Για τον Γιάννη τον Πενταμοδιανό ….
Ο φιλόσοφος που πήρε έναν υπνάκο για 57 χρόνια και οι κρητικοί ψευταράδες
Ποιος ήταν και πως πέθανε ο αρχαίος έλληνας φιλόσοφος που λένε ότι πήρε έναν “υπνάκο” για 57 χρόνια και διέδιδε ότι οι όλοι οι κρητικοί είναι ψεύτες;
Επιμενίδης (ίσως άκμασε τον 6ο αι. π.Χ., ίσως πρόκειται για μυθικό πρόσωπο)Καταγόταν από την Κρήτη, με την οποία σχετίζεται και το περίφημο «επιμενίδειο παράδοξο» που αρχικά είχε ως εξής: «Κρήτες, πάντα ψεύτες». Φαίνεται ότι κυριολεκτούσε, αν λάβουμε υπόψη το μεγαλύτερο κρητικό ψέμα, την πίστη πως ο Δίας είναι θνητός, ενώ κάθε μυαλωμένος άνθρωπος ξέρει ότι στην πραγματικότητα είναι αθάνατος. Στη Λογική, όμως, το λεγόμενο και «παράδοξο του ψεύτη» έχει ευρύτερες προεκτάσεις. Αναλογιστείτε τη φράση: «Η πρόταση αυτή είναι ψευδής».Για σκεφτείτε, αληθεύει ή όχι; Αν είναι ψευδής, τότε δεν αληθεύει. Αν όμως δεν αληθεύει, τότε είναι ψευδής. Πρόκειται για υποδειγματικό παράδοξο, δηλαδή για πρόταση που αν τη δεχτούμε ως αληθή, οδηγεί σε αντίφαση, και αν τη θεωρήσουμε ψευδή, οδηγεί πάλι σε αντίφαση.Ο θρύλος λέει πως ο Επιμενίδης στάλθηκε από τον πατέρα του στην ύπαιθρο, για να φροντίσει τα πρόβατα. Όμως, αντί ν’ ασχοληθεί με αυτά, το έριξε στον ύπνο σε μια σπηλιά και ξύπνησε ύστερα από 57 χρόνια. Αμέσως μόλις σηκώθηκε, βγήκε να μαζέψει τα πρόβατα, νομίζοντας ότι απλώς είχε αποκοιμηθεί. Όταν γύρισε σπίτι, τα πάντα είχαν αλλάξει (όπως ήταν αναμενόμενο). Το κτήμα του πατέρα του είχε περάσει στα χέρια άλλου. Τελικά βρήκε το μικρό αδελφό του, που ήταν πια ηλικιωμένος, κι έμαθε από αυτόν την αλήθεια.Η φήμη του Επιμενίδη διαδόθηκε και στο εξής πίστευαν πως είχε το χάρισμα της προφητείας. Σύμφωνα με το Διογένη Λαέρτιο, όταν έπεσε λοιμός στην Αθήνα, σ’ εκείνον προσέφυγαν οι κάτοικοί της. Πήρε λοιπόν μαζί του μερικά πρόβατα και πήγε στον Άρειο Πάγο, τον ψηλό βράχο που δέσποζε στην καρδιά της πόλης. Πρόσταξε τους Αθηναίους να κάνουν θυσία σε κάθε τόπο που θα διάλεγαν τα πρόβατα για να ξαπλώσουν. Και κάπως έτσι, φαίνεται, η πόλη σώθηκε από την επιδημία.Όπως γράφει ο Φλέγων στο έργο του Περί Μακροβίων, ο Επιμενίδης έφτασε σε ηλικία 157 ετών. Θα ήταν δηλαδή αιωνόβιος και χωρίς τον υπνάκο του στη σπηλιά. Οι Κρητικοί υποστηρίζουν ότι έφτασε τα 259. Αλλά είναι πασίγνωστο ότι οι Κρητικοί όλο ψέματα λένε.
Aπό το βιβλίο «Το βιβλίο των νεκρών φιλοσόφων» – Simon Critchleyby Αντικλείδι , http://antikleidi.com
Η ιστορία του Άγιαξ
19Ποδοσφαιρικό σωματείο του Άμστερνταμ, με πληθώρα περγαμηνών, τόσο στην Ολλανδία, όσο και στην Ευρώπη. Είναι η κορυφαία ομάδα στη χώρα της τουλίπας και μία από τις σπουδαιότερες παγκοσμίως.Ιδρύθηκε στις 18 Μαρτίου 1900 από τέσσερις φίλους στο πατάρι του καφέ-μπαρ Ανατολικές Ινδίες στο Άμστερνταμ. Ήταν Κυριακή 9:45 το πρωί, όταν ο Φλόρις Στέμπελ, ο Κάρελ Ρίζερ και οι αδελφοί Χαν και Γιόχαν Ντάντε έδωσαν στο υπό σύσταση σωματείο το όνομα του αρχαίου έλληνα πολεμιστή Αίαντα -Άγιαξ (Ajax) στα Ολλανδικά- από τη Σαλαμίνα, που διακρίθηκε στον Τρωικό Πόλεμο. Ως χρώματα της ομάδας όρισαν το κόκκινο και το λευκό.Στην αρχή αγωνιζόταν στις τοπικές κατηγορίες του Άμστερνταμ. Το 1911 έκανε το μεγάλο άλμα και ανέβηκε στην A’ Κατηγορία της Ολλανδίας. Το 1917 κατέκτησε τον πρώτο του τίτλο (Κύπελλο Ολλανδίας) και την επόμενη χρονιά ήρθε το πρώτο πρωτάθλημα. Τότε αναγκάσθηκε να αλλάξει τη φανέλα με τις κάθετες κόκκινες και άσπρες ρίγες, επειδή ήταν ολόιδια με αυτή της Σπάρτα Ρότερνταμ, που κυριαρχούσε στην Ολλανδία και να υιοθετήσει τη λευκή φανέλα με την κάθετη πλατιά κόκκινη ρίγα μπρος – πίσω, που τον ακολουθεί μέχρι σήμερα.Ο Άγιαξ συνέχισε την κυριαρχία εντός των τειχών, αλλά επιζητούσε και τη διεθνή καταξίωση, μετά τα μέσα της δεκαετίας του ’50, όταν καθιερώθηκαν τα ευρωπαϊκά κύπελλα ποδοσφαίρου. Θα το επιτύχει στις αρχές τις δεκαετίας του ’70, με προπονητή ένα παλιό του παίκτη, τον Ρίνους Μίχελς, που εφαρμόζει το λεγόμενο ολοκληρωτικό ποδόσφαιρο. Στο σύστημα αυτό οι παίκτες δεν έχουν συγκεκριμένες θέσεις και τρέχουν ακατάπαυστα για να καλύψουν τα κενά που αφήνουν οι συμπαίκτες τους. Ο αμυντικός γίνεται επιθετικός και ο επιθετικός μετατρέπεται σε αμυντικό. Έτσι, η ομάδα βρίσκεται σε διαρκή κίνηση, μπλοκάροντας κάθε κίνηση των αντιπάλων της.
Ο Άγιαξ το 1911Τα αποτελέσματα δεν άργησαν να φανούν. Με μια πλειάδα νέων και ταλαντούχων ποδοσφαιριστών, ο Άγιαξ φθάνει στον τελικό του Κυπέλλου Πρωταθλητριών το 1969, αλλά συντρίβεται με 4-1 από τη μεγάλη Μίλαν του Ριβέρα. Θα φθάσει στην κορυφή δύο χρόνια αργότερα. Στις 2 Ιουνίου 1971 αντιμετωπίζει στο Γουέμπλεϊ τον Παναθηναϊκό και τον νικά εύκολα με 2-0. Το Έπος του Γουέμπλεϊ, όπως το ονομάσαμε στην Ελλάδα για την επιτυχία του τριφυλλιού, θα είναι η απαρχή θριάμβων για την ομάδα του Άμστερνταμ. Θα ακολουθήσουν δύο ακόμη Κύπελλα Πρωταθλητριών (1972, 1973), με προπονητή τον ρουμάνο Στέφαν Κόβατς, που παραμένει πιστός στη φιλοσοφία του Μίχελς. Ο Κρόιφ και η παρέα του θα γνωρίσουν τη διεθνή καταξίωση και το θαυμασμό όλου του φίλαθλου κόσμου. Το 1972, με νωπές της δάφνες από την κατάκτηση του πρώτου του τίτλου, ο Άγιαξ ήρθε στην Ελλάδα, αναζητώντας τις ρίζες του. Με αρκετούς αναπληρωματικούς, αγωνίσθηκε στο «ξερό» γήπεδο της Σαλαμίνας με τον τοπικό Αίαντα, τον οποίο νίκησε με 2-0. Τα επόμενα χρόνια ο Άγιαξ θα συνεχίσει την κυριαρχία του στην Ολλανδία και θα έχει σποραδικές επιτυχίες στην Ευρώπη. Η εξαετία 1991-1997, με προπονητή τον Λούις Φαν Χάαλ, θα είναι ιδιαίτερα επιτυχημένη για τα Παιδιά του Θεού (Godenzonen), όπως είναι ένα από τα προσωνύμια της ομάδας, με 3 πρωταθλήματα, 1 Κύπελλο, 1 Τσάμπιονς Λιγκ, 1 Κύπελλο ΟΥΕΦΑ και 1 Διηπειρωτικό. Το 1996 ο Άγιαξ ξαναβρήκε στο δρόμο του τον Παναθηναϊκό στα ημιτελικά του Τσάμπιονς Λιγκ. Οι πράσινοι νίκησαν με 1-0 στο Άμστερνταμ και βρέθηκαν κοντά στον τελικό. Στον επαναληπτικό της Αθήνας, όμως, ο Άγιαξ ανέτρεψε την κατάσταση και προκρίθηκε πανηγυρικά με 3-0.Η ομάδα του Άμστερνταμ φημίζεται για τις ακαδημίες ποδοσφαίρου, που έχουν βγάλει πολύ σπουδαίους ποδοσφαιριστές, με κορυφαίο παράδειγμα τον Γιόχαν Κρόιφ. Αξιοποιεί, όχι μόνα τα εγχώρια ταλέντα, αλλά και νεαρούς παίκτες από άλλες χώρες, έχοντας ιδρύσει θυγατρικές ομάδες στη Νότιο Αφρική και τις ΗΠΑ.
Ο Άγιαξ του Στέφαν Κόβατς, 1972Την ερυθρόλευκη φανέλα του Άγιαξ έχουν φορέσει σπουδαίοι ποδοσφαιριστές, όπως οι: Μίχελς, Κρόιφ, Μιούρεν, Ρεπ, Σουρμπίρ, Νέεσκενς, Χάαν, Κρολ, Χούλσοφ, Ράικαρντ, Φαν Τσιπ, Ζέεντορφ, Κλάιφερτ, Κούμαν, Φαν Ντερ Σαρ, Όφερμαρς, Βίτσκε, Βάουτερς, Βαν Μπάστεν, Μπέργκαμπ, Φαν Ντερ Φάαρτ, Μάρσιο Σάντος, Στέιπλετον αδελφοί Λάουντρουπ, Κανού, Λέρμπι, Μέλμπι, Όλσεν, Λιτμάνεν, Αρβελάτζε, Ιμπραήμοβιτς και οι σύγχρονοι Ντάβιντς και Σταμ. Στην ομάδα του Άμστερνταμ έχουν αγωνισθεί και τρεις Έλληνες: ο Νίκος Μαχλάς (1999-2002), ο Γιάννης Αναστασίου (2004-2006) και ο Άγγελος Χαριστέας (2005-2006). Ο μεγάλος αντίπαλος του Άγιαξ είναι η Φέγενορντ, η ομάδα του μεγάλου λιμανιού της Ολλανδίας. Τα μεταξύ του ντέρμπι (Klassieker στα ολλανδικά) αποτελούν το ποδοσφαιρικό γεγονός της χρονιάς στην Ολλανδία. Οι συγκρούσεις μεταξύ των οπαδών τους είναι συχνές και βίαιες, με αποκορύφωμα τον θάνατο ενός οπαδού του Άγιαξ το 1997.Οι αντίπαλοι οπαδοί και ιδιαίτερα της Φέγενορντ αποκαλούν τους φίλους του Άγιαξ Εβραίους (Joden), επειδή στο Άμστερνταμ υπήρχε προπολεμικά μια πολυπληθής εβραϊκή κοινότητα, που εξολοθρεύτηκε από τους Ναζί. Τα συνθήματα αντιπάθειας κατά του Άγιαξ έχουν συχνά αντισημιτικό περιεχόμενο. Ένα από αυτά είναι: «Hamas, Hamas, joden aan het gas» («Χαμάς, Χαμάς, οι Εβραίοι στους θαλάμους αερίων»). Οι οπαδοί του Άγιαξ από αντίδραση αναρτούν στο γήπεδο λάβαρα και πανό με το Άστρο του Δαυίδ και επευφημούν για να εμψυχώσουν την ομάδα τους με την κραυγή «Εβραίοι, Εβραίοι». Ανταποδίδουν στους οπαδούς της Φέγενορντ με το σύνθημα «Als de lente komt dan gooien wij bommen op Rotterdam» («Όταν θα έλθει η άνοιξη, εμείς θα βομβαρδίσουμε το Ρότερνταμ»), υπονοώντας το βομβαρδισμό του Ρότερνταμ από τους Ναζί κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου.
Ζευγάρι Γερμανών πλήρωσε €875 για τις γερμανικές επανορθώσεις στον Δήμο Ναυπλίου!
Η Νίνα Λάγκε και ο Λούντβιχ Ζακάρο επηρεάστηκαν, όπως είπαν, από τις δηλώσεις του υπουργού Οικονομικών Γιάνη Βαρουφάκη, κατά τη συνάντηση που είχε με τον γερμανό ομόλογό του Βόλφγκανγκ Σόιμπλε στο Βερολίνο, και επισκέφθηκαν, συμβολικά, το Ναύπλιο επειδή ήταν η πρώτη πρωτεύουσα της χώρας.
Εκεί ζήτησαν συνάντηση με τον δήμαρχο της πόλης Δημήτρη Κωστούρο, στον οποίο ανέφεραν ότι θέλουν να πληρώσουν το ποσό που τους αναλογεί από το κατοχικό δάνειο.
Ο κ. Κωστούρος τούς εξήγησε ότι δεν μπορεί ο Δήμος να εισπράξει χρήματα γι’ αυτό τον σκοπό και τους παρότρυνε, εφόσον επιθυμούν, να δώσουν χρήματα στον κοινωφελή φορέα «Πύλη Πολιτισμού» που δραστηριοποιείται, μεταξύ άλλων, στην αντιμετώπιση της ανθρωπιστικής κρίσης, με τη λειτουργία κοινωνικού παντοπωλείου το οποίο προσφέρει δωρεάν τρόφιμα σε οικονομικά αδύναμους πολίτες του Ναυπλίου.
Στη συνέχεια, το ζευγάρι προσέφερε στην «Πύλη Πολιτισμού» το ποσό των 875 ευρώ, το οποίο, όπως είπε, θεωρεί ότι αναλογεί σε κάθε γερμανό πολίτη από το συνολικό ποσό που οφείλει η Γερμανία για το κατοχικό δάνειο.
Παράλληλα, εξήγησαν ότι αυτή η κίνηση είναι συμβολική και έχει στόχο να αφυπνίσει, ενώ τόνισαν πως εάν τους ζητηθεί από τη χώρα τους να πληρώσουν για τις διεκδικήσεις της Ελλάδας, θα το πράξουν.
Επίσης, δήλωσαν ότι αγαπούν την Ελλάδα και συμμερίζονται όλα αυτά που συμβαίνουν στη χώρα, ενώ ντρέπονται για τον τρόπο συμπεριφοράς των μέσων ενημέρωσης στη Γερμανία αλλά και των γερμανών πολιτικών.
Όπως αναφέρουν σε επιστολή τους: «Ο ελληνικός πληθυσμός δεν είναι υπεύθυνος για τα κρατικά χρέη που έγιναν παλιότερα. Λόγω των τωρινών αναμενόμενων βελτιώσεων θα έπρεπε η Ελλάδα να μην μπλοκαριστεί, αλλά να υποστηριχθεί. Η σημερινή κυβέρνηση, για πρώτη φορά, εκφράζει την πρόθεση να διαπραγματευτεί υπέρ του λαού και εναντίον του μεγάλου κεφαλαίου και να εμποδίσει τη λεηλασία της οικονομίας. Εξ’ αυτού και μόνο θα έπρεπε να υποστηριχθεί από την ΕΕ και να μην μπλοκάρεται. Δυστυχώς συμβαίνει το αντίθετο. Θα πρέπει να σημειωθεί ότι ο ελληνικός λαός δεν ευθύνεται για την παταγώδη αποτυχία προηγούμενων κυβερνήσεων. Η προηγούμενη κυβέρνηση δημιούργησε χρέη προς όφελος της ολιγαρχίας, αλλά ο λαός θα πρέπει να πληρώσει γι’ αυτά».
«Αντιθέτως η Γερμανία είναι που οφείλει στη χώρα σας. Καταβολή χρημάτων επανόρθωσης από την εποχή του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, όπως εξ ‘αυτών είναι ο αναγκαστικός δανεισμός του 1942, υπολογιζόμενος σε 11 δισ. ευρώ, ο οποίος ανέρχεται σήμερα με τους τόκους στα 70 δισ. ευρώ» προσθέτουν.
Το ζευγάρι των Γερμανών υπολόγισε ότι το αναγκαστικό δάνειο είναι 70 δισ. ευρώ και το διαίρεσαν με τα 80 εκατ. του πληθυσμού της Γερμανίας.
Έτσι, κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι το ποσό που αναλογεί σε κάθε γερμανό πολίτη είναι 875 ευρώ, χωρίς να υπολογίζει κανείς τα χρήματα για τις επανορθώσεις από τις καταστροφές του πολέμου.
Θέλοντας, λοιπόν, να καταδείξουν το πρόβλημα στους υπόλοιπους πολίτες της χώρας τους, αποφάσισαν να καταβάλουν συμβολικά το ποσό που τους αναλογεί στην Ελλάδα από τα χρήματα του κατοχικού δανείου.
Η Νίνα Λάγκε και ο Λούντβιχ Ζακάρο εξήγησαν ότι δεν έχουν πολλά χρήματα, αφού ο ίδιος είναι συνταξιούχος και η σύζυγός του εργάζεται 30 ώρες την εβδομάδα, προκειμένου να ανταπεξέλθουν στις υποχρεώσεις τους.
Όμως, συγκέντρωσαν το ποσό με την ελπίδα να ακολουθήσουν το παράδειγμά τους και άλλοι γερμανοί πολίτες.
Ακόμη, ανέφεραν ότι παρακολούθησαν στην τηλεόραση την κοινή συνέντευξη του κ. Βαρουφάκη και του κ. Σόιμπλε και ακούγοντας τις δηλώσεις του γερμανού υπουργού Οικονομικών για παραγραφή των γερμανικών υποχρεώσεων, τους κίνησε το ενδιαφέρον να μάθουν λεπτομέρειες για την υπόθεση, τις οποίες βρήκαν στο διαδίκτυο.
Όπως υπογράμμισαν, θεώρησαν ντροπιαστικό το δημοσίευμα της εφημερίδας Bild, σύμφωνα με το οποίο η Γερμανία δεν χρωστάει κανένα ευρώ στην Ελλάδα.
Εκ μέρους της «Πύλης Πολιτισμού» η Βούλα Δεδέα παρέλαβε το ποσό των 875 ευρώ, δίνοντας απόδειξη στο ζευγάρι των Γερμανών, τους οποίους ευχαρίστησε για τη συμβολική κίνησή τους, υπογραμμίζοντας ότι υπάρχει φιλία μεταξύ των λαών και η πολιτική είναι αυτή που διχάζει τους ανθρώπους και υποβιβάζει τους λαούς.
Ο δήμαρχος Ναυπλιέων, Δημήτρης Κωστούρος, σε δηλώσεις του στο ΑΠΕ-ΜΠΕ, σημείωσε: «Είναι εμφανές ότι η ηγεσία του γερμανικού λαού δεν μπορεί να εκπροσωπείται από δύο-τρία ανθελληνικά πρωτοσέλιδα, όπως και οι σχέσεις των δύο λαών πολλές φορές δεν αντικατοπτρίζονται από τις κινήσεις της πολιτικής σκακιέρας. Οι λαοί οφείλουν να αναλογιστούν ο καθένας την προσφορά του άλλου σε ιστορικό, πολιτιστικό και οικονομικό επίπεδο, με αποκλειστικό στόχο τη συνεργασία και την κοινή ευημερία».


























