Την Κυριακή (6/7) μετά το πέρας της θείας λειτουργίας (9.30) στον ιερό ναό του Αγίου Δημητρίου στην Πετρούπολη θα τελεστεί το 40ημερο μνημόσυνο για την Ευθυμία Γ. Μπερτσιά (1930-2025)

Λέγεται ότι οι άνθρωποι μας πεθαίνουν όταν πάψουμε να τους θυμόμαστε και να τους μνημονεύουμε ….

Τον Κύριο να εμπιστεύεσαι με όλη σου την καρδιά 
και στην δική σου σύνεση να μην στηρίζεσαι.
ΠΑΡΟΙΜΙΑΙ ΣΟΛΟΜΩΝΤΟΣ 3:5

Κάποτε στην Αθήνα γνώρισα τον Γκάμπριελ, έναν Αιθίοπα φοιτητή της Ιατρικής. «Όταν τελειώσω», έλεγε, «θα γυρίσω στην χώρα μου να βοηθήσω τους συμπατριώτες μου που δεν έχουν στον ήλιο μοίρα. Υπάρχει πολλή δυστυχία εκεί κάτω». Αυτό ήταν τ’ όνειρό του.

Κάναμε συχνά παρέα και μιλούσαμε για πράγματα που μιλιούνται δύσκολα. Κι αν μιληθούν, δεν απαντιούνται εύκολα.

Ήμουν οργισμένο νειάτο, πνεύμα σπινθηροβόλο κι ετοιμοπόλεμο. Ήθελα να γίνω η άμμος κι όχι το λάδι στα γρανάζια του συστήματος. Ήξερα, βέβαια, πως το σύστημα είναι πολυπρόσωπο και πολυδαίδαλο –η μυθική Λερναία Ύδρα: ένα κεφάλι κόβεις, δύο φυτρώνουν στο διηνεκές– κι έχει εκπαιδεύσει τον καθένα μας να το υπηρετεί, όπως φέρνει το σκυλάκι τις παντόφλες στον αφέντη του. Είμαστε ελεύθεροι να επιλέγουμε τον αφέντη που θα μας σκλαβώσει και νομίζουμε την σκλαβιά μας για ελευθερία. Και το χειρότερο; Το γνωρίζουμε αυτό, αλλά δεν πιστεύουμε πως είναι αλήθεια. Γιατί το σύστημα –το λέει και η λέξη– έχει σύστημα, που δουλεύει εμφανώς και υπογείως –με ακρίβεια μηχανισμού ελβετικού ρολογιού– ενώ εμείς είμαστε σκορποχώρι. Κι ο σκοπός του συστήματος είναι ακριβώς αυτός: να παραμείνουμε σκορποχώρι.

Οδηγοί μου τα διαβάσματά μου.

Συνεχίστε την ανάγνωση του “ΣΤΟΝ ΘΕΟ ΠΟΥ ΕΜΠΙΣΤΕΥΕΣΑΙ του Δημήτρη Σολδάτου”

Κατακτήσαμε την ζώνη!

Τον Ιούλιο κάποτε μισανοίξανε

τα μεγάλα μάτια της μέσα στα σπλάχνα μου

την παρθένα ζωή μια στιγμή να φωτίσουν

μακρινή μητέρα ρόδο μου αμάραντο.

Οδυσσέας Ελύτης

Ο άλλος ζητά πρακτικά…

“Kαλεσμένος του Ιεροκλή Μιχαηλίδη, ήταν ο Σταύρος Θεοδωράκης, ο οποίος μίλησε, μεταξύ άλλων, για τα παιδικά του χρόνια, την Κρήτη, την επαγγελματική πορεία του και τη σχέση του με την πολιτική, ενώ περιέγραψε τις κρίσιμες στιγμές, εκείνη τη Δευτέρα, την επομένη του δημοψηφίσματος της 5ης Ιουλίου 2015 (26 Ιουνίου ανακοινώθηκε από τον Αλέξη Τσίπρα), όπου στη συνάντηση των πολιτικών αρχηγών αποφασιζόταν το μέλλον της χώρας και «το μέλλον των παιδιών όλων μας, με όρους ωρών», όπως χαρακτηριστικά λέει ο δημοσιογράφος.
Ο Σταύρος Θεοδωράκης αναφέρθηκε αρχικά τον ρόλο του Ολάντ τις κρίσιμες εκείνες ώρες.
«Οφείλουμε πολλά στον Ολάντ, λέει “θα επιμείνω”, ήταν σε επαφή με μένα, με τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, τους άλλους πολιτικούς αρχηγούς, τον Μεϊμαράκη, την Γεννηματά, δεν ξέρω αν ήταν και με τον …προφανώς ήταν και με τον Τσίπρα και είπε “ σκεφτείτε το σοβαρά και πείτε μας” έτσι: “Φεύγετε ή μένετε στην Ευρώπη;”»
Συνεχίζοντας για την Δευτέρα του δημοψηφίσματος, περιγράφει όσα έγιναν μεταξύ των πολιτικών αρχηγών στη συνάντηση στο Προεδρικό Μέγαρο, «πίσω από τις κλειστές πόρτες», κατά την ερώτηση του Ιεροκλή Μιχαηλίδη.
«Με 60% “ΌΧΙ” και με την Ευρώπη να έχει θέσει ένα τελεσίγραφο: ότι ισχύει το “ΟΧΙ” και γειά σας, εκτός εάν το σύνολο των πολιτικών αρχηγών, μας διαβεβαιώσουν για την Ευρωπαϊκή πορεία της χώρας. Και συναντιόμαστε λοιπόν (οι πολιτικοί αρχηγοί) με μεγάλη ένταση, γιατί μέχρι τότε μαλώναμε για το “ΌΧΙ” και το “ΝΑΙ”, έτσι δεν είναι; Ο Τσίπρας “ΟΧΙ”, ο Καμμένος “ΟΧΙ”, εγώ “ΝΑΙ” ο Μεϊμαράκης “ΝΑΙ”.
Μπαίνουμε λοιπόν στη σύσκεψη των πολιτικών αρχηγών, ζητάει το λόγο ο Καμμένος για να πει ότι κατατροπώσαμε τους Ευρωπαϊστές και όλους αυτούς που θέλουν να είμαστε υπόδουλοι και του Έλληνα ο τράχηλος ζυγόν δεν υπομένει και κάτι τέτοιες εθνικολαϊκιστικές μπούρδες. Ο Τσίπρας δεν μιλούσε, είχε κατανοήσει τη δύσκολη στιγμή και παίρνω το λόγο, κατά παράβαση του πρωτοκόλλου βέβαια, γιατί δεν ήμουνα εγώ κυβερνήτης και λέω “Εχω μία πρόταση: να φύγουν οι πρακτικογράφοι. Όσο είναι οι πρακτικογράφοι εδώ, όλοι θα μιλούν για τα πρακτικά κι όχι για το πρόβλημα που έχουμε” Και προς τιμήν του πρώτος ο Μεϊμαράκης, που εκπροσωπούσε μια μεγάλη πολιτική δύναμη έτσι, είπε “είναι σωστή η πρόταση πρέπει να φύγουνε”. Και γυρνάει και ο Τσίπρας και λέει “Θα συμφωνήσω με το Σταύρο, να φύγουν οι πρακτικογράφοι”. Και φύγαν οι πρακτικογράφοι…. Το κλίμα άλλαξε. Δηλαδή είπαμε “ παιδιά δεν δίνουμε λοιπόν λογαριασμό στους ψηφοφόρους…
Και μόλις φύγαν οι πρακτικογράφοι και πήραμε λίγο αίσθηση της κρισιμότητας της κατάστασης και των ωρών που κυλούσανε, είπαμε “ας μιλήσουμε ειλικρινά. Πρέπει να μαστε στην Ευρώπη;” Εγώ είχα ετοιμάσει ένα κείμενο, το οποίο στην ουσία το συνυπέγραψαν οι αρχηγοί κι έτσι τελείωσε, είχαμε το happy end σ᾽αυτή τη συνάντηση.
»Πάντως σημασία έχει ότι εκείνο το καλοκαίρι, εκείνη τη Δευτέρα, πέρα από τη δική μου συμβολή, εγώ ένιωσα υπερήφανος από την τελική στάση των πολιτικών αρχηγών, ακόμα και του Κουτσούμπα ο οποίος είπε “Εγώ είμαι αντιευρωπαϊστής παιδιά, το ξέρετε, δεν θα σας διαλύσω όμως τη συνάντηση, θα γράψω από κάτω Εξαιρείται το Κομμουνιστικό Κόμμα.” Και του είπαμε “ Γράψτο”.»