Ώρα Ασφάλισης: Ώρα για τα προβλήματα του ΟΑΕΕ

Ώρα Ασφάλισης: Ώρα για τα προβλήματα του ΟΑΕΕ
Τα προβλήματα του Οργανισμού Ασφάλισης Ελευθέρων Επαγγελματιών θα συζητηθούν στην τηλεοπτική εκπομπή «Ώρα Ασφάλισης» που θα προβληθεί την Πέμπτη 21 Μαΐου.Καλεσμένοι της εκπομπής θα είναι ο Πρόεδρος του Επαγγελματικού Επιμελητηρίου Αθηνών κ. Γιάννης Χατζηθεοδοσίου και ο δικηγόρος, εταίρος του δικηγορικού γραφείου Κρεμαλής κ. Γιώργος Κουτσούκος. Η συζήτηση θα περιστραφεί γύρω από τα προβλήματα που αντιμετωπίζει ο ΟΑΕΕ και αξίζει να σημειωθεί ότι γίνεται λίγες μέρες μετά την επίσκεψη που έκανε ο Πρόεδρος του ΟΑΕΕ κ. Αναστάσιος Πετρόπουλος στο ΕΕΑ.Η «Ώρα Ασφάλισης» είναι η μοναδική εκπομπή της ελληνικής τηλεόρασης που ασχολείται με τα θέματα της δημόσιας και της ιδιωτικής ασφάλισης.Συντονιστείτε με την «Ώρα Ασφάλισης»:

  • Κάθε Πέμπτη στις 20:00 και κάθε Κυριακή στις 18:30 σε επανάληψη στο Extra Channel
  • Κάθε Παρασκευή στις 18.00 στη Θεσσαλονίκη στο τηλεοπτικό κανάλι Extra
  • Κάθε Κυριακή στις 18.30 στην Δυτική Ελλάδα στο τηλεοπτικό κανάλι ΝΕΤ Πελοποννήσου.

Ο Ευάγγελος Σπύρου, ο Κώστας Μπερτσιάς, και η δημοσιογραφική ομάδα του nextdeal.gr και του «Ασφαλιστικού ΝΑΙ» με τον Λάμπρο Καραγεώργο, τον Κωστή Σπύρου και τους υπόλοιπους συνεργάτες, παρουσιάζουν επίκαιρα και χρηστικά θέματα της κοινωνικής και ιδιωτικής ασφάλισης.Στείλτε ερωτήσεις, απορίες, καταγγελίες, προτάσεις, απόψεις, γνώμες στο [email protected] και στο [email protected].

Γιατί δεν ‘παράγουμε’ πια μεγάλες ιδέες ?

Τεράστιος όγκος πληροφορίας μας
βομβαρδίζει καθημερινά. Πόση από αυτή την πληροφορία είναι χρήσιμη και
σε πόσο βάθος  προλαβαίνουμε να την επεξεργαστούμε ώστε να την
αξιοποιήσουμε ?  Που οφείλεται η φτώχεια στην παραγωγή νέων ιδεών ? Σε
αυτά τα ερωτήματα επιχειρεί να απαντήσει το παρακάτω άρθρο.

______
“Στα τεύχη Ιουλίου και Αυγούστου του
περιοδικού “The Atlantic” παρουσιάζονται οι “14 μεγαλύτερες ιδέες του
έτους”. Πάρτε βαθιά ανάσα. Αυτές οι λίστες συμπεριλαμβάνουν τις εξής
ιδέες:
  • στην 6η θέση “Wall Street: ίδια κατάσταση όπως πάντα” ,
  • στην 2η θέση “Τίποτα δε μένει κρυφό”,
  • και στην 1η θέση η μεγαλύτερη απ’ όλες για τη χρονιά “Η άνοδος της
    μεσαίας τάξης” που αναφέρεται στις αναπτυσσόμενες οικονομίες :
     Βραζιλία, Ρωσία, Ινδία και Κίνα.
Τώρα εκπνεύστε. Μπορεί να φαίνεται οτι
καμία από αυτές τις ιδέες δε σας κόβουν όντως την ανάσα. Στην
πραγματικότητα τίποτα απ’ αυτά δεν είναι ιδέες. Είναι περισσότερο
παρατηρήσεις. Αλλά κανείς δεν μπορεί να κατηγορήσει το Atlantic ότι
λανθασμένα δημοσίευσε κοινοτοπίες αντί για πνευματώδη οράματα. Οι ιδέες
απλά δεν είναι ότι είχαμε συνηθίσει να είναι στο παρελθόν. Οι
ιδέες κάποτε μπορούσαν να ανάψουν τις σπίθες διαμαχών, να διεγείρουν τη
σκέψη, να υποκινήσουν επαναστάσεις και να αλλάξουν θεμελιωδώς τον τρόπο
που βλέπουμε και αντιλαμβανόμαστε τον κόσμο.
Μπορούσαν να διεισδύσουν σε κουλτούρες
και να κάνουν τους στοχαστές τους επιφανείς. Ακόμα και οι ίδιες οι ιδέες
μπορούσαν να γίνουν διάσημες.  Μια μεγάλη ιδέα μπορούσε να καλύψει το
εξώφυλλο του Time, και διάφοροι διανοούμενοι θα ήταν προσκεκλημένοι να
μιλάνε ως αργά σε εκπομπές στην τηλεόραση.
 
Αν οι ιδέες μας δείχνουν ‘μικρότερες’
στις μέρες μας δεν είναι γιατί δεν είμαστε τόσο έξυπνοι, αλλά γιατί δε
νοιαζόμαστε για αυτές τόσο, όσο οι παλιότεροι από εμάς. Στην
πραγματικότητα, ζούμε σε έναν κόσμο που μεγάλες και προκλητικές ιδέες
δεν μπορούν να επιφέρουν άμεσα κέρδος, οπότε δίνεται μικρή αξία σε
αυτές. Λιγότεροι άνθρωποι τις παράγουν, ενώ  διαδίδονται με μεγάλη
δυσκολία,παρά την ύπαρξη του Ίντερνετ. Οι τολμηρές ιδέες θεωρούνται
παρελθόν.
Δεν είναι μυστικό οτι ζούμε σε
μια εποχή μετα-διαφωτισμού στην οποία η λογική, η επιστήμη, η απόδειξη,
το τεκμηριωμένο επιχείρημα, η συζήτηση ,έχουν χάσει τη μάχη σε πολλούς
τομείς (και γενικότερα στον κοινωνικό) από τη δεισιδαιμονία, την πίστη,
την άποψη και τον μονοδογματισμό. Ενώ συνεχίζουμε να κάνουμε τεράστιες
προόδους στην τεχνολογία, μπορεί και να είμαστε η πρώτη γενιά που
γυρνάει πίσω το ρολόι των εποχών.

Ο μετα-διαφωτισμός αναφέρεται σε έναν τρόπο σκέψης που δεν αναπτύσσει τις τεχνικές της λογικής σκέψης.
Πολλοί παράγοντες συνέβαλαν σε αυτό.
Υπάρχει μια απομάκρυνση των πανεπιστημίων από την κοινωνία
 και ενθαρρύνεται η  μεγαλύτερη εξειδίκευση. Καλύτερα να γεμίσουν οι
γλάστρες με φυτά, παρά να φυτευτεί ένα ολόκληρο δάσος με δέντρα.

Η παρουσία του πνευματικού κόσμου στα μέσα μαζικής ενημέρωσης δεν
είναι υψηλού επιπέδου. Και υπάρχει επίσης μια νέα οπτική κουλτούρα
(βίντεο, εικόνες) που ήρθε στο προσκήνιο και αφορά κυρίως τους νέους ,
μια κουλτούρα στην οποία οι ιδέες είναι πιο δύσκολο να εκφραστούν.
Αλλά οι παράγοντες αυτοί, που ξεκίνησαν δεκαετίες νωρίτερα, ήταν
προάγγελοι ενός ανερχόμενου διαφορετικού κόσμου, παρά οι κύριες αιτίες
δημιουργίας του. Η κύρια αιτία μπορεί να είναι η ίδια η
πληροφορία. Σε μια εποχή που γνωρίζουμε περισσότερα από ποτέ, δε
νοιαζόμαστε τόσο γι’ αυτά.

Ζούμε στην περίφημη εποχή της πληροφορίας. Χάρη στο Ιντερνετ, έχουμε
άμεση πρόσβαση σε ο,τιδήποτε θα ήθελε κανείς να ξέρει. Είμαστε σίγουρα η
καλύτερα ενημερωμένη και καλά πληροφορημένη γενιά στην ιστορία,
τουλάχιστον ποσοτικά. Υπάρχουν τρισεκατομμύρια τρισεκατομμυρίων bytes.

Και αυτό είναι το ζήτημα. Στο παρελθόν συγκεντρώναμε πληροφορίες όχι μόνο για να γνωρίζουμε τα πράγματα. Αυτό ήταν μόνο η αρχή.
Μαζεύαμε πληροφορίες για να τις μετατρέψουμε σε κάτι σπουδαιότερο από
τα γεγονότα και τελικά κάτι πιο χρήσιμο – σε ιδέες που βγάζαμε απ’ο
αυτές ένα νόημα. Επιδιώκαμε όχι μόνο να ψηλαφίσουμε τον κόσμο, αλλά να
τον κατανοήσουμε πλήρως, κάτι που είναι και η κινητήριος δύναμη των
ιδεών. Οι μεγάλες ιδέες εξηγούν τον κόσμο μας.

Ο Μαρξ επισήμανε τη σχέση ανάμεσα στα
μέσα παραγωγής και τα κοινωνικοπολιτικά μας συστήματα. Ο Φρόιντ μας
δίδαξε να εξερευνούμε τον εσωτερικό μας κόσμο ως έναν τρόπο κατανόησης
των συναισθημάτων μας και των συμπεριφορών μας. O Αϊνστάιν ξανάγραψε τη
φυσική. Πιο πρόσφατα, ο Μακ Λούαν μελέτησε τη φύση της σύγχρονης
επικοινωνίας και την επίδρασή της στη ζωή μας. Αυτές οι ιδέες μας έδωσαν
τη δυνατότητα να θέσουμε το μυαλό και τη σκέψη μας γύρω από την ύπαρξή
μας στην προσπάθεια να απαντήσουμε στα μεγάλα ερωτηματικά που ταλανίζουν
τη ζωή μας.
Αλλά αν οι πληροφορίες ήταν κάποτε ο
σπόρος για να φυτρώσουν ιδέες, από την περασμένη δεκαετία γίνεται αγώνας
γι’ αυτές. Είμαστε σαν αγρότες που έχουν πολύ σιτάρι για να φτιάξουν
αλεύρι. Έχουμε πλημμυρίσει με τόσες πολλές πληροφορίες που δεν έχουμε το χρόνο να τις επεξεργαστούμε ακόμα και αν το θέλαμε. Και οι περισσότεροι από μας δεν το θέλουμε.
Η συλλογή από μόνη της είναι
εξουθενωτική. Τι κάνει ο καθένας από τους φίλους μας αυτή τη στιγμή, τι
θα κάνει μετά, με ποιον βγαίνουν οι διασημότητες ή τι θα φορέσουν, ποιο
βίντεο έχει τις πιο πολλές προβολές στο Youtube. Στην
πραγματικότητα ζούμε σε ένα σύννεφο πληροφοριών, κάτι ανάλογο του νόμου
του Gresham στην οικονομία, που οι ασήμαντες πληροφορίες υπερκαλύπτουν
τις σημαντικές, τις σπρώχνουν προς τα έξω.
Προτιμούμε να γνωρίζουμε παρά να σκεφτόμαστε επειδή το να γνωρίζουμε έχει αμεσότερη αξία.
Είμαστε ‘μέσα’ στα πράγματα,
συνδεδεμένοι με τους “φίλους” μας. Οι ιδέες είναι ‘αέρας’, μη πρακτικές,
πολλή δουλειά για μικρή ανταμοιβή. Όλοι μιλάνε συνήθως για προσωπικές
πληροφορίες. “Που πας; Τι κάνεις; Με ποιόν είσαι;” Αυτές είναι οι
μεγάλες ερωτήσεις του σήμερα.
Σίγουρα δεν είναι τυχαίο ότι ο καινούργιος κόσμος  άνθισε πλάι στον κόσμο της κοινωνικής δικτύωσης.
Παρ’ όλο που υπάρχουν σελίδες και blog αφιερωμένα στις ιδέες, το
Twitter, το Facebook, το Myspace, το Flickr κ.α, οι πιο δημοφιλείς
σελίδες στον Ιστό είναι ανταλλαγείς πληροφοριών, σχεδιασμένες
έτσι ώστε να ικανοποιούν την ακόρεστη πείνα για πληροφόρηση. Με
πληροφορίες όμως που δεν ενδείκνυνται για την παραγωγή ιδεών. Είναι σε
μεγάλο βαθμό άχρηστες εκτός από τις φορές που κάνουν τον κάτοχό τους να
νιώθει καλά πληροφορημένος.
Φυσικά, θα μπορούσε κάποιος να
διαφωνήσει με τα λεγόμενα και να ισχυριστεί ότι αυτές οι σελίδες
προσφέρονται για συζητήσεις (που οι προηγούμενες γενιές δεν είχαν απλά
το μέσο για να κάνουν) και αυτές οι συζητήσεις θα μπορούσαν να παράγουν
μεγάλες ιδέες και θα είχε δίκιο.
Αλλά η αναλογία δεν είναι τέλεια. Ένας
λόγος είναι ότι οι υπηρεσίες κοινωνικής δικτύωσης που είναι μεν το
επικρατέστερο μέσο επικοινωνίας των νέων, υποσκελίζουν ( ή
παραγκωνίζουν) το γραπτό λόγο, ο οποίος ευθύνεται για τη σύλληψη και
αναπαραγωγή ιδεών. Και ένας άλλος, ότι αυτές οι υπηρεσίες προκαλούν
συνήθειες εχθρικές σε ότι αφορά τη σκέψη. Αντί για θεωρίες, υποθέσεις
και τρανές διαμάχες, έχουμε άμεσα ‘τιτιβίσματα’ (μηνύματα στο Twitter)
των 140 χαρακτήρων σχετικά με το τι φάγαμε και τις εκπομπές που είδαμε
στην τηλεόραση. Μπορεί οι σελίδες κοινωνικής δικτύωσης να
διευρύνουν τον κύκλο γνωριμιών κάποιου και να τον φέρουν κοντά σε πιο
μακρινούς και απρόσιτους ανθρώπους, παρόλα’ αυτά δε διευρύνουν τους
πνευματικούς του ορίζοντες.
Και όντως η φλυαρία σ’ αυτές τις
σελίδες τείνει να συρρικνώσει τον κόσμο σε επίπεδο εαυτού (αυτιστικό),
ενώ αντίθετα η οργανωμένη σκέψη που μεταφράζεται σε λέξεις και λείπει
από αυτές τείνει να βελτιώσει την αντίληψή.
Παραφράζοντας το ρητό που αποδίδεται
συχνά στον Yogi Berra, ότι “δεν μπορείς να σκεφτείς και να δράσεις την
ίδια στιγμή”, μπορούμε να πούμε ότι “δεν μπορείς να σκεφτείς και να
στείλεις tweet την ίδια στιγμή”. Όχι επειδή είναι αδύνατο να
πραγματοποιούνται πολλά πράγματα συγχρόνως από κάποιον άνθρωπο, αλλά
γιατί το tweeting, που είναι ο “ορισμός της συντόμευσης” περιέχοντας
γνώμες χωρίς επιχειρήματα και μικρές περιγραφές των δραστηριοτήτων της
καθημερινότητας, είναι ένα είδος απόσπασης της προσοχής και αποτροπής
της σκέψης.
Οι επιπτώσεις, μιας κοινωνίας
που δε σκέφτεται, στην ίδια την κοινωνία είναι τεράστιες. Οι ιδέες δεν
είναι απλά νοητικά παιχνίδια. Έχουν πρακτικές επιδράσεις.
Ένας καλλιτέχνης φίλος μου πρόσφατα
θρηνούσε για την αίσθηση που είχε ότι ο κόσμος της τέχνης αφέθηκε να
παραπαίει, εξαιτίας της απουσίας μεγάλων κριτικών όπως οι Harold
Rosenberg και Clement Greenberg. Της απουσίας της παροχής θεωριών για
την τέχνη που θα την έκαναν να καρποφορήσει. Ένας άλλος φίλος
ισχυρίστηκε κάτι παρόμοιο για την πολιτική. Όσο τα κόμματα αντιμάχονταν
για το πόσο θα κόψουν τον προϋπολογισμό που βρίσκονταν οι John Rawlses
και Robert Nozicks που μπορούσαν να ανυψώσουν την συζήτηση;
Κάποιος θα μπορούσε να ισχυριστεί το
ίδιο για τα οικονομικά, οπου ο John Maynard Keynes παραμένει το κέντρο
των συζητήσεων περίπου 80 χρόνια αφότου πρότεινε τη θεωρία του
(goverment pump priming). Αυτό δε σημαίνει ότι διάδοχοι των
προαναφερθέντων δεν υπάρχουν, απλά αν υπάρχουν δε τους έχει δοθεί τόση
σημασία σε μια κουλτούρα που δεν έχει θέση για ιδέες. Ειδικότερα για
μεγάλες, ενθουσιώδεις και επικίνδυνες. Και αυτό είναι αλήθεια, είτε
αυτές προέρχονται από ακαδημαϊκούς είτε από άλλους που δεν ανήκουν σε
κορυφαίους οργανισμούς, και προκαλούν τη συμβατική λογική. Όλοι οι σκεπτόμενοι άνθρωποι είναι θύματα αυτού του ξεχειλίσματος πληροφοριών, όπως και οι ιδέες τους.
Και ισχύει για μεγάλους στοχαστές στις
κοινωνικές επιστήμες, όπως ο ψυχολόγος Steven Pinker που έχει
συμπεριλάβει τα πάντα στις θεωρίες του από την πηγή της γλώσσας μέχρι το
ρόλο των γονιδίων στη φύση του ανθρώπου. Όπως επίσης ο βιολόγος Richard
Dawkins που είχε μεγάλες και αμφιλεγόμενες ιδέες σε όλα, από την
ιδιοτέλεια μέχρι το Θεό. Και ο ψυχολόγος Johnathan Haidt που έχει
αναλύσει διαφορετικά ηθικά συστήματα και έχει καταλήξει σε συναρπαστικά
αποτελέσματα της σχέσης ηθικής και πολιτικών πεποιθήσεων. Αλλά επειδή
είναι επιστήμονες και εμπειριστές και όχι κάποιοι που προωθούν γενικές
γνώσεις σε επίπεδο ανθρωπιστικών σπουδών -το επίπεδο στο οποίο οι ιδέες
γίνονται αμέσως δημοφιλείς- υποφέρουν από μια διπλή “κατάρα”. ¨Όχι μόνο
την “κατάρα” εναντίον των ιδεών γενικότερα, αλλά αυτήν εναντίον της
επιστήμης. Η οποία επιστήμη θεωρείται από τα media ως μυστηριακό είδος στην καλύτερη περίπτωση, ακατανόητη στη χειρότερη.
Μία γενιά πριν, αυτοί οι άνθρωποι θα είχαν βρει το δρόμο τους σε
διάσημα περιοδικά και στις οθόνες της τηλεόρασης. Τώρα είναι
παραγκωνισμένοι από την “αόρατη” ροή των πληροφοριών.
Χωρίς αμφιβολία θα υπάρχουν αυτοί που θα
λένε πως οι μεγάλες ιδέες έχουν μεταναστέψει στο χώρο της αγοράς, αλλά
υπάρχει μια συντριπτική διαφορά ανάμεσα στις εφευρέσεις που προορίζονται
για το κέρδος, και τις πνευματικά προκλητικές σκέψεις. Οι
επιχειρηματίες έχουν πολλές ιδέες και μερικοί όπως ο Steven Jobs της
Apple έχουν επιδείξει τις λαμπρότερες στον τομέα των εφευρέσεων.
Παρόλα’ αυτά και ενώ οι ιδέες αυτές
μπορεί να έχουν αλλάξει τον τρόπο που ζούμε, σπανίως επηρεάζουν τον
τρόπο που σκεφτόμαστε. Είναι υλικές, όχι ιδεατές. Και αυτοί που
στοχάζονται όλο και λιγοστεύουν και η κατάσταση δεν πρόκειται να αλλάξει
σύντομα.
Έχουμε καταντήσει νάρκισσοι
πληροφοριών, τόσο αδιάφοροι για οτιδήποτε πέραν των εαυτών μας και των
στενών κύκλων των “φίλων” μας,
για οτιδήποτε δεν μπορούμε να
μοιραστούμε μαζί τους που ακόμα o Marx ή ο Nietzsche να εμφανίζονταν
μπροστά μας, εκτοξεύοντας ο καθένας τις ιδέες του, κανείς δε θα τους
έδινε την παραμικρή σημασία. Και σίγουρα όχι τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης
τα οποία έχουν μάθει να υπηρετούν αυτόν το ναρκισσισμό μας.
Αυτό που θα φέρει το μέλλον είναι όλο και περισσότερες πληροφορίες, βουνά από δαύτες. Δε θα υπάρχει τίποτα που δε θα γνωρίζουμε. Αλλά δε θα υπάρχει και κανείς να το σκέφτεται.
Σκεφτείτε το.
_______
  του Neal Gabler / ΝΥΤ
  Ευχαριστούμε τον Θεοφάνη Παπαμιχαήλ για την μετάφραση.
  Επιμέλεια : Antikleidi , http://antikleidi.com

Γιατί οι κορυφές των ψηλών βουνών, ακόμα και στους τροπικούς, είναι πάντα χιονισμένες;

Προφανώς… γιατί κάνει κρύο εκεί πάνω.Γιατί όμως κάνει πάντα περισσότερο κρύο ψηλά στα βουνά απ’ ότι κάτω στις παραλίες; Μήπως δεν είπαμε προηγουμένως ότι ο θερμός αέρας είναι αυτός που ανεβαίνει; Δε θα έπρεπε λοιπόν να κάνει πιο πολλή ζέστη όσο πιο ψηλά ανεβαίνει κανείς;Κι όμως. Σκέψου την περίπτωση του όρους Κιλιμάντζαρο στην Τανζανία που βρίσκεται στον ισημερινό. Στους πρόποδες, το κλίμα είναι τροπικό, ο ζεστός αέρας σίγουρα είναι κάτι που δε λείπει, κι όμως, οι κορυφές του βουνού, που ορθώνονται στα 5.895 μέτρα, είναι σκεπασμένες μονίμως με χιόνια.Top-10-Disappear-Kilimanjaro

Η ιστορία αυτή ξεκινάει από τον ήλιο. Και τι δεν ξεκινάει άλλωστε από εκεί; Με μόνη εξαίρεση την πυρηνική ενέργεια, ο ήλιος είναι η πηγή όλης της θερμότητας και όλων των άλλων μορφών ενέργειας στη Γη.

Καθώς ο ήλιος φωτίζει τη Γη, το φως του περνάει μέσα από την ατμόσφαιρα η οποία είναι αρκετά διάφανη, όπως άλλωστε θα έχεις μαντέψει από το γεγονός ότι… βλέπεις τον ήλιο. Το φως λοιπόν φτάνει μέχρι την επιφάνεια της Γης δίχως να του έχει συμβεί τίποτα συναρπαστικό στη διαδρομή. Κατόπιν οι διαφόρων μορφών επιφάνειες — οι ωκεανοί, τα δάση, οι έρημοι, οι οροφές των αυτοκινήτων, οι πλάτες των λουόμενων — απορροφούν το φως του ηλίου και θερμαίνονται από αυτό (ενίοτε μαυρίζουν κιόλας). Αυτό μετατρέπει την επιφάνεια της Γης σ’ ένα γιγαντιαίο, ζεστό «καλοριφέρ» που ακτινοβολεί τη θερμότητά του, ζεσταίνοντας τα πάντα γύρω του — όπως πχ. τον αέρα από πάνω του — κατά τον ίδιο τρόπο που ζεσταίνεσαι εσύ δίπλα σε ένα καλοριφέρ.Είναι ευκόλως εννοούμενο, λοιπόν, ότι όσο πιο κοντά θα βρίσκεσαι στην επιφάνεια της Γης, που ακτινοβολεί θερμική ενέργεια, τόσο περισσότερο θα ζεσταίνεσαι από αυτή, ακριβώς όπως ζεσταίνεσαι περισσότερο όσο πιο κοντά βρίσκεσαι σ’ ένα καλοριφέρ. Έτσι, λοιπόν, ο αέρας που εφάπτεται με την επιφάνεια της Γης είναι και ο πιο ζεστός, ενώ όσο πιο πολύ απομακρύνεται από την επιφάνεια της τόσο πιο κρύος θα γίνεται — μέχρι που, γύρω στα 3.000 μέτρα ύψος, όλη η βροχόπτωση θα πέφτει με τη μορφή χιονιού, οπότε τα χιόνια δε θα λιώνουν σχεδόν ποτέ.(Ένας δευτερεύων λόγος για τον οποίο κάνει κρύο στα ορεινά είναι ότι, καθώς οι αέριες μάζες ανεβαίνουν τις ραχούλες και τις βουνοπλαγιές, διαστέλλονται λόγω της χαμηλότερης ατμοσφαιρικής πίεσης και, όταν τα αέρια δια-στέλλονται, γίνονται πιο ψυχρά. )Πώς ακριβώς όμως η επιφάνεια της Γης, έχοντας θερμανθεί η ίδια από τον ήλιο, μεταδίδει τη θερμότητα αυτή στον αέρα από πάνω της; Κυρίως μέσω ακτινοβολίας — με τον ίδιο τρόπο δηλαδή που ένα καλοριφέρ ζεσταίνει εσένα. Η ακτινοβολία όμως δεν είναι ο μόνος τρόπος μετάδοσης της θερμότητας από μία ζεστή σε μία κρύα ουσία. Η θερμότητα μεταδίδεται επίσης με αγωγή και με μεταφορά. Ας ρίξουμε μια γρήγορη ματιά σ’ αυτούς τους δυο μηχανισμούς.kili

Μετάδοση με αγωγή: Αν ακουμπήσεις ένα ταψί που βγήκε απ’ το φούρνο (ΜΗΝ ΤΟ ΚΑΝΕΙΣ!), η θερμότητα θα φτάσει στο χέρι σου με αγωγή μέσω της επαφής. Η θερμική ενέργεια «άγεται» (εξού και η «αγωγή»), δηλαδή οδηγείται από την απευθείας επαφή του ενός μορίου με το άλλο. Τα «καυτά» μόρια του ταψιού χτυπάνε τα μόρια του δέρματός σου και περνάνε τη θερμική τους ενέργεια απευθείας σε αυτά. Τσιρίζοντας και τραβώντας το χέρι σου, *διακόπτεις αυτή την επαφή μορίου προς μόριο. (Πρόσεξε ότι μόνο το τσίριγμα δεν επαρκεί.) Δυστυχώς, η θερμότητα έχει ήδη περάσει μέσα στο δέρμα σου και θα συνεχίσει να προκαλεί βλάβες, αντικαθιστώντας την αρχική κραυγή σου με μία πιο ήπια ακολουθία επιφωνημάτων.

(Συμβουλή: Η θερμότητα αυτή θα παραμείνει μέσα στο δέρμα σου και θα συνεχίσει να σου προκαλεί πόνο για πολύ περισσότερο χρόνο απ’ όσο μπορείς να φανταστείς, γιατί το δέρμα είναι κακός αγωγός της θερμότητας. Σε ένα ελαφρύ έγκαυμα, απομακρύνεις τη θερμότητα απ’ το χέρι σου όσο το δυνατόν πιο γρήγορα ρίχνοντας πάνω του άφθονο κρύο νερό.)Μετάδοση με μεταφορά (γνωστή και ως μετάδοση ή διάδοση): Όταν ανοίξεις την πόρτα του φούρνου για να ρίξεις μια ματιά στο ταψί με το αρνάκι και νιώσεις μια ριπή καυτού αέρα να σε χτυπάει στο πρόσωπο, αυτό που μετέφερε τη θερμότητα από το φούρνο σε εσένα ήταν ο καυτός αέρας. Στη μεταφορά, η θερμότητα… μεταφέρεται μέσω ενός κινούμενου ρευστού, όπως είναι ο αέρας ή το νερό. Στην προκειμένη περίπτωση η θερμότητα χρησιμοποίησε τον αέρα. Όταν ο θερμός αέρας ανεβαίνει μέσα στην ατμόσφαιρα , η θερμότητα ανεβαίνει μαζί του λόγω της μεταφοράς. Οι λεγόμενοι «φούρνοι ρεύματος αέρα» είναι κανονικοί φούρνοι με ανεμιστήρες στο εσωτερικό τους που, επιτυγχάνοντας την κυκλοφορία του καυτού αέρα, επιταχύνουν το μαγείρεμα.Μετάδοση με ακτινοβολία: Φαντάσου ότι βρίσκεσαι απέναντι από ένα καμίνι σιδηρουργείου. Η κάψα του σε χτυπάει στο πρόσωπο από την άλλη άκρη του εργαστηρίου, όμως εσύ οότε ακουμπάς σε κάτι (όποτε δεν είναι αγωγή) ούτε νιώθεις κάποιο ρεύμα αέρα (οπότε δεν είναι ούτε μεταφορά) .Τι είναι; Η θερμότητα εδώ σε φτάνει μέσω ακτινοβολίας: υπέρυθρης ακτινοβολίας, συγκεκριμένα.Η υπέρυθρη είναι μια μορφή ηλεκτρομαγνητικής ακτινοβολίας, ακριβώς δηλαδή ό,τι είναι και το ορατό φως, με τη διαφορά ότι, λόγω μεγαλύτερου μήκους κύματος, το ανθρώπινο μάτι δεν μπορεί να τη δει. Το χαρακτηριστικό, που κάνει τις υπέρυθρες ακτινοβολίες μοναδικές, είναι ότι το μήκος κύματός τους είναι ακριβώς αυτό που οι περισσότερες ουσίες μπορούν να απορροφήσουν, οι οποίες, «καταπίνοντας» την ενέργεια της ακτινοβολίας, τη μετατρέπουν σε θερμική. Η υπέρυθρη ακτινοβολία δεν είναι θερμότητα αυτή καθαυτή, παρότι σε πολλά βιβλία θα διαβάσεις ακριβώς αυτό. Προσωπικά την ονομάζω «θερμότητα εν κινήσει». Εκπέμπεται από θερμά σώματα και μεταδίδεται στο χώρο με την ταχύτητα του φωτός, όμως δεν πρόκειται ποτέ να μετατραπεί σε θερμότητα εάν δεν πέσει επάνω σε μία ουσία η οποία θα την απορροφήσει. Μονάχα η ύλη μπορεί να είναι θερμή, γιατί η θερμότητα σχετίζεται με την κίνηση των μορίων και οι ακτινοβολίες… δεν έχουν μόρια.volcan-cayambe-ecuador-volcano

Δε ρώτησες, αλλά…

Ο αέρας τελικά συνεχίζει να ψύχεται δίχως όριο καθώς αυξάνει το υψόμετρο;

Όχι, όμως η θερμοκρασία του συνεχίζει να πέφτει — περίπου κατά 6,5 βαθμούς Κελσίου ανά χιλιόμετρο — μέχρι τα 10.000 μέτρα περίπου πάνω από το επίπεδο θαλάσσης. Αυτό το ύψος είναι λίγο ψηλότερα απ’ το ύψος πτήσης των αεριωθούμενων επιβατικών αεροσκαφών. Μπορεί να έχεις ακούσει του κυβερνήτη του αεροσκάφους να προσπαθεί να σε εντυπωσιάσει ανακοινώνοντας στα μεγάφωνα ότι η θερμοκρασία έξω απ’ το παραθυράκι σου είναι -40 βαθμοί Κελσίου. Το «παραθυράκι», βεβαίως, είναι κατασκευασμένο από διπλό θερμομονωτικό πλαστικό, οπότε αγγίζοντάς το δε θα νιώσεις τίποτα απ’ αυτό το ψύχος.
– Πάνω από τα 10.000 μέτρα βρισκόμαστε πλέον στη στρατόσφαιρα, όπου η θερμοκρασία του αέρα σταματάει να πέφτει όσο ψηλότερα ανεβαίνουμε’ παραμένει σταθερή γύρω στους -48 βαθμούς Κελσίου περίπου για τα επόμενα 20 χιλιόμετρα, όπου ο αέρας αρχίζει να γίνεται και πάλι θερμότερος. Επάνω από τη στρατόσφαιρα, η θερμοκρασία αλλάζει συμπεριφορά δύο φορές: αρχικά ψύχεται με το ύψος και μετά θερμαίνεται και πάλι.

Πώς είναι δυνατόν όμως αυτό;

Ο ένας λόγος είναι ότι ο αέρας έχει κάπως διαφορετική χημική σύσταση στα διάφορα ύψη. Τα βαρύτερα μόρια (το διοξείδιο του άνθρακα, το αργόν) τείνουν να «κατακάθονται» στα χαμηλότερα στρώματα της ατμόσφαιρας, ενώ
τα πιο ελαφριά μόρια (το ήλιο, το νέον) ανεβαίνουν επάνω απ’ όλα τα υπόλοιπα. Επειδή όμως αυτά τα διαφορετικά μόρια απορροφούν τα διάφορα μήκη κύματος της συνολικής ενέργειας της ακτινοβολίας του ηλίου με διαφορετικούς ρυθμούς, θερμαίνονται και διαφορετικά. Στη στρατόσφαιρα, για παράδειγμα, βρίσκονται τα περισσότερα από τα μόρια του όζοντος που διαθέτει η ατμόσφαιρά μας. Το όζον απορροφά κατά μεγάλο βαθμό την υπεριώδη (πολύ μικρού μήκους κύματος) ακτινοβολία, η οποία το θερμαίνει κάνοντας έτσι τη στρατόσφαιρα να είναι πιο ζεστή απ’ όσο θα ήταν διαφορετικά. Η πολυπλοκότητα του συστήματος που αποκαλούμε «ατμόσφαιρα» είναι πολύ μεγαλύτερη απ’ όσο θα μάντευες κοιτώντας το απέραντο γαλάζιο από πάνω σου.

Για να τελειώσουμε όμως τις καθ’ ύψος εξερευνήσεις μας, τι να γίνεται πέρα από την ατμόσφαιρα; Έχεις ακούσει φαντάζομαι ότι η θερμοκρασία στο διάστημα είναι εκπληκτικά χαμηλή, έτσι δεν είναι; Ε λοιπόν όχι, δεν είναι.GOYOLKE_TI_EIPE_O_AINSTAIN_STON_KOYREAΑπόσπασμα από το βιβλίο:  Ρόμπερτ Λ. Γουόλκε – Τι είπε ο Αϊνστάιν στον κουρέα τουby Αντικλείδι , http://antikleidi.com

 
 
Μου είπαν ότι έχεις έντονο άγχοςκαθώς βρίσκεσαι στο τελικό στάδιοπριν τις εξετάσεις. Ότι έχειςμεταπτώσεις στην συναισθηματικήσου κατάσταση. Άλλοτε νιώθειςήσυχος και σίγουρος και άλλοτε τανιώθεις μαύρα – δύσκολα – ακατόρθωτα και νιώθεις τις προσπάθειές σου περιττές. Ότι άλλοτε κάνεις αστεία, λες και δεν υπάρχει πρόβλημα, και άλλοτε τοπιο μικρό αστείο που θα σου κάνουν είναι ικανό να σε κάνει ναθέλεις να διαλύσεις τα πάντα.Μαθαίνω ότι οι δικοί σου προσπαθούν να σου συμπαρασταθούν και άλλοτε τακαταφέρνουν, άλλοτε πάλικαταφέρνουν το αντίθετο, καθώςανησυχώντας οι ίδιοι, προσπαθούννα σε πείσουν να μην ανησυχείς…Καθώς σε κοιτάζουν με βλέμμαπικραμένο ή φοβισμένο, όπωςόταν έχει αρρωστήσει ένα προσφιλές τους πρόσωπο. Ότι όταν διαβάζεις πολύ, σου λένε ότι πρέπει να βγεις έξω, να ξεσκάσεις, αλλά όταν βγαίνεις έξω, σεκοιτάζουν ανήσυχα μήπως και έχεις παραιτηθεί…Λοιπόν θα είμαι ξεκάθαρος, όπωςπρέπει να είσαι, όταν αναφέρεσαιστην ζωή.Το άγχος, η αγωνία, η ανησυχία, η ανασφάλεια, η αποσταθεροποίηση, η ξενοιασιά, ο εκνευρισμός, ο φόβος, όλα αυτά τέλος πάντων όχι μόνο δεν είναι αρνητικά στοιχείαστην πορεία σου, αλλά αντιθέτωςαποτελούν αποδείξεις ότι είσαιζωντανός, υγιής και υπεύθυνος…Ένας υγιής άνθρωπος, ότανβρίσκεται σε μία εσωτερικήδιεργασία, όταν θέτει στόχους, όταν δίνει εξετάσεις(οποιουδήποτε είδους εξετάσεις), όταν ανοίγεται, τότε είναιφυσιολογικό να αναρωτιέται…Είναι η ανάληψη της ευθύνης της ελευθερίας του που τον δυσκολεύει…Είναι ωραίο το να έχεις ένα σκοπόκαι να τον παλεύεις. Τότε είσαι και νιώθεις ζωντανός. Στην διάρκειατου αγώνα, αν είσαι φυσιολογικόςθα αναρωτηθείς και για το εάν θατα καταφέρεις. Θα αναρωτηθείςκαι για το εάν αξίζει τόσος κόπος. Για το εάν είναι αυτός που σου ταιριάζει ή ακόμα και αν στηνπραγματικότητα είναι δικός σου στόχος ή κάποιοι άλλοι σου τον έχουν επιβάλλει άμεσα ή έμμεσα…Όμως όλα αυτά δεν είναι αδυναμία. Δεν αποτελούν προδοσία. Είναι η ευκαιρία του να επανεπιβεβαιώσειςκαι να επαναπροσδιορίσεις τον στόχο σου. Είναι το τίμημα της ελευθερίας. Και όταν ακόμηκλείνεις τα αυτιά σου και δεν ασχολείσαι με τέτοια ερωτήματακαι αυτό υγεία είναι, καθώςγνωρίζεις ότι η επίτευξη του συγκεκριμένου στόχου, δεν θασημαίνει τον τελικό προσδιορισμό, αλλά αντίθετα να θέσεις και άλλουςστόχους στην συνέχεια…Ένας αθλητής που τρέχει 100 m, δεν προλαβαίνει να σκεφτεί. Συγκεντρώνεται, παίρνει μία ανάσακαι τρέχει δίχως να γυρίσει να δει δίπλα του ή μέσα του, τι συμβαίνει. Ένας μαραθωνοδρόμος όμως, καθώς τρέχει σκέφτεται, ξανασκέφτεται, ιδρώνει, εξαντλείται, αναρωτιέται για τις δυνάμεις του, για την επάρκεια της προπόνησής του, για τις δυνατότητές των αντιπάλων του, για το εάν θα πρέπει τώρα ή αργότερα να δώσει όλες του τις δυνάμεις. Αναρωτιέται ακόμα και για το εάν το να τρέχειςΜαραθώνιο είναι η καλύτερηεπιλογή ή αν θα έπρεπε ναασχολείται με κάτι άλλο. Και καθώςαναρωτιέται τρέχει… Και δεν πρόκειται βέβαια για κάποιοναδύναμο άνθρωπο, γιατί τότε δεν θα μπορούσε να τρέχειΜαραθώνιο…Είναι η μακρά επίπονη και απαιτητική διαδικασία του Μαραθώνιου που θέτειερωτήματα. Και εσύ δεν τρέχεις100 m. Μαραθώνιο τρέχεις και σου αξίζει χειροκρότημα, όπως και νανιώθεις.Σου εύχομαι, με τη χάρη του Θεούνα πετύχεις, αλλά όχι μόνο σε μία σχολή ή σε μία καλή σχολή, αλλάσε κάτι περισσότερο. Στο ναυπερασπίζεις τις επιλογές σου και ταυτόχρονα να τις διευρύνεις…Και να θυμάσαι πάντα πως ότανκαταθέτεις τα όνειρά σου στη χάρηΤου, τότε οι επιλογές σου πραγματικά θα πετυχαίνουν και θαδιευρύνονται!Καλή επιτυχία!