Πειραιάς
Αναχωρήσεις
Απο τον Γιάννη τον Πενταμοδιανό η παρακάτω ανάρτηση,ΓΙΑΤΙ Ο ΧΡΙΣΤΟΦΟΡΟΣ ΚΟΛΟΜΒΟΣ ΑΝΑΚΑΛΥΨΕ ΤΗΝ ΑΜΕΡΙΚΗ;
ΠΟΛΥ ΑΠΛΑ, ΓΙΑΤΙ ΗΤΑΝ ΑΝΥΠΑΝΤΡΙΟΣ… Αν ο Χριστόφορος Κολόμβος είχε γυναίκα, θα είχε ακούσει τα παρακάτω…
ΠΟΛΥ ΑΠΛΑ, ΓΙΑΤΙ ΗΤΑΝ ΑΝΥΠΑΝΤΡΙΟΣ… Αν ο Χριστόφορος Κολόμβος είχε γυναίκα, θα είχε ακούσει τα παρακάτω…
– Και γιατί πρέπει να πας εσύ;- Τι; Δεν μπορούν να στείλουν κάποιον άλλον; Τι είσαι εσύ; Ο μοναδικός; Χωρίς εσένα δεν γίνεται; Δεν βλέπεις ότι σε εκμεταλλεύονται;- Εσύ δεν γνωρίζεις καλά ούτε την οικογένειά μου και πας να ανακαλύψεις το Νέο Κόσμο; Τι κρύβεις;- Ποια στρογγυλή Γη, μωρέ;- Τι; Θα πάνε μόνο άντρες; Σώπα!- Γιατί δεν μπορώ να έρθω κι εγώ; Αφού εσύ είσαι το αφεντικό. Εμένα ποτέ δεν με πας ταξίδια.- Αν βγεις από την πόρτα εγώ την ίδια στιγμή επιστρέφω στη μαμά μου.- Τι λες; Και η βασίλισσα θα πουλήσει τα κοσμήματα της για να ταξιδέψεις εσύ; Τι νομίζεις ότι είμαι, βλαμμένη; Τι τρέχει με σένα και αυτήν τη γριά;- Μην ντύνεσαι, διότι εσύ ΔΕΝ ΠΑΣ ΠΟΥΘΕΝΑ!!!
Από τον Γιάννη τον Πενταμοδιανό η παρακάτω ανάρτηση,
Πότε οι γονείς αναλαμβάνουν την προσωπική και κοινωνική τους ευθύνη στην ανάπτυξη του παιδιού;
Της Μαρίας Σμυρνάκη*
Όταν διαπνέονται από γνήσιο ενδιαφέρον και βαθιά αγάπη για το παιδί, που τολμούν να εκφράσουν. Όταν αποδέχονται την ουσία της ύπαρξής του χωρίς προϋποθέσεις. Όταν του προσφέρουν όλο το χώρο που χρειάζεται, ώστε να δοκιμάσει τις δυνατότητές του και να ανακαλύψει τις κλίσεις, τα ταλέντα του. Όταν του επιτρέπουν να αγωνίζεται έχοντας ως βάση τις δικές του κυρίως δυνάμεις. Όταν είναι διακριτικά «εκεί» σε κάθε βήμα και περισσότερο υποστηρικτικά δίπλα του, όποτε πραγματικά είναι αναγκαίο. Όταν του παρέχουν την ασφάλεια που χρειάζεται, ώστε να ξεπερνά τα άγχη και τους φόβους του, δίνοντας κάθε φορά έμφαση στους νέους στόχους της ανάπτυξής του. Όταν στη ματιά τους, καθώς τους αντικρίζει, εισπράττει την πίστη τους στις δυνατότητές του. Όταν το ενθαρρύνουν να χαίρεται τις στιγμές και τις νίκες του απολαμβάνοντας την ομορφιά της ζωής. Όταν το ενισχύουν να αποδέχεται και να αγκαλιάζει τις «ήττες» του σαν δώρα που έχουν να του διδάξουν τα πιο σημαντικά. Όταν αναγνωρίζουν και σέβονται τη μοναδικότητά του. Όταν μπορούν, για το καλό του παιδιού, να ξεπερνούν τις προσωπικές τους προσδοκίες, φιλοδοξίες ή προκαταλήψεις, οι οποίες συχνά προκύπτουν από τις ακάλυπτες συναισθηματικές τους ανάγκες, τις πιθανές τραυματικές εμπειρίες ή ανεκπλήρωτες επιθυμίες τους. Όταν τολμούν να κάνουν τις δικές τους υπερβάσεις βλέποντάς το παιδί περισσότερο σαν μια ξεχωριστή οντότητα, παρά ως προέκταση του εαυτού τους. Όταν καταφέρνουν να απελευθερωθούν από την ανάγκη τους να κατευθύνουν την πορεία και τον τρόπο ανάπτυξής του. Όταν είναι δεκτικοί σε επιλογές του, που το διαφοροποιούν από αυτούς, επιτρέποντας την αυτονόμησή του. Όταν με τις πράξεις τους υπερασπίζουν τις αξίες της εντιμότητας, της ειλικρίνειας, της αυθεντικότητας, του σεβασμού, της κατανόησης, της ταπεινότητας και της αγάπης. Όταν αντέχουν να φανερώσουν τις αδυναμίες τους και ξέρουν να αναλαμβάνουν τις ευθύνες τους. Όταν καταφέρνουν να είναι συνεπείς με τις δεσμεύσεις και το λόγο τους. Όταν οι ίδιοι δεν επαναπαύονται και αναζητούν να επενδύουν με νόημα ό,τι κάνουν. Όταν στις σχέσεις τους θέτουν τα όριά τους, κάτι που φυσικά δεν θα μπορούσαν να παραλείψουν στη σχέση τους με το παιδί. Όταν δεν σταματούν να κάνουν την αυτοκριτική τους βλέποντας κάθε εμπειρία ως ευκαιρία για μάθηση, αυτογνωσία, αυτοβελτίωση. Όταν, όσο και αν δυσκολεύονται στη δική τους ζωή, δε σταματούν ποτέ να αγωνίζονται, να ονειρεύονται και να ελπίζουν. Και γενικότερα, όταν η όλη στάση ζωής τους υποστηρίζει στην πράξη όλα αυτά που με λόγια θέλουν να του μεταδώσουν.
*Η Μαρία Σμυρνάκη είναι ψυχολόγος, Διδάκτωρ ΠΤΔΕ Πανεπιστημίου Κρήτης Θεραπευτικό Προσωπικό ΚΕΘΕΑ Αριάδνη
Οδός Κ Βάρναλη στην Πετρούπολη πριν 30 χρόνια …
Το μάθημα της πεταλούδας- Καζαντζάκης
Θυμήθηκα κάποιο πρωί,που είχα πετύχει σ’ένα πεύκο ένα κουκούλι πεταλούδας ,τη στιγμή που έσκαζε το τσόφλι κι ετοιμάζουνταν η μέσα ψυχή να προβάλει. Περίμενα,αργούσε κι εγώ βιαζόμουν. Έσκυψα τότε απάνω της κι άρχισα να τη ζεσταίνω με την ανάσα μου.
Τη ζέσταινα ανυπόμονα, και το θάμα άρχισε να ξετυλίγεται μπροστά μου, με γοργό ρυθμό. Το τσόφλι άνοιξε όλο, η πεταλούδα πρόβαλε. Μα ποτέ δε θα ξεχάσω τη φρίκη μου,τα φτερά της έμεναν σγουρά,αξεδίπλωτα όλο όλο της το κορμάκι έτρεμε και μάχουνταν να τα ξετυλίξει. Μα δεν μπορούσε, μαχόμουν κι εγώ με την ανάσα μου να την βοηθήσω.Του κάκου ,είχε ανάγκη από υπομονετικό ωρίμασμα και ξετύλιγμα μέσα στον ήλιο και τώρα πια ήταν αργά. Η πνοή μου είχε ζορίσει την πεταλούδα να ξεπροβάλει πριν της ώρας, ζαρωμένη κι εφταμηνίτικη. Βγήκε αμέστωτη,κουνήθηκε απελπισμένη και σε λίγο πέθανε στην παλάμη μου.Το πουπουλένιο κουφάρι αυτό της πεταλούδας θαρρώ πως είναι το μεγαλύτερο βάρος που έχω στη συνείδησή μου. Και να, σήμερα κατάλαβα βαθιά..Είναι θανάσιμο αμάρτημα να βιάζεις τους αιώνιους νόμους, έχεις χρέος ν’ ακολουθείς τον αθάνατο ρυθμό μ’ εμπιστοσύνη.Η μικρή ετούτη πεταλούδα, που σκότωσα γιατί παραβιάστηκα να την αναστήσω,ας ήταν να πετούσε πάντα μπροστά μου και να μου δείχνει το δρόμο.Κι έτσι μια πεταλούδα που πρόωρα πέθανε να βοηθήσει μιαν αδερφή της,μιαν ανθρώπινη ψυχή,να μη βιάζεται και να προφτάσει να ξετυλίξει με αργό ρυθμό τις φτερούγες! ~ Νίκος Καζαντζάκης.
_______ Πηγή: panoramanews.grby Αντικλείδι , http://antikleidi.com
Συναφές: Η πεταλούδα και η ψυχήH κάμπια που έγινε πεταλούδαΗ κοσμοθεωρία του Ν. Καζαντζάκη
Από τον Γιάννη τον Πενταμοδιανό
ΑΓΩΝΙΖΟΥ !!!
Δεν έχει τόσο σημασία το ανέπεσες,αλλά το πόσο γρήγορα θασηκωθείς. Άγιος δεν είναι ο αναμάρτητος,αλλά αυτός που αγωνίζεται. Ο «πίπτων καί ἐγειρόμενος». Που μπορεί να πέσει χίλιες φορέςαλλά και χίλιες
Δεν υπάρχουν πια αληθινοί πολιτικοί
Συχνά λέγεται ότι δεν υπάρχουν πια πραγματικοί πολιτικοί, αλλά δεν κατανοούνται τα αίτια αυτού του γεγονότος και επιπλέον μπορεί να ενυπάρχουν σε αυτή τη διαπίστωση πλάνες ως προς το ποιος είναι μεγάλος ως πολιτικός.
Ένας μεγάλος πολιτικός είναι ένα πολύ σπάνιο φαινόμενο που δεν έχει σχέση με τη μιντιακή προβολή εικόνας ή με τη φανατική προσκόλληση σε ιδεολογίες και πρόσωπα. Είναι ένας πολιτικός που μπορεί να ωθήσει τα πράγματα είτε στο μέλλον ως φίλος της ανθρωπότητας είτε στο παρελθόν ως εχθρός της.
Αλλά θα μείνουμε στον πολιτικό ως φίλο της ανθρωπότητας που θα είναι το θέμα του σύντομου αυτού άρθρου.
Το σίγουρο είναι ότι το γεγονός αυτής της απουσίας πολιτικών είναι συναφές με την παρακμή της εποχής μας. Αλλά ακόμη και αυτό είναι ειπωμένο από όλες σχεδόν τις γενιές που θεωρούσαν πως οι νεότερες γενιές κατέστρεφαν το παλιό και ότι αυτό το παλιό ήταν καλύτερο. Όμως αυτό δεν ήταν αληθές. Υπό την κυριαρχία του φόβου του θανάτου κάθε τι παλιό και γνώριμο φαίνεται ασφαλέστερο και κάθε τι νεότερο επισφαλές και απορριπτέο. Και αυτό που φαίνεται σαν καταστροφή συχνά δεν είναι παρά η παρέλευση ενός πράγματος, όταν αυτό όπως είναι δεν έχει πια να προσφέρει στη ζωή τίποτε άλλο. Αν ο άνθρωπος είχε ξεπεράσει τον φόβο και την ιδιοτέλεια, αντί για την καταστροφή θα είχαμε απλώς μία χαρούμενη και ηθελημένη αλλαγή. Όταν όμως η αλλαγή γίνεται αθέλητα, τότε υπάρχει οδύνη.
Το πρόβλημα με τις αλλαγές είναι ότι, όταν παρέρχεται το ήδη εξαντλημένο παρελθόν, μπορεί και να μην υπάρχει ένα καλύτερο όραμα για το μέλλον ή μια προσδοκία για ένα τέτοιο όραμα. Το μέλλον όμως δεν πρέπει να διαπνέεται από τις δυνάμεις καταστροφής, αλλά από δυνάμεις καλυτέρευσης και πνευματικής αναγέννησης του ανθρώπου. Για να υπερισχύσουν αυτές οι δυνάμεις, πρέπει και ο άνθρωπος να μεταμορφώσει τα κριτήρια της ζωής του και επομένως τα κίνητρά του προς το καλύτερο.
Έλληνας που επέζησε από τη σφαγή στο Δίστομο καλεσμένος γερμανικής εκπομπής που σατιρίζει την τρόικα.
Ένα ανέλπιστο σύμμαχο βρήκε η Ελλάδα στους αγώνες που δίνει τόσο για να κατανοηθεί η κατάσταση στην οποία έχει περιέλθει η χώρα τα τελευταία έξι χρόνια από τις πολιτικές της τρόικας όσο και στην διεκδίκηση των πολεμικών αποζημιώσεων.
Πρόκειται για το σόου Die Anstalt (To Ινστιτούτο) που προβάλλεται από ZDF, το δεύτερο κανάλι της κρατικής (!) τηλεόρασης της Γερμανίας. Η επόμενη εκπομπή με αντικείμενο την Ελλάδα, η οποία θα προβληθεί από την γερμανική τηλεόραση αύριο Τρίτη, έχει ήδη «ανέβει» στο ίντερνετ.
Από τα 50 λεπτά που διαρκεί το σόου ξεχωρίζουν δύο ενότητες.
Στην πρώτη παρουσιάζεται με τον πλέον παραστατικό και σατυρικό τρόπο η κατάσταση που έχει περιέλθει Ελλάδα, η οποία εμφανίζεται ως μία ταβέρνα η οποία λειτουργεί υπό τις οδηγίες της τρόικα ενώ στο δεύτερο μέρος θίγεται με πολύ καυστικό και συγκινητικό τρόπο το θέμα των γερμανικών αποζημιώσεων.
Παρόν στην εκπομπή είναι και ο επιζών από το Δίστομο, Αργύρης Σφουντούρης, του οποίου οι Γερμανοί εκτέλεσαν και τους δύο γονείς και αρκετούς συγγενείς. Το Die Anstalt πηγαίνοντας κόντρα στις λαϊκιστικές φωνές της Γερμανίας έχει επανειλημμένα και στο παρελθόν παρουσιάσει το ελληνικό πρόβλημα από μία διαφορετική οπτική. Στην αυριανή εκπομπή – η οποία αναμένεται να προκαλέσει αντιδράσεις – οι παραγωγοί καταλήγουν στο συμπέρασμα ότι δεν είναι μόνο οι Έλληνες οι οποίοι πρέπει να πληρώσουν τα χρέη τους αλλά και οι Γερμανοί, χωρίς τρικ…
Ποιος είναι ο Αργύρης Σφουντούρης Ο Αργύρης Σφουντούρης γεννήθηκε το 1940 στο Δίστομο. Σε πολύ μικρή ηλικία στις 10 Ιουνίου 1944 έχασε τους γονείς του, που εκτελέσθηκαν από τα Γερμανικά στρατεύματα των SS κατά την διάρκεια της γερμανικής κατοχής στην Ελλάδα. Μεταξύ των 218 εκτελεσθέντων, 32 έφεραν το επίθετο Σφουντούρης. Ο μικρός τότε Αργύρης, έφθασε στην Αθήνα, όπου περιπλανήθηκε σε διάφορα ορφανοτροφεία επί τρία χρόνια, μαζί με χιλιάδες άλλα ορφανά παιδιά, αθώα θύματα της ιδίας γερμανικής κατοχής. Το 1949, ήταν ένας από τα 10 παιδιά που ταξίδεψαν στην Ελβετία στο ίδρυμα Πεσταλότσι, που σκοπός του είναι να στεγάζει παιδιά χωρίς οικογένεια. Γρήγορα ξεχώρισε για την ευστροφία του μυαλού του.
Φοίτησε στο γυμνάσιο και στην συνέχεια στο Πολυτεχνείο της Ζυρίχης Μαθηματικά, Πυρηνική Φυσική και Αστροφυσική. Παράλληλα έγραφε ποιήματα και δοκίμια. Μετέφρασε στην γερμανική γλώσσα, διάφορους Έλληνες ποιητές όπως Κ. Καβάφη, Γ. Σεφέρη, Ι. Ρίτσο, Ο. Ελύτη κ.α. Την περίοδο της δικτατορίας στην Ελλάδα, εκδίδει στην Ελβετία ένα πολιτιστικό περιοδικό στην ελληνική και γερμανική γλώσσα. Διδάσκει σε διάφορα γυμνάσια της περιοχής της Ζυρίχης.
Μετά από 40 χρόνια αποφασίζει μια ριζική αλλαγή στην ζωή του. Πηγαίνει στο Νεπάλ, στην Σομαλία και στην Ινδονησία όπου για 10 περίπου χρόνια βοηθάει ενεργά στην αναδιοργάνωση τους. Επιστρέφοντας στην Ευρώπη βρίσκει τη Γερμανία ενωμένη, καθώς εν τω μεταξύ οι κάτοικοι του Βερολίνου είδαν το τείχος που τους χώριζε από τον δυτικό κόσμο να πέφτει, δημιουργώντας μία καινούργια κατάσταση στην χώρα.
Με την επανένωση της Γερμανίας αρχίζει μία περίοδος με δυνατότητες απολογισμού και καταμέτρησης των θυμάτων πολέμου. Ο Αργύρης Σφουντούρης οργανώνει το 1994 στους Δελφούς, μία «Σύνοδο για την ειρήνη», στην οποία κάλεσε και Γερμανούς πολιτικούς, εκ των οποίων όμως δεν παρευρέθη κανείς. Μετά από πολλές ανεπιτυχείς απόπειρες για συζήτηση με τις Γερμανικές Αρχές, το 1995 μαζί με τις τρεις επιζώσες αδερφές του, ζητούν δικαίωση με νόμιμη διαδικασία.
Η καταγγελία και οι ακόλουθες εφέσεις δεν έφεραν κανένα θετικό αποτέλεσμα και οι υποθέσεις ακόμα εκκρεμούν στο δικαστήριο της πόλεως Καρλσρούε της Γερμανίας.
Πριν από μερικά χρόνια, ο Ελβετός σκηνοθέτης Στέφαν Χάουπτ αποφάσισε να ανεβάσει την «Ασκητική» του Νίκου Καζαντζάκη στη Ζυρίχη. Χρειαζόταν έναν Έλληνα, όχι απαραιτήτως ηθοποιό, για να διαβάσει αποσπάσματα του έργου. Συναντήθηκε με τον Αργύρη Σφουντούρη, ο οποίος -συμπτωματικά- ήταν ο μεταφραστής της «Ασκητικής» στα γερμανικά. Έτσι, δημιουργήθηκε η ταινία «Ένα τραγούδι για τον Αργύρη».
στορική αποστολή της NASA -Εφυγαν οι πρώτοι άνθρωποι που θα μείνουν στο Διεθνή Διαστημικό σταθμό ένα χρόνο
Δύο Ρώσοι και ένας Αμερικανός έφτασαν στο Διεθνή Διαστημικό Σταθμό, σε μία ιστορική αποστολή της NASA. Οι δύο από αυτούς, θα μείνουν για ένα χρόνο μακριά από τη Γη.
Ο Μίκαϊλ Κορνιένκο και ο Σκοτ Κέλι θα περάσουν 342 ημέρες σε τροχιά, σχεδόν διπλάσιο διάστημα από τη συνηθισμένη αποστολή στο Διεθνή Διαστημικό Σταθμό. Μαζί τους είναι και ο Γκενάντι Παντάλκα, που θα μείνει εκεί για έξι μήνες.Αυτή είναι η πρώτη απόπειρα που κάνει η NASA για την παραμονή στο διάστημα για ένα χρόνο. Τέσσερις Ρώσοι έχουν περάσει ένα χρόνο ή περισσότερο στο διάστημα, όλοι τους στο σοβιετικό σταθμό Mir.Στόχος της αποστολής να καταγραφούν οι συνέπειες που έχει στο ανθρώπινο σώμα μία παρατεταμένη περίοδος σε συνθήκες έλλειψης βαρύτητας, ένα καθοριστικό βήμα για την εποίκιση άλλων πλανητών. Ο δίδυμος αδερφός του Κέλι, Μαρκ, ένας συνταξιοδοτημένος αστροναύτης, συμφώνησε να πάρει μέρος στο πρόγραμμα, καθώς θα υποβάλλεται στα ίδια ιατρικά πειράματα με τον αδερφό του, προκειμένου να βοηθήσει τους επιστήμονες να βγάλουν ένα πιο ασφαλές συμπέρασμα για τις συνέπειες της ζωής στο διάστημα.Τα οστά και οι μύες γίνονται πιο αδύναμα εξαιτίας της έλλειψης βαρύτητας, όπως και το ανοσοποιητικό σύστημα. Επίσης, τα σωματικά υγρά επηρεάζονται, αυξάνοντας την πίεση στον εγκέφαλο και τα μάτια.Η NASA δεν έχει κρατήσει κανέναν στο διάστημα για πάνω από επτά συνεχείς μήνες. Οι Ρώσοι κατέχουν το ρεκόρ, με την παραμονή 14 μηνών μακριά από τη Γη, το οποίο σημείωσε ο Βαλερί Πολιάκοφ, όταν έμεινε στον παλιό διαστημικό σταθμό Mir το 1994-1995. Αρκεοί ακόμη Ρώσοι έχουν περάσει 8-12 μήνες εκεί, αλλά μόνο ένας από όλους αυτούς είναι ακόμη ζωντανός.
Η Χριστίνα είναι από τις πιο ταξιδιάρικες και αισιόδοξες ψυχές που έχω γνωρίσει ποτέ. Ίσως γι’ αυτό να είναι και τόσο αξιολάτρευτη. Ντυμένη στα λευκά και με ένα πελώριο χαμόγελο, μας αφηγείται πώς μαζί με τις τρεις αδερφές της, αποφάσισαν να δημιουργήσουν έναν ιστότοπο με στόχο να αναδείξουν όλη την Ελλάδα τόσο στους Έλληνες όσο και στους ξένους. Και μέχρι στιγμής τα έχουν καταφέρει πολύ καλά.
Όλα ξεκίνησαν όταν η Εύη, η Χριστίνα, η Σοφία και η Λένα –εμψυχωτής της όλης υπόθεσης- είδαν ότι στην Ελλάδα δεν υπάρχει κάτι που να σε βοηθά να βρεις τα «διαμάντια» κάθε περιοχής –πράγμα που είναι διαθέσιμο στο εξωτερικό. «Ταξιδεύαμε πολύ στην Ελλάδα και στο εξωτερικό και βλέπαμε ότι κάτι λείπει από την Ελλάδα, ότι υπάρχει ένα κενό» λέει η Χριστίνα. «Ουσιαστικά θέλαμε να καλύψουμε και την ανάγκη που είχαμε εμείς οι ίδιες. Θέλαμε να αναδείξουμε το φωτεινό πρόσωπο της Ελλάδας. Από το να περιμένουμε να το κάνει κάποιος άλλος, αποφασίσαμε να το κάνουμε εμείς. Έβαλε καθεμία την δική της πινελιά, γνώση και τελειομανία και δημιουργήσαμε το wondergreece. Καθεμία είχε τη δουλειά της οπότε το wondergreece προέκυψε πιο πολύ από την ανάγκη που είχαμε εμείς οι ίδιες να δημιουργήσουμε κάτι. Σκέψου ότι την πρώτη περίοδο που κάναμε brainstorming, είχαμε μετατρέψει την τραπεζαρία της μαμάς σε ένα τεράστιο γραφείο με χαρτιά παντού –μέχρι και στους τοίχους- και κάναμε ατέλειωτες συζητήσεις. Το site μάλιστα δεν στήθηκε στην Αθήνα αλλά στο Μεσολόγγι, από όπου και καταγόμαστε. Θέλαμε να στήσουμε το site εκεί γιατί αγαπάμε την επαρχία. Μάλιστα, αν το φόρτο εργασίας που είχαμε εκεί, το είχαμε στην Αθήνα, μπορεί και να είχαμε απογοητευτεί και σταματήσει. Ήταν άλλοι οι ρυθμοί και όλοι μας υποστήριξαν ώστε να υλοποιήσουμε την ιδέα».
Το wondergreece σου επιτρέπει ουσιαστικά να περιηγηθείς εύκολα και γρήγορα σε κάθε μέρος της Ελλάδας, να πληροφορηθείς για τα πάντα –από παραλίες μέχρι εκκλησίες και φεστιβάλ- να εμπνευστείς για το πού θες να πας και τι να κάνεις, να οργανώσεις το ταξίδι σου, να κάνεις κράτηση και όλα αυτά να τα έχεις και στο κινητό, το tablet ή το laptop σου μέσω της εφαρμογής «plan your trip» που έφεραν τα κορίτσια για πρώτη φορά στην Ελλάδα. «Θέλαμε να διευκολύνουμε τον ταξιδιώτη ώστε να μπορεί να βρει τα πάντα για τον προορισμό του ή ακόμα να βρει και προορισμό. Δημιουργήσαμε το site για να μπορεί καθένας να εμπνευστεί, να πάρει την πληροφορία, να οργανώσει το ταξίδι του, να κάνει κρατήσεις και να υλοποιήσει το ταξίδι του. Το «plan your trip» σου δίνει ουσιαστικά τη δυνατότητα να δημιουργήσεις τον δικό σου προσωπικό ταξιδιωτικό οδηγό. Σαν εφαρμογή ωφελεί πολύ και τον ελληνικό τουριστικό κλάδο γιατί δημιουργείται μια αλυσίδα ξενοδόχων-εστιατόρων και λοιπών τουριστικών επιχειρηματιών».
«Δεν ήταν ρίσκο να ξεκινήσετε κάτι τόσο μεγάλο από το μηδέν;». «Όλα τα πράγματα είναι ρίσκο. Όταν όμως αγαπάς κάτι και έχεις ένα όραμα, το προχωράς και το υποστηρίζεις. Εμείς επενδύσαμε άπειρες ώρες και δεν μετανιώνουμε λεπτό. Μέχρι στιγμής ακούμε πολύ καλά λόγια. Ο κόσμος καταλαβαίνει την ποιότητα, την αγάπη, τη φροντίδα και τον ρομαντισμό με τον οποίο το στήσαμε όλο αυτό. Αγαπάμε πολύ τη χώρα μας. Εγώ έχω ζήσει και στο Μπαλί και στην Ιρλανδία. Πάντα όμως σκεφτόμουν ότι την ποιότητα ζωής της Ελλάδας δεν θα την βρεις πουθενά. Υπάρχει μια ελευθερία που δεν την έχω αισθανθεί αλλού. Στην Ελλάδα δεν νιώθεις ποτέ άβολα ή αφιλόξενα. Όλα είναι πολύ γλυκά και αγκαλιάζουν πολύ όμορφα τον ταξιδιώτη. Ήξερα λοιπόν ότι αν έκανα κάτι, θα το έκανα για την Ελλάδα. Η Ελλάδα, αν βρεις τον τρόπο σου, είναι ό,τι καλύτερο. Έχουμε τον καλύτερο τόπο και τελευταία, γίνονται πολύ όμορφα πράγματα».
Η Χριστίνα έχει γυρίσει όλη την Ελλάδα και έχει ταξιδέψει πολύ στο εξωτερικό. «Αν κάποιος είναι να επενδύσει σε κάτι, τα ταξίδια είναι η μεγαλύτερη επένδυση» μας λέει. «Βλέπω ότι όταν επιστρέφω από ένα ταξίδι, επιστρέφω με διαφορετική ενέργεια και κάθε φορά η οπτική μου γωνία έχει γυρίσει μερικές μοίρες».
«Ποιες περιοχές της Ελλάδας έχουν την μεγαλύτερη τουριστική άνθηση;». «Η ηπειρωτική Ελλάδα, ο οινοτουρισμός και ο εναλλακτικός τουρισμός έχουν πολύ έντονη ανάπτυξη τελευταία. Η Φολέγανδρος επίσης διανύει τα καλύτερά της χρόνια. Και η Αθήνα έχει ανέβει πολύ. Το city break έπιασε. Δεν υπάρχει άλλη πόλη με τέτοιο πλούτο και τέτοια γραφικότητα».
«Τι ονειρεύεσαι;». «Ονειρεύομαι να κάνουμε πράξη αυτό που έχουμε σαν όραμα, την ομαδοποίηση. Θέλουμε να φέρουμε το μήνυμα της δυναμικής της Ελλάδας και το φωτεινό της πρόσωπο. Αυτό πρέπει να το κάνουμε όλοι μαζί ομαδικά και αλληλοϋποστηριζόμενα. Στόχος μας είναι να αναδείξουμε τις ομορφιές της χώρας μας. Έχει ξεκινήσει αυτή η στροφή και αυτό μας χαροποιεί».
Κείμενο: Μαίρη Βαμβακά
Φωτογραφίες: Elizabeth Rovit
Φωτογραφίες: Elizabeth Rovit
Για την αντιγραφή
Αιχμηρός
Ο Δράκος και η Θλίψη – Πως να αντιμετωπίζουμε τη θλίψη και το θρήνο στη ζωή μας
Κάποτε υπήρχε ένα χωριό ψηλά σ’ ένα βουνό, με λιγοστούς κατοίκους, γύρω στις εκατό οικογένειες. Αυτοί οι άνθρωποι ζούσαν πολύ αρμονικά και ευτυχισμένα μεταξύ τους. Ποτέ δεν αντιμετώπιζαν προβλήματα, ήταν πάντα γελαστοί και αισιόδοξοι.
Μια μέρα, εμφανίστηκε στο χωριό ένας δράκος. Κατέβηκε από τα βουνά και εγκαταστάθηκε σε μια σπηλιά πάνω από τα σπίτια τους. Κάθε τόσο κατέβαινε στο χωριό και έτρωγε από έναν χωρικό — άντρα, γυναίκα, παιδί, δεν έκανε διακρίσεις. Οι χωρικοί είχαν πανικοβληθεί, δεν ήξεραν πώς να τον αντιμετωπίσουν. Ο ένας μετά τον άλλον οι πιο γενναίοι άντρες του χωριού οπλίζονταν και πήγαιναν να παλέψουν μαζί του. Όμως ο δράκος πάντα νικούσε και τους σκότωνε.Οργάνωσαν μια ομάδα επίθεσης από δέκα άντρες, οπλισμένους με μαχαίρια και κάθε λογής όπλα και του επιτέθηκαν στη φωλιά του. Ο δράκος, με μια ανάσα-φωτιά, τους έκαψε όλους μονομιάς. Όταν πια είχαν απελπιστεί, μάζεψαν τα υπάρχοντα τους και μετακόμισαν σε ένα γειτονικό χωριό εκεί κοντά. Ο δράκος όμως τους ακολούθησε και εξακολουθούσε να τους επιτίθεται και να τους σκοτώνει έναν-έναν.Τότε, εμφανίστηκε στο χωριό ένας άντρας νέος, κοντούλης και αδύνατος και τους είπε: “Εγώ θα σκοτώσω το δράκο”.Όλοι γέλασαν μαζί του και τον κορόιδεψαν έμοιαζε στη δύναμη με μικρό παιδί!“Θα σε κάνει μια χαψιά”, του έλεγαν. Εκείνος όμως —Μέμος ήταν τ’ όνομα του— πήρε ένα μικρό μαχαίρι, ένα μπουκάλι νερό και ένα κομμάτι ψωμί και ξεκίνησε για τη φωλιά του δράκου.
Πλησίασε αργά και αθόρυβα, για να μην τον πάρει χαμπάρι, και του έστησε καραούλι. Περίμενε μέχρι να νυχτώσει για τα καλά και, όταν ο δράκος αποκοιμήθηκε και άρχισε να ροχαλίζει, πήδηξε γρήγορα γρήγορα μέσα στο στόμα του και κατέβηκε στην κοιλιά του. Εκεί κάθισε ήσυχα σε μια γωνιά, έβγαλε το μαχαίρι από τη ζώνη του και άρχισε να κόβει την κοιλιά του δράκου από μέσα. Κάθε μέρα που περνούσε έκοβε κι από ένα μικρό κομματάκι.Ο δράκος, που ήταν τεράστιος, στην αρχή δεν καταλάβαίνε τίποτε. Ύστερα από λίγες μέρες, άρχισε να έχει αφόρητους πόνους και να μην μπορεί πια να φάει. Ο Μέμος, με υπομονή και επιμονή, έκοβε κάθε μέρα και λίγο περισσότερο από την κοιλιά του. Ακόμα κι όταν σώθηκε το νερό και το ψωμί που είχε πάρει μαζί του, εκείνος, εξαντλημένος και πεινασμένος, συνέχιζε να κόβει.Οι χωρικοί πίστεψαν ότι ο Μέμος είχε πεθάνει, ότι τον είχε φάει ο δράκος, όπως τους υπόλοιπους. Έλεγαν μάλιστα ότι ήταν τόσο ανόητος αυτός, που πήγε και μπήκε μόνος του στο στόμα του δράκου! Καθώς περνούσαν οι μέρες και ο δράκος δεν έκανε πια επιθέσεις, παραξενεύτηκαν.Μετά από ένα μήνα, μαζεύτηκαν όλοι έξω από τη σπηλιά του δράκου και τον παρακολουθούσαν να σφαδάζει από τους πόνους, να χτυπιέται, να βγάζει φωτιές, αλλά χωρίς να μπορεί να σηκωθεί.Και ξαφνικά, ο δράκος ξεψύχησε μ’ ένα εκκωφαντικό αγκομαχητό. Άνοιξε τότε η κοιλιά του και βγήκε από μέσα ο Μέμος! Οι χωρικοί έμειναν άφωνοι για λίγο και ύστερα άρχισαν να ζητωκραυγάζουν και να χειροκροτούν τον ήρωα τους. Τον σήκωσαν στα χέρια και τον οδήγησαν στην πλατεία του χωριού για να του αποδώσουν τις τιμές που του έπρεπαν.Αφού του έδωσαν να πιει νερό και να φάει καλά, τον ρώτησαν πώς τα κατάφερε, ένας τόσος δα ανθρωπάκος, να σκοτώσει το δράκο, κάτι που δεν είχαν καταφέρει δέκα δυνατοί άντρες μαζί. Και ο Μέμος τους είπε: “Το μυστικό είναι να μπεις μέσα στο θεριό, πριν προλάβει εκείνο να σε φάει. Να μπεις με τη θέληση σου, καλά προετοιμασμένος και να έχεις υπομονή κι επιμονή. Θα σου πάρει καιρό, αλλά τελικά θα καταφέρεις να το σκοτώσεις. Όταν είσαι μέσα του ζωντανός, δεν μπορεί να σε πολεμήσει. Ο χρόνος είναι ο σύμμαχος σου. Το μόνο που χρειάζεσαι είναι ένα μικρό μαχαίρι”».
Η Μαρίνα έμεινε για λίγο σιωπηλή και μετά του είπε:«Υπέροχη ιστορία, Αλέκο μου, πραγματικά. Δε νομίζω όμως πως καταλαβαίνω τι θες να μου πεις».«Ο δράκος, Μαρίνα, είναι η θλίψη, το πένθος. Μπορεί να παρουσιαστεί στη ζωή σου εντελώς ξαφνικά και αν δεν ξέρεις πώς να το αντιμετωπίσεις, θα σε φάει. Αν προσπαθήσεις να το αγνοήσεις, είσαι σίγουρα χαμένος. Αν πάλι πας να το πολεμήσεις βιαστικά και να το χτυπήσεις ενώ είσαι απ’ έξω, θα σε νικήσει. Ο μόνος τρόπος να το νικήσεις είναι να μπεις μέσα του και να το πολεμήσεις μεθοδικά. Κάθε μέρα κι από λίγο. Με υπομονή και επιμονή. Το μαχαίρι του Μέμου είναι η δύναμη της θέλησης που έχει ο καθένας μας. Και ο χρόνος ο σύμμαχος μας. Καταλαβαίνεις τώρα;»
~ Απόσπασμα από το βιβλίο “Το παιδί της αγάπης” (Εκδόσεις Ψυχογιός) Πηγή: sfentona.grby Αντικλείδι , http://antikleidi.com