Απόσπασμα από το άρθρο του Νίκου Σαραντάκου ,

Τρεις κι ο κούκος τέσσερις

……….

 κούκος είναι γκρίζο πουλί που ζει στα δάση και έχει πολύ χαρακτηριστική “ηχηρή” φωνή, που αποδίδεται γραπτά ως “κούκου”. Εξαιτίας της φωνής αυτής, χρησιμοποιήθηκε στα ρολόγια τοίχου της παλιάς εποχής με το εκκρεμές, που είχαν κι έναν ξύλινο κούκο να βγαίνει από το ρολόι και να σημαίνει τις ώρες.Από τη φωνή άλλωστε ονομάστηκε και το πουλί, κούκος από το κούκου. Οι αρχαίοι το έλεγαν κόκκυγα, και η ονομασία αυτή επιβιώνει στο επίσημο ζωολογικό όνομα του πουλιού (Κόκκυξ ο ωδικός, της οικογένειας των κοκκυγιδών) αλλά κατά τα άλλα όταν εμείς λέμε κόκκυγας εννοούμε εκείνο το οστό στην άκρη της σπονδυλικής στήλης που θεωρείται υπόλειμμα της ουράς που χάσαμε -και που αν τύχει και πιάσουμε κύστη εκεί μάς πονάει αφόρητα. Το εν λόγω κοκκαλάκι το ονόμασαν κόκκυγα οι αρχαίοι επειδή, λέει, έμοιαζε με το ράμφος του πουλιού, του κούκου.Ο κούκος εκτός από χαρακτηριστική φωνή έχει τη συνήθεια να μη φτιάχνει δική του φωλιά αλλά να γεννάει τα αυγά του σε ξένες φωλιές, όταν λείπει ο νοικοκύρης, πετώντας μάλιστα κάτω ισάριθμα αυγά του νόμιμου κατοίκου της φωλιάς -αυτό λέγεται αναπαραγωγικός παρασιτισμός, και περισσότερες λεπτομέρειες αναφέρει το καλογραμμένο και εκτενές άρθρο της Βικιπαίδειας.Είτε εξαιτίας αυτής της συνήθειάς του είτε επειδή δεν πετάει σε σμήνος, ο κούκος έχει θεωρηθεί το σύμβολο της μοναχικότητας. Για έναν άνθρωπο που είναι μόνος και έρημος, λέμε ότι είναι κούκος ή απόμεινε κούκος ή μονάχος σαν τον κούκο -λέγεται η φράση συχνά για κάποιον ηλικιωμένο που έχει χάσει τον σύντροφό του και που δεν έχει παιδιά ή τα παιδιά του ζουν αλλού. Νομίζω πως και το παιχνίδι της πόκας “κούκος μονός” λέγεται έτσι επειδή το αρχικό φύλλο μπαίνει στη μέση πάνω στο τραπέζι μόνο του, σαν τον κούκο -πρέπει να είναι το μοναδικό παιχνίδι όπου συμβαίνει κάτι τέτοιο.Κούκος λέγεται επίσης ένα είδος σκούφου, ίσως από το χρώμα. Αλλά ο κούκος είναι πουλί προνομιούχο από λαογραφική-λεξικογραφική και παροιμιολογική άποψη -θυμηθείτε, ας πούμε την παροιμία “ένας κούκος δεν φέρνει την άνοιξη”, διότι ο κούκος είναι το πρώτο πουλί που προαναγγέλλει την άνοιξη, ο πρώτος των λοιπών πτηνών ημίν το έαρ αγγέλλων. Και σε πολλά μέρη υπάρχει η πρόληψη ότι δεν είναι καλό να ακούσεις νηστικός το πρωί το λάλημα του κούκου διότι “θα σε κομπώσει ο κούκος”.Κι επειδή το λάλημα του κούκου είναι ηχηρό αλλά όχι μελωδικό, λέμε “του κόστισε ο κούκος αηδόνι” για κάτι που κοστίζει πολύ περισσότερο από την πραγματική του αξία.Αλλά δεν θα εξαντλήσω τα λεξιλογικά κτλ. του κούκου. Θα σταθώ περισσότερο στην έκφραση “τρεις κι ο κούκος”, που χρησιμοποιείται για να δηλώσουμε ότι σε κάποιον χώρο βρίσκονται (ή προσήλθαν) πολύ λίγοι. Είναι έκφραση αρκετά διαδεδομένη και ζωντανή, χρησιμοποιείται δε συχνά στη δημοσιογραφία για να ειρωνευτεί τη χαμηλή προσέλευση κοινού σε δημόσια εκδήλωση, ιδίως σε πολιτική συγκέντρωση -ας πούμε, Τρεις κι κούκος στη Νομαρχιακή συνέλευση της ΝΔ.Η δημοτικότητα της έκφρασης φαίνεται και από το ότι έχει χρησιμοποιηθεί ως ελληνικός τίτλος ξένου θεατρικού έργου, ως ονομασία μεζεδοπωλείου και ως όνομα μουσικού συγκροτήματος. Επίσης, μια από τις πειραγμένες παροιμίες είναι: Μια του κλέφτη, δυο του κλέφτη, τρεις κι ο κούκος.Ο Νεοκίντ είχε υποθέσει ότι ο Νατσούλης θα είχε μιαν ευφάνταστη εξήγηση για την προέλευση της έκφρ. “τρεις κι ο κούκος”, και μάντεψε σωστά. Κατά τον Νατσούλη, κάποια ληστοσυμμορία στον καιρό του Όθωνα κυκλώθηκε από καταδιωτικό απόσπασμα. Όταν οι διώκτες τους τούς κάλεσαν να παραδοθούν, εκείνοι παραδόθηκαν, λέει. Και σε ερώτηση του επικεφαλής του αποσπάσματος “Πόσοι είσαστε;” εκείνοι απάντησαν “Τρεις, τρεις κι ο κούκος [δηλαδή ο σκούφος] του καπετάνιου”…….

 Από τον Γίαννη , τον δόκτορα της φαρμακολογίας και τέταρτο εταίρο του οίνου ΠΡΟΣΤΑΓΜΑ,  η παρακάτω ανάρτηση ,
 Τι σχέση έχουν οι σφήκες με τη γεύση του κρασιού..
Φλωρεντία
Κάπου εκεί έξω στους αμπελώνες, ένας μικρός, ιπτάμενος σομελιέ φροντίζει για μια καλή παραγωγή κρασιού.

Είναι μια σφήκα που παρασκευάζει νέες ποικιλίες μαγιάς για τη ζύμωση του μούστου.

Η απίθανη σχέση του εντόμου με το κρασί ανακαλύφθηκε από ευρωπαίους οικολόγους που μελετούν το ζυμομύκητα Saccharomyces cerevisiae, το πιο κοινό είδος μαγιάς για τη ζύμωση του κρασιού, της μπύρας και του ψωμιού.

Ο μύκητας ζει πάνω στα ώριμα σταφύλια, και είναι μάλιστα ορατός με με γυμνό μάτι ως ένα άσπρο χνουδωτό στρώμα που δεν φεύγει ακόμα και με το πλύσιμο.

Τα στελέχη του S.cerevisiae διαφέρουν από περιοχή σε περιοχή και είναι ένας από τους παράγοντες που δίνουν ελαφρώς διαφορετική γεύση σε κάθε τοπικό κρασί.

Η νέα μελέτη, η οποία θα δημοσιευτεί στο επόμενο τεύχος της επιθεώρησης PNAS, αποκαλύπτει ότι ο μύκητας της μαγιάς ζει και μέσα στο έντερο ορισμένων κοινωνικών σφηκών όπως το ευρωπαϊκό είδος Polistes dominula, το οποίο τρέφεται μεταξύ άλλων με ώριμα σταφύλια.

Και όπως φαίνεται, το έντερο της σφήκας λειτουργεί ως αφροδισιακό για τους μύκητες και τους ενθαρρύνει να διασταυρωθούν και να δημιουργήσουν εντελώς νέα στελέχη.

Στην πρώτη φάση του πειράματος, οι ερευνητές έδωσαν στις σφήκες τροφή που περιείχε πέντε διαφορετικά στελέχη του S.cerevisiae. Στη συνέχεια, άφησαν τα έντομα να διαχειμάσουν για τέσσερις μήνες. Μετά το διάστημα αυτό, η ερευνητική ομάδα διαπίστωσε ότι τα διαφορετικά στελέχη είχαν διασταυρωθεί μεταξύ τους μέσα στο έντερο των εντόμων και είχαν δώσει νέα στελέχη, ακριβώς όπως συνέβη με ίδια στελέχη μαγιάς τα οποία αφέθηκαν να διασταυρωθούν στο εργαστήριο.

Επιπλέον, μέσα στις σφήκες ορισμένα στελέχη του S.cerevisiae διασταυρώθηκαν και με το διαφορετικό είδος S.paradoxus, κάτι που δεν συμβαίνει συχνά στη φύση -ένδειξη ότι το έντερο της σφήκας είναι ιδανική σεξουαλική φωλιά για τους σακχαρομύκητες.

Η μελέτη δεν αρκεί για να αποδείξει ότι οι σφήκες επηρεάζουν τη γεύση του κρασιού κρασιού, οι ερευνητές πάντως πιστεύουν ότι τα έντομα παίζουν βασικό ρόλο στα χαρακτηριστικά κάθε τοπικής ποικιλίας. 

«Η διατήρηση της μοναδικότητας [κάθε τοπικής ποικιλίας] απαιτεί τη διατήρηση της μοναδικότητας των μικροβιακών κοινοτήτων» σχολιάζειστο δικτυακό τόπο του Science ο Ντούτσιο Καβαλιέρι του Πανεπιστημίου της Φλωρεντίας, επικεφαλής της μελέτης.

Όπως φαίνεται, η διατήρηση της βιοποικιλότητας στις περιοχές των αμπελώνων έχει μεγαλύτερη σημασία από ό,τι θα φανταζόταν οι οινοποιοί.

Και αυτό είναι κάτι που πρέπει να λαμβάνουν υπόψη πριν ψεκάσουν τους αμπελώνες με εντομοκτόνα.

Ενα σχόλιο από τον Λακεδαιμόνιο 
Είμαστε υπέρ της μελέτης –όχι μόνο αυτής αλλά και κάθε μελέτης-, κυρίως πριν τις αποδείξεις. Γιατί και μείς σε κάποιες λέξεις, που δεν έχουν ακόμα περιβληθεί με το κύρος της απόδειξης ή τον συντηρητισμό της επισημότητας, στηρίζουμε τα κίνητρά μας. Μας αρέσει η λέξη «αφροδισιακό» αντί των πεζών λέξεων …. «μικροβιακός», «S. Cerevisiae” –εκτός και αν και αυτό είναι κάτι αφροδισιακό- «εντομοκτόνα» κ.α. Πλέον, όταν θα οργώνουμε, θα αισθανόμαστε διαφορετικά. Όταν τρυγάμε, θα αισθανόμαστε διαφορετικά. Να μη σου πω πως θα αισθανόμαστε όταν θα πίνουμε.Γειά σου John.   

Αφιερωμένο στους διορισμένους …….


Αιχμηρός 


Κολίγα γιος του πάππου μου ο παππούς
κολίγα γιος του πάππου μου ο πατέρας
κι ο παππούς μου κολίγας κι αυτός

Και μονάχα εγώ του πατέρα μου γιος
είχα κλήρο δυο στρέμματα βιος

Η δουλειά στα χωράφια σκληρή
ντελικάτος εγώ μα ξυπνός
τα χωράφια χτυπάω στο σφυρί
και στην πόλη ότι βγει είμαι αστός

Τα λεφτά απ’ τα χωράφια μια αρχή
ένας γάμος ως προίκα καλός
μια χαρά πήγε το μαγαζί
είμαι πια ένας αστός σεβαστός

Κολίγα γιος του πάππου μου ο παππούς
κολίγα γιος του πάππου μου ο πατέρας
κι ο παππούς μου κολίγας κι αυτός

Και μονάχα εγώ του πατέρα μου γιος
είμαι πια ένας αστός
είμαι πια καθεστώς

Στίχοι: Γιάννης Νεγρεπόντης
Μουσική: Λουκιανός Κηλαηδόνης

“Εάν η Ελλάδα καταστραφεί τελείως, θα μείνει μια ελιά, ένα κλήμα και μια βάρκα. Είναι αρκετά για να ξαναχτιστεί από την αρχή”Οδυσσέας Ελύτης

Ρετσίνα. Από τα αλώνια, στα σαλόνια 

  Νίκος Χατζάκης

Ρετσίνα. Από τα αλώνια, στα σαλόνια
Το πιο παραδοσιακό κρασί του ελληνικού τραπεζιού υπήρξε ταυτόχρονα και το πιο παρεξηγημένο. Όμως σήμερα η ρετσίνα δεν μπορεί να αποτελεί πλέον… ταμπού.

«Ρετσίνα μου, ρετσίνα μου, μαζί σου θα πεθάνω, του κόσμου όλα τα καλά μπροστά σου δεν τα βάνω», σιγοτραγουδώ κι εγώ μαζί με τον αοιδό, συμφωνώντας μαζί του στα σημεία. Κι αν και μοιράζω τα εύσημα που αξίζουν στο εισαγόμενο Sauvignon, τα δυναμικά Chardonnay, αλλά και το πολυτάλαντο Ασύρτικο και την κομψή Μαλαγουζιά, δεν κρύβω το θαυμασμό μου στις κρυφές χάρες του Σαββατιανού και τις σπάνιες αρετές του Ροδίτη, των δύο δηλαδή ταπεινών ποικιλιών που αποτελούν συνήθως τη βάση της ρετσίνας. Δεν παρεξηγώ όλους όσοι καμένοι στο χυλό φυσούν και το γιαούρτι, τονίζοντας ακόμα και σήμερα πως θέλουν το κρασί τους αρετσίνωτο. Όμως τους προτρέπω να δώσουν άλλη μια ευκαιρία στη νέα εποχή που διανύει το εθνικό μας κρασί.
«Σαμπάνια των φτωχών» συνήθιζαν κάποτε να την αποκαλούν, εξαιτίας της ελάχιστης ποσότητας ανθρακικού που παρέμενε από τη ζύμωση. Έτσι ή αλλιώς, η ρετσίνα δεν παύει να αποτελεί το σήμα κατατεθέν της Ελλάδας στο εξωτερικό, μαζί με προϊόντα όπως η φέτα, το ούζο και η μαστίχα, και με τη σειρά της κατοχυρώθηκε παγκοσμίως ως προϊόν Ονομασίας κατά Παράδοση, που επιτρέπεται να παράγεται αυστηρά και μόνο εντός εγχώριων οινοποιείων. 

Η ιστορία της παλιά, όσο παλιά είναι η ιστορία του κρασιού και του πεύκου. Οι δυο τους έσμιξαν, όχι για λόγους καλλωπισμού, όπως συνέβαινε στο πρόσφατο παρελθόν, μα διότι το ρετσίνι των πεύκων χρησιμοποιούνταν ως υλικό κατάλληλο για το σφράγισμα των αμφορέων. Βεβαίως υπάρχει και η άλλη εκδοχή, δηλαδή πως το ρετσίνι είχε σκοπό την ενίσχυση της ευρωστίας και της διάρκειας του οίνου, λειτουργώντας ως φυσικό συντηρητικό. Όποιος κι αν ήταν ο σκοπός της χρήσης του, το άρωμα του ρετσινιού κατάφερε με ευκολία να διεισδύσει στο σώμα του οίνου και να του επιβληθεί, σφραγίζοντας με μοναδικότητα και ένταση το χαρακτήρα του. 

Δυστυχώς τη …ρετσινιά τής την έριξαν οι ίδιοι οι παραγωγοί της, που ακόμα και μέχρι τα τέλη του 20ού αιώνα, χρησιμοποίησαν το ρετσίνι για να παρφουμάρουν τα κακώς κείμενα στην ποιότητα του κρασιού που χρησιμοποιούσαν σαν βάση.

Τα «δάκρυα» των πεύκων 
Η ρετσίνα είναι κατά κύριο λόγο λευκό κρασί, προϊόν συνήθως των ποικιλιών Σαββατιανό και Ροδίτης, με κύριες περιοχές παραγωγής της την Αττική, τη Βοιωτία, την Εύβοια και την Πελοπόννησο. Όσο για το ρετσίνι που χρησιμοποιείται, ιδανικό θεωρείται εκείνο των πεύκων της Αττικής – ή όσων έχουν απομείνει εν πάση περιπτώσει. Στο παρελθόν η περίοδος ρητινοσυλλογής άρχιζε από τα μέσα περίπου του Απριλίου και τελείωνε στα τέλη Οκτωβρίου, με μια διαδικασία που περιλάμβανε το πελέκημα των πεύκων και τη συλλογή του ρετσινιού μέσα σε ειδικό μεταλλικό υποδοχέα. 

Τα «δάκρυα του πεύκου» μαζευόταν σε ειδικούς χώρους, τα «σπιθάρια», για να πουληθούν. Για την παραγωγή της, μια πολύ συγκεκριμένη ποσότητα ρητίνης προστίθεται στην αρχή της ζύμωσης -και όχι στο έτοιμο κρασί-, στο φρέσκο μούστο που ρέει από τα πιεστήρια. Όσο για την υπόλοιπη διαδικασία, δεν διαφέρει από αυτήν που ακολουθείται για κάθε λευκό οίνο. Εκείνο που διαφοροποιεί τη μια ρετσίνα από την άλλη, είναι κατά πρώτον η ποσότητα της ρητίνης που προσθέτει ο οινοποιός – μέσα στο πλαίσιο που του επιτρέπει η νομοθεσία. Η ποσότητά της την κατατάσσει στην κατηγορία της ελαφριάς ή της βαριάς ρετσίνας. 

Εξίσου σημαντικό είναι φυσικά το ταλέντο του οινοποιού στην οινοποίηση, αφού όσο επιβλητικά κι αν είναι το άρωμα κι η γεύση της ρετσίνας, τα πρωτογενή (από το σταφύλι) και δευτερογενή (από τη ζύμωση) χαρακτηριστικά του κρασιού θα διαμορφώσουν το τελικό προϊόν.

Εις υγείαν 
Η ρετσίνα διατηρεί τα κάλλη της για πολύ λίγο. Είναι κρασί που πίνεται φρέσκο, για τους ίδιους λόγους που ισχύουν και για τα περισσότερα λευκά κρασιά, αλλά και γιατί το ρετσίνι προσδίδει ούτως ή άλλως μια πικρίλα στο κρασί, η οποία με την πάροδο του χρόνου μπορεί να γίνει τόσο έντονη, που να το καθιστά τελικά δυσάρεστο στη γεύση. Το καλύτερο είναι να την απολαύσουμε στην πρώτη νιότη της, δηλαδή περίπου μέσα σε ένα χρόνο από την παραγωγή της. 

Τα χαρακτηριστικά που καθορίζουν την προσωπικότητα της ρετσίνας είναι πολύ ξεχωριστά και μάλλον δύσκολα στη γεύση και την όσφρηση των «αμύητων». Η γεύση της ρετσίνας ξενίζει συνήθως τους πρωτάρηδες -και πολλές φορές όχι μόνο- γι’ αυτό κι έχει άφθονους εχθρούς. Το ρετσίνι δεν πρέπει να καταδυναστεύει το κρασί αλλά να συνυπάρχει αρμονικά με το αρωματικό του μπουκέτο. Αυτός είναι ο δρόμος που ακολουθούν στις μέρες μας αρκετοί οινοποιοί οι οποίοι βάλθηκαν με μεράκι κι επιμονή να τη βοηθήσουν να κερδίσει τη χαμένη της αίγλη. 

Ο σπιρτόζικος χαρακτήρας της καθιστά τη ρετσίνα κρασί ικανό να στέκεται με ευκολία και στιβαρότητα πλάι στους πικάντικους ελληνικούς μεζέδες, εκεί που άλλα κρασιά θα δεινοπαθούσαν. Είναι από τα ιδανικότερα κρασιά φαγητού, ιδιότητα που εν μέρει οφείλει στις κατεξοχήν ποικιλίες που αποτελούν τη βάση του, δηλαδή το Σαββατιανό, το Ροδίτη ή το χαρμάνι τους. Και οι δυο είναι ποικιλίες με μέτριας έντασης αρώματα, λιγότερο ανθικά και περισσότερο φρουτένια και λεμονάτα, με ωραίο πλούσιο σώμα και καλές οξύτητες που ταιριάζουν άψογα με το φαγητό. 

Εντούτοις, κι ο βοτανικός χαρακτήρας του ρετσινιού ταιριάζει ταμάμ με το φαγητό, σε σημείο που η ρετσίνα αντέχει εκεί που άλλα κρασιά θα τα έβρισκαν …μπαστούνια. Για παράδειγμα, είναι από τα λίγα κρασιά που λατρεύει τα τηγανιτά, κοντράρει τα πολύ αρωματικά φαγητά, στέκεται πλάι σε μια σούπα, κι είναι ευέλικτη στις εναλλαγές ενός πλουσιοπάροχου δείπνου, έτσι όπως έχουμε μάθει να στρώνουμε τραπέζι στην Ελλάδα. Όσον αφορά τον τρόπο που θα τη σερβίρουμε, θα έλεγα πως εξαρτάται από την περίσταση. Στα ψηλά κολωνάτα ποτήρια αν πρόκειται για επίσημο σουαρέ ή στο κλασικό χαμηλό ποτηράκι της για την οικογενειακή και παρεΐστικη συνάθροιση.

19 Ιανουαρίου 2016, 09:00
Ο ρεαλισμός δεν με αφήνει να είμαι αισιόδοξος ότι ως χώρα θα βγούμε από αυτήν την κρίση. Ότι θα ανακτήσουμε ξανά την εθνική μας κυριαρχία. Ότι θα αποκτήσουμε μια ουσιαστική δημοκρατία, αντί για τη φεουδαλική κομματοκρατία που στην ουσία είναι το πολίτευμά μας από τη Μεταπολίτευση και μετά. Ότι θα έχουμε μια αυτοδυναμία και μια οικονομική ευμάρεια τέτοια που θα μας επιτρέπει να φροντίζουμε αξιοπρεπώς τους πιο αδύναμους από τους συμπατριώτες μας κι όσους έχουν ανάγκη στήριξης και φροντίδας.

Αφού αυτά που θεωρώ ως αίτια του κακού δε φαίνεται να αλλάζουν, πώς να ελπίζω για θετικά αποτελέσματα; Κι η πραγματικότητα κάθε μέρα δικαιώνει την έλλογη απαισιοδοξία μου.

Κι έτσι καταφεύγω στα όνειρα. Ονειρεύομαι τη μέρα που θα ξυπνήσει ο μαρμαρωμένος βασιλιάς. Αλλά πριν από αυτό ονειρεύομαι πως κάτι θα μπορούσε να γίνει, για να βρει κάτι όρθιο όταν ξυπνήσει. Βάζω όμως και μια σωστή δόση πραγματισμού στα όνειρά μου, για να τα κάνω κάπως αληθοφανή κι έτσι να ξεγελάσω τον εαυτό μου καλύτερα. Κι αυτά που έχω διαβάσει στην Ιστορία με βοηθάνε προς αυτήν την κατεύθυνση.Ψάχνω λοιπόν στη σφαίρα της θεωρίας και φαντάζομαι τι θα μπορούσε να γίνει ώστε να συνέλθουμε σχετικά γρήγορα και –στο μέτρο του δυνατού– ανώδυνα, προτού οδηγηθούμε σε πολύ δυσάρεστες καταστάσεις. Πριν από την αδυσώπητη και νομοτελειακή καταστροφή-κάθαρση. Αυτήν την αποφεύγουμε – στα όνειρά μου τουλάχιστον. Κι από τα γεγονότα της νεότερης ιστορίας μας αυτά που εξάπτουν περισσότερο τη φαντασία μου προς αυτήν την κατεύθυνση είναι δύο. Το πρώτο είναι η σύσταση της Φιλικής Εταιρείας στην Οδησσό (του Σταυρού στα 1814) που έβαλε τις βάσεις για την Επανάσταση του ’21. Το δεύτερο είναι το κίνημα στο Γουδί (της Παναγίας στα 1909) που έβαλε τις βάσεις για μεταρρυθμίσεις, έφερε τον Ελευθέριο Βενιζέλο και οδήγησε, έτσι, στην ενδυνάμωση της χώρας μας και στη σταδιακή ανάκτηση αρκετών υπόδουλων εδαφών της.

Με αυτά τα ιστορικά γεγονότα εθνικής αναγέννησης να με οδηγούν, προσπαθώ να κατευθύνω τα όνειρά μου. Και νά πώς αυτά ξετυλίγονται.

Μαζεύονται στα μυστικά, λέει, Έλληνες πατριώτες του εξωτερικού. Από αυτούς τους πολλούς που έχουμε, τους αετούς, τους πολύ πετυχημένους, με τις τεράστιες οικονομικές επιφάνειες. Από την Αμερική, τον Καναδά, την Αυστραλία, τη Ρωσία από παντού. Κι αυτοί με αδιαπραγμάτευτη ανιδιοτέλεια κι αγνό πατριωτισμό αποφασίζουν και βάζουν ο καθένας ανάλογα με την οικονομική του δύναμη κάποια λεφτά κάτω, για να φτιάξουν ένα ίδρυμα. Μιλάω για πολλά λεφτά. Και λένε πως δήθεν τούτο θα είναι κάτι σαν αυτά που τα λένε «δεξαμενές σκέψης». Κι εκεί μέσα κάποια διαλεγμένα δυνατά μυαλά, κορυφές των κορυφών, επίλεκτοι ειδήμονες στις Πολιτικές Επιστήμες, στην Κοινωνιολογία, στη Φιλοσοφία, στη Διοίκηση, στα Management και στα Human Resources και σε όλα αυτά τα… πώς τα λένε, θα ψάξουν. Θα ψάξουν στα κρυφά και καλυμμένα να βρουν υποψήφιους ηγέτες.Οι εντολές τους θα είναι να ανακαλύψουν ανθρώπους αμόλυντους, έντιμους, καθαρούς. Ανθρώπους με μυαλό ξυράφι και λόγο δυνατό, που να αγγίζει την καρδιά. Ανθρώπους με καλοσύνη κι έμφυτη ευγένεια ψυχής. Ανθρώπους της προσφοράς. Ανθρώπους με δυνατό χαρακτήρα, υπομονετικούς, ακατάβλητους, εργατικούς κι επίμονους. Ανθρώπους μεθοδικούς, λεπτολόγους, με βαθιά κι ευρεία σκέψη και καθαρό μυαλό. Ανθρώπους ρηξικέλευθους, πολυμήχανους και άφοβους που ρίχνονται απάνω στα προβλήματα και τα τρώνε. Ανθρώπους με ψυχή ελληνική κι ορθόδοξη. Ανθρώπους ευσεβείς, με φόβο Θεού, σεμνούς και με ταπεινοφροσύνη αυθεντική.Κι αφού τους βρούνε και καταλήξουν, δίνουν μια λίστα με ονόματα στο Συμβούλιο κάπως μεγάλη. Το Συμβούλιο παίρνει τη μυστική λίστα και πάει στα κρυφά, λέει, σε έναν μεγάλο Άγιο της Ορθοδοξίας και παίρνει τη συμβουλή και την ευλογία του. Σε έναν σύγχρονο Άγιο Πορφύριο ή Άγιο Παΐσιο. Καταλάβατε τι εννοώ; Κι αφού πάρουν τη συμβουλή για το ποιος θα είναι ο ένας, ο ηγέτης, θα είναι σα να έβαλε κι ο Θεός την υπογραφή Του σε όλο αυτό.

Κι αν βάλει ο Θεός την υπογραφή Του, δεν την παίρνει πίσω, όπως έλεγε ο Κολοκοτρώνης.

Κι ο ηγέτης, μαζί με όλους τους ειδικούς και τις ευχές των Αγίων Πατέρων, στα μυστικά (πάντα στα μυστικά) θα βρει κι άλλους που να είναι σαν αυτόν και να ταιριάζουν και να συνεννοούνται. Με τις ίδιες αρχές, αξίες και ιδέες. Έναν-δυο σε κάθε τομέα μιας πιθανής κυβέρνησης. Κι αφού τους ορκίσει κι αυτούς στην κοινή προσπάθεια, όλοι μαζί θα βάλουν ένα σχέδιο, ένα πλάνο κυβερνητικό, για να μας βγάλουν από τη λάσπη.Και οι μεγάλοι πατριώτες, οι σύγχρονοι Φιλικοί, τότε θα τους ετοιμάσουν κι άλλα επιτελεία από επαγγελματίες. Τον αφρό που λένε. Πρώτα-πρώτα θα προσλάβουν ασφάλεια. Ασφάλεια σοβαρή κι αμείλικτη. Σαν αυτούς που βλέπουμε στα έργα. Νταμάρια, σίδερα, με μαύρα γυαλιά και μικρά ακουστικά στ’ αυτιά. Ξέρετε, μη γίνει κανένα ατύχημα στον ηγέτη μας και κινδυνέψει. Στον Ελευθέριο Βενιζέλο έτυχαν πολλά τέτοια. Όχι σ’ εμάς. Κι ύστερα θα έχουν επικοινωνιολόγους, τους καλύτερους. Έτσι, θα ετοιμαστεί όπως πρέπει η ανακοίνωση του νέου ελληνικού κόμματος (λεφτά θα έχουμε πολλά είπαμε). Κι αυτή όχι μόνο θα κάνει αίσθηση, αλλά όλοι οι επικοινωνιολόγοι και τα άλλα τα επιτελεία θα έχουν ετοιμάσει το έδαφος για να μη μας γραφικοποιήσουν την όλη προσπάθεια κάποιοι εγχώριοι παράγοντες.Κι όταν βγει να μιλήσει για πρώτη φορά ο ηγέτης μας θα είναι σαν τον Οδυσσέα, όταν έπαιρνε το κηρύκειο για να μιλήσει. Φαινόταν ωραίος, ο πιο ωραίος από όλους τους ήρωες. Κι όταν βγει να μιλήσει θα είναι σαν τον Περικλή, όταν έλεγε τον Επιτάφιο. Και ο κοσμάκης, ο ταλαιπωρημένος, ο ταπεινωμένος, θα το βλέπει στην τηλεόραση και στο ίντερνετ και θα ανάψει μέσα του μια μικρή φλόγα ελπίδας. Και η φλόγα στην προεκλογική περίοδο θα γίνει πυρκαγιά, και το κόμμα αυτό θα πάρει το εξήντα στα εκατό. Το κόμμα αυτό, το παιδί αυτής της Ελλάδας που είναι έξω απ’ την Ελλάδα. Το παιδί της νέας Φιλικής Εταιρείας, του νέου πατριωτικού συνδέσμου.Κι αν όλα αυτά σας φαίνονται ανεδαφικά κι απίθανα, μη με κρίνετε. Είπαμε, όνειρα είναι. Κι αν δεν σας αρέσει το όνειρο μου, εξ ολοκλήρου ή σε κάποια σημεία του, πρόβλημά σας. Δεν με νοιάζει. Άμα θέλετε κάντε εσείς δικά σας όνειρα. Κουμάντο στα όνειρα τα δικά μου δε θα κάνετε. Αυτό το δικαίωμα –το δικαίωμα στο όνειρο– το έχουμε νομίζω ακόμα όλοι μας…

Τα 6 κοινά χαρακτηριστικά των πολύ έξυπνων ανθρώπων

are-you-a-genius

Υπάρχει αλήθεια κάποια μυστική συνταγή για το πως κάποιος μπορεί να μετατραπεί σε ιδιοφυΐα; Η αλήθεια είναι ότι όσο και ελκυστική κι αν ακούγεται η ιδέα αυτή, οι πιθανότητες είναι πολύ μικρές. Υπάρχουν όμως κάποια κοινά χαρακτηριστικά των πολύ εύστροφων ανθρώπων που το BBC  εντόπισε και μας παρουσιάζει.
Μέσα από έξι συνεντεύξεις που πραγματοποίησαν οι δημοσιογράφοι της βρετανικής δημόσιας τηλεόρασης με έξι επιστήμονες και εφευρέτες που έχουν ξεχωρίσει για τις ικανότητες του εγκεφάλου τους, το BBC παρουσιάζει κάποιες συμβουλές για το πως μπορεί κάποιος, αν όχι να γίνει σαν και αυτούς, τουλάχιστον να τους μοιάσει έστω και λίγο.1) Αναζήτησε τον εναλλακτικό δρόμοgenius1

Το συμπέρασμα εξάγεται από την περίπτωση της Σάρα Σέγκερ, μιας αστροφυσικού του MIT, η οποία κόντρα στον αρχικό σκεπτικισμό υποστήριξε ότι η απάντηση στην αδυναμία των τηλεσκοπίων να «εγκλωβίσουν» με άμεσο τρόπο πιθανά ίχνη ζωής σε άλλους πλανήτες, είναι η αναζήτηση του έμμεσου αποτυπώματος τους στην περιπλανητική ατμόσφαιρα. Επειδή σίγουρα θα μπερδευτήκατε, ας το θέσουμε πιο απλά. Μην ακολουθάτε τυφλά το κυρίαρχο παράδειγμα, ψάξτε για εναλλακτικές ακόμη και κόντρα στην αρχική κριτική, προτείνετε νέους δρόμους, η καινοτομία είναι δείγμα ευφυίας!

2) Μην φοβάσαι να πεις τις δύσκολες αλήθειεςgenius2

Η παγκόσμια οικονομία και ανάπτυξη βασίζονται εν πολλοίς στο διεθνές εμπόριο μέσω θαλάσσης με τεράστια πλοία να μεταφέρουν κάργκο εμπορεύματα από την μια άκρη του πλανήτη στην άλλη. Ο θόρυβος που παράγεται από αυτή την διαδικασία είναι καταστροφικός για την ζωή μέσα στην θάλασσα. Αυτήν την ενοχλητική αλήθεια μοιράστηκε με την κοινή γνώμη ο Μισέλ Αντρέ του Τεχνολογικού Πανεπιστημίου της Καταλονίας όταν ανακάλυψε το πτώμα μιας φάλαινας η οποία λόγω των αποπροσανατολιστικών για τα θαλάσσια θηλαστικά ήχων, συγκρούστηκε με ένα τάνκερ. Μπορεί να ενόχλησε αρκετούς με αυτήν του την αποκάλυψη, αλλά ο ίδιος αναδείχθηκε σε επιστημονική ιδιοφυΐα. Αυτό άλλωστε δεν έκαναν και τόσοι άλλοι πανέξυπνοι άνθρωποι που έμειναν γνωστοί στην ιστορία για τις ανακαλύψεις τους.

3) Αυτο-επιμορφώσουEducation concept. Isolated on white

Οι άνθρωποι με εξαιρετική ευφυΐα μοιράζονται ένα κοινό χαρακτηριστικό. Λατρεύουν να μαθαίνουν νέα πράγματα και ακόμη πιο συγκεκριμένα προτιμούν να τα ανακαλύπτουν μόνοι τους. Οι αυτοδίδακτοι άνθρωποι είναι συνήθως και οι πιο ευφυείς. Αυτό επιβεβαιώνει και η περίπτωση του Ιστον Λασαπέλ, ενός εφήβου που η ερασιτεχνική ενασχόληση του με τα ρομπότ από πολλή μικρή ηλικία τον οδήγησε πρόσφατα στην κατασκευή ενός προσιτού προσθετικού χεριού που ο κάτοχος του χειρίζεται μέσω εγκεφαλικών κυματων. Μην καθυστερείτε λοιπόν και αρχίστε την αυτό-κατάρτιση.

4) Γεφύρωσε κενά, ανθρώπους και ιδέεςgenius4

Η εξειδίκευση σίγουρα μπορεί να σε αναδείξει σε αυθεντία στον τομέα σου. Οι πραγματικά ιδιοφυείς όμως άνθρωποι είναι αυτοί που ενώνουν διαφορετικές επιστήμες, σχολές και απόψεις. Είναι η ικανότητα σύνθεσης που ξεχωρίζει τους πραγματικά έξυπνους ανθρώπους από τους υπόλοιπους. Ένα παράδειγμα αυτής της άποψης είναι και η Ανίτα Γκοελ της Νανομπιοσιμ, η οποία συνδυάζοντας ιδέες από την νανοτεχνολογία, την φυσική και την βιοϊατρική εξέλιξε μια μέθοδο διάγνωσης που φιλοδοξεί να αλλάξει τελείως το τοπίο της ιατρικής ειδικά στον αναπτυσσόμενο κόσμο.

5) Σκέψου μακροπρόθεσμαgenius5

Ένα βασικό χαρακτηριστικό των εύστροφων ανθρώπων είναι ότι δεν είναι κοντόφθαλμοι. Κάποιοι θα τους χαρακτήριζαν οραματιστές, η πραγματικότητα όμως είναι ότι άπλα μπορούν και «βλέπουν πέρα του ορίζοντα». Αυτό ισχύει σίγουρα για τον Ρόμπερτ Γκρας της ETH Zurich, ο οποίος μαζί με τον συνάδελφο του εργάζονται στην δυνατότητα αποθήκευσης «αιωνόβιας» γνώσης μέσα στο ανθρωπινό DNA. Ξέχνα λοιπόν το παρόν για λίγο και ταξίδεψε στο μέλλον 
!

6) Παρατήρησε το άμεσο περιβάλλον σουgenius6

Παρ όλο που και σε αυτό ακόμη το άρθρο η καινοτομία και οι νέες ιδέες αποθεώθηκαν ως κύρια χαρακτηριστικά ενός ευφυούς ανθρώπου, πολλές φορές η προσπάθεια μας να βρούμε τον εναλλακτικό δρόμο ή την καινούργια ιδέα, μας κάνει να παραβλέπουμε την αλήθεια η οποία πολλές φορές βρίσκεται «κάτω από την μύτη μας». Αυτή την δυνατότητα που συνήθως συνοδεύει τους πολύ έξυπνους ανθρώπους και η οποία είναι η πολλή απλή διαδικασία της παρατήρησης του άμεσου περιβάλλοντος μας, εξάσκησε και η Τζιλ Φαραντ του Πανεπιστημίου του Κέιπ Τάουν, όταν κατά τη διάρκεια της έρευνας της για έναν νέο καρπό που θα μπορεί να επιβιώσει με λίγο νερό στις μεγάλες περιόδους ξηρασίας, θυμήθηκε ένα φυτό που γνώριζε από τα παιδικά της χρόνια. Εστίασε σε αυτό και το εξέλιξε πετυχαίνοντας τελικά το επιθυμητό αποτέλεσμα. Ανοίξτε λοιπόν τα μάτια σας, παρατηρήστε το περιβάλλον σας και σύντομα θα αναφωνήσετε «Εύρηκα».

________________  Πηγή: iefimerida.gr , bbc.com/futureby Αντικλείδι , http://antikleidi.com