Στα βόρεια της Πάρνηθας
Chamonix η Σαν Μο(υ)νι!!! Αράχωβα είναι αυτή….
Γράφει η Ρέα Βιτάλη στο ptotagon
Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής είχε μια ιδιότυπα βαριά προφορά σε απόλυτη αναντιστοιχία με την αρχοντιά που ανέδυε η εμφάνισή του. Το «ο», για παράδειγμα, μετατρεπόταν στη προσωπική του διάλεκτo σε «ου». Αυτό είναι ένα θέμα, όταν ας πούμε πρέπει να πεις στους κατοίκους της Αράχοβας «Σας υπόσχομαι ότι θα σας κάνω Σαν Μο(υ)νί». Έτσι εγκαινιάστηκε το χιονοδρομικό της Αράχοβας το 1974. Η δική μου περιγραφή όμως ξεκινάει από το ‘80. Τότε που η Αράχοβα ήταν μια έκθεση χαλιών, κιλιμιών και κουρελούδων απ΄άκρη σ΄άκρη. Κάτι σαν Μοιραράκη σε αντίτυπα μικρών μαγαζιών. Που οι ιδιοκτήτες καθόντουσαν σε μια καρέκλα στο πεζοδρόμιο και περίμεναν κυρίως τουρίστριες που επέστρεφαν από Δελφούς, για να αρχίσει να σφυρίζει ο ένας στον άλλον, για κάθε καλό κομμάτι «ξένη!». Δυο ταβέρνες όλες κι όλες. Του Καραθανάση, που πλέον δεν υπάρχει και του Δασαργύρη, με το φημισμένο κοντοσούβλι. Και στην πάνω γειτονιά του Αι Γιώργη, η τετραπέρατη κυρά-Παναγιώτα, κάτι σε μπακάλικο-ταβερνοκουτουκάκι. Υπήρχε και ένα ουζερί του Ζαμπονίκου, επίσης δεν υπάρχει πια, που ο ιδιοκτήτης νόμιζες ότι είχε αντικαταστήσει τα ανθρώπινά του μέλη-άκρα με μπουκάλια αντί για χέρια… τόσο που μια ζωή κρατούσε στο ένα χέρι ένα μπουκάλι τσίπουρο και στο άλλο ένα μπουκάλι ούζο. Και η γυναίκα του η Παγώνα μια ζωή στο τηγάνι, κάθε κεφτές και ένα «αχχχχχ!» μακρόσυρτο, για την άτιμη την τύχη της. Στην αγορά και στα καφενεία συναντούσες μόνο άνδρες. Να χτυπάνε με μανία τα πούλια στο τάβλι ή να παίζουν κολτσίνα και ξερή. Γυναίκες συναντούσες ως βιαστικές φιγούρες με ρόλεϊ στο κεφάλι κι ένα ταψί στα χέρια για τον φούρνο ή καμιά γριά με τσεμπέρι που συνήθως φώναζε «Νικουλάάάάκ!» ή «Λουκά! Βρε Λουκά!!!! Τσακίς μαζέψς». A!! Υπήρχε και, ένα και μοναδικό μπαρ Αθηναίου, το «Κολονέλος». Το Αθηναίος είχε μια αίγλη εξωτική. Εκεί μέσα γίνονταν όργια! Όχι, μωρέ. Τι όργια να γίνονταν; Αλλά, για ότι άνοιγε τότε Αθηναίος, έπεφτε η φράση ενδεικτική της καχυποψίας «Τρέχα γύρευε τι όργια γίνονται ‘κει μέσα!». Η Αράχοβα που λάτρεψα από την πρώτη στιγμή που πάτησα το πόδι μου ήταν ένα πανέμορφο χωριό-χωριό, που η ζωή ακολουθούσε τους χτύπους του κεντρικού της ρολογιού. Πότε έγινε η στροφή προς τον «πολιτισμό»; Όταν γκρεμίστηκε το σινεμά. Το οποίο έτσι κι αλλιώς είχε υποπέσει σε κρίση. Για να εγκαινιαστεί στη θέση του ένα καφέ-μπαρ ονόματι Celena. Ήμουν εκείνη τη μέρα της μπουλντόζας και είδα έναν Μάρλον Μπράντο στα μπάζα. Τον είχα κλάψει τον Μάρλον στα μπάζα. Μετά ήρθε το «Εμπορικό» μαγαζί σταθμός του Παναγιώτη Δεσφινιώτη, ενός εκ των πρωτοπόρων σε αισθητική και το «Bonjour». Και μπήκε το νερό στ΄αυλάκι.
Η δική μου περιγραφή όμως ξεκινάει από το ‘80. Τότε που η Αράχοβα ήταν μια έκθεση χαλιών, κιλιμιών και κουρελούδων απ΄άκρη σ΄άκρη. Κάτι σαν Μοιραράκη σε αντίτυπα μικρών μαγαζιών. Που οι ιδιοκτήτες καθόντουσαν σε μια καρέκλα στο πεζοδρόμιο και περίμεναν κυρίως τουρίστριες που επέστρεφαν από Δελφούς
Κι άρχισε να καταφθάνει κόσμος και λαός και σκιέρ. Αλλά προσέξτε κάτι το μαγικό! Όσο και να άλλαζε «το τοπίο», οι ντόπιοι δεν ξιπάζονταν. Ίσως γιατί κάθε εβδομάδα είχε την μέθη του Σαββατοκύριακου αλλά και την προσγείωση μιας Δευτέρας έως Παρασκευή. Που ερήμωνε ο τόπος και όλα έμπαιναν στην σειρά τους την πρωταρχική. Μια γιαγιά θα έλεγε «Αι κάτσε στ΄αβγά σ, ισύ». Η γείωση είναι μεγάλο πράγμα. Διαβάζω σημειώσεις από το προσωπικό μου ημερολόγιο. «1996-1997 το ευτράπελο των ημερών ο λογαριασμός του ρεβεγιόν 15.000 δραχμές το άτομο». Περπατάω χρονιές «1999-2000 Table D’ Hote 30.000 δρχ το άτομο και στο μενού στρουθοκάμηλος» στο Ακουαρέλα. Ρεβεγιόν και μενού! Έτσι κάπως άρχισαν τα γλέντια. Όχι μόνο για την Αράχοβα αλλά για την Ελλάδα όλη. «Εμπορικό» στα ντουζένια του, «Φλοξ» στα σκαλάκια για μεγάλα γλέντια, «Κυρά-Παναγιώτα», του Γ. Αντωνίου πλέον, ως εμβληματικό εστιατόριο-ταβέρνα που από κάποια ώρα και μετά μετατρέπεται μέχρι και σήμερα σε «Όλα τα λεφτά μωρό μου, όλα τα λεφτά για δυο μάτια δολοφονικά»… Και γέμισε ο τόπος χρήμα και χαρά! Χρόνια χρηματιστηρίου. Έπεφτε από τον ουρανό. Επαγγέλματα φλου! Απολύτως άγνωστοι-πασίγνωστοι! Body guard με μικρόφωνο στα χείλη, ως Madonna, να τινάζονται περιστροφικά σε κάθε χαρτοπετσετιά που έριχνε το αφεντικό στη γυναίκα του άλλου αφεντικού. Με χαρτοπετσέτες στον αέρα γλεντούσαν. Οι χρυσές κάρτες έδιναν και έπαιρναν στο «Indigo» και αρκετά αργότερα και στο «Louso» ώστε οι κυρίες να ξεσπάνε κάπου τα ανήσυχα και αδιέξοδα ένστικτά τους. Τζιπ μποτιλιάρονταν στα στενάκια. Το ένα μαγαζί άνοιγε μετά το άλλο. Tavola για εξαιρετική ελληνο-ιταλική κουζίνα, Pomodoro για πίτσα, σουβλατζίδικα με σπέσιαλ του Λόη. Το real estate σε μεγάλες δόξες. Ευτυχώς μέσα στο χωριό ίσχυε το «παραδοσιακός οικισμός» έστω κι αν ξέφυγαν και μερικά στραβά. Και στις φόρμες του σκι, οι τύπου σκιέρ, στερέωναν στυλό MontBlank μη και χρειαστεί να υπογράψουν επιταγές. Το έχουμε δει κι αυτό. Είχε την πλάκα του το όλον –πέρα από το δράμα του- αν μπορούσες να διατηρήσεις την ακεραιότητα του μυαλού σου. Είχες και θέματα να γράφεις ως χρονογράφος. Κι ας δεχόσουν απειλές από τα μαγκάκια των μαγκακίων. Κι αυτά τα ζήσαμε. Στο επόμενο βέβαια κεφάλαιο ιστορίας τα γλέντια μεταφέρθηκαν στις πτέρυγες του Κορυδαλλού για πολλούς. Αλλά και πάλι κάτι μαγικό! Ούτε σ΄ έναν κάτοικο αυτού του χωριού δεν διέκρινα αδιακρισία, φτήνια, μνησικακία. Ούτε ένα πικρόχολο σχόλιο για κανέναν. Λες και με κάποιο δικό τους τρόπο τιμούσαν το γλέντι του ανθρώπου που έζησαν στα μέρη τους, το χαζό ψήλωμα του κάθε έρμου νεόπλουτου, ως ανθρώπινο αντανακλαστικό, ρε αδελφέ, της ποτισμένης του ματαιοδοξίας. Τόσο το πότισμα! Τόσο το σάπισμα! Πολλά τα άτιμα τα λεφτά! Χάθηκε ο έλεγχος για την πατρίδα όλη. Βεβαίως τα χέρια των Αραχοβιτών γέμισαν χρήμα αλλά τα είπαμε πιο πάνω…Ήταν εκείνες οι Δευτέρες που κρατούσαν μέχρι Παρασκευή που έσωναν την παρτίδα τους. Ότι κι αν ζούσαν δεν έχασαν τον προσωπικό τους βηματισμό. Κρατούσαν και κρατούν τις παραδόσεις τους τόσο σφιχτά! Θα ξενυχτήσουν τους νεκρούς στα σπίτια τους, θα γλεντήσουν στα πανηγύρια, θα ψήσουν «παλιοπροβάτες» στην Παλιοπαναγιά, θα συμμετάσχουν με ιερότητα στην περιφορά της εικόνας του Άι Γιώργη με τις γκαμζόλες τους ή με φουστανέλες που πάνε από πατέρα σε γιό, θα χαρούν το Πάσχα ο ένας δίπλα στον άλλον σε ψησταριές των 50 αρνιών στην σειρά…Κι ύστερα… Ύστερα ξέσπασε η οικονομική κρίση. Και τους βρήκε όλους με δάνεια για να ρίξουν χρήμα στις δουλειές τους. Ελάχιστους σε ποσοστό έκαψε η μεγαλομανία. Νοικοκυραίοι παρέμειναν οι περισσότεροι. Πήγε ωστόσο η ψυχή τους στην Κούλουρη. Μα, κάτι σαν τερτίπι αυτής της κρίσης, η Αράχοβα ζει και βασιλεύει. Δεν γνωρίζει κρίση. Τουλάχιστον όχι όσο την βιώνει η Αθήνα εννοώ. Συνεχίζει να ομορφαίνει. Και πλάκωσαν ένα σωρό χρυσοθήρες-επιχειρηματίες λες και ανακάλυψαν χρυσάφι ν΄ανοίξουν καταστήματα. Και είναι σαν ένα μεγάλο πανηγύρι χαράς κάθε περίοδος διακοπών και Σαββατοκύριακου. Εντάξει! Επενδύουν μη ντόπιοι, έρχονται, φεύγουν, χάνουν, κερδίζουν… Διεκδικούν μερίδιο της αγοράς. Αυτό που μένει όμως διαχρονικά ίδιο, είναι οι ψυχοσύνθεση των κατοίκων. Που τους ξεχωρίζει από όλα τα γύρω χωριά. Απ΄όλους τους χειμερινούς προορισμούς. Τόσα ρεύματα καιρών πέρασαν από την πλάτη των Αραχοβιτών αλλά δεν πούντιασαν. Ξέρεις τι είναι να περάσεις από τον τραχανά στην στρουθοκάμηλο και ξανά πίσω στον κόκορα με χιλοπίττα; Και να παραμένεις ατόφιος. Τελικά στην μόνη προφητεία που έπεσε έξω ο Κωνσταντίνος Καραμανλής ήταν ότι θα τους έκανε Σαν Μο(υ)νί. Χαρά και στο Chamonix! Η Αράχοβα συνεχίζει ακάθεκτη τη διαδρομή της…
Χιόνια!!
Δωρίδα
Photo by Nikos Petrou
Ρουφ
προσπαθεί ο Ανδρέας Ανδριανόπουλος να πείσει για τα αυτονόητα……
Αιχμηρός
Νεο-φιλελευθερισμός για αρχαρίους
Του Ανδρέα Ανδριανόπουλου
Kάποια κορυφαία στελέχη της ΝΔ φοβούνται πως το κόμμα, μπορεί να γίνει νεοφιλελεύθερο! Αν και είμαι απόλυτα σίγουρος πως δεν έχουν ιδέα για τι πράγμα ακριβώς ομιλούν ενστικτωδώς εν τούτοις αντιδρούν σε μια επερχόμενη πραγματικότητα. Σε μια νεοφιλελεύθερη κυβέρνηση δεν θα είναι δυνατόν να είσαι Υπουργός και να διορίζεις σε δημόσιο φορέα της αρμοδιότητάς σου το σύνολο σχεδόν των άνεργων ψηφοφόρων της περιφέρειάς σου (της Ροδόπης λχ). Ούτε και να παίρνεις “μέτρα” που κάνουν κάποιους ενδιαφερόμενους φίλους σου πάμπλουτους και που εξαθλιώνουν οικονομικά μερικές χιλιάδες άλλους.Ποια είναι τελικά η πραγματική έννοια του φιλελευθερισμού και σε τι ακριβώς διαφέρει από τον νεοφιλελευθερισμό; Η ΝΔ ιδεολογικά υποστηρίζει ένα θεωρητικό νεφέλωμα που σε τελική ανάλυση δεν σημαίνει απολύτως τίποτα. Ο Ριζοσπαστικός Φιλελευθερισμός υπήρξε ένα εφεύρημα κενό περιεχομένου που έδινε στους εκάστοτε κυβερνώντες υποστηρικτές του την δυνατότητα να κάνουν οτιδήποτε ήθελαν (“δανειζόμενοι ιδεολογικά όπλα από την φαρέτρα και της Δεξιάς και της Αριστεράς”). Ο όρος δεν υπάρχει πουθενά σαν πολιτικός προσδιορισμός, και έδινε το δικαίωμα σε άσχετους να υποστηρίζουν πως στηρίζονται σε κάποια ιδεολογική βάση. Ο Φιλελευθερισμός από την άλλη πλευρά, όπως τουλάχιστον αναπτύχθηκε στην Ευρώπη, είχε σαφέστατο πολιτικό περιεχόμενο που δυστυχώς αλλοιώθηκε με το πέρασμα των χρόνων.Ξεκίνησε σαν η ιδεολογία των μεσαίων εμπορικών και μεταπρατικών τάξεων που βρίσκονταν σε σύγκρουση με την αριστοκρατική φεουδαρχία και τα μετέπειτα εμφανισθέντα μισθοσυντήρητα εργατικά στρώματα. Δεν είναι τυχαίο πως στην σύγκρουσή τους με την ανερχόμενη δυναμική οικονομικά μεσαία αστική τάξη η αριστοκρατία στήριξε τις Μαρξιστικές δοξασίες χρηματοδοτώντας την δημιουργία τους (Ο Ενγκελς υπήρξε μέλος της ελίτ των γαιοκτημόνων και βασικός χρηματοδότης του Μαρξ). Με τα χρόνια και την μετάλλαξη των Συντηρητικών και την ενίσχυση των εργατικών/σοσιαλιστικών κομμάτων οι φιλελεύθεροι, σε αναζήτηση ταυτότητας και λαϊκών ερεισμάτων, άρχισαν να εγκαταλείπουν κάποιες από τις βασικές τους αρχές. Η φορολογία αίφνης, από εργαλείο προστασίας της ιδιοκτησίας μέσω κρατικών μέσων δημόσιας τάξης, άρχισε να γίνεται αποδεκτή σαν μηχανισμός αναδιανομής εισοδήματος και αποκατάστασης κοινωνικών ανισοτήτων. Σταδιακά όμως έτσι τα φιλελεύθερα κόμματα έχασαν την κοινωνική και πολιτική τους βάση δίνοντας χώρο στους σοσιαλιστές από την μία πλευρά και τους αυταρχικούς συντηρητικούς (κρατιστές ενάντια στα ατομικά δικαιώματα) από την άλλη.Η παρακμή τους υπήρξε αναπόφευκτη και βαθμιαία πέρασαν, με ελάχιστες αναλαμπές, στο περιθώριο της πολιτικής ζωής.Η εμφάνιση του νεοφιλελευθερισμού προκάλεσε επανάσταση στα πολιτικά δρώμενα ολόκληρου του κόσμου (πλην Ελλάδας, βέβαια). Με την επίδραση του Φρήντριχ φον Χαύεκ, και μιάς σειράς άλλων διάσημων οικονομολόγων στη συνέχεια (Μίσες, Φρήντμαν, Μέλτζερ, Βαννίσκυ, Λαφέρ, Γκίλντερ, Στίγκλερ, Πόσνερ, Πέλτζμαν, Μπέκερ κλπ) και κορυφαίων πολιτικών προσωπικοτήτων (Θάτσερ, Ρήγκαν) η κίνηση αυτή ανέτρεψε τα παγκόσμια παραδεκτά δεδομένα και εισήγαγε καινούργιες αρχές στην κυβερνητική και οικονομική πολιτική. Σε αδρές γραμμές οι νεοφιλελεύθεροι ανέτρεψαν τις κλασσικές και παραδοσιακές φιλελεύθερες αρχές που επέμεναν σε ένα κράτος “νυχτοφύλακα σκύλο” (δίχως δηλ. καμία ανάμιξη στην πολιτική) αποδεχόμενοι την κρατική παρέμβαση (το “νέο”) αλλά μοναχά στον τομέα της κοινωνικής προστασίας και στην ενίσχυση του ανταγωνισμού. Εξ ού και οι ψευδολογίες και αδεξιότητες των κατηγόρων του που υποστηρίζουν πως ο ν.φ. υπεραμύνεται της λαϊκής εξαθλίωσης και της δύναμης των μονοπωλίων!!!Οι βασικές αρχές μιάς νεοφιλελεύθερης πολιτικής μπορούν να συνοψισθούν στις παρακάτω βασικές πολιτικές κατευθύνσεις:
1. Δραστική μείωση των φόρων
2. Κατάργηση διοικητικών παρεμβάσεων, εγκρίσεων και ελέγχων στην λειτουργία της οικονομίας
3. Περιορισμοί στις εξουσίες και τις παρεμβάσεις της γραφειοκρατίας
4. Μείωση της κρατικής ιδιοκτησίας μέσω εκτεταμένων ιδιωτικοποιήσεων
5. Περιορισμός της κυκλοφορίας του εκδιδόμενου από το δημόσιο χρήματος
6. Ενίσχυση των μηχανισμών εφαρμογής ανταγωνισμού στην οικονομία και πολιτικής κατά των τραστ.
Στόχος μιάς νεοφιλελεύθερης πολιτικής είναι η μείωση των δημοσίων δαπανών μέσω κατάργησης κρατικών φορέων και εξοικονόμησης χρημάτων για ενίσχυση των πράγματι αναξιοπαθούντων στην κοινωνία. Όχι δηλαδή φόροι, μικρό δημόσιο, ελεύθερες οικονομικές (και, εξυπακούεται, εργασιακές) σχέσεις, και ικανοποιητικά προγράμματα κοινωνικής προστασίας σε ένα πλαίσιο αποτελεσματικής παιδείας με ανταγωνιστική λειτουργία του δημόσιου και του ιδιωτικού τομέα.Ποιες από τις παραπάνω αρχές εφαρμόσθηκαν στην Ελλάδα ώστε κάποιοι αδαείς να ισχυρίζονται πως τα οικονομικά μας χάλια είναι αποτέλεσμα νεοφιλελεύθερων επιλογών; Αντίθετα ο, επιθετικός μάλιστα, κρατισμός χαρακτήριζε τις πολιτικές των περισσότερων ελληνικών κυβερνήσεων – συμπεριλαμβανομένων και αυτών των Μνημονίων. Είναι ακατανόητο πως είναι δυνατόν κάποιοι να πιστεύουν πως είναι δυνατόν να βρεθεί λύση στα οικονομικά μας αδιέξοδα εφαρμόζοντας πολιτικές ακριβώς σαν αυτές που μας οδήγησαν σε αυτά.Γιατί λοιπόν όλοι καταφέρονται με τόσο πάθος κατά του νεοφιλελευθερισμού; Απλά διότι αυτός καταργεί τα κομματικά φέουδα, εξαρθρώνει τις δημόσιες συντεχνίες και τους κομματικούς στρατούς που σιτίζονται από το δημόσιο και την κρατική γραφειοκρατία. Το ερώτημά μου πάντα παραμένει αναπάντητο. Γιατί τόσο πολύ μισούν κάτι που δεν καταλαβαίνουν καθόλου και υποστηρίζουν κάτι που δεν καταλαβαίνουν καλά; Στον Πειραιά σαν Δήμαρχος δοκίμασα ένα σχετικό μοντέλο νεοφιλελεύθερης διοίκησης δίχως νέους φόρους / τέλη, δίχως εργολαβίες, δίχως μεγάλωμα των διοικητικών υπηρεσιών του δήμου, δίχως δάνεια και νέες δαπάνες και με στήριξη μόνο του ιδιωτικού τομέα. Ολοι είχαν να λένε για τα αποτελέσματα της δουλειάς μας (και βραβεία β’ καθαρότερης ευρωπαϊκής πόλης και καλύτερα στολισμένης στις γιορτές). Γιατί δεν το δοκιμάζουμε και στο κράτος; Γιατί επιμένουν όλοι στα ξεπερασμένα πρότυπα του κρατισμού;Είχα προτείνει και άλλη φορά. Ας διαλέξουμε δύο νησιά. Στο ένα να καταργήσουμε τους άμεσους φόρους και κάθε άλλη οικονομική σχέση με το ελληνικό δημόσιο. Και στο άλλο να εφαρμόζαμε ένα σύστημα απόλυτης δημόσιας ανάμιξης και προστασίας. Και πάλι όμως αυτόνομα, δίχως παρέμβαση δηλ. του υπόλοιπου ελληνικού κράτους (για κάλυψη ελλειμμάτων κλπ). Και να βλέπαμε σε 4-5 χρόνια τα αποτελέσματα. Γιατί ουδείς το τολμά;Εξάλλου και η ιστορία έχει αποδείξει την αποτελεσματικότητα της πολιτικής των λιγότερων φόρων και του λιγότερου κράτους στην οικονομία. Έκπληκτοι οι απεσταλμένοι του Βυζαντινού αυτοκράτορα στην αυλή του Ταμερλάνου στην Σαμαρκάνδη το 1399, που βρέθηκαν εκεί με αποστολή να τον πείσουν να επιτεθεί στους Οθωμανούς που απειλούσαν την Κων/πολη, είδαν την εκτέλεση ενός σατράπη / διοικητή που είχε παραβιάσει την εντολή του και είχε επιβάλει φόρους στον λαό!! Εξ ίσου και η ελληνική ιστορία του 19ου αιώνα είναι γεμάτη από λαϊκές εξεγέρσεις κατά των φόρων (όπως λχ των Χοντρογιάννιδων στον Μωριά) που όμως τις έχουν θάψει τα επίσημα βιβλία μας της ιστορίας.Ο νέοφιλελευθερισμός λοιπόν αποτελεί μιά βιώσιμη διέξοδο από τα σημερινά μας εθνικά χάλια. Θα κάνουμε με τόλμη το σωστό βήμα ή θα ξαναγυρίσουμε στους ανούσιουςς χειρισμούς του παρελθόντος; Με ανόητους να βγάζουν χολή, ελπίζοντας στην στήριξη των ασχέτων και στην ευαρέσκεια τρων βολεμένων…Νοσταλγώντας ίσως πολιτικές αλλοπρόσαλλες των ετών 2004 – 2006, που αποδεικνύουν όσα παραπάνω ανέφερα. Παράδειγμα ένα ν/σ για τα εργασιακά των ΔΕΚΟ που είχε τότε εμφανισθεί και που υποδηλώνει φαινόμενα Τζέκυλ και Χάιντ στην συμπεριφοράς της τότε ΝΔ. Επιλογές αλλοπρόσαλλες, απόψεις συγκεχυμένες και πρωτοβουλίες απόλυτα αντιφατικές σηματοδοτούσαν την καθημερινή σχεδόν δράση των διαφόρων κυβερνητικών τμημάτων. Το νομοσχέδιο για τις ΔΕΚΟ αποτελούσε ίσως την πλέον χαρακτηριστική περίπτωση.Δεν είναι λίγες οι περιπτώσεις που διοικητές των ΔΕΚΟ για να αποφύγουν ρήξεις με τους συνδικαλιστές των φορέων τους έχουν παραχωρήσει εξωφρενικές παροχές και προνόμια στα στελέχη των οργανισμών που διοικούσαν. Παροχές που οι σχετικές κρατικές εταιρίες δεν μπορούσαν οικονομικά να αντέξουν. Αλλά τελικά το βάρος έπεφτε στις πλάτες του ανύποπτου φορολογούμενου που πλήρωνε –δίχως ποτέ να ερωτηθεί– για τις υπερβολές και το βόλεμα των δημοσίων συντεχνιών.Τα επιχειρήματα για δήθεν δυνατότητα των διοικήσεων των ΔΕΚΟ να απολύσουν υπαλλήλους που αποδεικνύονται ανεπαρκείς είναι έωλα. Ουδείς ποτέ έχει απορριφθεί μετά την περίοδο δοκιμασίας που προβλέπεται και κανείς ποτέ δεν θα απολυθεί εφόσον έχει “σώας τας φρένας”. Ρυθμίσεις λοιπόν που να μεταφέρουν την ευθύνη για το μέλλον της επιχείρησης στις διοικήσεις και τους εργαζόμενους ήταν απαραίτητο να παρθούν.
Εδώ όμως δυστυχώς τελείωνε η δράση του φιλελεύθερου δόκτορος Τζέκυλ που χαρακτήριζε την σχετική κυβερνητική πρωτοβουλία. Κι’ αναδύεται το
αυταρχικά αποκρουστικό κι αντιφατικά κρατικοπαρεμβατικό πρόσωπο του κου Χάιντ. Που εκδηλώνεται με μια άνευ προηγουμένου κι εντελώς αδικαιολόγητη επίθεση κατά του φιλελεύθερου συστήματος των ελεύθερων διαπραγματεύσεων. Με εντελώς παλαιοσυντηρητικά αντανακλαστικά και με την επίδειξη ενός αναχρονιστικού πολιτικού “τσαμπουκά” η κυβέρνηση μεγάλωνε τις εξουσίες του κράτους και μετέτρεπε εργαζόμενους αλλά και διοικήσεις των οργανισμών κοινής ωφέλειας σε ανεύθυνα παιδαρέλια προσχολικής σχεδόν ηλικίας. Αν δεν τα βρουν εργαζόμενοι κι εργοδότες στις όποιες τους διαπραγματεύσεις ο Υπουργός με νόμο καθορίζει το τι δέον γενέσθαι. Και μάλιστα, αγοράζοντας μόλις το 1% της όποιας ιδιωτικής επιχείρησης, το δημόσιο θα μπορεί να επεκτείνει τον αυταρχισμό του και σε όποιον τομέα του ιδιωτικού τομέα κρίνει σκόπιμο. Είτε με αθώα, είτε με πονηρή πρόθεση. Είναι ακατανόητη η σκοπιμότητα αυτής της ρύθμισης. Και φέρνει στο νου την λογική της “κατευθυνόμενης επιχείρησης” (Wisrtschaftslegung) που είχε εμπνευσθεί ο Σπέερ και είχε εφαρμόσει ο (εθνικοσοσιαλιστής) Αντολφ Χίτλερ. Αλλά και τα περίφημα, αλλά τελικά ανεφάρμοστα, “εποπτικά συμβούλια” του τότε οικονομικού Τσάρου και σοσιαλιστή βέβαια Γεράσιμου Αρσένη.
Αυτές οι δύο ρυθμίσεις τινάζουν σον αέρα τις όποιες, εκ πρώτη όψεως, θετικές κυβερνητικέ προθέσεις. Και μετατρέπουν τον, “μεταρρυθμιστικό” υποτίθεται, νόμο σε αναχρονιστικό έκτρωμα ενός βάρβαρου κι απόλυτα ανελεύθερου κρατισμού.Αν εκτιμάται πως οι διοικήσεις των ΔΕΚΟ υποχωρούν εύκολα και τινάζουν τα οικονομικά των τομέων που διοικούν στον αέρα, από πού προκύπτει πως ο όποιος Υπουργός έχει μεγαλύτερες αντιστάσεις; Κι αυτός είναι έρμαιο του πολιτικού κόστους. Κι έχει αμεσότερη σχέση με τις τσέπες των φορολογουμένων. Τους οποίους ουδέποτε θα διστάσει να επιβαρύνει προκειμένου να αυξήσει την πολιτική του δημοτικότητα και την γενικότερη λαϊκή του αποδοχή. Ελεύθερες διαπραγματεύσεις λοιπόν, διαιτησία και κατάργηση του απαράδεκτου 1% και της ιδέας για Γραμματεία των ΔΕΚΟ. Μόνο έτσι μπορεί να εκφρασθεί μια πραγματική μεταρρύθμιση. Και οι υπόλοιποι κυβερνητικοί στόχοι μπορούν να υλοποιηθούν με την θέσπιση της ευθύνης –και για τα προσωπικά τους περιουσιακά στοιχεία– των διοικήσεων των ΔΕΚΟ, την διακοπή κάθε επιχορήγησης για δαπάνες λειτουργίας των ΔΕΚΟ και χωριστή καταγραφή των παροχών για κοινωνική προσφορά κάθε δημόσιας επιχείρησης.Αυτές θα ήταν νέοφιλελευθερες επιλογές. Που όμως η τότε κυβέρνηση της ΝΔ μετά βδελυγμίας απέρριπτε. Έτσι και τώρα. Κάποιοι επιθυμούν λίγο από τα ίδια ανοσιουργήματα. Είναι δυνατόν οι υποψήφιοι Πρόεδροι της ΝΔ να τα ανέχονται;