ο βετεράνος στην πλατεία των ΣΚΟΥΡΤΩΝ
στο λόφο του κτήματος ΑΦΘΟΝΙΑ πριν δυο χρόνια
Όλα τα μυστικά για τέλειο ελληνικό καφέ
Οι σωστές δοσολογίες, το ανακάτεμα που θα κάνει τη διαφορά και το απόλυτο καϊμάκι.
Αργά το βράδυ, λίγο πριν πας για ύπνο, σκέψου την ημέρα σου. Ό,τι κι αν κάνεις γίνεται πάντα υπό το άγρυπνο βλέμμα ενός φλιτζανιού καφέ. Όλα είναι ακούσια συνδεδεμένα με τον ελληνικό σου καφέ. Τον έχεις ανάγκη για να ξυπνήσεις, για να τελειώσεις το διάβασμα, για να ολοκληρώσεις την παρουσίαση στο γραφείο, για να συνοδεύσει την κουβέντα με τις φίλες σου, για να χαλαρώσεις μόνη στο μπαλκόνι. Όσο σκέφτεσαι, τα μάτια σου κλείνουν. Το άνοιγμα του κουτιού, η απολαυστική μυρωδιά και το μπρίκι που φουσκώνει.
Η 1η Οκτωβρίου είναι η μέρα εορτασμού του Ελληνικού Καφέ. Μία καθιέρωση του Λουμίδης Παπαγάλος. Ε, καιρός ήταν. Είναι δυνατόν να υπάρχει μέρα μπριζόλας και να μην έχουμε μέρα για τον αγαπημένο μας καφέ;
Ο ελληνικός θέλει τεχνική. Δεν είναι μπρίκι, καφές και ζάχαρη. Είναι κι αυτά, αλλά δεν είναι μόνο αυτά. Ο καφές πρέπει να γίνεται με μεράκι και να ακολουθούνται τα σωστά βήματα, με τη σωστή σειρά.Ούτε να ακούω δε θέλω για ελληνικό καφέ στη μηχανή. Αν παραγγείλεις έξω να ρωτήσεις πριν. Γκαζάκι ή χόβολη αν είσαι τόσο τυχερή. Θέλει υπομονή.Μη φύγεις από το μπρίκι για να σηκώσεις το τηλέφωνο ή να ανοίξεις την πόρτα στη γειτόνισσα. Είναι μαθηματικά αποδεδειγμένο πως θα σου χυθεί. Να κοιτάς το καϊμάκι. Να κοιτάς τις φουσκάλες που γεννιούνται, μεγαλώνουν και σπάνε.
Η φοβερή στιγμή που ο καφές σου χύνεται στον φλιτζάνι κι όλος ο χώρος γεμίζει ευωδιά. Άσε που σύμφωνα με μελέτη που έγινε στην Ικαρία ο ελληνικός καφές συμβάλλει στη μακροζωία και στην καλή υγεία.Πρέπει να μάθεις να τον φτιάχνεις τέλειο. Έχουμε όλα τα μυστικά.Οι οδηγίες της επιτυχίας1. Βάζουμε στο μπρίκι μας την επιθυμητή ποσότητα νερού, και το τοποθετούμε σε χαμηλή φωτιά μέχρι το νερό να ζεσταθεί2. Όταν το νερό είναι χλιαρό, προσθέτουμε πρώτα τον καφέ και στη συνέχεια τη ζάχαρη, δημιουργώντας ένα ”βουναλάκι”, και το αφήνουμε να βυθιστεί μόνο του (χωρίς να ανακατέψουμε αρχικά)3. Με ένα κουταλάκι ανακατεύουμε προς μία κατεύθυνση, μέχρι να διαλυθεί καλά ο καφές και η ζάχαρη4. Βγάζουμε το κουτάλι και αφήνουμε τον καφέ να βράσει5. Όταν αρχίσει να δημιουργείτε περιμετρικά του χείλους του μπρικιού ένας δακτύλιος μεγέθους ενός κέρματος των 0.20€, κατεβάζουμε το μπρίκι από την φωτιά και σερβίρουμε6. Και ένα μυστικό για τέλειο καϊμάκι: Σερβίροντας τον καφέ από ψηλά δημιουργούμε ένα πιο ”λεπτό” καϊμάκι, ενώ σερβίροντας των καφέ από χαμηλά έχουμε πιο ”πλούσιο” καϊμάκι.”Έκαστος στο είδος του και ο Λουμίδης στους καφέδες” Δες τα μυστικά για τον τέλειο ελληνικόΟι σωστές δοσολογίες, ανάλογα την προτίμηση-Απλός καφές
Δοσολογία1 φλιτζάνι του καφέ = 75 +/- γρ. νερό ,1 κουταλάκι του γλυκού καφές (φουσκωτό) = 7 γρ. +/-.1 κουταλάκι του γλυκού ζάχαρη (κοφτή) = 3 γρ. +/-*ΣκέτοςΚαφές χωρίς ζάχαρη.*ΜέτριοςΜια δόση καφέ μια δόση ζάχαρη, συν πλην ζάχαρη για να τον κάνουμε πιο πικρό ή γλυκό. Θα τον παραγγείλουμε και ως Ναι και Όχι*ΓλυκόςΜια δόση καφέ 2 δόσεις ζάχαρη, επιπλέον ζάχαρη για πολύ γλυκό.-Ελαφρύς
Κοφτή κουταλιά του γλυκού καφέ και σηκώνουμε το μπρίκι ψηλά για να σερβίρουμε.Ναι και Όχι: είναι ο μέτριος-Βαρύς
Βαρύς σκέτος, βαρύς μέτριος, ή βαρύς γλυκός: από μισή έως μια δόση καφέ και ζάχαρη επιπλέον, ακουμπάμε το μπρίκι στο χείλος του φλιτζανιού μας και σερβίρουμε. Είναι ο καφές όπου θα βάλουμε διπλάσια δόση ή λιγότερο νερό-Βραστός
Είναι ο καφές που όταν θα φουσκώσει θα τον χτυπήσουμε απαλά στον πάγκο μας ώστε να κάτσει το κατακάθι και τον ξαναβάζουμε στην εστία μας να ξαναφουσκώσει, σερβίρουμε από ψηλά στο φλιτζάνι μας για σπάσει το καϊμάκι μας. Τον κάνουμε σκέτο, μέτριο και γλυκύ.-Μερακλίδικος
Είναι ο καφές όπου θα τον σιγοβράσουμε σε πάρα πολύ χαμηλή φωτιά για αρκετή ώρα (20 λεπτά). Ανακατεύοντας πού και πού, ώστε να απελευθερώσει όλα τα αρώματα του ο καφές μας μαζί με την ζάχαρη στο μπρίκι μας, με αυτόν τον τρόπο πετυχαίνουμε τον καφές μας να είναι πιο αρωματικός και πιο πηχτός (full flavor and full body).Πηγή ladylike.gr
Από τα πτυχία στην ευφυία
Στη Βρετανία άκουγα συχνά να χρησιμοποιούν τη λέξη smart (έξυπνος) όταν είχαν απέναντί τους έναν διαβασμένο άνθρωπο. Πάντα μου έκανε εντύπωση διότι για μένα αυτά δεν ταυτίζονται απαραίτητα.
Έχω γνωρίσει ανθρώπους που ήταν ετοιμόλογοι, ικανοί και με εύστοχο χιούμορ, αλλά δεν είχαν ανοίξει ποτέ βιβλίο στη ζωή τους και δεν είχαν ιδέα για τα περισσότερα θέματα συζήτησης σε μια παρέα. Από την άλλη ξέρω κάποιους που είναι συνεχώς με ένα βιβλίο στο χέρι και γνώστες της ιστορίας θεμάτων αλλά βλέπεις ότι ενώ έχουν τις πληροφορίες στο μυαλό τους δεν μπορούν να σκεφτούν δημιουργικά ή συμπεριφέρονται και σε κάποιες περιστάσεις ανόητα.Φυσικά η δυνατότητα κατανόησης και απομνημόνευσης της υπάρχουσας γνώσης και πληροφοριών σού δίνει μεγάλο πλεονέκτημα αλλά κατά τη γνώμη μου ο σχεδιασμός και το χτίσιμο του νέου είναι η ουσία της ευφυίας. Χωρίς μόρφωση και διάβασμα είναι πιο δύσκολο να είσαι έξυπνος αφού πας να χτίσεις με ένα σφυράκι στα χέρια σου μόνο. Από την άλλη, διάβασμα και καταγραφή χωρίς αξιοποίηση της πληροφορίας είναι τούβλα στοιβαγμένα δίπλα σε γερανούς που σκουριάζουν σε ένα χωράφι. Φυσικά το θέμα παιδείας και ευγένειας είναι ένα άλλο κομμάτι που συμπληρώνει το ωραίο παζλ αλλά δεν αναφέρομαι τώρα σε αυτό ούτε η έλλειψή του ακυρώνει τη μόρφωση κάποιου πολυπτυχιούχου και πολυδιαβασμένου… ας μη συγχέουμε έννοιες και όρους.
Σήμερα μιλάμε για έξυπνα κινητά και κάνουμε χρήση της λέξης smart όπως οι Βρετανοί. Ακόμα δεν φτάσαμε στο επίπεδο της τεχνητής νοημοσύνης με δυνατότητα αυτο-εξέλιξης, οπότε με τον όρο smart αναφερόμαστε πάλι στον αυξημένο αριθμό δεδομένων, υπολογισμών και εφαρμογών. Το πραγματικά έξυπνο μηχάνημα θα είναι αυτό που θα μπορεί κάνοντας χρήση της υπάρχουσας πληροφορίας να δημιουργεί καινούρια. Έξυπνος και ευφυής λοιπόν για μένα είναι ο πιτσιρικάς που με υπάρχουσα γνώση, στην οποία είχε πρόσβαση μέσω διαδικτύου, ανέπτυξε ένα νέο διαγνωστικό εργαλείο για την ιατρική και ας μην είχε σπουδάσει ακόμα τίποτε. Σκέτο διαβασμένος από την άλλη είναι ο τύπος που ναι μεν πήρε πτυχία αλλά δεν αξιοποιήθηκε αυτή η γνώση για την παραγωγή τού νέου και του χρήσιμου.Αυτόν τον δεύτερο τύπο ίσως τον δεις σε κάποια δημόσια υπηρεσία να βαριέται και σίγουρα στο FB να τσακώνεται με άγνωστους για διάφορα θέματα απλώνοντας τη γνώση που έχει καταγράψει. Στη χώρα μας έχουμε ένα σωρό πτυχιούχους και μια μεγάλη διαρροή τους προς το εξωτερικό. Μια διαρροή για την οποία χύνονται πολλά κροκοδείλια δάκρυα αφού η μετριοκρατία της χώρας βολεύεται μια χαρά έτσι. Δεν μας λείπουν οι πτυχιούχοι και οι διαβασμένοι. Μας λείπει η έξυπνη αξιοποίησή τους για περισσότερη δημιουργία του νέου και του καινοτόμου. Όσο η Ελλάδα παλεύει ακόμη για τα αυτονόητα και όσο λίγοι δημιουργούν (και αυτοί με πολλά γραφειοκρατικά εμπόδια) ενώ οι περισσότεροι ελπίζουν κάποια στιγμή κάπου να βολευτούν, δεν έχουμε δικαίωμα να μιλάμε για ευφυή λαό… για πτυχιούχους ναι… αλλά για έξυπνο λαό όχι._________ ~ Σπύρος Κιτσινέλης protagon.grΑντικλείδι , http://antikleidi.com
“Υπόθεση γυναίκα”: σωματικότητα και μυθοπλασία.
Ο μύθος του Τειρεσία, που ευτύχησε ή ατύχησε να ζήσει και την αρσενική και τη θηλυκή εκδοχή της σεξουαλικότητας, και την ανδρική και τη γυναικεία διάσταση της απόλαυσης, οδηγεί τους θεούς να του θέσουν ένα αγωνιώδες ερώτημα: Πώς είναι, τι είναι, τάχα με τι συγκρίνεται… η ηδονή και η απόλαυση του άλλου μέρους του ανθρώπου;
Καημός θεών, η μυθική απάντηση -κάποια απάντηση- ως προς το ερώτημα της γυναικείας απόλαυσης αντιπροσωπεύει ταυτόχρονα αγωνιώδες ζητούμενο και ανυπόφορη γνώση: Ο Τειρεσίας, δίνοντας σαν απάντηση την πρωτοκαθεδρία της γυναικείας απόλαυσης, λαβαίνει σαν απολαβή του να χάσει το φως του – ένας άλλος Οιδίπους; Γιατί τάχα; Μήπως επειδή με ότι είπε και ότι δεν είπε έφερε μπρος σε θεούς κι ανθρώπους το χάος και την άβυσσο του καημού «να σαι κι ο άλλος»;
Η εμπειρία της ανθρωπότητας ως προς τη σωματικότητα της σεξουαλικής πράξης ταλαντούνται και ταλαντεύεται ανάμεσα στην αυταπάτη και στο μυστήριο.
Η ενορμητική ανατομία και φυσιολογία στην αρχέγονη ανδρική πράξη (κυνήγι, πόλεμος και στύση, τα πιο μεγάλα παραδείγματά της) χαρακτηρίζεται από απτές στάσεις και κινήσεις του σώματος -από την ενεργητική δράση του σώματος που έχει σαν αποτέλεσμα το φόνο του θηράματος, το θάνατο του άλλου και το «μικρό θάνατο» της εκσπερμάτισης. Όλα φαίνονται διαφανή, επιδεκτικά σε επεξεργασίες με όρους αιτίου-αιτιατού και σε περιγραφές χωρίς λανθάνουσες μηχανές. Απ’ αυτή την οθόνη της πείρας προκύπτει η αυταπάτη τηs πλήρους γνώσης, τns κυριαρχίας του νοείν, ins έλλειψης κάθε μυστηρίου ως πpos τnv ανδρική σεξουαλικότητα.
Δεν συμβαίνει το ίδιο με την ενορμητική μηχανική στο πεδίο τns γυναικείας εμπειρίας. Ίσως επειδή ανατομικά πάντοτε κάτι διαφεύγει από το βλέμμα ως προς τη γυναικεία πράξη της σεξουαλικής επαφής και της κυοφορίας. Ακόμη και η ίδια η γυναίκα δεν μπορεί να δει με τα μάτια τnς τι γίνεται μέσα εκεί – στον κόλπο κατά τη σεξουαλική ένωση.
Τώρα, η όποια μη οπτική εμπειρία τείνει να εκλαμβάνεται ως παραπομπή στο αόρατο – σε κάποια άλλη πλευρά των πραγμάτων. Ταυτόχρονα, η όποια άλλη αισθητηριακή αντίληψη της κολπικής ενέργειας κι εμπειρίας επικαθορίζεται από τη μερική έως και πλήρη έκπτωση του λόγου που χαρακτηρίζει την απόλαυση του σώματος. Ενώ η μετάδοση, αν όχι και αυτή η «εκτός σκηνής» αναπαράσταση μιας τέτοιας εμπειρίας, αναγκαστικά θα προσφύγει στη γλώσσα και τον λόγο – συστατικά ελλιπή ως προς την απόδοση του σεξουαλικού.
Συνέπεια, να περιβάλλεται η γυναικεία σεξουαλικότητα με πέπλα μυστηρίου: Τι γίνεται εκεί μέσα; Τι γίνεται μετά; Τι λένε γι’ αυτό οι γυναίκες; Τι θα μπορούσε να πει γι’ αυτό ο άλλος; Το φαντασιακό βάρος τέτοιων διάχυτων και πάντα μόνο μισο-ειπωμένων θεμάτων επενεργεί συνθλιπτικά. Η εμφανής ανδρική ενεργητικότητα δεν είναι δυνατόν να συγκριθεί με την απόκρυφη δύναμη, με την ενεργό παθητικότητα (βου-βέι / δράση-μη δράση της κινέζικης αντίληψης) που εκπροσωπεί την απόλυτη ισχύ. («Η δύναμη κατορθώνει πολλά. Η μη δύναμη κατορθώνει τα πάντα»). Κι εκδηλώνεται τόσο ως ανείκαστη και άφατη εμπειρία της γυναικείας σεξουαλικής απόλαυσης όσο και ως δημιουργία ζωής. Εκβάλλοντας ενίοτε ακόμη και οε φθόνο του κόλπου και της μήτρας – κάτι που εικονογραφείται παραδειγματικά στη ζωγραφική του Έγκον Σίλε.
Το να κρατάς στα χέρια σου το Πραγματικό της απόλαυσης και να το νιώθεις φυσικά ότι σου διαφεύγει εκλύει βαριά φαινόμενα υποκειμενικότητας, όπου προεξάρχουν το άγχος και η φαντασίωση. Κι εκτείνονται από την κρητική μαντινάδα της απόλαυσης:
Χαρώ το το κορμάκι σου ’πo τα μισά και κάτω
Βάνει το χέλι ζωντανό και μονομιά ψοφά το
μέχρι τn γαλλική fiction του «μικρού θανάτου» (petite mort) που αντιπροσωπεύει ο οργασμός. Κι από τα όνειρα όπου άνδρες και γυναίκες αναφέρουν ότι είδαν ή είχαν ένα γυναικείο σώμα «με ανδρικό πέος» – εξυπονοώντας ότι υφίσταται παράλληλα ένα ανείκαστο, αντίστοιχο γυναικείο πέος. Μέχρι τις σεξολογικές μετρήσεις της αιματικής ροής και άλλων φυσιολογικών παραμέτρων του κόλπου, που θεωρούνται επαρκές εργαλείο για να λυθεί το μυστήριο…
Ο κόλπος και η μήτρα αποτελούν, λοιπόν, κατ’ εξοχήν μήτρα μυθοπλασιών και κόλπο ελλιμενισμού φαντασιώσεων για το ανθρώπινο είδος.
Ο Σπύρος Δόικας ανθολογεί πλήθος αντιπροσωπευτικές διατυπώσεις που εκπροσωπούν στο πεδίο των λέξεων όσα μπορούν να φανταστούν οι φαντασίες κι όσα μπορούν να πουν οι λέξεις για ότι κείται ένθεν και πέραν της φαντασίας και των λέξεων. Το πράττει με οδηγό του ένα σωτήριο δίπτυχο: γνώση και χιούμορ, που διασφαλίζουν μια ενήμερη αποστασιοποίηση. Και μας καλεί σ’ ένα ταξίδι μυστηρίου και παραγώγων μυστηρίου, εκεί που μια ανείπωτη Ελένη οδηγεί ενίοτε τον κόσμο – ανδρών και γυναικών.
Καλώς ορίσατε στην πραγματικότητα της ιερογαμίας που ενώνει το Σώμα και τη Μυθοπλασία!
Πρόλογος τους Νίκου Σιδέρη στο βιβλίο του Σπύρου Δόικα: Αιδοίον το δηκτικόν.
Vagina dentata
Κάθε αιδοίο έχει κρυφά δόντια, καθώς το αρσενικό μόριο μπαίνει μεγάλο και βγαίνει μικρό… Για τον άντρα, η συνουσία αποτελεί μια επιστροφή στη μητέρα και μια παράδοση σ’ αυτήν. Για τον άντρα, το σεξ είναι ένας αγώνας αναζήτησης της ταυτότητάς του. Στο σεξ η οδοντωτή δύναμη, που τον έφερε στον κόσμο, αυτή η δράκαινα της φύσης, τον καταβροχθίζει και τον ξαναγεννά.
Καμίλ Πάλια, Sexual Personae
Τη λατινική έκφραση vagina dentata (βαγκίνα ντεντάτα, αγγλ. βατζάινα ντεντάτα) μπορούμε να την αποδώσουμε ως «οδοντωτό κόλπο», «κόλπο με δόντια» ή «οδοντοφόρο κόλπο», συνείροντας εύστοχα την έκφραση «ήλιος με δόντια». Υποκύπτοντας, αφενός, στη γοητεία των παρηχήσεων, θα μπορούσα να το αποδώσω ως «αιδοίον το δηκτικόν», δηλαδή «αιδοίο που δαγκώνει» (από το ρήμα «δάκνω» το οποίο σημαίνει «δαγκώνω», εξ ου και «δήγμα» δηλαδή «δάγκωμα»)* αφετέρου, πολλά από τα ανθολογούμενα αποσπάσματα μπορούν κάλλιστα να περιγραφούν ως «δηκτικά», ότι διέπονται δηλαδή από μια οξύτητα και μια καυστικότατα.
Η έκφραση, έλκει την καταγωγή της από μια πανάρχαια δοξασία και έναν προαιώνιο αντρικό φόβο, ότι η είσoδos στα γεννητικά όργανα της γυναίκας περιφρουρείται από κοφτερούς οδόντες. Ότι δηλαδή, αν ο άντρας εισαγάγει το πέος του στον κόλπο της γυναίκας, θα κινδυνεύσει να το αδράξουν τα δόντια, που περιβάλλουν τη γυναικεία οπή, και να το αποκόψουν, ευνουχίζοντάς τον.
Η κλινική ψυχολογία περιγράφει αυτή την ανδρική ανησυχία ως «άγχος του ευνουχισμού» (castration anxiety). Και εξαιτίας αυτής της φοβίας, ο άνδρας φτάνει συχνά σε σημείο να απέχει από την ερωτική συνεύρεση με τις γυναίκες.
Τι σκεφτόταν λοιπόν ο Φρόιντ, στον οποίο αποδίδεται η επινόηση της έκφρασης vagina dentata; Με λίγα λόγια, έχει να κάνει με την ιστορία όπου ένα αγοράκι κι ένα κοριτσάκι αντικρίζουν για πρώτη φορά το ένα το άλλο έτσι όπως τα έπλασε ο θεός. Το κοριτσάκι ρωτάει «μπορώ να το αγγίξω;» και το αγοράκι απαντάει με φροϋδικό τρόμο «Όχι! Ήδη έκοψες το δικό σου!». Με άλλα λόγια, η εικόνα του οδοντωτού κόλπου παραπέμπει οε αυτό που ο Φρόιντ περιέγραψε ως φόβο τον ευνουχισμού, ένα φόβο που, σύμφωνα με τον ίδιο, νιώθουν όλα τα αγόρια όταν αντικρίζουν για πρώτη φορά τα γυναικεία γεννητικά όργανα. Περιέργως, ο Φρόιντ χρησιμοποιεί την εικόνα της αποκομμένης κεφαλής της Μέδουσας η οποία έχει φίδια για μαλλιά, ως απεικόνιση του ανδρικού φόβου του ευνουχισμού . Σε ένα άλλο δοκίμιο ο Φρόιντ έγραψε ότι «πιθανώς κανένας άντρας δεν απαλλάσσεται από το τρομακτικό σοκ του επαπειλούμενου ευνουχισμού άμα τη θέα των γυναικείων γεννητικών οργάνων». Βέβαια από την άλλη μπορούμε να ισχυριστούμε ότι καμία γυναίκα δεν απαλλάσσεται από την ακατανίκητη τάση να βάλει τα γέλια άμα τη θέα των ανδρικών γεννητικών οργάνων, αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία που θα μπορούσε κάλλιστα να αποτελέσει το λάιτ μοτίφ ενός άλλου βιβλίου.
Ενώ οι ισχυρισμοί του Φρόιντ για την καθολικότητα αυτού του φόβου μπορεί να ακούγονται γελοίοι στους περισσότερους σημερινούς ανθρώπους, η εικόνα είναι αρκετά διαδεδομένη στις μυθολογίες του κόσμου.
Στη θεογονία για παράδειγμα, ο Ησίοδος περιγράφει κάτι που μπορούμε να εκλάβουμε ως παραλλαγή στο θέμα του οδοντωτού κόλπου: ο αγέννητος Κρόνος βγαίνει από τη μήτρα της μητέρας του και ευνουχίζει τον έκπληκτο πατέρα του Ουρανό. Σε άλλες μυθολογίες ωστόσο, η εικόνα είναι πιο σαφής. Ο Erich Neumann υποστηρίζει στο έργο του The Great Mother (Η Μεγάλη Μητέρα) ότι «το μοτίβο της vagina dentata είναι ιδιαίτερα έντονο στη μυθολογία των Ινδιάνων της βόρειας Αμερικής. Στη μυθολογία άλλων φυλών Ινδιάνων, ένα σαρκοφάγο ψάρι κατοικεί στον κόλπο της Τρομερής Μητέρας».
Σύμφωνα με τον Ντελιμό υπάρχουν περισσότερες από τριακόσιες εκδοχές του μύθου της vagina dentata στους Ινδιάνους της Βόρειας Αμερικής, μύθου που συναντάμε επίσης στην Ινδία, συχνά με μια χαρακτηριστική παραλλαγή: ο κόλπος δεν έχει δόντια αλλά είναι γεμάτος με φίδια. Εδώ ίσως θα μπορούσαμε να κάνουμε και τη συσχέτιση με τη Μέδουσα που αναφέραμε παραπάνω, η οποία είχε φίδια για μαλλιά.
Κάποιοι ψυχίατροι υποστηρίζουν ότι το ασυνείδητο του άντρα εκλαμβάνει το σεξ ως θάνατο, ότι κάθε οργασμός είναι ένας μικρός θάνατος, ο θάνατος του «μικρού ανθρωπάκου», του πέους. Ίσως εδώ να μπορούμε να δούμε και το έρεισμα του θρησκευτικού ασκητισμού, όπου η άρνηση του θανάτου εξισώνεται με την άρνηση του σεξ.
Επιστρέφοντας στον καθεαυτό φόβο του ευνουχισμού, αξίζει να αναφέρουμε ότι υπάρχει ένα φυσικό φαινόμενο, το οποίο θα μπορούσε να δικαιολογήσει την ύπαρξη μιας τόσο ακραίας φοβίας. Πρόκειται για τον λεγόμενο κολεόσπασμο ή κολπόσπασμο (vaginismus), έναν ακούσιο σπασμό του κόλπου της γυναίκας, που, αν συμβεί κατά τη διάρκεια της συνουσίας, παγιδεύει το ανδρικό μόριο με τρόπο που να μην μπορεί να κυκλοφορήσει ελεύθερα το αίμα, με αποτέλεσμα να είναι αδύνατο να χαλαρώσει η στύση. Αυτή η επώδυνη κατάσταση, η οποία τόσο προσφέρεται για δραματουργική, συχνά σατιρική, εκμετάλλευση, από το Sweet Movie (1974) του Μακαβέγιεφ, μέχρι το ελληνικό Safe Sex |1999| και το Δέσε Με (Atame) (1989) του Αλμοδόβαρ, λύεται με ιατρική παρέμβαση και, συγκεκριμένα, με μια ένεση στην υπεραιμική περιοχή ώστε να χαλαρώσουν οι μυς και να επέλθει η απελευθέρωση του ατυχούς οργάνου.
Μετά από μια τέτοια κολούμπρα άλλως μουνόπλακα, φυσικό είναι να προσεγγίζει κανείς πιο εξής το εν λόγω όργανο διατηρώντας, δικαιολογημένα, τους αιδοιασμούς [sic] του. Ίσως, μάλιστα, δεν είναι τυχαία η ηχητική συγγένεια των όρων… Θεόμουνο και θεομηνία. Η γυναίκα-θεά (ή θεία γυναίκα) μπορεί να είναι η αιτία τόσο της δημιουργίας (συνήθως υπό την μορφή της αναπαραγωγής) όσο και της καταστροφής – εν τοιαύτη περιπτώσει, ίσως θα ήταν σωστότερο να ομιλούσαμε περί Θεομουνίας. Εξάλλου, τα καμάκια, γνωρίζοντας πολύ καλά τη δύναμη των γυναικών και συμβάλλοντας στη μεταφορά των ακραίων φυσικών φαινομένων, αναφέρονται σ’ αυτές, όταν βρίσκονται εν αφθονία, ως μουνοθύελλα.
Ο λαός γνωρίζει την επιρροή του γυναικείου οργάνου στον άνδρα, τόσο μάλιστα, που να χρησιμοποιούνται ευρέως γνωμικά όπως: «Είδες καράβι σε βουνό; Μουνότριχα το έσυρε» ή στην παραλλαγή της: «Το μουνί σέρνει καράβι».
Όπως η φροϋδική έννοια του ευνουχισμού από τον πατέρα (μέρος του οιδιπόδειου συμπλέγματος), ο μύθος του οδοντωτού αιδοίου αναπαριστά τη γυναίκα ως ένα είδος femme fatale, ως τέρας, το οποίο δεν είναι μόνον ικανό να γεννά και να προσφέρει τη ζωή στο αρσενικό (και, κατ’ επέκταση τη σεξουαλικότητά του), αλλά και να του στερεί τη σεξουαλική του ταυτότητα κατά τη διάρκεια της ερωτικής πράξης και, ως εκ τούτου, να το καθιστά άφυλο ευνούχο.
Αποτελεί σχεδόν ειρωνεία ότι, ενώ αρκετές γυναίκες υποφέρουν από μια φοβία η οποία σχετίζεται με το ανδρικό σεξουαλικό όργανο (το φόβο του φαλλού και επομένως το φόβο της διείσδυσης), οι άντρες έχουν τον δικό τους φόβο, ο οποίος έχει να κάνει με τα γεννητικά όργανα του άλλου φύλου και τα δήθεν κοφτερά δόντια τούς.
Ο μύθος του οδοντωτού αιδοίου δηλώνει πολύ περισσότερα από όσο φαίνεται με μια πρώτη μάτια, θα μπορούσαμε να πούμε ότι δείχνει, πέρα από κάθε αμφισβήτηση, πως οι γυναίκες είναι προικισμένες με ισχυρότατη σεξουαλική δύναμη, με την οποία μπορούν να επιβληθούν στους άντρες.
Όταν ο άνδρας επιχειρεί κάτι ιδιαίτερο, αποστολή, κυνήγι, πολεμική εκστρατεία, πρέπει να αποφύγει τη γυναίκα και κυρίως τη σεξουαλική επικοινωνία μαζί της , διαφορετικά θα ατονούσε η δυναμή του και θα του έφερνε ατυχία. (Ζίγκμουντ Φρόιντ, Ψυχολογία της ερωτικής ζωής «Το ταμπού τns παρθενίας»,
Όπου ο πρωτόγονος θέτει ένα ταμπού, εκεί φοβάται κάποιον κίνδυνο και δεν μπορούμε παρά να πιστέψουμε ότι με όλες αυτές τις διατάξεις αποφυγής εκφράζεται ένα βασικός φόβος απέναντι στη γυναίκα. Αυτός ο φόβος βασίζεται ίσως στο ότι η γυναίκα είναι διαφορετική από τον άνδρα, αιώνια ανεξιχνίαστη και μυστηριώδης, αλλόκοτη και γι αυτό επικίνδυνη. ο άνδρας φοβάται πως εξασθενημένος από τη γυναίκα θα του μεταδοθεί η θηλυκότητά της και θα γίνει ανίκανος. Η αποχαυνωτική, χαλαρωτική επίδραση της συνουσίας μπορεί να είναι αιτία γι αυτόν τον φόβο και η διαπίστωση της επιρροής που κερδίζει η γυναίκα πάνω στον άνδρα με τη συνουσία καθώς είναι η προσοχή στην οποία εξαναγκάζει απέναντι της να δικαιολογούν αυτόν το φόβο. Απ’ όλα αυτά τίποτε δεν είναι τόσο ξεπερασμένο που να μη δρα ακόμη και σήμερα μέσα μας.
________
Απόσπασμα από το βιβλίο του Σπύρου Δόικα: Αιδοίον το δηκτικόν, Όλα όσα φοβούνται οι άντρες για τις γυναίκες και το σεξ
by Αντικλείδι , http://antikleidi.com
Αυτή είναι η πιο ατίθαση συμμορία στην ιστορία της Ορθόδοξης Εκκλησίας
Η ιστορία των πέντε κοριτσιών που επέμειναν να γίνουν καλόγριες και δημιούργησαν κάτι αληθινά χρήσιμο
Οι γερόντισσες βρίσκονται σε σχετικά προχωρημένη ηλικία οι δύο από αυτές, η μία Μαρία και η Σεβαστή έχουν φύγει από τη ζωή. Οι υπόλοιπες, μαζί με ένα διοικητικό συμβούλιο, διοικούν το ίδρυμα…
Την άνοιξη του 1962, μία παρέα νέων γυναικών, η Μαρία, η Δωροθέα, η Καλλίνικη, η Φαιδρονία, η Σεβαστή και ακόμα μια Μαρία, αποφασίζουν να εγκαταλείψουν τα σπίτια τους στον Πειραιά και να κατέβουν στην Καλαμάτα για να γίνουν μοναχές.
Επειδή δεν έχουν όλες συμπληρώσει τα 21 χρόνια, οι γονείς τις φέρνουν πίσω. Εκείνες αποφασισμένες στον στόχο τους «αποδρούν» για δεύτερη φορά. Το θέμα παίρνει μεγάλες διαστάσεις κι ο Τύπος της εποχής το κάνει πρωτοσέλιδο πρωτοσέλιδο, ανάγοντας το σε σκάνδαλο. Οι γονείς επεμβαίνουν για δεύτερη φορά κι έτσι και πάλι εξαναγκάζονται να γυρίσουν στα πατρικά τους.
Κι όμως, δεν το βάζουν κάτω! Ακολουθεί και τρίτη φορά η οποία ήταν και η οριστική για τις έξι κοπέλες που είχαν όπως όλα δείχνουν ένα σχέδιο στο μυαλό τους. Κατάφεραν να πείσουν τους πάντες ότι ήθελαν να γίνουν όντως καλόγριες και μάλιστα έβαλαν και ένα σοβαρό στόχο. Δεν θα απομονώνονταν απλά σε ένα μοναστήρι για να προσεύχονται και να ακολουθούν το τελετουργικό της ορθόδοξης εκκλησίας αλλά θα υπηρετούσαν έμπρακτα το κοινό καλό.
Έτσι, αφού για μερικά χρόνια έζησαν ανεξάρτητες κάνοντας η κάθε μια τους ό,τι περνούσε από τα χέρια τους, κυριολεκτικά, άλλη φτιάχνοντας κεντήματα, άλλη ράβοντας πουκάμισα, το 1967 ίδρυσαν στην περιοχή της Νέας Μάκρης, σε ένα κτήμα που τους παραχώρησε η Μονή Πεντέλης και με τη συνδρομή του εφοπλιστή Μάρκου Λύρα το Λύρειο Παιδικό Ίδρυμα.
Μία ανοιχτή κοινότητα για παραμελημένα παιδιά που προέρχονται από προβληματικά περιβάλλοντα και γονείς που αδυνατούν να τα μεγαλώσουν, μία μεγάλη, υπερμεγέθη ίσως, ανάδοχος οικογένεια. Πηγή: www.lifo.gr
Photo by streethacker
Photo by streethacker
Photo by streethacker
Ταβέρνα Κοτσούλης στα Σκούρτα
Photo by streethacker
Στίβεν Χόκινγκ: “Η ανθρώπινη φυλή θα πρέπει να εγκαταλείψει τη Γη, αν θέλει να επιβιώσει”
Ο διάσημος αστροφυσικός δίνει απαντήσεις για το Θεό, τους εξωγήινους και τις «μαύρες τρύπες» . Μια πολύ σημαντική συνέντευξη παραχώρησε ο αστροφυσικός Στίβεν Χόκινγκ στην εφημερίδα El Pais, με αφορμή την παρουσία του στο τεχνολογικό φεστιβάλ Starmus, στην Τενερίφη.Ο Βρετανός επιστήμονας ρωτήθηκε μεταξύ άλλων για το τι θα συμβεί αν οι εξωγήινοι μας επισκεφθούν, με αφορμή δήλωση του πριν από λίγο καιρό ότι είναι καλύτερα να τους αποφύγουμε, γιατί θα μας εξαφανίσουν. «Αν οι εξωγήινοι μας επισκεφθούν, το αποτέλεσμα θα είναι κοντά σε αυτό που συνέβη όταν ο Κολόμβος έφτασε στην Αμερική: Οι ιθαγενείς Αμερικάνοι δεν τα κατάφεραν. Αυτοί οι προηγμένοι εξωγήινοι θα μπορούσαν να γίνουν νομάδες, και να προσπαθήσουν να κατακτήσουν και να αποικίσουν όλους τους πλανήτες που θα μπορούσαν να φθάσουν. Για το μαθηματικό μυαλό μου η εξωγήινη ζωή είναι κάτι εντελώς ορθολογικό», απαντά.Όταν ερωτάται για τη θέση του ότι ο άνθρωπος θα μπορούσε να επιβιώσει από μια «μαύρη τρύπα» ο διάσημος αστροφυσικός απάντησε: «Το να πέφτεις μέσα σε μια μαύρη τρύπα είναι σα να βιάζεσαι να περάσεις τους καταρράκτες του Νιαγάρα σε ένα κανό: αν κάνεις κουπί αρκετά γρήγορα, μπορείς να ξεφύγεις. Οι μαύρες τρύπες είναι η απόλυτη μηχανή ανακύκλωσης: αυτό που βγαίνει είναι το ίδιο που μπήκε αλλά επεξεργασμένο».Επιμένει επίσης ότι οι υπολογιστές θα υπερβούν την ανθρώπινη νοημοσύνη μέσω της τεχνητής κάποια στιγμή μέσα στα επόμενα εκατό χρόνια. «Όταν συμβεί αυτό, θα πρέπει να διασφαλίσουμε ότι οι στόχοι των υπολογιστών ταιριάζουν με τους δικούς μας», λέει.
Ο Χόκινγκ δεν βλέπει όμως το ανθρώπινο είδος να μακροημερεύει στη Γη, καθώς δηλώνει στην ισπανική εφημερίδα ότι η επιβίωση του ανθρώπου θα εξαρτηθεί από την ικανότητά του να βρει «νέα σπίτια» αλλού στο σύμπαν, δεδομένου ότι ο κίνδυνος της καταστροφής στη Γη αυξάνεται. «Για αυτό θα ήθελα να κεντρίσω το ενδιαφέρον του κοινού για τις διαστημικές πτήσεις», σημειώνει.
Όταν ο δημοσιογράφος τον ρωτά αν πιστεύει στο Θεό ο Βρετανός επιστήμονας απαντά διπλωματικά: «Μπορώ να χρησιμοποιήσω τη λέξη «Θεός» με ένα απρόσωπο τρόπο, όπως έκανε και ο Αϊνστάιν, να αναφερθώ στους νόμους της φύσης», λέει, και όταν ο δημοσιογράφος του θυμίζει ότι κάποτε είπε πως χρειαζόμαστε το Θεό για να εξηγήσουμε το Σύμπαν, ο Χόκινγκ τονίζει: «Οι νόμοι της επιστήμης είναι αρκετοί για να εξηγήσουν την προέλευση του σύμπαντος. Δεν είναι απαραίτητο να επικαλεστούμε τον Θεό».Τέλος όταν ερωτάται αν υπάρχει κάτι που θα ήθελε να κάνει στη ζωή του και δεν το έχει κάνει ο διάσημος αστροφυσικός απαντά: «Να ταξιδέψω στο διάστημα με την Virgin Galactic»._______Πηγή: lifoΑντικλείδι , http://antikleidi.com
