Άρθρα

Δημοσιεύτηκε στισ
Από το Ζougla.gr διαβάζουμε ,
Ρεπορτάζ: Χρήστος Μαζάνης

Τι έδειξε η έρευνα στην ευρύτερη περιοχή της Τανάγρας 

Όπως αναφέρει το ΠΑΚΟΕ, ο Δήμος Τανάγρας περιλαμβάνει τις δημοτικές ενότητες Οινοφύτων, Σχηματαρίου και Τανάγρας. Η ποιότητα του νερού των περιοχών αυτών είναι ιδιαίτερα υποβαθμισμένη, καθώς στην ευρύτερη περιοχή εδρεύει μεγάλο μέρος (20%) των βιομηχανιών που λειτουργούν στη χώρα μας. 

Την τελευταία δεκαετία είναι γνωστό το πρόβλημα που αντιμετωπίζει η περιοχή από ρύπανση σε εξασθενές χρώμιο, το οποίο βρίσκεται σε μεγάλες συγκεντρώσεις στα απόβλητα των βιομηχανιών της Τανάγρας. Το πρόβλημα ξεκίνησε από τη δεκαετία του 1960, όταν μεταφέρθηκαν εκεί οι βιομηχανικές μονάδες που ως τότε έδρευαν στην Αττική. Προς τα τέλη της δεκαετίας και κατά τη δεκαετία του 1970, ο Ασωπός χαρακτηρίζεται αγωγός λυμάτων των βιομηχανιών της γύρω περιοχής. Μεγάλη ποσότητα λυμάτων ρυπαίνει καθημερινά τον υδροφόρο ορίζοντα της περιοχής, κάνοντας το νερό τοξικό και βαριά ρυπασμένο με χρώμιο και άλλα επικίνδυνα βαρέα μέταλλα. Από το 2007 που το πρόβλημα ήρθε στη δημοσιότητα έχουν πραγματοποιηθεί πολλές μελέτες και έχει θεσμοθετηθεί νομικό πλαίσιο σχετικά με τα απόβλητα των βιομηχανιών και τα όρια των ρύπων.

Στο πλαίσιο των δραστηριοτήτων του, το ΠΑΚΟΕ πραγματοποίησε έρευνα σχετικά με την ποιότητα του πόσιμου νερού των συγκεκριμένων περιοχών. Συγκεκριμένα, στις 18/11/2015 έγιναν δειγματοληψίες νερού από τις δημοτικές ενότητες Οινοφύτων, Σχηματαρίου και Τανάγρας, με σκοπό την αξιολόγηση της ποιότητάς του, σύμφωνα με την οδηγία 98/83/ΕΚ. Συλλέχθηκαν από πέντε δείγματα νερού από τις δύο πρώτες περιοχές και τέσσερα δείγματα από το χωριό Τανάγρα.

Επιλέχθηκαν σημεία τα οποία χρησιμοποιούνται για την εξυπηρέτηση μεγάλου αριθμού κατοίκων, όπως σχολεία, χώροι εστίασης, καταστήματα τροφίμων κ.λπ. Σε ορισμένα από αυτά τα σημεία, οι ιδιοκτήτες ενημέρωσαν τα στελέχη που πραγματοποίησαν τις δειγματοληψίες ότι το νερό δεν χρησιμοποιούνταν ως πόσιμο, ωστόσο γινόταν χρήση του για ξέπλυμα ή μαγείρεμα τροφίμων, ή για άρδευση καλλιεργειών τροφίμων. Στα δείγματα πραγματοποιήθηκαν τόσο μικροβιολογικές όσο και φυσικοχημικές παράμετροι, δίνοντας έμφαση στην παράμετρο του εξασθενούς χρωμίου, η οποία αποτελεί τον κυριότερο παράγοντα υποβάθμισης της ποιότητας του νερού των συγκεκριμένων περιοχών. 

Σημεία δειγματοληψίας:

Δημοτική ενότητα Οινοφύτων:

-Δημαρχείο Οινοφύτων
-Γυμνάσιο Οινοφύτων
-Εκκλησία Οινοφύτων 
-Φούρνος-Ζαχαροπλαστείο «Χασάνδρας»
-Ταβέρνα «Τα Φιλαράκια»

Δημοτική ενότητα Σχηματαρίου:

– Δημαρχείο Σχηματαρίου
-1ο Δημοτικό σχολείο Σχηματαρίου
– 3ο Δημοτικό σχολείο Σχηματαρίου 
-Εκκλησία Σχηματαρίου
-Καφετέρια «T-bar»

Δημοτική ενότητα Τανάγρας:

– Πλατεία Τανάγρας
-Δημοτικό σχολείο Τανάγρας
– Φούρνος
-Καφετέρια «Princess»



Από τα αποτελέσματα της δειγματοληψίας προκύπτει ότι αν και ανιχνεύεται εξασθενές χρώμιο σε όλα τα σημεία δειγματοληψίας, οι τιμές του είναι χαμηλές. Η θολερότητα και το pH σε όλα τα δείγματα ήταν εντός των αποδεκτών ορίων. Το δείγμα όμως νερού από το Γυμνάσιο Οινοφύτων είναι ακατάλληλο για πόση καθώς ανιχνεύτηκε E.coli κατά τον μικροβιολογικό έλεγχο. Επίσης, μεγάλος αριθμός ολικών κολοβακτηριοειδών καθώς και μια αποικία E.coli ανιχνεύθηκαν στο δείγμα νερού από την πλατεία της Τανάγρας. Ολικά κολοβακτηριοειδή ανιχνεύθηκαν συνολικά στα τρία από τα τέσσερα δείγματα της Τανάγρας.

Δημοσιεύτηκε στισ
ΘΕΟΦΙΛΟΣ ΠΟΥΤΑΧΙΔΗΣ
12 Ιανουαρίου 2016, 09:00
Είπαμε στο προηγούμενο άρθρο πως τα διδάγματα της Ορθόδοξης Πίστης μας για τη σχέση μας με τον συνάνθρωπο ταιριάζουν απόλυτα με τη δημοκρατία. Ας μελετήσουμε λοιπόν σήμερα αν τα διδάγματά της για την προσωπική σχέση που ο καθένας από εμάς μας έχει με τον Θεό διαπνέονται από δημοκρατικό ήθος ή όχι. Για να δούμε, τελικά, αν η Ορθοδοξία μας, το πολίτευμα του Σταυρού, είναι πρόοδος ή οπισθοδρόμηση. Για να αποφασίσουμε, επιτέλους, εάν είναι η Ορθοδοξία που κάπως μας εμποδίζει να δεχτούμε τον περιβόητο εξ Εσπερίας «διαφωτισμό» στο σύνολό του.

Ή μήπως, συμβαίνει το αντίθετο; Μήπως δεν μπορούμε να προκόψουμε και να δώσουμε εμείς τα φώτα μας για ακόμα μια φορά σε Ανατολή και Δύση, επειδή ως Έλληνες απομακρυνθήκαμε από το Ορθόδοξο πνεύμα και ήθος;

Στην πίστη μας λοιπόν, ελεύθερα και χωρίς κανέναν εξαναγκασμό, μπορεί να παραδεχτεί (όστις θέλει) τον Χριστό ως ηγέτη, ως αρχηγό. Να τον εκλέξει και να τον ακολουθήσει απολύτως ελεύθερα, και επομένως δημοκρατικά. Η ελευθερία της επιλογής στο πολίτευμα του Σταυρού είναι θεμελιώδης και αδιαπραγμάτευτη. Όποιος λοιπόν επιλέξει τον Χριστό ως Αρχηγό ελεύθερα κι από έρωτα, πρέπει μετά να ακολουθήσει τις εντολές του. Τα συμφωνηθέντα. Έτσι δεν είπαμε πως γίνεται στη δημοκρατία;Κι αυτές είναι εντολές καθαρές που ο ίδιος ο Αρχηγός (ο Πρωτοϋπουργός) τις έκανε πράξη και τις έδειξε ο ίδιος (και μαρτύρησε γι’ αυτό). Σαν καλός ηγέτης δεν κρύφτηκε στην παντοδυναμία και την εξουσία Του. Βγήκε μπροστά και διοικεί με το παράδειγμα κι όχι με θεωρίες κι εντολές από άμβωνος. Και το ίδιο κάνανε κι οι υπουργοί Του (οι Απόστολοι) και κάνουν συνέχεια (για να έχουμε και ζωντανό παράδειγμα και καθοδήγηση) κι οι βουλευτές Του (οι Άγιοί μας).Κι οι κανόνες του Αρχηγού είναι ίδιοι για όλους, πλούσιους και φτωχούς, ισχυρούς κι ανίσχυρους, και υπάρχει απόλυτη ισονομία. Μια ισονομία, όμως, όχι τυφλή. Μια ισονομία διακριτική, φιλάνθρωπη και σύμφωνη με την προσωπικότητα και τις δυνάμεις του καθενός και τις συνθήκες της ζωής του. Αυτή η ικανότητα διάκρισης και η «κατά Χάριν» οικονομία είναι Αγιοπνευματικά χαρίσματα που τελειοποιούν την έννοια της ισονομίας και αποθεώνουν τον δημοκρατικό, φιλάνθρωπο, αγαπητικό και συγχωρητικό χαρακτήρα του Σταυρικού Πολιτεύματος.

Γιατί έτσι, απέναντι στον Αρχηγό και τους νόμους στεκόμαστε ως αυθύπαρκτες προσωπικότητες. Δεν είναι απλά ο Νόμος απ’ τη μια μεριά κι εμείς, όλοι μαζί σα μάζα, από την άλλη.  

Κι αν πεις ακολουθώ οικειοθελώς τις εντολές του Κυρίου, παίρνεις το Σταυρό σου στον ώμο και περπατάς. Κι ο Αρχηγός στέκεται δίπλα σου και σε ενθαρρύνει και σε βοηθά. Αλλά όμως παράλληλα αφήνει να δοκιμαστείς για την αξιοσύνη σου. Για να υπάρχει αξιοκρατία. Με το στόμα εσύ μπορείς να λες ό,τι θες και πως είσαι ο καλύτερος κι ο πιο άξιος από όλους. Αλλά για να είμαστε σοβαροί θα πρέπει να δοκιμαστείς κάπως – δεν πρέπει; Κι αν βρεθείς άξιος, κατά το μέτρο της αξιοσύνης σου και σύμφωνα με το χαρακτήρα και την προσωπικότητα και τους κόπους σου, ο Αρχηγός σε ανταμείβει. Σε ανταμείβει δίκαια και πλουσιοπάροχα με χαρίσματα φρικτά κι απίστευτα και με χαρά. Προπάντων με χαρά και ειρήνη εσωτερική. Με χαρά αυθεντική που πηγάζει αστέρευτα από τα τρίσβαθα της ύπαρξής σου και που σου πυρπολεί την καρδιά και σου κάνει την ψυχή ολόφωτη.Και ύστερα από τη διαδρομή του βίου με την αγάπη του Αρχηγού αδιάκοπη, τη συγχωρητική Του διάθεση συνεχή και την πρόνοια της Σοφίας Του αλάνθαστα να καθοδηγεί, στο τέλος υπάρχει κι η λογοδοσία. Κρίση δίκαια κατά τα έργα και τα πεπραγμένα. Κι αυτή η λογοδοσία έχει νόημα, επειδή ακριβώς βασίζεται στην ελευθερία της επιλογής του καθενός. Γιατί όταν επιλέγεις ελεύθερα, τότε είναι που έχεις και την ευθύνη. Κι αν στα έργα βρεθείς άξιος η ανταμοιβή είναι η υπέρτατη, η νίκη είναι απόλυτη κι η χαρά κι ειρήνη ανυπέρβλητη, μόνιμη, κι αιώνια – δίχως τέλος.

Ελευθερία, αξιοκρατία, διοίκηση με το παράδειγμα, διακριτική ισονομία, ίσες ευκαιρίες, ανταμοιβή της αξιοσύνης, επιβράβευση των καλών έργων, λογοδοσία κατά τα έργα (όχι τα λόγια).

Από όλα αυτά καταλαβαίνει κανείς πως δεν αγκάλιασε ο ελληνισμός τον Χριστό κατά τύχη. Είναι το ελληνορθόδοξο ήθος αυτό που μπορεί να τελειοποιήσει και να ολοκληρώσει τη δημοκρατία που γεννήθηκε στα μέρη μας πριν από χιλιάδες χρόνια. Να την τελειοποιήσει έτσι που να μην εξορίζει πια κάθε Αριστείδη γιατί δεν αντέχει να μιλάνε όλοι για το πόσο δίκαιος είναι. Αλλά αντίθετα, να τον αγκαλιάζει, να τον ανταμείβει και να τον ενισχύει να τραβήξει μπροστά, για να βάλει όλη τη δύναμή του στην πρόοδο και την ευημερία της Πόλης. Είναι η Ορθοδοξία μας που απαντά στους προβληματισμούς των αρχαίων μας φιλοσόφων για το ποιο είναι το ιδανικό πολίτευμα. Πάει περίπατο το δίλημμα δημοκρατία ή αριστοκρατία, σε μια δημοκρατία που αγκαλιάζει και ανταμείβει την αξιοσύνη και κάθε άνθρωπο με αγάπη και αυταπάρνηση.Ας το πάρουμε απόφαση, κι ας καθαρίσουμε το μυαλό μας από τα δηλητήρια που μας έχουν αποχαυνώσει τελείως. Ας αγκαλιάσουμε την ταυτότητά μας. Είμαστε Έλληνες κι Ορθόδοξοι Χριστιανοί. Η αξιοκρατία είναι γραμμένη ανεξίτηλα στην ταυτότητα που απαρνηθήκαμε και που τώρα πρέπει να την πάρουμε πίσω, γιατί μας ανήκει. Τον κάθε Αχιλλέα, Αριστείδη, Θεμιστοκλή, Σωκράτη, εμείς δεν θα τους σταυρώσουμε τώρα, γιατί είμαστε Χριστιανοί Ορθόδοξοι και στις φλέβες μας κυκλοφορεί το αίμα των αγίων και των μαρτύρων του ελληνισμού. Με αυτούς θα πάμε μπροστά κι όχι με άλλους.

Με τον ορθό λόγο στο ένα χέρι και με το Ευαγγέλιο στο άλλο. Με τον Νικηταρά στη μια μεριά και το Άγιο Όρος στη άλλη. Τα οράματα και τα θάματα του Στρατηγού Μακρυγιάννη στην πράξη.

Δι’ ευχών των Αγίων Πατέρων ημών, ελάτε να βάλουμε μπρος το Πολίτευμα του Σταυρού (ο καθένας μας μέσα στην ψυχή και το νου του), πρώτα για να σωθούμε και να μη γίνουμε «παλιόψαθα των εθνών». Κι ύστερα για να δείξουμε με έργα στην οικουμένη ποιο είναι το βήμα που πρέπει να γίνει για να ενηλικιωθεί η ευλογημένη δημοκρατία και να απολαύσει ο κόσμος τα αγαθά της με ειρήνη.

Δημοσιεύτηκε στισ

Γιάννης Ανδρουλιδάκης 

Ούτε RIP «ούτε καλό παράδεισο»

Χρειαζόμαστε έναν κόσμο χωρίς Μάκηδες, δηλαδή έναν κόσμο χωρίς αφεντικά που χρειάζονται τον Μάκη για να κάνουν αυτά τη δουλειά τους με σοβαρότητα, γιατί αν δεν υπάρχει τσίρκο δεν υπάρχουν ούτε κλόουν ούτε ελέφαντες.


Ο Μάκης Ψωμιάδης, που πέθανε σήμερα, είχε υπάρξει διάφορα πράγματα στη ζωή του.Βασανιστής επί χούντας, διακεκριμένος κυρίως κατά τις ημέρες του Πολυτεχνείου, όταν εμφανίστηκε στην ΕΑΤ/ ΕΣΑ ντυμένος παπάς και έβγαζε τα νύχια των συλληφθέντων. Μπράβος επί δημοκρατίας, ανέβηκε με σταθερά βήματα την ιεραρχία της νύχτας αναλαμβάνοντας δουλειές εξεζητημένης βαρβαρότητας, που δυσκολεύονταν να φέρουν σε πέρας άνθρωποι με στοιχειώδη λογική και ευαισθησία. Ως ανταμοιβή απέκτησε βαριά – βαριά τις δικές του δουλειές: αρχικά ως μπροστινός για το ξέπλυμα χρημάτων αξιοσέβαστων επιχειρηματιών, με τον καιρό δικές του -η σχεδόν δικές του- σχετιζόμενες με το λαθρεμπόριο ή το γενικότερο ξέπλυμα. Έφτασε να γίνει και παράγοντας (όχι ισχυρός, αλλά παράγοντας) στον πιο αγνό και καθαρό χώρο στην Ελλάδα, αυτόν του επαγγελματικού αθλητισμού.Στο ενεργητικό του περιλαμβάνεται μια σειρά από εκτελεσμένα συμβόλαια, στο πλαίσιο των οποίων συναντά κανείς ιστορίες για απαγωγές παιδιών, βιασμούς και μια θρυλική φήμη ότι κάποτε είπε σε έναν συνεταίρο του στον Καναδά ότι του στέλνει τα χρωστούμενα διαμάντια με πλοίο σε μια κάσα, στην οποία βρισκόταν στην πραγματικότητα ο αδερφός του παραλήπτη.Συνέβη να τον γνωρίσω το 2008 ή το 2009 και μάλιστα προκειμένου να του ζητήσω χρήματα που χρωστούσε σε εργαζόμενη. Αυτό θα αρκούσε για να παριστάνω τον μάγκα μέχρι το τέλος της ζωής μου, αλλά η αλήθεια είναι ότι όταν ξεκινούσα να συνοδεύσω τη φίλη ενός φίλου στο αφεντικό της δεν είχα ιδέα που πήγαινα και όταν συνειδητοποίησα που είχα πάει με δυσκολία κρατήθηκα να μην τα κάνω επάνω μου. Ήταν ένας πελώριος τύπος, δεν μπορώ να βρω άλλη λέξη για να τον περιγράψω, και στο μαγαζί του που πουλούσε ρολόγια – μαϊμούδες κυκλοφορούσαν κι άλλοι τύποι, ελάχιστα λιγότερο πελώριοι από αυτόν -η μοναδική που ήταν περίπου στο ύψος μου ήταν η κόρη του (και δεν είμαι ακριβώς μικροκαμωμένος). Κρατούσε πράγματι ένα κομπολόι περίπου ένα μέτρο και ένα πούρο άλλο μισό και υποδέχτηκε την εργαζόμενη όλα χαρά: «Κουκλάρα μου, κοριτσάρα μου, τι φοβερός μπέμπης είναι αυτός που έχεις (σσ: εννοούσε το βρέφος τριών μηνών που κουβαλούσε μαζί της, όχι εμένα), θα σου δώσω 2 χιλιάρικα να του πάρεις το σταυρό της βάφτισής του από το θείο τον Μάκη». Θεώρησα ότι έπρεπε να πάρει τα χρήματα και να αρχίσουμε να τρέχουμε μέχρι να περάσουμε τα σύνορα, αλλά η κοπέλα ήταν μια περίεργη Αυστριακή και απάντησε «Οχι κύριε Μάκη, μου χρωστάτε 7.536,12» -μιλάμε για παρανοϊκή. Εκεί άρχισαν τα «τι είπες μωρή καριόλα, εδώ θα σε φυτέψω μαζί με το μπάσταρδο» -«κύριε Ψωμιάδη ας μην το οξύνουμε, εσείς είστε σημαντικός επιχειρηματίας» ψέλιζα εγώ, «ρε θα το σφάξω το πουτανάκι, πάρτην από εδώ και πες της να μην ξαναπλησιάσει», «η Καβάλα θα ανέβει κύριε Μάκη μου πολύ καλή ομάδα»,«δόξα τω θεό, ευχαριστημένοι είμαστε, αν θέλει ο Κύριος θα παίζουμε Α’ Εθνική του χρόνου, έχουμε μοχθήσει», τέτοια. Παρέμεινε μέχρι τέλος συγκαταβατικός και ευγενικός μαζί μου και ελεεινά τραμπούκος με την κοπέλα, κι όπως μου εξήγησε αργότερα συνάδελφος δημοσιογράφος που ασχολιόταν με τη νύχτα, στο μυαλό του δε μπορούσα να είμαι τίποτα άλλο παρά μπράβος που τον είχε προσλάβει και ως εκ τούτου με σεβόταν σαν έναν μηδαμινό μεν αλλά τίμιο συνάδελφο -θα με έσφαζε μόνο αν υπήρχε πραγματική ανάγκη.Εριξα ένα μικρό καβγά με την κοπέλα φεύγοντας, λέγοντάς της ότι έπρεπε να με είχε προειδοποιήσει πού πάμε, αυτή περιφρονητικά μου είπε ότι της είχαν πει ότι θα βοηθήσω να τα πάρουμε τα λεφτά αλλά δεν έκανα τίποτα -κοίτα την αχάριστη, λέω, δεν κοιτάει που φεύγει μαζί με το παιδί της- και τελικά έμαθα ότι συνέχισε με εφορίες και λογιστές και τα πήρε μέχρι δραχμής -είναι τρελοί αυτοί οι Αυστριακοί (όλοι, δεν έχω γνωρίσει ποτέ κανονικό), αλλά μπράβο της της μαγκίτισας.Με αυτά και με αυτά, ο Μάκης πέρασε στη σφαίρα του θρύλου, έγινε ένας καλτ ήρωας, ένας θεός της γραφικότητας, οι δηλώσεις του σε ασυνάρτητα ελληνικά κυκλοφορούσαν στο διαδίκτυο και εμένα με ενοχλούσαν -λίγο μόνο- όλα αυτά, γιατί σκεφτόμουν ότι αυτοί που είχαν ανθρώπους δολοφονημένους ή σακατεμένους δε θα γελούσαν πολύ με το αστείο κι έλεγα και στον φίλο μου τον Dimosthenis, που είναι πιο σινεφίλ από εμένα, ότι δε μπορώ να συμμεριστώ την τόση αγάπη του για τους Νονούς του Κόπολα, γιατί όλο αυτό ενέχει μια σχετικοποίηση της βαρβαρότητας και μια συγχώρεση που δεν της αρμόζει -παπάρια μια χαρά είναι οι Νονοί, ειδικά ο δεύτερος.Σκέφτομαι ωστόσο ότι αυτή η μετατόπιση της βαρβαρότητας στη σφαίρα του γραφικού και του θρύλου, σχετικοποιεί κάτι άλλο: αυτούς που την έχουν ανάγκη. Ο Μάκης Ψωμιάδης δεν επιβλήθηκε ποτέ πραγματικά με τη βία. Ο Μάκης Ψωμιάδης ήρθε και κάθησε στην πρώτη γραμμή της επικαιρότητας γιατί κάποιος έπρεπε να κάνει τις δουλειές που δεν ήταν ούτε πρέπον ούτε εύκολο να κάνουν κάποιοι άλλοι. Ο Μάκης Ψωμιάδης μοίραζε ντόπες και γελάγαμε («-Κύριε Μάκη τελείωσε το φάρμακο -Περίμενε να έρθει μια παρτίδα που έχω για τα άλογα»), αλλά ντόπα στη ντόπα, τα πήραμε τα μετάλλια και έβγαινε ο κόσμος και πανηγύριζε κι ο Σημίτης μίλαγε για την ισχυρή Ελλάδα και κούναγε τα ευρώ κι η μετοχή του Πετζετάκη έπεφτε και μετά ανέβαινε και μετά έπεφτε κι ο κόσμος αγόραζε και το Κεφάλαιο αναπτυσσόταν και πήγαινε στα Βαλκάνια κι από εκεί έφερνε Βουλγάρες, να τις βάζουν στα μαγαζιά τους οι Μάκηδες να χορεύουν, αλλά στο μεταξύ ήρθε η κρίση και ποιος έχει να πάει στις Βουλγάρες γαμώτο, γιατί ο καπιταλισμός είναι κύκλος που δεν κλείνει κι όλα δένουν γλυκά γαμώτο -γιατί ο καπιταλισμός δεν μπορεί να είναι ο Μάκης, αλλά δε μπορεί και χωρίς το Μάκη, χρειάζεται το Μάκη για να μπορεί ο Τάκης να είναι σοβαρός επιχειρηματίας και προοδευτικός και φιλάνθρωπος και να ανεβάζει τις τιμές του πετρελαίου να κρυώνει η κόρη σου.Σκέφτομαι λοιπόν, ότι όλη αυτή η πλάκα καλή είναι, όλες οι πλάκες είναι καλές. Αλλά χρειαζόμαστε έναν κόσμο χωρίς Μάκηδες, δηλαδή έναν κόσμο χωρίς αφεντικά που χρειάζονται τον Μάκη για να κάνουν αυτά τη δουλειά τους με σοβαρότητα, γιατί αν δεν υπάρχει τσίρκο δεν υπάρχουν ούτε κλόουν ούτε ελέφαντες. Και τελικά ότι δεν έχουμε ούτε RIP ούτε ”καλό παράδεισο”, ούτε για το Μάκη ούτε για αυτούς που σακάτεψε, αλλά δεν έχουμε ούτε μια κουβέντα για την κόρη σου που κρυώνει χωρίς πετρέλαιο, τη μάνα σου που δούλευε 50 χρόνια και τώρα ό,τι της απέμεινε το δίνει σε σένα και τον φίλο σου τον οροθετικό που δεν έχει φάρμακα, επειδή ζούμε στο σύστημα που για μπροστινό είχε το Μάκη.Γιατί ο θάνατος του Μάκη, σύντροφε, είναι το τέλος της μεταπολίτευσης, που λένε και οι δημοσιογράφοι.Κατάλαβες σύντροφε; Εντελώς πλεχτάνη. Από το σύστημα. Μια αλητεία και μισή…

Δημοσιεύτηκε στισ
 / Ιανουαρίου 5, 2016 / 
 
Ο Αλέξης αποτελεί την καλύτερη δυνατή λύση της Τρόικας, όσον αφορά την ψήφιση των μέτρων του τρίτου μνημονίου, ενώ ο Κυριάκος για την εφαρμογή τους – η ουτοπία της Δημοκρατίας και της ελεύθερης αγοράς. Είναι φανερό πως ο Αλέξης αποτελεί την καλύτερη δυνατή επιλογή, όσον αφορά την υιοθέτηση και την ψήφιση των μέτρων του τρίτου μνημονίου – ενώ είναι η χειρότερη, σε σχέση με την εφαρμογή τους στην πράξη. Από την άλλη πλευρά, το ίδιο φανερό είναι πως ο Κυριάκος αποτελεί τη χειρότερη δυνατή επιλογή για την ψήφιση των μέτρων – ενώ την καλύτερη για την εφαρμογή τους.Τα συμπεράσματα μου αυτά βασίζονται στο χαρακτήρα, στις πεποιθήσεις, στα κόμματα που εκπροσωπούν και στα δείγματα γραφής των δύο νεαρών ηγετών – εκ των οποίων ο ένας είναι ακόμη υποψήφιος για την αρχηγία του δικού του, έχοντας αντιμέτωπο το στρατόπεδο του ιδρυτή του κόμματος, το οποίο δεν συμπαθεί την πολιτική του καταγωγή.Εάν ήμουν τώρα στη θέση της Τρόικας, έχοντας το διττό στόχο (α) αφενός μεν να εξαγοράσω για τους εντολείς μου τη δημόσια περιουσία της Ελλάδας, σε όσο το δυνατόν χαμηλότερες τιμές, καθώς επίσης ένα μεγάλο μέρος της ιδιωτικής (β) αφετέρου να ανακτήσει αργότερα η περιουσία που θα αγοράσω τις προηγούμενες τιμές της, έτσι ώστε να είναι κερδοφόρο το όλο εγχείρημα, θα επέλεγα στην αρχή τον Αλέξη και μετά τον Κυριάκο.Φυσικά θα πρόσεχα να μην διακινδυνεύσει η χώρα την έξοδο από την Ευρωζώνη, αφενός μεν για να μην απειληθεί το ευρώ, αφετέρου για να μη χαθούν τα χρήματα που θα επένδυαν οι εντολείς μου (εξαγορά τραπεζών κλπ.) – καθώς επίσης για να ολοκληρωθεί η μετατροπή της Ελλάδας σε χώρα της Lidl.Σε μία χαμηλού κόστους περιοχή της διεθνούς βιομηχανίας δηλαδή, η οποία θα επέτρεπε την εγκατάσταση ξένων επιχειρήσεων που θα διασφάλιζαν επί πλέον τα τεράστια γεωπολιτικά πλεονεκτήματα της Ελλάδας – έχοντας πρόσβαση στα ενεργειακά της αποθέματα που θα είχα αγοράσει, όταν θα χρειαζόταν.Για να επιτύχω όλα αυτά, θα χρησιμοποιούσα το «μπαμπούλα» του χρέους – παρά το ότι θα γνώριζα πως δεν πρόκειται ποτέ να πληρωθεί από την Ελλάδα. Θα έδινα δε το «καρότο» της διαγραφής στον Αλέξη, για να φαντασιώνεται πως έχει κάτι στα χέρια του, ενώ θα το φύλαγα για να το εγκρίνω στον Κυριάκο – έτσι ώστε να εφαρμόσει τα μέτρα, προσφέροντας στο ξεκίνημα του ένα «δώρο» στους Έλληνες.Από όλα τα παραπάνω, τα οποία δεν σημαίνει βέβαια πως θα συμβούν, συμπεραίνει κανείς πως η ελεύθερη επιλογή των ανθρώπων είναι συχνά μία φαντασίωση – αφού αποτελεί το προϊόν ενός σχεδιασμού στο παρασκήνιο, ενώ προωθείται με διάφορους τρόπους μέσω των ΜΜΕ, καθώς επίσης των υπολοίπων μορφών χειραγώγησης..

Το αμερικανικό παράδειγμα

Στα πλαίσια αυτά, επειδή οι εξελίξεις στις Η.Π.Α. προηγούνται των αντίστοιχων στον υπόλοιπο πλανήτη, θεωρώ σκόπιμη μία ακόμη αναφορά στις «φαντασιώσεις» των αμερικανών Πολιτών, οι οποίοι είναι πεπεισμένοι ότι, έχουν τη δυνατότητα της ελεύθερης επιλογής – παρά το ότι γνωρίζουν πως στις Η.Π.Α. κάτι δεν πάει καθόλου καλά.Ειδικότερα, πιστεύουν ακόμη πως η χώρα τους λειτουργεί δημοκρατικά, ενώ παραμένει αναλλοίωτο το αμερικανικό όνειρο – παρά το ότι διαπιστώνουν παντού μία τεράστια εισοδηματική ανισότητα, την αυξανόμενη συγκέντρωση της δύναμης και του πλούτου σε ελάχιστους, μία μεγάλη πτώση της οικονομίας, την απίστευτη χειραγώγηση των στατιστικών, του χρυσού και των χρηματιστηρίων, τη διαφθορά των πολιτικών με τη μέθοδο των δωρεών, την έλλειψη θέσεων εργασίας με αξιοπρεπείς μισθούς, την έκρηξη του πληθυσμού των φυλακών, το αυξημένο κόστος της υγειονομικής περίθαλψης, την κλιμάκωση του χρέους των σπουδαστών κοκ.Η αιτία είναι προφανώς οι επιτυχημένες προσπάθειες της κυβέρνησης και των ΜΜΕ, από τις οποίες φαίνεται πως οι αμερικανοί έχουν πεισθεί ότι το σύστημα λειτουργεί, πως το αμερικανικό όνειρο είναι μία πραγματικότητα, ενώ η δημοκρατία τους είναι πράγματι δημοκρατική.Εν τούτοις, κατά τη διάρκεια των τελευταίων δεκαετιών, η συσσώρευση πλούτου και δύναμης στα χέρια μίας μικρής ελίτ είναι τεράστια – αρκεί να διαπιστώσει κανείς πως οι 37 «πολύ μεγάλες για να χρεοκοπήσουν τράπεζες» που υπήρχαν το 1995, έχουν συγχωνευθεί σε μόλις πέντε τέρατα (Citigroup, JP Morgan Chase, Bank of America, Wells Fargo και Goldman Sachs).Στον τομέα δε της γεωργίας το κτήνος των μεταλλαγμένων, των γενετικά τροποποιημένων προϊόντων δηλαδή, η Monsanto, ελέγχει μόνη της το 85% του συνόλου της καλλιέργειας καλαμποκιού και σόγιας – ενώ τέσσερις μόλις εταιρείες ελέγχουν το 83% της αγοράς βοείου κρέατος, το 66% της αγοράς χοιρινού και το 58% της αγοράς κοτόπουλων.Επομένως, ο καπιταλισμός της ελεύθερης αγοράς έχει πεθάνει, ο ανταγωνισμός έχει μηδενιστεί, ενώ τα ολιγοπώλια κυριαρχούν – οπότε η οποιαδήποτε εντύπωση ελεύθερης επιλογής είναι εντελώς ουτοπική.Όσον αφορά τώρα τα ΜΜΕ, από τις 50 εταιρείες που ενημέρωναν την κοινή γνώμη το 1983, έχουν απομείνει πλέον μόλις 6 – οι οποίες ελέγχουν πάνω από το 90% του συνόλου της αγοράς. Προφανώς λοιπόν και εδώ δεν είναι ελεύθερη η επιλογή ενός από τα 30 κανάλια που διαθέτει, για παράδειγμα, η News Corporation.Περαιτέρω, η ενοποίηση των εταιρειών έχει προκαλέσει τη ραγδαία αύξηση των αμοιβών των ανώτερων στελεχών τους, εις βάρος των υπολοίπων εργαζομένων – υψηλότερη σε ποσοστό περίπου 1000% από το 1950. Αυτό συμβαίνει σε μία εποχή, όπου η παραγωγικότητα των εργαζομένων έχει αυξηθεί σε μεγάλο βαθμό (γράφημα) – οπότε θα έπρεπε να συνοδεύεται από ανάλογη αύξηση των αμοιβών..253 Επεξήγηση γραφήματος: Η αύξηση της παραγωγικότητας (σκούρο μπλε) και η μισθολογική εξέλιξη.Η εξέλιξη αυτή επιταχύνθηκε μετά το ξέσπασμα της κρίσης του 2008, λόγω της πολιτικής της Fed (ποσοτική χαλάρωση κλπ.) – με δυσμενή αποτελέσματα.Συνεχίζοντας, ο μοναδικός τρόπος για να χάσει μέρος της δύναμης ή του πλούτου της η ελίτ, είναι ο ανταγωνισμός – οπότε, όλες της οι προσπάθειες επικεντρώνονται στην καταπολέμηση του. Την ίδια στιγμή βέβαια προσπαθεί να πείσει τις μάζες ότι, ζουν σε ένα καπιταλιστικό σύστημα, με ελεύθερες επιλογές, στο οποίο οι συντελεστές του οφείλουν να αυξάνουν συνεχώς την ανταγωνιστικότητα τους – εννοώντας βέβαια τη μείωση των αμοιβών των εργαζομένων, προς όφελος τους.Για να καταπολεμηθεί ο ελεύθερος ανταγωνισμός, τα ολιγοπώλια κατευθύνουν τα χρήματα τους σε εκείνες τις χώρες, οι κυβερνήσεις των οποίων τους εξασφαλίζουν μονοπωλιακές επενδύσεις – όπως την εξαγορά κοινωφελών επιχειρήσεων (νερό, ηλεκτρισμός) ή προστατευμένων κερδοφόρων (ΟΠΑΠ). Εδώ χρειάζονται προφανώς τη «βοήθεια» της πολιτικής, την οποία εξασφαλίζουν/εξαγοράζουν με διάφορους τρόπους.Όσον αφορά τις μεθόδους εξαγοράς των πολιτικών, το 1980 η εκλογή του τότε προέδρου των Η.Π.Α. κόστισε περί τα 300 εκ. $ (χρηματοδότηση προεκλογικής εκστρατείας). Το 2004 κόστισε η εκλογή του κ. Bush σχεδόν 900 εκ. $ – ενώ τέσσερα χρόνια μετά 1,3 δις $. Το κόστος εκτινάχθηκε το 2012 στα 7 δις $ – ένα τεράστιο κυριολεκτικά ποσόν, το οποίο παραμένει ακόμη ανεξιχνίαστο.Όλα αυτά τεκμηριώνουν στο παράδειγμα των Η.Π.Α., τις οποίες συνήθως ακολουθεί η Ευρώπη ότι, δεν υπάρχει στην πραγματικότητα ελεύθερη επιλογή και μία λειτουργική δημοκρατία – ενώ ό καπιταλισμός αποτελεί πλέον παρελθόν, έχοντας αντικατασταθεί από τα υπερμεγέθη μονοπώλια, τα οποία επιβάλλουν τους δικούς τους κανόνες στην πολιτική και στους Πολίτες, σε ολόκληρο σχεδόν τον πλανήτη..

Επίλογος

Ολοκληρώνοντας, «είναι ηλίου φανερότερο και φωτεινότερο» πλέον το ότι, ζούμε σε μία κεντρικά κατευθυνόμενη οικονομία, η οποία έχει πολλά κοινά χαρακτηριστικά με αυτήν της Σοβιετικής Ένωσης του παρελθόντος – με σημαντικότερη ίσως διαφορά την κυριαρχία των μονοπωλίων, αντί των κομματικών μηχανισμών.Η μοναδική δε δυνατότητα των Πολιτών να αντιδράσουν, είναι η υιοθέτηση της άμεσης δημοκρατίας – αφού ένας ολόκληρος λαός, ο οποίος ψηφίζει μόνος του τους νόμους και ελέγχει την εξουσία, δεν είναι εξαγοράσιμος. Όλα τα υπόλοιπα ανήκουν στον κόσμο της φαντασίας – ο οποίος δεν βοηθάει καθόλου στη ριζική αντιμετώπιση των προβλημάτων.

ΣυγγραφέαςΙάκωβος Ιωάννου, για το Analyst.gr