Το μυστικό ευτυχίας των ζευγαριών
Οταν κάποιος ξεκινά μια σχέση ελπίζει πως αυτή θα κρατήσει και μαζί με τον άλλον θα μείνουν για πάντα μαζί μέχρι ο θάνατος να τους χωρίσει. Συνήθως, όμως, αυτό δεν γίνεται ποτέ. Ολοι αναζητούν τη μαγική φόρμουλα, που θα κάνει τη σχέση τους να διαρκέσει μέσα στο πέρασμα των χρόνων παρά την ρουτίνα και την τριβή. Το ίδιο επιδιώκουν να κάνουν και τα παντρεμένα ζευγάρια.
Ποιο, όμως, είναι το μυστικό της επιτυχίας μιας σχέσης;
Οι ψυχολόγοι φαίνεται πως το βρήκαν και ονομάζεται «self other overlap» και φαίνεται πως είναι η έννοια που θα σας κάνει να καταλάβετε αν έχετε μπροστά σας το άλλο σας μισό ή χάνετε τον χρόνο σας.
Τι σημαίνει; Με απλά λόγια βλέπετε τα θετικά του συντόφου σας και συμπληρώνετε τα αρνητικά του, τόσο ψυχικά αλλά κυρίως πρακτικά. Αυτό δεν σημαίνει, όμως, πως εθελοτυφλείτε. Ο ένας καλύπτει τα μειονεκτήματα του άλλου και μαζί κάνετε ένα «τέλειο παζλ».
«Οι άνθρωποι που έχουν υψηλό self other overlap τείνουν να προστατεύουν τον σύντροφό τους και να περιορίζουν τις ”απειλές”, όταν συγκρίνουν αυτόν με κάποιον άλλον», αναφέρει η ψυχολόγος από το Πανεπιστήμιο του Τορόντο Σαμπρίνα Τάι. Δηλαδή, ο σύντροφος βγαίνει «νικητής» στη σύγκριση με κάποιον φίλο ή γνωστό, ακόμα και αν αυτός είναι πιο έξυπνος ή πιο αστείος.
Η έννοια του self-other overlap ξεκινά όταν οι αισθήσεις των ρομαντικών συντρόφων σταδιακά αρχίζουν να συγχωνεύονται με τον άλλον. Οι άνθρωποι αρχίζουν να μιλάνε περισσότερο με το «εμείς», αφήνοντας στην άκρη το «εγώ» ή το «αυτός/ή».
«Αυτοί οι άνθρωποι είναι σε θέση να διατηρήσουν θετικές απόψεις για τον σύντροφό τους, παρά τις δυσμενείς συγκρίσεις», αναφέρει η Τάι και συνεχίζει:
«Βλέπουν ακόμα το σύντροφό τους σαν να είναι κοντά στον ιδανικό συνεργάτη τους, κάτι που έχει θετικές επιπτώσεις στη σχέση τους».
Ερευνα, που δημοσίευσε η ψυχολόγος Τάι, αναφέρει πως η σύγκριση έχει σοβαρές επιπτώσεις σε μία σχέση.
«Οι άνθρωποι με χαμηλή self orther overlap δύσκολα διατηρούν θετική άποψη για τον σύντροφό τους με τις συγκρίσεις να απειλούν τη σχέση», αναφέρει.
«Αυτό μπορεί να είναι μια βασική πηγή άγχους και σύγκρουσης στις σχέσεις των ανθρώπων», συμπληρώνει.
Οι ερευνητές θεωρούν πως υπογραμμίζοντας τα θετικά ενός υψηλού self-other overlap μπορεί να είναι πιθανή τεχνική για να βοηθήσει στην επίλυση των συγκρούσεων.
«Ισως προσωρινά η ενίσχυση αυτής της αντίληψης να βοηθήσει στην αντιμετώπιση των αρνητικών εκβάσεων», αναφέρει η ψυχολόγος.
Οι μελετητές για να βοηθήσουν δίνουν ένα παράδειγμα: Η Τζόυλι συγκρίνει το σύζυγό της Τζορτζ με τον άντρα της φίλης της τον Σαμ. Ο Σαμ βοηθάει πολύ τα παιδιά τους με τις ασκήσεις τους κάτι που ο Τζορτζ δεν κάνει. Ωστόσο, η Τζούλι σκέφτεται πως αυτό δεν είναι τόσο σημαντικό, μιας και εκείνη χαίρεται να διαβάζει μαζί με τα παιδιά τους.
Τι έκανε η Τζούλι; Μόλις προστάτευσε τον σύντροφό της και τη σχέση τους!
Θα ‘χεις πάρει απόφαση να μην ρίξεις φυτοφάρμακα, αλλά στο καφενείο θα σε αποθαρρύνουν λέγοντας πως αν δεν ραντίσεις δεν θα βγάλεις ούτε μια τηγανιά για το γαμώτο. Μέχρι το Μάη τα φυτά σου θα σκεπάζονται από κάτι άγνωστα ζιζάνια που οι άλλοι ονομάζουν αβρωνιές και χοιρομουρίδες και τα τρώνε τσιγαριαστά ή χτυπητά με αυγά. Από τον Ιούνη το χωράφι θα θέλει συνέχεια πότισμα, όχι με το εύκολο λάστιχο αλλά με το τρεχούμενο νερό στ’ αυλάκι. Θα μπαίνεις στις λάσπες ως στον αστράγαλο κι όλο θα γεμίζει το μποστάνι με γλιστρίδες, αγριόβλητα και στίφνους που πρέπει να ξεριζώνεις, καθότι τα λιπάσματα δεν πάνε μόνο στις πατατιές. Κι όταν φτάσει ντάλα καλοκαίρι, (τότε που παλιότερα έπαιρνες το φέρυ και πήγαινες διακοπές στα μπαράκια των Κυκλάδων), εσύ θα πάρεις πάλι την τσάπα και θα δουλεύεις δέκα μέρες για να βγάλεις τις πατάτες. Προσεκτικά γιατί κάθε στραβή κίνηση τού εργαλείου κόβει τους βολβούς μέσα στη γη και θα πηγαίνει στράφι ο κόπος σου. Κι όταν με το καλό τελειώσεις, θα τις ρίξεις σε τελάρα που θα τα κουβαλάς με τον ώμο ως το σπίτι. Θα κουραστείς αφάνταστα, διότι εκατόν πενήντα κιλά πατάτες είναι πολλά τελάρα και το φορτωμένο πήγαινε-έλα μοιάζει ατέλειωτο. Όταν δεις τον σωρό με τη σοδειά στην αυλή θα ευχαριστηθείς που επιτέλους κατάφερες να βγάλεις τις πατάτες της χρονιάς σου, μα έπειτα θα συνειδητοποιήσεις ότι με 0,60 ευρώ που πουλιούνται στον μανάβη, ο σωρός σου κάνει 90 ευρώ. Και θα βλαστημήσεις πάλι, γιατί δούλεψες πέντε μήνες για 90 ευρώ, ενώ κάποτε στην Αθήνα τα ‘βγαζες για πλάκα σε μισή μέρα αραχτός πίσω από ένα γραφείο.
Θα έχει προηγηθεί και η αποτυχία στα λίγα όψιμα μαρούλια που έβαλες για δοκιμή στα τέλη τού χειμώνα και στα φάγανε οι γυμνοσάλιαγκες μέχρι να πεις κύμινο, θα έχουν αρχίσει να σού τη δίνουν και οι κότες. Καθότι πήρες καμιά εικοσαριά κοτοπουλάκια απ’ τον έμπορα μόλις έφτασες στο χωριό για να έχεις το δικό σου αληθινό κρέας χωρίς ορμόνες, όμως σιγά-σιγά ανακάλυψες ότι πρόκειται για κάτι βρωμοπούλια που τρώνε σαν αφορισμένα, χέζουνε σαν γελάδια, αλλά μεγαλώνουν με το πάσο τους. Κι επειδή είναι μεγάλος κόπος να σκύβεις και να μαζεύεις ένα τσουβάλι ξινίδια κάθε μέρα, αναγκάζεσαι να τα ταϊζεις με καλαμπόκι που είναι πανάκριβο αν το υπολογίσεις με το βάρος κάθε κότας. Κι αν δεν θέλεις να βρωμίσει η περιοχή πρέπει κάθε βδομάδα να φτυαρίζεις τις κουτσουλιές τους και μπήκε μια φορά αλεπού και σού ‘πνιξε πέντε, γεγονός που σ’ ανάγκασε να ξαναφτιάξεις το κοτέτσι απ’ την αρχή χωρίς τσαπατσουλιές. Και για να μην ξαναπλησιάσει το αρπακτικό πήρες σκύλο, τον οποίον έδεσες στον κορμό τού δέντρου εκεί δίπλα να γαυγίζει κι ας ήσουν (ως Αθηναίος) κάθετα αντίθετος σε τέτοιες βάναυσες πρακτικές. Και τώρα ψάχνεις καμιά γειτόνισσα να σου τα σφάξει, να στα ξεπουπουλιάσει και να τα καθαρίσει απ’ τα άντερα, διότι εσύ αδύνατο να το κάνεις.
Και κάθε βράδυ θα πηγαίνεις στο μοναδικό καφενείο τού χωριού, μόνο που θ’ ανακαλύψεις ότι οι περισσότεροι απ’ τους θαμώνες δεν είναι κάποιοι φιλοσοφημένοι γέροντες με λευκά μαλλιά και σοφές κουβέντες, αλλά κάτι στενοκέφαλοι μπεκρούλιακες με κιτρινισμένα δάκτυλα που λένε όλο τις ίδιες ιστορίες και τσακώνονται συνέχεια μ’ αυτούς που έχουν χωράφι σύνορο. Και πάλι θα βλαστημήσεις από μέσα σου. Διότι απ’ έξω θα έχει μπόλικο πολυδιαφημισμένο οξυγόνο της εξοχής, αλλά μέσα στο καφενείο θα ‘χει πολλή τσιγαρίλα και κάπνα απ’ τα μπουριά της σόμπας κι έναν αέρα εγκατάλειψης που φτάνει βαθιά μέσα στο πνευμόνι σου. Και εκεί θ’ ανακαλύψεις πάλι ότι στις φρικτές μέρες μας, που σιγά-σιγά μετατρεπόμαστε σε άνεργους μετανάστες, το «Δόξα-σοι-ο-Θεός-είμαστε-καλά» είναι το ίδιο δύσκολο και στη παγερή Αθήνα και στο μίζερο χωριό σου. Κι ακόμα χειρότερα, ότι ενώ οι άλλοι γύρω σου (εν τη αφελεία τους) ακόμα θα ελπίζουν στην εμφάνιση κάποιου προφήτη, εσύ δεν θα μπορείς. Ότι τους δικούς σου προφήτες τους σκότωσες τότε που περιδιάβαινες στη Βουκουρεστίου με έπαρση και μπαινόβγαινες στα μαγαζιά με τις λαμπερές βιτρίνες…
