Ώρα Ασφάλισης: Ώρα για τα προβλήματα του ΟΑΕΕ
- Κάθε Πέμπτη στις 20:00 και κάθε Κυριακή στις 18:30 σε επανάληψη στο Extra Channel
- Κάθε Παρασκευή στις 18.00 στη Θεσσαλονίκη στο τηλεοπτικό κανάλι Extra
- Κάθε Κυριακή στις 18.30 στην Δυτική Ελλάδα στο τηλεοπτικό κανάλι ΝΕΤ Πελοποννήσου.
Ο Ευάγγελος Σπύρου, ο Κώστας Μπερτσιάς, και η δημοσιογραφική ομάδα του nextdeal.gr και του «Ασφαλιστικού ΝΑΙ» με τον Λάμπρο Καραγεώργο, τον Κωστή Σπύρου και τους υπόλοιπους συνεργάτες, παρουσιάζουν επίκαιρα και χρηστικά θέματα της κοινωνικής και ιδιωτικής ασφάλισης.Στείλτε ερωτήσεις, απορίες, καταγγελίες, προτάσεις, απόψεις, γνώμες στο [email protected] και στο [email protected].
Γιατί δεν ‘παράγουμε’ πια μεγάλες ιδέες ?
βομβαρδίζει καθημερινά. Πόση από αυτή την πληροφορία είναι χρήσιμη και
σε πόσο βάθος προλαβαίνουμε να την επεξεργαστούμε ώστε να την
αξιοποιήσουμε ? Που οφείλεται η φτώχεια στην παραγωγή νέων ιδεών ? Σε
αυτά τα ερωτήματα επιχειρεί να απαντήσει το παρακάτω άρθρο.
περιοδικού “The Atlantic” παρουσιάζονται οι “14 μεγαλύτερες ιδέες του
έτους”. Πάρτε βαθιά ανάσα. Αυτές οι λίστες συμπεριλαμβάνουν τις εξής
ιδέες:
- στην 6η θέση “Wall Street: ίδια κατάσταση όπως πάντα” ,
- στην 2η θέση “Τίποτα δε μένει κρυφό”,
- και στην 1η θέση η μεγαλύτερη απ’ όλες για τη χρονιά “Η άνοδος της
μεσαίας τάξης” που αναφέρεται στις αναπτυσσόμενες οικονομίες :
Βραζιλία, Ρωσία, Ινδία και Κίνα.
καμία από αυτές τις ιδέες δε σας κόβουν όντως την ανάσα. Στην
πραγματικότητα τίποτα απ’ αυτά δεν είναι ιδέες. Είναι περισσότερο
παρατηρήσεις. Αλλά κανείς δεν μπορεί να κατηγορήσει το Atlantic ότι
λανθασμένα δημοσίευσε κοινοτοπίες αντί για πνευματώδη οράματα. Οι ιδέες
απλά δεν είναι ότι είχαμε συνηθίσει να είναι στο παρελθόν. Οι
ιδέες κάποτε μπορούσαν να ανάψουν τις σπίθες διαμαχών, να διεγείρουν τη
σκέψη, να υποκινήσουν επαναστάσεις και να αλλάξουν θεμελιωδώς τον τρόπο
που βλέπουμε και αντιλαμβανόμαστε τον κόσμο.
και να κάνουν τους στοχαστές τους επιφανείς. Ακόμα και οι ίδιες οι ιδέες
μπορούσαν να γίνουν διάσημες. Μια μεγάλη ιδέα μπορούσε να καλύψει το
εξώφυλλο του Time, και διάφοροι διανοούμενοι θα ήταν προσκεκλημένοι να
μιλάνε ως αργά σε εκπομπές στην τηλεόραση.

στις μέρες μας δεν είναι γιατί δεν είμαστε τόσο έξυπνοι, αλλά γιατί δε
νοιαζόμαστε για αυτές τόσο, όσο οι παλιότεροι από εμάς. Στην
πραγματικότητα, ζούμε σε έναν κόσμο που μεγάλες και προκλητικές ιδέες
δεν μπορούν να επιφέρουν άμεσα κέρδος, οπότε δίνεται μικρή αξία σε
αυτές. Λιγότεροι άνθρωποι τις παράγουν, ενώ διαδίδονται με μεγάλη
δυσκολία,παρά την ύπαρξη του Ίντερνετ. Οι τολμηρές ιδέες θεωρούνται
παρελθόν.
μια εποχή μετα-διαφωτισμού στην οποία η λογική, η επιστήμη, η απόδειξη,
το τεκμηριωμένο επιχείρημα, η συζήτηση ,έχουν χάσει τη μάχη σε πολλούς
τομείς (και γενικότερα στον κοινωνικό) από τη δεισιδαιμονία, την πίστη,
την άποψη και τον μονοδογματισμό. Ενώ συνεχίζουμε να κάνουμε τεράστιες
προόδους στην τεχνολογία, μπορεί και να είμαστε η πρώτη γενιά που
γυρνάει πίσω το ρολόι των εποχών.

Ο μετα-διαφωτισμός αναφέρεται σε έναν τρόπο σκέψης που δεν αναπτύσσει τις τεχνικές της λογικής σκέψης.
Υπάρχει μια απομάκρυνση των πανεπιστημίων από την κοινωνία
και ενθαρρύνεται η μεγαλύτερη εξειδίκευση. Καλύτερα να γεμίσουν οι
γλάστρες με φυτά, παρά να φυτευτεί ένα ολόκληρο δάσος με δέντρα.
Η παρουσία του πνευματικού κόσμου στα μέσα μαζικής ενημέρωσης δεν
είναι υψηλού επιπέδου. Και υπάρχει επίσης μια νέα οπτική κουλτούρα
(βίντεο, εικόνες) που ήρθε στο προσκήνιο και αφορά κυρίως τους νέους ,
μια κουλτούρα στην οποία οι ιδέες είναι πιο δύσκολο να εκφραστούν.
Αλλά οι παράγοντες αυτοί, που ξεκίνησαν δεκαετίες νωρίτερα, ήταν
προάγγελοι ενός ανερχόμενου διαφορετικού κόσμου, παρά οι κύριες αιτίες
δημιουργίας του. Η κύρια αιτία μπορεί να είναι η ίδια η
πληροφορία. Σε μια εποχή που γνωρίζουμε περισσότερα από ποτέ, δε
νοιαζόμαστε τόσο γι’ αυτά.
Ζούμε στην περίφημη εποχή της πληροφορίας. Χάρη στο Ιντερνετ, έχουμε
άμεση πρόσβαση σε ο,τιδήποτε θα ήθελε κανείς να ξέρει. Είμαστε σίγουρα η
καλύτερα ενημερωμένη και καλά πληροφορημένη γενιά στην ιστορία,
τουλάχιστον ποσοτικά. Υπάρχουν τρισεκατομμύρια τρισεκατομμυρίων bytes.
Και αυτό είναι το ζήτημα. Στο παρελθόν συγκεντρώναμε πληροφορίες όχι μόνο για να γνωρίζουμε τα πράγματα. Αυτό ήταν μόνο η αρχή.
Μαζεύαμε πληροφορίες για να τις μετατρέψουμε σε κάτι σπουδαιότερο από
τα γεγονότα και τελικά κάτι πιο χρήσιμο – σε ιδέες που βγάζαμε απ’ο
αυτές ένα νόημα. Επιδιώκαμε όχι μόνο να ψηλαφίσουμε τον κόσμο, αλλά να
τον κατανοήσουμε πλήρως, κάτι που είναι και η κινητήριος δύναμη των
ιδεών. Οι μεγάλες ιδέες εξηγούν τον κόσμο μας.
μέσα παραγωγής και τα κοινωνικοπολιτικά μας συστήματα. Ο Φρόιντ μας
δίδαξε να εξερευνούμε τον εσωτερικό μας κόσμο ως έναν τρόπο κατανόησης
των συναισθημάτων μας και των συμπεριφορών μας. O Αϊνστάιν ξανάγραψε τη
φυσική. Πιο πρόσφατα, ο Μακ Λούαν μελέτησε τη φύση της σύγχρονης
επικοινωνίας και την επίδρασή της στη ζωή μας. Αυτές οι ιδέες μας έδωσαν
τη δυνατότητα να θέσουμε το μυαλό και τη σκέψη μας γύρω από την ύπαρξή
μας στην προσπάθεια να απαντήσουμε στα μεγάλα ερωτηματικά που ταλανίζουν
τη ζωή μας.
σπόρος για να φυτρώσουν ιδέες, από την περασμένη δεκαετία γίνεται αγώνας
γι’ αυτές. Είμαστε σαν αγρότες που έχουν πολύ σιτάρι για να φτιάξουν
αλεύρι. Έχουμε πλημμυρίσει με τόσες πολλές πληροφορίες που δεν έχουμε το χρόνο να τις επεξεργαστούμε ακόμα και αν το θέλαμε. Και οι περισσότεροι από μας δεν το θέλουμε.
εξουθενωτική. Τι κάνει ο καθένας από τους φίλους μας αυτή τη στιγμή, τι
θα κάνει μετά, με ποιον βγαίνουν οι διασημότητες ή τι θα φορέσουν, ποιο
βίντεο έχει τις πιο πολλές προβολές στο Youtube. Στην
πραγματικότητα ζούμε σε ένα σύννεφο πληροφοριών, κάτι ανάλογο του νόμου
του Gresham στην οικονομία, που οι ασήμαντες πληροφορίες υπερκαλύπτουν
τις σημαντικές, τις σπρώχνουν προς τα έξω.
συνδεδεμένοι με τους “φίλους” μας. Οι ιδέες είναι ‘αέρας’, μη πρακτικές,
πολλή δουλειά για μικρή ανταμοιβή. Όλοι μιλάνε συνήθως για προσωπικές
πληροφορίες. “Που πας; Τι κάνεις; Με ποιόν είσαι;” Αυτές είναι οι
μεγάλες ερωτήσεις του σήμερα.
Παρ’ όλο που υπάρχουν σελίδες και blog αφιερωμένα στις ιδέες, το
Twitter, το Facebook, το Myspace, το Flickr κ.α, οι πιο δημοφιλείς
σελίδες στον Ιστό είναι ανταλλαγείς πληροφοριών, σχεδιασμένες
έτσι ώστε να ικανοποιούν την ακόρεστη πείνα για πληροφόρηση. Με
πληροφορίες όμως που δεν ενδείκνυνται για την παραγωγή ιδεών. Είναι σε
μεγάλο βαθμό άχρηστες εκτός από τις φορές που κάνουν τον κάτοχό τους να
νιώθει καλά πληροφορημένος. Φυσικά, θα μπορούσε κάποιος να
διαφωνήσει με τα λεγόμενα και να ισχυριστεί ότι αυτές οι σελίδες
προσφέρονται για συζητήσεις (που οι προηγούμενες γενιές δεν είχαν απλά
το μέσο για να κάνουν) και αυτές οι συζητήσεις θα μπορούσαν να παράγουν
μεγάλες ιδέες και θα είχε δίκιο.
λόγος είναι ότι οι υπηρεσίες κοινωνικής δικτύωσης που είναι μεν το
επικρατέστερο μέσο επικοινωνίας των νέων, υποσκελίζουν ( ή
παραγκωνίζουν) το γραπτό λόγο, ο οποίος ευθύνεται για τη σύλληψη και
αναπαραγωγή ιδεών. Και ένας άλλος, ότι αυτές οι υπηρεσίες προκαλούν
συνήθειες εχθρικές σε ότι αφορά τη σκέψη. Αντί για θεωρίες, υποθέσεις
και τρανές διαμάχες, έχουμε άμεσα ‘τιτιβίσματα’ (μηνύματα στο Twitter)
των 140 χαρακτήρων σχετικά με το τι φάγαμε και τις εκπομπές που είδαμε
στην τηλεόραση. Μπορεί οι σελίδες κοινωνικής δικτύωσης να
διευρύνουν τον κύκλο γνωριμιών κάποιου και να τον φέρουν κοντά σε πιο
μακρινούς και απρόσιτους ανθρώπους, παρόλα’ αυτά δε διευρύνουν τους
πνευματικούς του ορίζοντες. Και όντως η φλυαρία σ’ αυτές τις
σελίδες τείνει να συρρικνώσει τον κόσμο σε επίπεδο εαυτού (αυτιστικό),
ενώ αντίθετα η οργανωμένη σκέψη που μεταφράζεται σε λέξεις και λείπει
από αυτές τείνει να βελτιώσει την αντίληψή.
συχνά στον Yogi Berra, ότι “δεν μπορείς να σκεφτείς και να δράσεις την
ίδια στιγμή”, μπορούμε να πούμε ότι “δεν μπορείς να σκεφτείς και να
στείλεις tweet την ίδια στιγμή”. Όχι επειδή είναι αδύνατο να
πραγματοποιούνται πολλά πράγματα συγχρόνως από κάποιον άνθρωπο, αλλά
γιατί το tweeting, που είναι ο “ορισμός της συντόμευσης” περιέχοντας
γνώμες χωρίς επιχειρήματα και μικρές περιγραφές των δραστηριοτήτων της
καθημερινότητας, είναι ένα είδος απόσπασης της προσοχής και αποτροπής
της σκέψης.
που δε σκέφτεται, στην ίδια την κοινωνία είναι τεράστιες. Οι ιδέες δεν
είναι απλά νοητικά παιχνίδια. Έχουν πρακτικές επιδράσεις.
θρηνούσε για την αίσθηση που είχε ότι ο κόσμος της τέχνης αφέθηκε να
παραπαίει, εξαιτίας της απουσίας μεγάλων κριτικών όπως οι Harold
Rosenberg και Clement Greenberg. Της απουσίας της παροχής θεωριών για
την τέχνη που θα την έκαναν να καρποφορήσει. Ένας άλλος φίλος
ισχυρίστηκε κάτι παρόμοιο για την πολιτική. Όσο τα κόμματα αντιμάχονταν
για το πόσο θα κόψουν τον προϋπολογισμό που βρίσκονταν οι John Rawlses
και Robert Nozicks που μπορούσαν να ανυψώσουν την συζήτηση;

ίδιο για τα οικονομικά, οπου ο John Maynard Keynes παραμένει το κέντρο
των συζητήσεων περίπου 80 χρόνια αφότου πρότεινε τη θεωρία του
(goverment pump priming). Αυτό δε σημαίνει ότι διάδοχοι των
προαναφερθέντων δεν υπάρχουν, απλά αν υπάρχουν δε τους έχει δοθεί τόση
σημασία σε μια κουλτούρα που δεν έχει θέση για ιδέες. Ειδικότερα για
μεγάλες, ενθουσιώδεις και επικίνδυνες. Και αυτό είναι αλήθεια, είτε
αυτές προέρχονται από ακαδημαϊκούς είτε από άλλους που δεν ανήκουν σε
κορυφαίους οργανισμούς, και προκαλούν τη συμβατική λογική. Όλοι οι σκεπτόμενοι άνθρωποι είναι θύματα αυτού του ξεχειλίσματος πληροφοριών, όπως και οι ιδέες τους.
κοινωνικές επιστήμες, όπως ο ψυχολόγος Steven Pinker που έχει
συμπεριλάβει τα πάντα στις θεωρίες του από την πηγή της γλώσσας μέχρι το
ρόλο των γονιδίων στη φύση του ανθρώπου. Όπως επίσης ο βιολόγος Richard
Dawkins που είχε μεγάλες και αμφιλεγόμενες ιδέες σε όλα, από την
ιδιοτέλεια μέχρι το Θεό. Και ο ψυχολόγος Johnathan Haidt που έχει
αναλύσει διαφορετικά ηθικά συστήματα και έχει καταλήξει σε συναρπαστικά
αποτελέσματα της σχέσης ηθικής και πολιτικών πεποιθήσεων. Αλλά επειδή
είναι επιστήμονες και εμπειριστές και όχι κάποιοι που προωθούν γενικές
γνώσεις σε επίπεδο ανθρωπιστικών σπουδών -το επίπεδο στο οποίο οι ιδέες
γίνονται αμέσως δημοφιλείς- υποφέρουν από μια διπλή “κατάρα”. ¨Όχι μόνο
την “κατάρα” εναντίον των ιδεών γενικότερα, αλλά αυτήν εναντίον της
επιστήμης. Η οποία επιστήμη θεωρείται από τα media ως μυστηριακό είδος στην καλύτερη περίπτωση, ακατανόητη στη χειρότερη.
Μία γενιά πριν, αυτοί οι άνθρωποι θα είχαν βρει το δρόμο τους σε
διάσημα περιοδικά και στις οθόνες της τηλεόρασης. Τώρα είναι
παραγκωνισμένοι από την “αόρατη” ροή των πληροφοριών.
λένε πως οι μεγάλες ιδέες έχουν μεταναστέψει στο χώρο της αγοράς, αλλά
υπάρχει μια συντριπτική διαφορά ανάμεσα στις εφευρέσεις που προορίζονται
για το κέρδος, και τις πνευματικά προκλητικές σκέψεις. Οι
επιχειρηματίες έχουν πολλές ιδέες και μερικοί όπως ο Steven Jobs της
Apple έχουν επιδείξει τις λαμπρότερες στον τομέα των εφευρέσεων.
μπορεί να έχουν αλλάξει τον τρόπο που ζούμε, σπανίως επηρεάζουν τον
τρόπο που σκεφτόμαστε. Είναι υλικές, όχι ιδεατές. Και αυτοί που
στοχάζονται όλο και λιγοστεύουν και η κατάσταση δεν πρόκειται να αλλάξει
σύντομα.
πληροφοριών, τόσο αδιάφοροι για οτιδήποτε πέραν των εαυτών μας και των
στενών κύκλων των “φίλων” μας, για οτιδήποτε δεν μπορούμε να
μοιραστούμε μαζί τους που ακόμα o Marx ή ο Nietzsche να εμφανίζονταν
μπροστά μας, εκτοξεύοντας ο καθένας τις ιδέες του, κανείς δε θα τους
έδινε την παραμικρή σημασία. Και σίγουρα όχι τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης
τα οποία έχουν μάθει να υπηρετούν αυτόν το ναρκισσισμό μας.
Γιατί οι κορυφές των ψηλών βουνών, ακόμα και στους τροπικούς, είναι πάντα χιονισμένες;
Καθώς ο ήλιος φωτίζει τη Γη, το φως του περνάει μέσα από την ατμόσφαιρα η οποία είναι αρκετά διάφανη, όπως άλλωστε θα έχεις μαντέψει από το γεγονός ότι… βλέπεις τον ήλιο. Το φως λοιπόν φτάνει μέχρι την επιφάνεια της Γης δίχως να του έχει συμβεί τίποτα συναρπαστικό στη διαδρομή. Κατόπιν οι διαφόρων μορφών επιφάνειες — οι ωκεανοί, τα δάση, οι έρημοι, οι οροφές των αυτοκινήτων, οι πλάτες των λουόμενων — απορροφούν το φως του ηλίου και θερμαίνονται από αυτό (ενίοτε μαυρίζουν κιόλας). Αυτό μετατρέπει την επιφάνεια της Γης σ’ ένα γιγαντιαίο, ζεστό «καλοριφέρ» που ακτινοβολεί τη θερμότητά του, ζεσταίνοντας τα πάντα γύρω του — όπως πχ. τον αέρα από πάνω του — κατά τον ίδιο τρόπο που ζεσταίνεσαι εσύ δίπλα σε ένα καλοριφέρ.Είναι ευκόλως εννοούμενο, λοιπόν, ότι όσο πιο κοντά θα βρίσκεσαι στην επιφάνεια της Γης, που ακτινοβολεί θερμική ενέργεια, τόσο περισσότερο θα ζεσταίνεσαι από αυτή, ακριβώς όπως ζεσταίνεσαι περισσότερο όσο πιο κοντά βρίσκεσαι σ’ ένα καλοριφέρ. Έτσι, λοιπόν, ο αέρας που εφάπτεται με την επιφάνεια της Γης είναι και ο πιο ζεστός, ενώ όσο πιο πολύ απομακρύνεται από την επιφάνεια της τόσο πιο κρύος θα γίνεται — μέχρι που, γύρω στα 3.000 μέτρα ύψος, όλη η βροχόπτωση θα πέφτει με τη μορφή χιονιού, οπότε τα χιόνια δε θα λιώνουν σχεδόν ποτέ.(Ένας δευτερεύων λόγος για τον οποίο κάνει κρύο στα ορεινά είναι ότι, καθώς οι αέριες μάζες ανεβαίνουν τις ραχούλες και τις βουνοπλαγιές, διαστέλλονται λόγω της χαμηλότερης ατμοσφαιρικής πίεσης και, όταν τα αέρια δια-στέλλονται, γίνονται πιο ψυχρά. )Πώς ακριβώς όμως η επιφάνεια της Γης, έχοντας θερμανθεί η ίδια από τον ήλιο, μεταδίδει τη θερμότητα αυτή στον αέρα από πάνω της; Κυρίως μέσω ακτινοβολίας — με τον ίδιο τρόπο δηλαδή που ένα καλοριφέρ ζεσταίνει εσένα. Η ακτινοβολία όμως δεν είναι ο μόνος τρόπος μετάδοσης της θερμότητας από μία ζεστή σε μία κρύα ουσία. Η θερμότητα μεταδίδεται επίσης με αγωγή και με μεταφορά. Ας ρίξουμε μια γρήγορη ματιά σ’ αυτούς τους δυο μηχανισμούς.
(Συμβουλή: Η θερμότητα αυτή θα παραμείνει μέσα στο δέρμα σου και θα συνεχίσει να σου προκαλεί πόνο για πολύ περισσότερο χρόνο απ’ όσο μπορείς να φανταστείς, γιατί το δέρμα είναι κακός αγωγός της θερμότητας. Σε ένα ελαφρύ έγκαυμα, απομακρύνεις τη θερμότητα απ’ το χέρι σου όσο το δυνατόν πιο γρήγορα ρίχνοντας πάνω του άφθονο κρύο νερό.)Μετάδοση με μεταφορά (γνωστή και ως μετάδοση ή διάδοση): Όταν ανοίξεις την πόρτα του φούρνου για να ρίξεις μια ματιά στο ταψί με το αρνάκι και νιώσεις μια ριπή καυτού αέρα να σε χτυπάει στο πρόσωπο, αυτό που μετέφερε τη θερμότητα από το φούρνο σε εσένα ήταν ο καυτός αέρας. Στη μεταφορά, η θερμότητα… μεταφέρεται μέσω ενός κινούμενου ρευστού, όπως είναι ο αέρας ή το νερό. Στην προκειμένη περίπτωση η θερμότητα χρησιμοποίησε τον αέρα. Όταν ο θερμός αέρας ανεβαίνει μέσα στην ατμόσφαιρα , η θερμότητα ανεβαίνει μαζί του λόγω της μεταφοράς. Οι λεγόμενοι «φούρνοι ρεύματος αέρα» είναι κανονικοί φούρνοι με ανεμιστήρες στο εσωτερικό τους που, επιτυγχάνοντας την κυκλοφορία του καυτού αέρα, επιταχύνουν το μαγείρεμα.Μετάδοση με ακτινοβολία: Φαντάσου ότι βρίσκεσαι απέναντι από ένα καμίνι σιδηρουργείου. Η κάψα του σε χτυπάει στο πρόσωπο από την άλλη άκρη του εργαστηρίου, όμως εσύ οότε ακουμπάς σε κάτι (όποτε δεν είναι αγωγή) ούτε νιώθεις κάποιο ρεύμα αέρα (οπότε δεν είναι ούτε μεταφορά) .Τι είναι; Η θερμότητα εδώ σε φτάνει μέσω ακτινοβολίας: υπέρυθρης ακτινοβολίας, συγκεκριμένα.Η υπέρυθρη είναι μια μορφή ηλεκτρομαγνητικής ακτινοβολίας, ακριβώς δηλαδή ό,τι είναι και το ορατό φως, με τη διαφορά ότι, λόγω μεγαλύτερου μήκους κύματος, το ανθρώπινο μάτι δεν μπορεί να τη δει. Το χαρακτηριστικό, που κάνει τις υπέρυθρες ακτινοβολίες μοναδικές, είναι ότι το μήκος κύματός τους είναι ακριβώς αυτό που οι περισσότερες ουσίες μπορούν να απορροφήσουν, οι οποίες, «καταπίνοντας» την ενέργεια της ακτινοβολίας, τη μετατρέπουν σε θερμική. Η υπέρυθρη ακτινοβολία δεν είναι θερμότητα αυτή καθαυτή, παρότι σε πολλά βιβλία θα διαβάσεις ακριβώς αυτό. Προσωπικά την ονομάζω «θερμότητα εν κινήσει». Εκπέμπεται από θερμά σώματα και μεταδίδεται στο χώρο με την ταχύτητα του φωτός, όμως δεν πρόκειται ποτέ να μετατραπεί σε θερμότητα εάν δεν πέσει επάνω σε μία ουσία η οποία θα την απορροφήσει. Μονάχα η ύλη μπορεί να είναι θερμή, γιατί η θερμότητα σχετίζεται με την κίνηση των μορίων και οι ακτινοβολίες… δεν έχουν μόρια.
Ο αέρας τελικά συνεχίζει να ψύχεται δίχως όριο καθώς αυξάνει το υψόμετρο;
Πώς είναι δυνατόν όμως αυτό;
Για να τελειώσουμε όμως τις καθ’ ύψος εξερευνήσεις μας, τι να γίνεται πέρα από την ατμόσφαιρα; Έχεις ακούσει φαντάζομαι ότι η θερμοκρασία στο διάστημα είναι εκπληκτικά χαμηλή, έτσι δεν είναι; Ε λοιπόν όχι, δεν είναι.
Απόσπασμα από το βιβλίο: Ρόμπερτ Λ. Γουόλκε – Τι είπε ο Αϊνστάιν στον κουρέα τουby Αντικλείδι , http://antikleidi.com












