τους επισήμους και τον Στρατό, αφού δεν θα υπάρχουν κάγκελα.

Μάλιστα, για πρώτη φορά θα αλλάξει θέση και η εξέδρα των επισήμων, ώστε οι τελευταίοι να μην έχουν την πλάτη τους στο Μνημείο του Αγνωστου Στρατιώτη.
Δημοσιεύτηκε στισ

“Των οικιών εμπιπραμένων υμείς άδετε”. 

Αιχμηρός

Όποιος διαβάζει την πρόβλεψη της Eurostat για τον πληθυσμό της Ελλάδας το 2080 καταλαβαίνει ότι πρόκειται για ασύλληπτο νούμερο, αδιανόητο και φοβερά αποκαρδιωτικό… 

Με βάση τα στατιστικά των γεννήσεων- θανάτων από το 2011 και μετά, αλλά και με βάση τη μαζική μετανάστευση νέων και οικογενειών στο εξωτερικό, η Ελλάδα βρίσκεται στο χειρότερο σημείο δημογραφικής κατάρρευσης.Δυστυχώς, οι αρμόδιοι κοιμούνται τον ύπνο του δικαίου. Πλήρης αδιαφορία από Πολιτεία, κόμματα και επίσημη Εκκλησία. Ειδικότερα για την Εκκλησία μόνο μια αναφορά να κάνουμε, για την εβδομάδα ιερατικών κλήσεων : Όταν δεν γεννιούνται νέα παιδιά, λόγω των δυσβάσταχτων οικονομικών ( και άλλων ) μέτρων ενάντια στους Πολύτεκνους και τους Τρίτεκνους, πως ελπίζει η Εκκλησία να βρει νέους ιερείς ;Eurostat: Στα 7,7 εκατ. ο πληθυσμός της Ελλάδας έως το 2080Τις εκτιμήσεις της για την διαμόρφωση του πληθυσμού των ευρωπαϊκών χωρών έως το 2080 έδωσε στην δημοσιότητα η Ευρωπαϊκή Στατιστική Αρχή. Όπως φαίνεται από τα στοιχεία και τον παρακάτω χάρτη, ο μεγαλύτερος αριθμός πληθυσμού θα είναι συγκεντρωμένος στη Γαλλία και την Βρετανία, με τον αριθμό των πολιτών να φτάνει τα τα 78,84 εκατομμύρια και 85,14 εκατομμύρια αντίστοιχα. Η Γερμανία, η μεγαλύτερη σήμερα οικονομία της Ευρώπης, θα έχει πληθυσμό 65,37 εκατομμυρίων ανθρώπων.Όπως δείχνουν τα στοιχεία της Eurostat, ο πληθυσμός της χώρας μας μέχρι το 2080 αναμένεται να μειωθεί, καθώς υπολογίζεται πως θα διαμορφωθεί στα 7,69 εκατομμύρια ανθρώπους.Το 2080, πάντως, η χώρα με τον μικρότερο πληθυσμό στην Ευρώπη θα είναι η Ισλανδία, στην οποία υπολογίζεται πως θα ζουν 467 χιλιάδες άνθρωποι.Να σημειώσουμε ότι μέχρι 6 Μαρτίου 2015 το ισοζύγιο συνεχίζει να είναι αρνητικό, με τους θανάτους περίπου στις 26.000 και τις γεννήσεις στις 15.500, σύμφωνα με την Ελληνική στατιστική υπηρεσία.Η Ελλάδα σβήνει δημογραφικά και κανείς δεν συγκινείται. Η Ελλάδα θα είναι σε λίγα χρόνια χώρα γερόντων και η Ορθόδοξη Εκκλησία δεν θα έχει νέους στους ναούς και δεν θα έχει νέους ιερείς και στελέχη.Θα αδειάσουν τα σχολεία πρωτοβάθμιας και δευτοβάθμιας εκπαίδευσης, θα ερημώσουν οι παραμεθόριες περιοχές και τα νησιά, η Ελλάδα θα μετατραπεί σε «κρανίου τόπο» …Δυστυχώς, από τη μια έχουμε μια Ευρωπαϊκή Ένωση που αδιαφορεί για τις αδύναμες οικονομικά χώρες της και από την άλλη τους οικονομικά ισχυρούς Έλληνες, εντός και εκτός Ελλάδας, που αδιαφορούν για την οικονομική και τη δημογραφική πορεία της Ελλάδας, «σπάζοντας ρεκόρ» στη φοροδιαφυγή και στην φυγή κεφαλαίων, νομίμων ή «μαύρων» προς το εξωτερικό !
Δημοσιεύτηκε στισ

Η χρησιμότητα των δακρύων – Μπουκάι

Δεν μπορούμε να μιλάμε για πένθος και απώλειες και να αγνοούμε τη μικρή αναστάτωση που σίγουρα μας προκαλεί η συζήτηση ενός τέτοιου θέματος. Απλώς θεωρούμε πως είναι μια αναστάτωση που, κατά κάποιον τρόπο, αξίζει τον κόπο, με την έννοια ότι μαθαίνουμε κάποια πράγματα, αναθεωρούμε κάποια άλλα, και τέλος, συστηματοποιούμε αυτό που, πιθανότατα, όλοι γνωρίζουμε.
Ένα από τα πράγματα που έχω μάθει είναι ότι ο θάνατος, για παράδειγμα, ενός αγαπημένου προσώπου, είναι κάτι διαφορετικό γι΄αυτόν που το έχει ζήσει και εντελώς διαφορετικό γι΄αυτόν που απλώς το συζητάει. Έχω διαβάσει πολλά σχετικά μ΄αυτό το θέμα, έχω δει πολλά κι έχω συντροφεύσει πολλούς ανθρώπους στον πόνο τους. Παρόλα αυτά, αισθάνομαι πως είναι σχεδόν θράσος να γράφεις για το θέμα χωρίς να έχεις περάσει ο ίδιος απ΄αυτό το σημείο, χωρίς να έχεις υποφέρει προσωπικά, και η διευκρίνιση αυτή αποτελεί κατά κάποιον τρόπο μια συγνώμη, που τόλμησα να κάνω κάτι τέτοιο. Ξέρω καλά πως εκείνη τη στιγμή, τη στιγμή του πένθους, το βίωμα του πόνου διδάσκει πραγματικά πολύ περισσότερα από όλα όσα θα μπορούσε κανείς να διαβάσει.dakria-Στη ζωή μας οι απώλειες αποτελούν ένα φαινόμενο πολύ ευρύτερο και, καλώς ή κακώς, κοινό σε όλους. Βιώνουμε την απώλεια όχι μόνο μέσα από τον θάνατο, αλλά και όταν μας εγκαταλείπουν, όταν αλλάζουμε, όταν προχωράμε μπροστά.Καλό είναι να ξέρουμε και επιβάλλεται να δεχτούμε ότι…..  Όσο και να μας αγαπάει η μητέρα μας, κάποτε θα μας αφήσει, όπως κι εμείς εκείνη – Δεν θα έχουμε ποτέ την αποκλειστικότητα στην αγάπη των γονιών μας – Αυτό που μας πλήγωσε δεν θεραπεύεται πάντοτε μ΄ένα φιλί – Θα πρέπει να δεχόμαστε την αγάπη που είναι ανάκατη με μίσος, και το καλό που έχει μέσα του κάτι κακό – Ο πατέρας (ή η μητέρα) σου δεν πρόκειται να σε παντρευτούν ούτε κι αν τα κατάφερες να είσαι όπως σε ήθελαν (κι όχι μόνο αυτό, αλλά πιθανότατα δεν εγκρίνουν καθόλου το πρόσωπο που διάλεξες για να τους αντικαταστήσεις στην καρδιά σου) – Κάποιες επιλογές μας περιορίζονται από τη σωματική μας διάπλαση – Σε όλες τις σχέσεις υπάρχουν προβλήματα και συγκρούσεις – Οι επιθυμίες των ανθρώπων που αγαπάμε δεν συμπίπτουν πάντοτε με τις δικές μας, μερικές φορές μάλιστα είναι ασυμβίβαστες μεταξύ τους – Δεν έχει καμιά σημασία πόσο έξυπνοι ή πόσο προσεκτικοί είμαστε, κάποτε έρχεται η σειρά μας να χάσουμε… η ύπαρξή μας σ΄αυτόν τον κόσμο είναι αδυσώπητα εφήμερη.Αυτό πάντως που είναι πιο δύσκολο να δεχτεί κανείς (εγώ τουλάχιστον), και όχι γιατί δεν είναι αλήθεια είναι ότι: Είμαστε εντελώς ανίκανοι να προσφέρουμε στα αγαπημένα μας πρόσωπα την προστασία που θα θέλαμε ενάντια σε κάθε κίνδυνο, σε κάθε πόνο, ενάντια στις ματαιώσεις, τον χαμένο χρόνο, τα γηρατειά και τον θάνατο.Οι απώλειες αυτές αποτελούν μέρος της ζωής μας. Είναι σταθερές καθολικές και αναπόδραστες, και τις χαρακτηρίζουμε «απαραίτητες», γιατί μέσα απ΄αυτές μεγαλώνουμε και ολοκληρωνόμαστε σαν άνθρωποι. ~  Απόσπασμα από το βιβλίο «Ο ΔΡΟΜΟΣ ΤΩΝ ΔΑΚΡΥΩΝ» του ΧΟΡΧΕ ΜΠΟΥΚΑΪ_____________________   Πηγή:  sxeseis-kai-sunaisthimata.comby Αντικλείδι , http://antikleidi.com

Δημοσιεύτηκε στισ
Από τον Γιάννη τον Πενταμοδιανό η πιό κάτω ανάρτηση 
 
Σήμερα 14/3/2015 ή κατά το Αμερικάνικο σύστημα αναγραφής των ημερομηνιών 03/14/2015 γιορτάζομε τον θρυλικό αριθμό π=3,14…

Του Βασίλη Χατζηγιάννη *

Πόσο σπουδαίο είναι το- π- το ελληνικό για τη ζωή μας ; π το ελληνικό, που είναι ίσο με 3,14…είναι ένας αριθμός ασύμμετρος, ακολουθούν δηλαδή μετά την υποδιαστολή άπειρα νούμερα και προκύπτει από τη διαίρεση του μήκους της περιφέρειας ενός κύκλου διά της διαμέτρου του. Υπάρχει και ένας μνημονικός κανόνας που μας βοηθά να θυμόμαστε μερικά από τα άπειρα νούμερα που αποτελούν το 3,14 . Για την Ελληνική γλώσσα μπορούμε να ξέρουμε πέντε δεκαδικά ψηφία, από τα άπειρα, απαγγέλλοντας τη φράση « Αεί ο Θεός ο μέγας γεωμετρεί» όπου ο αριθμός των γραμμάτων δείχνει το αντίστοιχο ψηφίο δηλαδή : Αεί=3, ο=1, Θεός=4, ο=1, μέγας =5, γεωμετρεί=9. Η φράση αυτή αποδίδεται στον Πλάτωνα. Επίσης, σε νεώτερους χρόνους, έχει χρησιμοποιηθεί μεγαλύτερη φράση για περισσότερα ψηφία : 

Αεί ο Θεός ο μέγας γεωμετρεί, το κύκλου μήκος ίνα ορίση διαμέτρω, παρήγαγεν αριθμόν απέραντον, και ον, φεύ, ουδέποτε όλον θνητοί θα εύρωσι. 

Σήμερα έχομε 14 Μαρτίου ή όπως το γράφουν οι αγγλοσάξονες 03-14-2015 γράφοντας πρώτα τον μήνα και μετά τις ημέρες. Δηλαδή σήμερα γιορτάζει ο μυστηριώδης αυτός αριθμός που αναφέρεται και ως σταθερά του Αρχιμήδη και υπολογίστηκε και από τον ίδιο. Οι Βαβυλώνιοι 2.000 χρόνια π.Χ θεωρούσαν ότι η περιφέρεια ενός κύκλου είναι 3 φορές η διάμετρός του. Ο Έλληνας μαθηματικός Αρχιμήδης τον τρίτο αιώνα π.Χ βρήκε με προσέγγιση την τιμή 3,14163. Το σύμβολο του –π- εισήχθη στον μαθηματικό κόσμο από τον Ουαλό Willian Jones μόλις το 1706 προς τιμή του Πυθαγόρα παραλείποντας την απόδοση τιμής προς τον Αρχιμήδη.Τι είναι όμως στην πράξη αυτός ο μυστηριώδης αριθμός και πού χρησιμοποιείται; Αρχικά θα μπορούσε κανείς να σκεφτεί ότι πρόκειται για ένα μαθηματικό φαινόμενο, ένα είδος δράκου που θα τον εμφάνιζαν στις εκθέσεις , στα πανηγύρια και στις εορτές όπως σήμερα ( 14 – 3 – 2015 ). Στις περισσότερες χώρες από την Αμερική μέχρι την Ευρώπη και όχι μόνο εορτάζεται σήμερα ο αριθμός που συμβολίζει το π. Ναι είμαστε σύμφωνοι, είναι το πηλίκο της διαιρέσεως της περιφέρειας ενός κύκλου δια της διαμέτρου του. Αυτό θα μας φαινόταν μια οριακή λεπτομέρεια της ύπαρξής μας, κάτι που το μαθαίνομε μια φορά για πάντα στα σχολεία και ύστερα το ξεχνάμε, όπως ξεχνάμε τις παρεκκλίσεις των λατινικών και αρχαίων Ελληνικών ή τα ονόματα των φιλοσόφων και η σχολική μας ζωή θα ήταν αρκετά απλοποιημένη και όλοι μας θα ήμασταν ευχαριστημένοι. Το πρόβλημα όμως είναι αρκετά πιο σύνθετο. Όντως το π δεν περιορίζεται στο να εμφανίζεται ως μια αλλόκοτη και αφλεγής μαθηματική περιέργεια στα όρια της καθημερινής μας ζωής, αλλά αντίθετα αποτελεί ολοκληρωτικό μέρος της και υπολογίζοντάς το έστω και με ένα μικρό λάθος θα μπορούσε να έχει καταστροφικές συνέπειες για τη ζωή μας. Η περίοδος ταλάντωσης ενός εκκρεμούς είναι ανάλογος του π, από το π εξαρτώνται η δύναμη του Coulomb που ασκείται μεταξύ δύο ηλεκτρικών φορτίων και η αρχή της απροσδιοριστίας του Heisenberg, η εμβαδομέτρηση οικοπέδων αλλά και ένα διαπλανητικό ταξίδι εξαρτώνται πάντα από το π. Αλλά εάν αυτά σας φαίνονται πράγματα μακρινά από την καθημερινή μας ζωή ( που δεν είναι), τότε ακούστε αυτό. Κάθε φορά που έχετε μια χορδή ή ένα κύμα που δονείται, ο ήχος ενός μουσικού οργάνου, ή κάτι που διαδίδεται όπως η θερμοκρασία, το άρωμα στον αέρα ή η εποχική γρίπη , το -π- είναι εκεί να διαφεντεύει τις διακυμάνσεις του μέσου και τη χροιά του σχετικού φυσικού φαινομένου και τη διάδοσή του επειδή οι συχνότητες των κυμάνσεων διέπονται από περιοδικές συχνότητες ( ημίτονα και συνημίτονα ) που το ανακαλούν συνεχώς στην κάθε περίπτωση. Και το να γίνει λάθος στον υπολογισμό της ιδιοσυχνότητας μιας οικοδομής ή μιας γέφυρας μπορεί να συντελέσει στην κατάρρευσή των σε περίπτωση σεισμού ή εν πάση περιπτώσει σε περίπτωση ρυθμικής καταπόνησης.

Δεν τελειώσαμε όμως ακόμη. Είμαστε υποχρεωμένοι να χρησιμοποιούμε το –π- αν ενδιαφερόμαστε για θέματα όπως τα οικονομικά, την ιατρική, ή την βιομηχανική ποιότητα , ή την δημογραφία και την βιολογία. Πραγματικά η καμπύλη του Gauss, που έχει ένα σπουδαιότατο ρόλο στη στατιστική και επομένως σε όλες τις φυσικές και κοινωνικές επιστήμες εξαρτάται με αποφασιστικό τρόπο από το π . Όπως είπαμε τα δεκαδικά ψηφία του π είναι άπειρα και η αλληλουχία τους φαίνεται ότι ξεφεύγει από κάθε νόμο. Σήμερα με τη βοήθεια των ηλεκτρονικών υπολογιστών έχουν υπολογιστεί 1.241.100.000.000 ψηφία και ήμαστε μόνο στην αρχή, επειδή τα ψηφία του είναι άπειρα. Σημειώνω μια ιδιαίτερη και πρωτότυπη ιδέα: Ο μουσικός Song Scout δημοσίευσε μια μελωδία για πιάνο συσχετίζοντας τα νούμερα του π με τις αντίστοιχες μουσικές νότες σε μια αρμονική κλίμακα του La minore. Το αποτέλεσμα δεν είναι μια επανάληψη εξαρθρωμένων ήχων, αλλά μια γοητευτική μελωδία που φαίνεται να αντανακλά σε ένα μουσικό οικοδόμημα άγνωστο, μια μελωδία που απεικονίζει το άπειρο. Και επειδή τα νούμερα του π είναι άπειρα σίγουρα σε κάποια περιοχή τους θα κρύβεται η ένατη συμφωνία του Μπετόβεν ή το Ave Maria του Schubert.

Δεν υπάρχει μόνο η γιορτή της Μητέρας ή εκείνη του Μπαμπά ή οι ονομαστικές εορτές και των γενεθλίων, υπάρχει επίσης και η γιορτή του Ελληνικού π . Η διάδοση της ιδέας του π Day οφείλεται στο Exploratorium του San Francisco, του μεγάλου Μουσείου της επιστήμης, όπου για αρκετά χρόνια στις 14 Μαρτίου γιορτάζεται ο πλέον διάσημος και μυστηριώδης αυτός αριθμός του μαθηματικού κόσμου, με μια σειρά μαθηματικών αγώνων, μουσικής, με σχετικά φιλμ και άλλες πρωτοβουλίες όλες εμπνευσμένες από τον αριθμό π που ο μεγάλος Έλληνας μαθηματικός Αρχιμήδης υπολόγισε με την μέγιστη δυνατή ακρίβεια. Και όμως μόνο στην Ελλάδα δεν γίνεται τίποτα προς τιμή του αριθμού αυτού. 

Ο Obama, Πρόεδρος των Ηνωμένων πολιτειών της Αμερικής, ανακηρύσσει την ημέρα του – π- σε εθνική εορτή.

Με την απόφαση H.RES.224 / 12-Μαρτίου – 2009 της αίθουσας των αντιπροσώπων των Ηνωμένων πολιτειών της Αμερικής αναγνωρίζεται η 14 Μαρτίου, σήμερα δηλαδή, ως επίσημη ημέρα για την εορτή του Ελληνικού π και καλούνται οι διδάσκοντες να ζήσουν την ημέρα αυτή ως μια ευκαιρία προκειμένου να ενθαρρύνουν τους νέους στην μελέτη των μαθηματικών. 

Μεταξύ των κινήτρων υποστήριξης της παραπάνω απόφασης, το αποτέλεσμα της οποίας είχε χαρακτήρα δημοψηφίσματος, υπήρξε όχι μόνο η αναγνώριση του κρίσιμου ρόλου, επενδυμένου με τα μαθηματικά και με τις επιστήμες, για την διάπλαση των νέων αλλά η ανάγκη ενθάρρυνσης της νοοτροπίας και του ενδεχόμενου ταλέντου των νέων προς αυτές τις κατευθύνσεις και το επείγον ενίσχυσης των επιστημονικών γνώσεων των σπουδαστών των σχολών κάθε επιπέδου για να τους βοηθήσουν στο να αντιμετωπίσουν καλλίτερα τις προκλήσεις της οικονομίας του 21-πρώτου αιώνα που διατρέχομε. Τα μαθηματικά και οι επιστήμες, αναφέρεται στην παραπάνω απόφαση, δύνανται να απει- κονίζουν ένα διασκεδαστικό και ενδιαφέρον μέρος στην εκπαίδευση ενός παιδιού και η γνωριμία του με το –π- μπορεί να αποτελέσει ένα ελκυστικό τρόπο για την διδασκαλεία στα παιδιά της γεωμετρίας και να τα προτρέψει να μελετήσουν τα μαθηματικά και τις θετικές επιστήμες. 

Σήμερα έχουν αναπτυχθεί αρκετά τα εφαρμοσμένα μαθηματικά στην βιολογία και στα οικονομικά και υπάρχουν αλγόριθμοι που βοηθούν στην καλλίτερη χορήγηση των φαρμάκων. Υπάρχουν όμως και τα αφηρημένα μαθηματικά που οδηγούν το νου σε γνώσεις ικανές να ανοίξουν αδιανόητους ορίζοντες. Σε όλα αυτά, οφείλομε να το αναγνωρίσομε, φτερουγίζει αναπόφευκτα η μυστηριώδης γοητεία των μαθηματικών πιθανώς αντιληπτή με τρόπο ακόμη πιο έντονο από εκείνους που είναι μακριά από τους αριθμούς. Είχε δίκιο ο Πυθαγόρας, ένας ακόμη μύθος που μας συνόδευε στα σχολικά θρανία με το θεώρημά του, που τόνιζε πάντοτε στους μαθητές του : Το « παν είναι αριθμοί». Και αν προσπαθήσομε και εμείς να σκεφτούμε με τον ίδιο τρόπο σίγουρα θα το διασκεδάσομε και θα εξαφανιστεί ο μπαμπούλας για τα μαθηματικά. 

Όμως εμείς εδώ οι Έλληνες, απόγονοι του Πυθαγόρα και του Αρχιμήδη, κ.κ καθηγητές των μαθηματικών όλων των βαθμίδων και κυρία Ελληνική Μαθηματική Εταιρεία τι κάνουμε ;

Ας γιορτάσομε σήμερα το π το Ελληνικό ! 

χρόνια πολλά στο π το Ελληνικό = 3,14…

* Ο Βασίλης Χατζηγιάννης είναι μηχανολόγος – ηλεκτρολόγος μηχανικός, ομότιμος καθηγητής ΑΤΕΙ Κρήτης