Η διάκριση Ορεινών- Πεδινών, ανάγεται στην Εθνοσυνέλευση της Γαλλικής Επανάστασης του 1789. Τότε, οι ριζοσπαστικοί με τις πλέον επαναστατικές ιδέες, κατέλαβαν το άνω αριστερό μέρος της αίθουσας της Εθνοσυνέλευσης και ονομάσθηκαν Ορεινοί επειδή τα έδρανά τους ήταν στο ψηλότερο μέρος του αμφιθεάτρου. Μεταξύ των Ορεινών ήταν ο Νταντόν, ο Μαρά, ο Σαιν Ζυστ και άλλοι από την ομάδα των Επαναστατών της Γαλλικής Επανάστασης.
Αλτσχάιμερ & Πάρκινσον: Μπορείτε να τα αποφύγετε πίνοντας…
Το «μαγικό φίλτρο» ενάντια σε Αλτσχάιμερ και Πάρκινσον ανακάλυψαν ερευνητές από το Πανεπιστήμιο του Κάνσας!
Διαπίστωσαν ότι βοηθά τον εγκέφαλο να παραμείνει υγιής και λειτουργικός με την πάροδο των ετών χάρη σε μια ισχυρή αντιοξειδωτική ουσία που περιέχει.Δεν πρόκειται για κάποιο πολύπλοκο μείγμα ή κάποιο ακριβό προϊόν, το έχουμε όλοι σπίτι μας και το πίνουμε από μικρά παιδιά και για όλη μας τη ζωή.Σύμφωνα με τη μελέτη που δημοσιεύουν οι ερευνητές στην επιθεώρηση The American Journal of Clinical Nutrition, τρία ποτήρια γάλα την ημέρα προστατεύουν τον εγκέφαλο από την εκφύλιση που παρατηρείται λόγω Αλτσχάιμερ και Πάρκινσον.Η ευεργετική δράση του γάλακτος οφείλεται στη γλουταθειόνη, μια οργανική χημική ένωση με σημαντική αντιοξειδωτική δράση στους ζωντανούς οργανισμούς.Η εν λόγω αντιοξειδωτική ουσία θεωρείται πως μπορεί να προστατεύσει από το οξειδωτικό στρες και τις επακόλουθες βλάβες που αυτό προκαλεί λόγω σύνθετων χημικών ουσιών που παράγονται κατά την εκτέλεση φυσιολογικών μεταβολικών διεργασιών στον ανθρώπινο εγκέφαλο.Όπως αναφέρει το σχετικό δημοσίευμα της βρετανικής Telegraph, το οξειδωτικό στρες σχετίζεται με ευρύ φάσμα παθήσεων, μεταξύ των οποίων το Αλτσχάιμερ και το Πάρκινσον.Οι ερευνητές κατέγραψαν τις διατροφικές συνήθειες 60 εθελοντών και στη συνέχεια μελέτησαν με τη βοήθεια εγκεφαλικής απεικόνισης τον εγκέφαλό τους ώστε να εξετάσουν τα επίπεδα της γλουταθειόνης.Όσοι είχαν πιει πιο πρόσφατα γάλα φάνηκε να διαθέτουν αυξημένα επίπεδα της αντιοξειδωτικής ουσίας στον εγκέφαλό τους. Όσο περισσότερο γάλα κατανάλωναν οι συμμετέχοντες –με τη συνιστώμενη ημερήσια ποσότητα να διαμορφώνεται στα τρία ποτήρια την ημέρα– τόσο υψηλότερα φάνηκε να είναι τα επίπεδα της γλουταθειόνης.Το επόμενο βήμα των ερευνητών θα είναι να εξετάσουν τους ακριβείς μηχανισμούς επίδρασης του γάλακτος και της γλουταθειόνης στον εγκέφαλο.
Πέρασε ένας χρόνος που φίλος μας ο Νίκος δεν είναι μαζί μας,το Σάββατο 28/3/2015 είναι το ετήσιο μνημόσυνο του Νίκου Μαντζάρη στο νεκροταφείο στην Θεσσαλονίκη .
Στην μακρινή μας Ινδία διηγούνται ένα παραμύθι, απ’ αυτά που σου αφήνουν κάποιο χαμόγελο, γιατί έχουν ένα αναπάντεχα διδακτικό τέλος.
Μια φορά και έναν καιρό ήταν ένας αυτοκράτορας, που είχε διαλέξει σαν προσωπικό του σύμβουλο ένα πολύ σοφό γέροντα που όμως είχε ένα μεγάλο ελάττωμα, συνεχώς επαναλάμβανε, “ότι σου συμβαίνει είναι για το καλό σου… ότι σου συμβαίνει είναι για το καλό σου”…
Ο αυτοκράτορας όμως παρόλο που το “ελάττωμα” του σοφού τον εκνεύριζε, τον κρατούσε κοντά του γιατί οι συμβουλές και η σοφία του, τού ήταν πολύ χρήσιμα και γι΄ αυτό το λόγο, τον έπαιρνε πάντα μαζί του, ειδικά όταν απομακρυνόταν από το παλάτι.
Μια βροχερή μέρα, ο αυτοκράτορας αποφάσισε να καλλωπιστεί και αφού τον έπλυναν οι γυναίκες της αυλής, ζήτησε από τον κουρέα να τον ξυρίσει και να του κάνει μανικιούρ.
Την ώρα όμως που ο κουρέας του έκοβε τα νύχια, ακούστηκε ένας κεραυνός τόσο δυνατός που ο αυτοκράτορας και ο κουρέας τρόμαξαν τόσο πολύ που ο κουρέας έκοψε το μικρό δαχτυλάκι του αυτοκράτορα… Κραυγές, πόνου και θυμού κυρίευσαν τον αυτοκράτορα που έπεσε πάνω στον κουρέα με μεγάλη οργή: “Γρήγορα στην φυλακή, ανάξιε, έκοψες το δάχτυλο του αυτοκράτορα, θα σαπίσεις μέσα στην φυλακή για τα υπόλοιπα χρόνια της ζωής σου!” Τότε επενέβη ο σοφός γέρος και άρχισε πάλι να επαναλαμβάνει: “ότι σου συμβαίνει είναι για το καλό σου…, ότι σου συμβαίνει είναι για το καλό σου”…
Ο αυτοκράτορας γεμάτος οργή, φώναξε: “Φτάνει πια, με αυτές τις ανοησίες, σε βαρέθηκα όλα αυτά τα χρόνια και εσύ στην φυλακή, έτσι θα μπορείς ν’ ακούς μόνος σου τις βλακείες σου μέχρι το τέλος της ζωής σου!”
Την επόμενη μέρα ο αυτοκράτορας, για να ξεθυμώσει και να χαλαρώσει, αποφάσισε να πάει κυνήγι στο δάσος, βέβαια μόνος του, μια και είχε φυλακίσει τον γέροντα σοφό που συνήθως τον ακολουθούσε παντού. Ενώ βρισκόταν στο δάσος, ξαφνικά τον περικύκλωσαν οι πολεμιστές-αιρετικοί της θεάς Κάλι, τον συνέλαβαν και ήταν πολύ ευτυχισμένοι που βρήκαν ένα θύμα για να το θυσιάσουν στην θεά τους. Ο αυτοκράτορας, φώναξε, ούρλιαξε, παρακάλεσε, αλλά τίποτα. Εκείνοι είχαν αποφασίσει να τον θυσιάσουν στη θεά Κάλι που ήταν η θεά του κακού και γιόρταζε εκείνη τη μέρα. Τον έντυσαν λοιπόν με το ειδικό ράσο, τον άλειψαν με το ιερό τους λάδι, τον έδεσαν στον βωμό και ενώ ο αρχηγός ήταν έτοιμος να του μπήξει το μαχαίρι στην καρδιά, είδε, με τρόμο, πως από το θύμα έλλειπε ένα μέλος- το μικρό του δαχτυλάκι, βρίζοντας και φτύνοντας τον έλυσε, γιατί δεν επιτρεπόταν να θυσιάσουν κάποιον που δεν ήταν αρτιμελής και έτσι τον άφησαν να φύγει…
Ακόμα ζαλισμένος, ο αυτοκράτορας γρήγορα έτρεξε στο παλάτι του και στο δρόμο κατάλαβε τι είχε γίνει,ο σοφός γέροντας είχε δίκιο και ευτυχώς που σε εκείνο το ατύχημα τού έκοψε ο κουρέας το δάχτυλο και έτσι σώθηκε η ζωή του. Τι σημασία είχε ένα δαχτυλάκι λιγότερο μπροστά στον κίνδυνο που είχε διατρέξει; Καλύτερα ζωντανός και με ένα δάχτυλο λιγότερο παρά νεκρός!
Φτάνοντας στο παλάτι ο αυτοκράτορας, πήγε αμέσως στις φυλακές και ελευθέρωσε τον κουρέα και μετά πήγε στον σοφό γέροντα, μπήκε στο κελί τον αγκάλιασε και του είπε: “Φίλε μου, συγχώρεσε με, για το κακό που σου έκανα, τι τυφλός που ήμουνα. Με συνέλαβαν οι αιρετικοί της θεάς Κάλι και ενώ ήταν έτοιμοι να με θυσιάσουν, είδαν πως μου έλειπε το μικρό μου δαχτυλάκι και με άφησαν να φύγω, είχες δίκιο φίλε μου, “ότι μας συμβαίνει είναι για το καλό μας!” Συγχώρεσε με φίλε μου, θα είσαι πάντοτε κοντά μου και όλο το βασίλειο σου ανήκει…
Αλλά τώρα πες μου σε παρακαλώ πολύ, εσύ, που σε έβαλα φυλακή, “που είναι το καλό που συνέβηκε σε σένα;” Με ηρεμία ο γέροντας κοίταξε τον αυτοκράτορα και του απάντησε: “Βλέπετε εξοχότατε, εάν δεν με είχατε φυλακίσει θα σας είχα συνοδέψει, όπως πάντα, στο κυνήγι σας στο δάσος και σε εμένα δεν λείπει κανένα δάχτυλο…! “Ότι μας συμβαίνει είναι για το καλό μας”.
Με τα τελευταία γεγονότα σχολικού εκφοβισμού (bullying) που συγκλόνισαν όλη τη χώρα και την πρωτοβουλία της ασφαλιστικής εταιρείας νομικής προστασίας ARAG HELLAS, να θέσει στην διάθεση των θυμάτων, των οικογενειών τους, αλλά και όλων όσων είναι μάρτυρες τέτοιων γεγονότων τις νομικές συμβουλευτικές της υπηρεσίες, προκειμένου να υπάρξει μια υποστηρικτική βάση για την καταπολέμηση του φαινομένου, θα ασχοληθεί η εκπομπή «Ώρα Ασφάλισης» που θα προβληθεί την Πέμπτη 26 Μαρτίου στις 8 το βράδυ στο Extra Channel.Καλεσμένος της εκπομπής θα είναι ο Γενικός Διευθυντής της ARAG HELLAS, κ. Δημ. Τσεκούρας.Η «Ώρα Ασφάλισης» είναι η μοναδική εκπομπή της ελληνικής τηλεόρασης που ασχολείται με τα θέματα της δημόσιας και της ιδιωτικής ασφάλισης.Συντονιστείτε με την «Ώρα Ασφάλισης»:
Κάθε Πέμπτη στις 20:00 και κάθε Κυριακή στις 18:30 σε επανάληψη στο Extra Channel
Κάθε Παρασκευή στις 18.00 στη Θεσσαλονίκη στο τηλεοπτικό κανάλι Extra
Κάθε Κυριακή στις 18.30 στην Δυτική Ελλάδα στο τηλεοπτικό κανάλι ΝΕΤ Πελοποννήσου
Ο Ευάγγελος Σπύρου, ο Κώστας Μπερτσιάς, και η δημοσιογραφική ομάδα του nextdeal.gr και του «Ασφαλιστικού ΝΑΙ» με τον Λάμπρο Καραγεώργο, τον Κωστή Σπύρου και τους υπόλοιπους συνεργάτες, παρουσιάζουν επίκαιρα και χρηστικά θέματα της κοινωνικής και ιδιωτικής ασφάλισης.Στείλτε ερωτήσεις, απορίες, καταγγελίες, προτάσεις, απόψεις, γνώμες στο [email protected] και στο [email protected].
000000
Δημοσιεύτηκε στισ
Νικόλαος Λαγουμτζής
000000
Δημοσιεύτηκε στισ
Ο Μάρκος, ο Λόντος και ο Κόλα Κβαριάνι (ή Κοριάνι)
Το σημερινό άρθρο είναι προέκταση ή διασκευή ενός άρθρου του αξέχαστου φίλου Αλλού Φαν Μαρξ, που πέθανε πέρυσι αλλά είναι πάντα παρών στη μπλογκόσφαιρα μέσα από το ιστολόγιό του. Το αρχικό άρθρο του Αλλουφάνη είχε δημοσιευτεί το 2008, και σε ανύποπτο χρόνο του είχα πει «αυτό θα σου το κλέψω» εννοώντας πως θα το αναδημοσίευα, επειδή μου άρεσε πάρα πολύ. Στο μεταξύ, σκαλίζοντας παλιές εφημερίδες βρήκα κάμποσα ενδιαφέροντα στοιχεία για το θέμα, οπότε τελικά αποφάσισα να γράψω ένα δικό μου άρθρο, που όμως αντλεί υλικό από το άρθρο του αείμνηστου φίλου. Μπορούμε να το πούμε συνεργασία αυτό άραγε;
Πέρα από τις λέξεις, έχουν και τα τραγούδια τη δική τους ιστορία -σε κάποιες περιπτώσεις απλή και τετριμμένη, σε άλλες συναρπαστική. Το τραγούδι που θα δούμε σήμερα έχει πολύ ενδιαφέρουσα ιστορία, αν και δεν είναι από τα πιο γνωστά του μέγιστου Μάρκου Βαμβακάρη. Ο τίτλος του είναι «Λόντος και Κοριάνι».
Οι στίχοι, που θα τολμήσω να πω ότι είναι κάπως άτσαλοι:
Πάρ’την αιμοβορία σου και τράβα στην πατρίδα σου, αγαπητέ Κοριάνι που σ’ έστειλε ο Λόντος μας, σε μακρινό σιργιάνι
Ήρθες απ΄την πατρίδα σου τον ζόρικο να κάνεις, κι ο κόσμος αν δεν σε γλίτωνε, κόντεψες να πεθάνεις.
Να ήσουνα μονάχα συ, κομμάτια πια να γίνει, μα όσοι ευρεθήκανε, την πάθανε κι εκείνοι.
Κι έτσι λοιπόν ο Λόντος μας βρέθηκε παλικάρι, κι όλος ο κόσμος τον αγαπά, του Άργους το καμάρι.
Ο Λόντος «μας» είναι ο περίφημος Ελληνοαμερικάνος παλαιστής Τζιμ Λόντος, κατά κόσμον Χριστόφορος Θεοφίλου από το Κουτσοπόδι του Άργους, γεννημένος το 1897, μετανάστης από έφηβος στην Αμερική, παγκόσμιος πρωταθλητής της ελεύθερης πάλης, διάσημος για το περίφημο «αεροπλανικό» κόλπο που είχε επινοήσει. Ο Λόντος επισκεπτόταν συχνά την Ελλάδα, όπου είχε τους γονείς του, και τον Οκτώβριο του 1933 έδωσε στο Παναθηναϊκό στάδιο έναν πολυδιαφημισμένον αγώνα που τον απαθανάτισε ο Μάρκος στο τραγούδι που ακούσαμε.
Αντίπαλος του Λόντου ήταν ο παλαιστής Κόλα Κβαριάνι. Ο Μάρκος στο τραγούδι τον προτρέπει να γυρίσει στην πατρίδα του, αλλά πολλές χώρες θα τον διεκδικούσαν. Αργότερα εγκαταστάθηκε κι αυτός στις Ηνωμένες Πολιτείες, ενώ στη δεκαετία του 1930 ζούσε στην Κεντρική Ευρώπη, είχε όμως ελληνοαμερικάνο μάνατζερ. Ο Κβαριάνι είχε ρωσική παιδεία, ήταν όμως Γεωργιανός, γεννημένος στο Κουταΐσι. Δεν αποκλείεται να είχε φύγει από τη Γεωργία μετά την επικράτηση των μπολσεβίκων. Οι ελληνικές εφημερίδες της εποχής τον αναφέρουν Ρώσο, και μάλιστα Κοζάκο, διότι συνήθιζε να εμφανίζεται με κοζάκικη στολή με γεωργιανά διάσημα. (Ο Αλλουφάνης τον αναφέρει Ρωσοπολωνό, και πράγματι το 1933 ζούσε στη Βαρσοβία).
Ο αγώνας μεταξύ Λόντου και Κβαριάνι έγινε στο Παναθηναϊκό Στάδιο, αλλά όχι χωρίς περιπλοκές. Αρχικά είχε οριστεί να γίνει ο αγώνας στις 15 Οκτωβρίου. Ο Λόντος ήρθε πρώτος στα πάτρια εδάφη. Ο Κβαριάνι, που βρισκόταν στη Βαρσοβία, διάλεξε να έρθει αεροπορικώς στη Θεσσαλονίκη και από εκεί οδικώς στην Αθήνα, αλλά έγινε κακή συνεννόηση με την ΛΟΤ που θα διέθετε ειδικό αεροσκάφος (δεν υπήρχε γραμμή για Ελλάδα τότε και δεν είμαι καν βέβαιος αν υπήρχε τακτική αεροπορική συγκοινωνία στην Ελλάδα) κι έτσι ο αγώνας αναβλήθηκε για την επόμενη Κυριακή, 22 Οκτωβρίου. Τελικά ο αντίπαλος του Λόντου έφτασε στις 19 Οκτωβρίου.
Στη φωτογραφία παραπάνω δεν φαίνεται, αλλά ο Κβαριάνι είχε ξυρισμένο το κεφάλι. Το ρεπορτάζ τον χαρακτηρίζει «πανύψηλο» -εδώ πρέπει να προσθέσουμε «με τα μέτρα της εποχής», διότι μας πληροφορεί ότι «φθάνει το 1,84″. Την Παρασκευή 20.10.1933 οι δυο αντίπαλοι προπονήθηκαν στο Στάδιο, με χιλιάδες θεατές, έχοντας υποδεέστερους παλαιστές για αντιπάλους -βλέπουμε αριστερά τον Κβαριάνι (με το ξυρισμένο κεφάλι) να παλεύει προπονούμενος με τον (ελληνοαμερικάνο) Μάξο.
Tη μέρα του αγώνα, η εφημερίδα Ελεύθερος Άνθρωπος κυκλοφόρησε έχοντας σε πρωτοσέλιδο δυο άρθρα (!) των αντιπάλων. Ο Λόντος έδωσε συμβουλές στους νέους, ενώ ο Κβαριάνι στο δικό του κείμενο ανέλυσε γιατί προτιμάει την ελευθέρα πάλη από την ελληνορωμαϊκή και έπλεξε το εγκώμιο του αντιπάλου του. Το άρθρο του ήταν γραμμένο στα ρώσικα και μεταφράστηκε από την εφημερίδα.
Ο Λόντος και ο μάνατζερ του Κβαριάνι (ονόματι Τζον Κόντος) συμφώνησαν τους όρους του αγώνα, που θα είχε δίωρη διάρκεια, εκτός αν σημειωνόταν πτώση νωρίτερα. Ανάμεσα στα άλλα, απαγορευόταν «ο διά των δύο χειρών στραγγαλισμός» όπως και «το χώσιμο των δακτύλων εις την μύτη, το στόμα και τα μάτια».
Ο αγώνας έγινε, όπως είπαμε, την Κυριακή 22 Οκτωβρίου 1933 στο Παναθηναϊκό Στάδιο με «υπερεκατό» χιλιάδες θεατές, ανάμεσα στους οποίους ο Γ. Κονδύλης, ο Ελ. Βενιζέλος και ο Τιτουλέσκο, πρωθυπουργός της Ρουμανίας που βρισκόταν στη χώρα μας σε επίσημη επίσκεψη. Η μάχη ήταν αμφίρροπη αρχικά, αλλά σιγά σιγά ο Λόντος πήρε το πάνω χέρι και στο 47ο λεπτό μπόρεσε να εφαρμόσει το αεροπλανικό του κόλπο και να νικήσει τον αντίπαλό του.
Την επόμενη μέρα ο Ελεύθερος Άνθρωπος κυκλοφόρησε με άρθρα των δύο πρωταγωνιστών. «Πώς ενίκησα», ο Λόντος, «Διατί ηττήθην» ο Κβαριάνι, ενώ και ο διαιτητής ανέλυσε σε δικό του άρθρο το ματς. Ο Κβαριάνι απέδωσε την ήττα του πρώτα και κύρια στην ανωτερότητα του αντιπάλου του, αλλά σημείωνε επίσης ότι αν του είχε επιτραπεί να αγωνιστεί με τους αμερικανικούς κανόνες της ελεύθερης πάλης που περιλάμβαναν και χτυπήματα/λακτίσματα ίσως να είχε αποφύγει την ήττα ή τουλάχιστον να την είχε επιβραδύνει. Εδώ, η υπογραφή του Κβαριάνι, όπως δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα:
Ο Αλλού Φαν Μαρξ στο δικό του άρθρο είχε βρει γιουτουμπάκια με στιγμιότυπα από αγώνες του Κβαριάνι και του Λόντου με άλλους αντιπάλους, όχι όμως από τον μεταξύ τους αγώνα. Πάντως, κάποια κινηματογράφηση θα υπήρξε, διότι σε αγγελίες των επόμενων ημερών βλέπω ότι «η αυθεντική ταινία της γιγαντομαχίας» προβλήθηκε στους κινηματογράφους.
Bέβαια, η παροιμία λέει «κάθε θάμα τρεις ημέρες, το μεγάλο τέσσερις» κι έτσι η αναμέτρηση του Λόντου με τον Κβαριάνι εύλογα σταμάτησε να απασχολεί την επικαιρότητα -αν εξαιρέσουμε το τραγούδι που έγραψε λίγο αργότερα ο Μάρκος Βαμβακάρης.
Αλλά τι απόγινε ο… αιμοβόρος Κόλα Κβαριάνι; Δεν βρήκα στο Διαδίκτυο κάποιο στοιχείο για τη δραστηριότητά του προπολεμικά, αλλά, όπως λέει το άρθρο του στη Βικιπαίδεια, μετά τον πόλεμο τον βρίσκουμε, σαρανταπεντάρη πια, στις Ηνωμένες Πολιτείες, «επαγγελματία παλαιστή», που σημαίνει κατσέρ αφού wrestling είναι, θαρρώ, αυτό που λέμε κατς, δηλαδή το είδος πάλης (βάλτε αν θέλετε εισαγωγικά) που βασικά αποβλέπει στο θέαμα και στον χαβαλέ και γι΄αυτό άλλωστε το ασκούν παλαίμαχοι -Παπαλαζάρου εναντίον Ντιμπέστια, κατς σικέ όλα απάτη. Ο Κβαριάνι μάλιστα είχε το παρατσούκλι Nick the Wrestler.
Αργότερα, όπως διαβάζουμε, έγινε προπονητής άλλων παλαιστών.
Ωστόσο, ο Κβαριάνι είχε μια ιδιότητα μοναδική, που τον ξεχώριζε από κάθε άλλο παλαιστή: ήταν μανιώδης (και γερός) σκακιστής! Τις δεκαετίες του 1950 και του 1960 σύχναζε στη νιουγιορκέζικη σκακιστική λέσχη The Flea, και εκεί τον γνώρισε ο Στάνλεϊ Κιούμπρικ (Κούμπρικ τον λέμε τώρα που πήρε νερό το κουτάλι μας), ο οποίος ήταν επίσης μανιώδης ερασιτέχνης σκακιστής.
Ο Κιούμπρικ ανέθεσε στον Κβαριάνι έναν μικρό αλλά χαρακτηριστικό ρόλο στην καταπληκτική ταινία του The Killing, για την οποία βλέπω ότι ο ελληνικός τίτλος είναι «Το χρήμα της οργής» (κάτι που με παραξενεύει, επειδή όταν είχα δει την ταινία πριν από πολλά χρόνια νομίζω πως είχε τον αγγλικό τίτλο, αν και βέβαια μάλλον δεν θα θυμάμαι καλά).
Ουσιαστικά, ο Κβαριάνι θα έπαιζε τον εαυτό του, έναν ρωσικής καταγωγής παλαιστή-σκακιστή, ονόματι Μορίς Ομπουχόφ, τον οποίο τον προσλαμβάνει ο αρχηγός της συμμορίας για να ξεκινήσει έναν καβγά στο μπαρ του ιπποδρόμου για να αποσπάσει την προσοχή. Η σκηνή της συνεννόησης γυρίστηκε στη λέσχη The Flea, και όπως βλέπετε, στην αρχή ο Ομπουχόφ/Κβαριάνι παρακολουθεί (κιμπιτζάρει θα λέγαμε αφού είναι στη Νέα Υόρκη!) μια παρτίδα και τη σχολιάζει μάλλον καφενειακά.
Και η σκηνή του καβγά, όπου ο Κβαριάνι ξυλοφορτώνει καμιά δεκαριά, πριν τελικά τον βάλουν κάτω:
Σε άλλη ταινία δεν έπαιξε ο Κβαριάνι, αλλά αυτή η συμμετοχή του άρκεσε για να τον κάνει, σίγουρα πια, τον μοναδικό παλαιστή-σκακιστή-ηθοποιό στην ιστορία!
Ο Κόλα Κβαριάνι συνέχισε να παίζει σκάκι στη λέσχη, αλλά η λέσχη και η γειτονιά άλλαξαν καθώς πέρασαν τα χρόνια. Στη δεκαετία του 1970 ανέλαβαν καινούργιοι ιδιοκτήτες που έβαλαν μπιλιάρδα και ηλεκτρονικά, κι έτσι οι παλιοί σκακιστές θαμώνες συγχρωτίζονταν με νεαρούς της γειτονιάς.
Η συνύπαρξη στάθηκε μοιραία για τον βετεράνο παλαιστή. Τον Φλεβάρη του 1980, καθώς κατέβαινε τα σκαλιά της λέσχης, έπεσε πάνω σε πέντε νεαρούς μαύρους που ανέβαιναν. Κάτι του είπαν, κάτι τους είπε, και πιάστηκαν στα χέρια. Ακόμα και στα 77 του χρόνια, θα μπορούσε να κανονίσει έναν-δυο, αλλά όχι πέντε, παραπήγαινε. Τον άφησαν αναίσθητο κι έφυγαν -και λίγο αργότερα, στο νοσοκομείο, ο «αιμοβόρος Κοριάνι» άφηνε την τελευταία του πνοή. Ο Τζιμ Λόντος είχε φύγει πέντε χρόνια νωρίτερα, από καρδιά.
000000
Δημοσιεύτηκε στισ
Λες να μιμηθούν τον Πρωτοπαπαδάκη οι σημερινοί κυβερνήτες μας;
Αιχμηρός
Το Αναγκαστικό Δάνειο του 1922
Στις αρχές του 1922 οι οικονομικοί πόροι της Ελλάδας είχαν εξαντληθεί από το πόλεμο. Η χρηματοδότηση της Μικρασιατικής Εκστρατείας βρισκόταν σε κίνδυνο. Ήταν η περίοδος που οι Τούρκοι υπό τον Κεμάλ Ατατούρκ άρχισαν να έχουν το πάνω χέρι στις στρατιωτικές επιχειρήσεις.Η περιοδεία του πρωθυπουργού Δημητρίου Γούναρη (1867-1922) και του Υπουργού Εξωτερικών Γεωργίου Μπαλτατζή (1868-1922) στις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες για τη σύναψη δανείου δεν καρποφόρησε. Σε μία ύστατη προσπάθεια, στις 11 Φεβρουαρίου1922 ο Γούναρης συμφώνησε με ομάδα άγγλων κεφαλαιούχων για δάνειο ύψους 15.000.000 δραχμών, που όμως δεν εκταμιεύτηκε ποτέ.Μετά την επιστροφή του στην Αθήνα, στις 21 Φεβρουαρίου, ο Γούναρης έσπευσε να ενημερώσει τους στενούς συνεργάτες του σχετικά με την αποτυχία του ταξιδιού του στην Ευρώπη. Τους τόνισε ότι η χώρα χρειαζόταν επειγόντως πόρους, που δεν μπορούσαν να προέλθουν από τη χρονοβόρο διαδικασία της αύξησης της φορολογίας ή των δασμών.Μόλις ολοκληρώθηκε η ενημέρωση, έμεινε μόνος στο πρωθυπουργικό γραφείο με τον Υπουργό Οικονομικών και Επισιτισμού Πέτρο Πρωτοπαπαδάκη (1860-1922). Σύμφωνα με τον βιογράφο του, Αλέξανδρο Οικονόμου, ο Πρωτοπαπαδάκης σηκώθηκε από τη θέση του και απευθυνόμενος στον Γούναρη του είπε: «Δημητράκη, τα ηύρα τα λεπτά». Ο Γούναρης έμεινεν εμβρόντητος και τον εκοίταζε με ολάνοιχτα μάτια, χωρίς να αρθρώνη λέξιν. Ο Πρωτοπαπαδάκης, αντί άλλης εξηγήσεως, έβγαλε από το πορτοφόλι του εν εκατοντάδραχμον χαρτονόμισμα, το έκοψε εις δύο και επέδειξε τα τεμάχια κρατών αυτά προ των εκστατικών οφθαλμών του φίλου του. Ο Γούναρης δεν εκαταλάβαινε τι συμβαίνει. – Ενόμισα πως τρελλάθηκε, έλεγε κατόπιν. Αφού, λοιπόν, ο Πρωτοπαπαδάκης απήλαυσε το θέαμα, το οποίο παρείχε ο φίλος του, αποφάσισε να του εξηγήση το σχέδιόν του. Πλήρης θαυμασμού ο Γούναρης δια την ευφυά και απλουστάτην επινόησιν προσεπάθησεν εν τούτοις να εύρη κάθε πιθανήν αντίρρησιν διά την ορθότητα της εφαρμογής της. Και ηύρε, ως έλεγε, πολλάς, αλλ’ ουδεμία ηδύνατο να σταθή προ των επιχειρημάτων του Πρωτοπαπαδάκη. Απεδέχθη λοιπόν πλήρως το σχέδιόν του. Αμφότεροι ετήρησαν απόλυτον εχεμύθεια…». Επρόκειτο για ένα είδος εσωτερικού αναγκαστικού δανεισμού, με το πρωτότυπο μέτρο της διχοτόμησης του νομίσματος, της δραχμής εν προκειμένω.Ένα μήνα αργότερα, στις 21 Μαρτίου 1922, ο Πέτρος Πρωτοπαπαδάκης, μιλώντας από το βήμα της Βουλής για τον προϋπολογισμό του 1921-1922, αποκάλυψε το σχέδιό του για τη σύναψη αναγκαστικού εσωτερικού δανείου, επαναλαμβάνοντας την παράσταση που είχε δώσει ένα μήνα νωρίτερα ενώπιον του πρωθυπουργού Δημητρίου Γούναρη. Έβγαλε από την τσέπη του ένα χαρτονόμισμα και το επέδειξε στη Βουλή λέγοντας: «Ιδού κύριοι, έν εκατοντάδραχμον. Προς τα δεξιά είναι η εικών του Γεωργίου Σταύρου, προς τα αριστερά το Βασιλικόν Στέμμα. Ευθύς ως το νομοσχέδιον ψηφισθή θα διχοτομήσω το εκατοντάδραχμον (ο κύριος υπουργός βγάζει από το χαρτοφυλάκιόν του μίαν ψαλλίδα γραφείου και προ της εκθάμβου Βουλής κόπτει εις δύο το εις χείρας του χαρτονόμισμα). Και το τεμάχιον το φέρον την εικόνα του Γ. Σταύρου θα εξακολουθήση κυκλοφορούν ως νόμισμα 50 δραχμών, το δε έτερο ήμισυ-αφού το στέμμα-θα αποτελή ομολογίαν 50 δραχμών». Η έκπληκτη Βουλή δέχθηκε την αγόρευση Πρωτοπαπαδάκη με «διαμαρτυρίας, γέλωτας και ραγδαία χειροκροτήματα», όπως αναφέρονται στα Πρακτικά της σώματος.Το μέτρο της διχοτόμησης του χαρτονομίσματος προκάλεσε ζωηρή συζήτηση, τόσο εντός, όσο και εκτός του κοινοβουλίου. Υποστηρίχθηκε ότι εκλόνιζε την εμπιστοσύνη στο νόμισμα, ενώ σύμφωνα με τον Ριζοσπάστη έπληττε τα λαϊκά στρώματα του πληθυσμού. Ο πρωθυπουργός Δημήτριος Γούναρης παραδέχθηκε ότι το μέτρο παρουσίαζε πολλές αδυναμίες, αλλά ήταν το πιο ενδεδειγμένο για τις κρίσιμες στιγμές που περνούσε η χώρα, αφού εξωτερικό δάνειο δεν είχε εξασφαλισθεί και εσωτερικό δάνειο δεν μπορούσε να επιδιωχθεί με κλονισμένη την αξία του νομίσματος. Η φιλελεύθερη αντιπολίτευση ετάχθη κατά του νομοσχεδίου, αν και ο έμπειρος περί τα οικονομικά Εμμανουήλ Τσουδερόςπαραδέχθηκε τη «σοβαρότητα και το πολύπλοκο του θέματος».Οι εφημερίδες, κυρίως της συμπολίτευσης, τήρησαν αμήχανη στάση και η κυβέρνηση αναγκάστηκε να τις δωροδοκήσει για να υποστηρίξουν το αναγκαστικό δάνειο, όπως αναφέρει στο Ημερολόγιό του ο Ιωάννης Μεταξάς (Πέμπτη 24 Μαρτίου): «Αι εφημερίδες επληρώθησαν αδρότατα εκατό χιλιάδες εκάστη, αι βενιζελικαί, αφού εφάνησαν δεχόμεναι κατ’ αρχάς, ηρνήθησαν έπειτα. Το μέτρο της διχοτόμησης του νομίσματος χαρακτηρίστηκε «ηρωική δημοσιονομία» από τον διάσημο οικονομολόγο και κοινωνιολόγο Βιλφρέντο Παρέτο, ενώ επαινέθηκε από τον βρετανό πρωθυπουργό Ντέιβιντ Λόιντ Τζορτζ.Το νομοσχέδιο ψηφίσθηκε στις 25 Μαρτίου 1922 με ψήφους 151 έναντι 148 και η διχοτόμηση του νομίσματος έγινε νόμος του κράτους με αριθμό 2749. Από το αναγκαστικό δάνειο εξαιρέθηκαν οι ξένοι υπήκοοι και οι ξένες εταιρείες. Σύμφωνα με το νόμο, το μέτρο της διχοτόμησης του νομίσματος θα λειτουργούσε ως εξής: Οι κάτοχοι των χαρτονομισμάτων θα κρατούσαν το αριστερό κομμάτι (που ονομαζόταν στην καθομιλουμένη «Σταύρος», επειδή είχε χαραγμένο πάνω του το κεφάλι του Γεωργίου Σταύρου), το οποίο θα είχε την αξία των 50 δραχμών, και το δεξιό κομμάτι (που ονομαζόταν αντιστοίχως «στέμμα») θα επιστρεφόταν στην Εθνική Τράπεζα, η οποία θα έδινε μιαν απόδειξη (αργότερα θα τυπώνονταν κανονικοί τίτλοι που θα αντικαθιστούσαν την απόδειξη) για τη συμμετοχή τους στο αναγκαστικό δάνειο.Το επιτόκιο των ομολογιών ήταν αρκετά υψηλό, στο 7% (έναντι 4% των καταθέσεων ταμιευτηρίου), και αργότερα κατέβηκε στο 6,5%, ώστε τα χρήματα που θα εξοικονομούνταν, να μοιραστούν μέσω κληρώσεως, εν είδει λαχείου. Την εποχή εκείνη δεν υπήρχαν τυχερά παιχνίδια κι έτσι η κλήρωση αυτή είχε θετική απήχηση στα λαϊκά στρώματα του πληθυσμού.Το αναγκαστικό δάνειο του Πρωτοπαπαδάκη απέφερε στο Δημόσιο το σημαντικό ποσό των 1.550.000.000 δραχμών. Βοήθησε να αντιμετωπισθούν οι άμεσες ανάγκες έως το φθινόπωρο του 1922, αλλά δεν έλυσε το οικονομικό πρόβλημα της χώρας. Μετά τη μικρασιατική καταστροφή και την άφιξη των προσφύγων, ο εξωτερικός δανεισμός της χώρας έγινε επιτακτικός.ΠΗΓΗ: http://www.sansimera.gr/articles/490#ixzz3VOGVUv1N
Πριν από λίγο καιρό το ΒΒC έδειξε στο πρόγραμμά του ένα βίντεο-ντοκουμέντο από επεισόδια έξω από κάποιο ποδοσφαιρικό γήπεδο. Σε λιγότερο από μισή ώρα είχε πάρει στο τηλέφωνο την αστυνομία η μητέρα του ενός από τους πρωταγωνιστές για να πει ότι αναγνώρισε τον γιο της, λέγοντάς τους πού βρίσκεται για να πάνε και να τον συλλάβουν! Πείτε μου έναν ή μία στην Ελλάδα που θα έκανε το ίδιο…
Διάβασα εκατοντάδες απελπιστικά ομοιόμορφες απόψεις μετά την αυτοκτονία του Γιακουμάκη. Ολοι έτοιμοι να ρίξουν το ανάθεμα στους αυτουργούς, να συμπαρασταθούν στην οικογένεια, να εκφράσουν θλίψη, απελπισία ή ό,τι άλλο τους ερχόταν εκείνη την ώρα στο μυαλό. Κανένας δεν κατάφερε να μπει στην αιτία και να ρίξει μια μικρή ματιά στην Αγία Ελληνική Οικογένεια. Σ’ εκείνους που επειδή είναι γιος τους, κόρη τους, άνδρας τους, γυναίκα τους, αδερφός τους θεωρούν περίπου ιερό καθήκον να τον (την) προστατεύουν, οτιδήποτε κι αν έχει κάνει.
Μόλις λίγες μέρες πριν είχε σηκώσει μεγάλη συζήτηση η σύλληψη από την Αντιτρομοκρατική της μητέρας του Τσάκαλου επειδή φιλοξενούσε τη μικρή Αγγελική στο σπίτι της, στη Σαλαμίνα. «Τι πιο φυσιολογικό από το να κρύψει τη φίλη του γιου της! Δεν είναι δυνατόν να συλλαμβάνεται για κάτι που θα έκανε ο καθένας μας»… Ετσι ακριβώς: Ο καθένας μας!
Μια κοινωνία, συνηθισμένη να βάζει το κεφάλι στην άμμο, πιστεύοντας ότι θα κρύψει «τις πομπές της», όπως είναι η συνηθισμένη έκφραση από αρχαιοτάτων χρόνων
Υπάρχουν μια σειρά από πράγματα που θεωρούνται εντελώς φυσιολογικά. Κάθε τι, από παράνομο ή παράτυπο μέχρι ανήθικο ή χυδαίο, οι υπόλοιποι μέσα στο σπίτι θεωρούν υποχρέωσή τους να το κουκουλώσουν, αφού το δικό τους παιδί «είναι παιδί», «είναι καλό», «παρασύρθηκε», «αποδείχτηκε λιγάκι επιπόλαιο» και… «εντάξει, τόσα και τόσα γίνονται, τον δικό μας βρήκαν να πιάσουν».
Η περίπτωση του μικρού Αλεξ, που τον έφαγε το μαύρο σκοτάδι πριν από μερικά χρόνια στη Βέροια, συγκαλύπτεται ακόμη επειδή οι οικογένειες των πιτσιρικάδων, που στην πραγματικότητα βασάνιζαν καθημερινά ένα συμμαθητή τους, νιώθουν την οικογενειακή προστασία και αρνούνται να μιλήσουν. Κι όλο αυτό θεωρείται αυτονόητο σε μια κοινωνία, συνηθισμένη να βάζει το κεφάλι στην άμμο, πιστεύοντας ότι θα κρύψει «τις πομπές της», όπως είναι η συνηθισμένη έκφραση από αρχαιοτάτων χρόνων.
Ακόμη και βουλευτή είχαν βάλει μέσον κάποιοι για να τη βγάλουν στεγνά οι κανακάρηδές τους που είχαν κάνει χόμπι να ταλαιπωρούν (μέχρι θανάτου όπως αποδείχτηκε) ένα άλλο παιδί διαφορετικής λογικής, κουλτούρας και τρόπου σκέψης που εμφανίστηκε τελικά αδύναμο να τους αντιμετωπίσει και βρέθηκε νεκρό, επειδή ήταν αδύνατον να γίνει το ίδιο «λεβέντης» με τους άλλους.
Τελικά, ένα από τα πιο σάπια συστήματα στην ελληνική κοινωνία είναι «η οικογένειά μας». Και δεν εξαιρώ ούτε τον εαυτό μου. Οχι μόνο περιχαρακώνει μέσα σε τέσσερις τοίχους και πίσω από κλειστά παράθυρα όλα όσα θέλει να κρύψει, αλλά έχει αποδειχτεί πολλές φορές η μεγαλύτερη πηγή αναξιοκρατίας από την οποία ξεκινούν ένα σωρό κακά για τους υπόλοιπους που κι εκείνοι βολεύονται να μένουν στο «μην ασχολείσαι», «μην ανακατεύεσαι» και «να κοιτάς τη δουλειά σου».
Ο καθένας θεωρεί αυτονόητο καθήκον του να βάλει μέσον για να πάρει το δικό του παιδί εκείνη τη θεσούλα επειδή «δεν ξέρετε πόσο άξιος είναι». Το να υπάρχει κάποιος άλλος με περισσότερα προσόντα, αλλά χωρίς το απαραίτητο δόντι, ούτε που περνάει από τον νου. «Εντάξει ο δικός μας… Βολεύτηκε»!
Για τη θητεία στον στρατό δεν το συζητάμε, καθώς εκεί εξαντλούμε όλες τις άκρες που μπορούμε να βρούμε για να μην ταλαιπωρηθεί το αγόρι μας, σε βάρος φυσικά κάποιου άλλου, που κι αυτός θα ήθελε να έχει την ίδια μεταχείριση αλλά δεν μπορεί.
«Φυσιολογικές» καταστάσεις όλα αυτά, σε σημείο που όχι μόνο να μην ενοχλούν κανέναν, αλλά και να ενθαρρύνουν τα φαινόμενα κωλοπαιδισμού που συναντάμε καθημερινά δίπλα μας. Ετσι, όταν μέσα από τέτοιες νοοτροπίες και συμπεριφορές βγαίνουν τα τέρατα που μας απασχολούν κάθε τρεις και λίγο με διάφορες αφορμές, όλοι πέφτουμε από τα συνηθισμένα σύννεφα!
