μετρητά «έκτακτης ανάγκης» στο σπίτι….

Τα νοικοκυριά στην Ευρωπαϊκή Ενωση θα πρέπει να διατηρούν μετρητά «έκτακτης ανάγκης» στο σπίτι, υποστηρίζει μελέτη της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, προτρέποντας τις εθνικές κεντρικές τράπεζες και τις εμπορικές τράπεζες να εγγυώνται την επαρκή πρόσβαση σε μετρητά λόγω της κρίσιμης σημασίας τους σε περιόδους κρίσης.

Οπως επισημαίνει, χρησιμοποιώντας ως παράδειγμα και το καλοκαίρι του… παρ’ ολίγον Grexit, η ζήτηση για μετρητά αυξάνεται όταν η εμπιστοσύνη των πολιτών κλονίζεται.

Η ΕΚΤ θέτει το επιχείρημα ότι περισσότερες εθνικές κυβερνήσεις πρέπει να εξετάσουν το ενδεχόμενο εισαγωγής οδηγιών παρόμοιων με αυτές της Ολλανδίας, της Αυστρίας και της Φινλανδίας, οι οποίες συνιστούν στα νοικοκυριά να διατηρούν 70-100 ευρώ ανά άτομο ή όσα χρειάζονται ώστε να καλύπτουν τις ανάγκες για 72 ώρες.

Αν και η ΕΚΤ δεν ορίζει ελάχιστο επίπεδο χρημάτων που πρέπει να διατηρούν τα νοικοκυριά, η μελέτη της έρχεται εν μέσω μιας ευρύτερης συζήτησης στην Ευρώπη σχετικά με το μέλλον των μετρητών.

Η έμμεση, αλλά σαφής σύσταση της ΕΚΤ ακολουθεί τη φετινή έκκληση της Κομισιόν προς τους πολίτες να αποθηκεύσουν επαρκή μετρητά, τρόφιμα, νερό και φάρμακα για να επιβιώσουν σε 72 ώρες «διαταραχών».

«Τα μετρητά αποτελούν κρίσιμο στοιχείο της εθνικής ετοιμότητας για κρίσεις», όπως τονίζει η ΕΚΤ, σημειώνοντας ότι το φυσικό νόμισμα «όχι μόνο εξυπηρετεί την κάλυψη των ατομικών αναγκών, αλλά συμβάλλει και στην ευρύτερη συστημική ανθεκτικότητα».

Η ΕΚΤ επισημαίνει ένα σημαντικό παράδοξο, ότι ενώ τα μετρητά απουσιάζουν ολοένα και περισσότερο από τις καθημερινές πληρωμές, η ζήτησή τους αυξάνεται όταν η εμπιστοσύνη στα χρηματοοικονομικά ή στα ψηφιακά συστήματα ή ακόμη και στην πολιτική κλονίζεται. Αυτό ήταν εμφανές κατά τη διάρκεια της πανδημίας, στο ξέσπασμα του πολέμου Ρωσίας – Ουκρανίας, στο μπλακ άουτ στην Ιβηρική φέτος, καθώς και κατά την κρίση στην Ελλά-δα το 2015, όταν έκλεισαν οι τράπεζες και επιβλήθηκαν capital controls.

Οπως αναφέρει η ΕΚΤ, από τα τέλη του 2014 έως τα μέσα του 2015 η ημερήσια έκδοση τραπεζογραμματίων στην Ελλάδα ήταν πολύ πάνω από το σύνηθες επίπεδο, αντανακλώντας την αυξημένη αντίληψη του κοινού για τον κίνδυνο.

Ιδιαίτερα απότομη εκτόξευση σημειώθηκε στις 18 Ιουνίου 2015, συμπίπτοντας με μια συνεδρίαση του Eurogroup που δεν κατέληξε σε συμφωνία για την αποδέσμευση πρόσθετων κεφαλαίων στη χώρα, επισημαίνει. Μόνο εκείνη την ημέρα η καθαρή έκδοση τραπεζογραμματίων στην Ελλάδα ξεπέρασε τα 300 εκατ. ευρώ (όταν το 2024, για παράδειγμα, το υψηλότερο ημερήσιο επίπεδο ήταν κάτω των 50 εκατ. ευρώ).

Επίσης, στην περίπτωση της πανδημίας τα διαθέσιμα μετρητά αυξήθηκαν στην Ε.Ε. κα-τά 140 δισ. ευρώ σε δύο χρόνια, σε σύγκριση με την ετήσια αύξηση των 55 δισ. ευρώ πριν από την κρίση, ανέφερε η ΕΚΤ, παρότι οι καταναλωτές στράφηκαν σε ανέπαφες κάρτες και ηλεκτρονικές αγορές λόγω ανησυχιών για την υγεία και των lockdowns.

Κατά τη διάρκεια της διακοπής ρεύματος στην Ιβηρική Χερσόνησο τον Απρίλιο, όταν οι τηλεπικοινωνίες, οι ηλεκτρονικές τραπεζικές συναλλαγές και τα ΑΤΜ ήταν εκτός λειτουργίας, τα μετρητά ήταν το μόνο λειτουργικό μέσο πληρωμής.

Μόλις αποκαταστάθηκαν οι υπηρεσίες, οι αναλήψεις αυξήθηκαν έντονα.

«Η χρησιμότητα των μετρητών εντείνεται σημαντικά όταν απειλείται η σταθερότητα, ανεξάρτητα από τη συγκεκριμένη φύση ή το γεωγραφικό εύρος του υποκείμενου σοκ ή τον βαθμό ψηφιοποίησης», τονίζει η ΕΚΤ.

Απέραντη ελευθερία, απέραντη ανασφάλεια…

Η Μαρία του ’89 και η Μαρία του ’25 (διήγημα)

Σ’ ένα καφενείο που δεν το έβρισκες σε χάρτη, αλλά μόνο στα όνειρα, ο χρόνος είχε στήσει παγίδα. Τα ρολόγια δεν χτυπούσαν, οι δείκτες στέκονταν, κι όμως οι κουβέντες κυλούσαν. Εκεί, αντικρυστά σε ένα ξύλινο τραπέζι, κάθονταν δύο γυναίκες που μοιράζονταν το ίδιο όνομα και την ίδια ηλικία: Μαρία, εικοσιοχτώ χρονών.

Η μία φορούσε ταγέρ με βάτες, το βλέμμα της γεμάτο βεβαιότητα. Ήταν η Μαρία του ’89.

Η άλλη, με τζιν ξεβαμμένο και ακουστικά λυτά στον λαιμό, κρατούσε κινητό στο χέρι της, κοιτώντας κάθε τόσο την οθόνη∙ η Μαρία του ’25.

— Στον ΟΤΕ δουλεύω, είπε η πρώτη. Μόνιμη θέση∙ χαρτί με υπογραφή και σφραγίδα. Δεν μετράει αν αύριο θυμώσω το αφεντικό ή αν δεν πιάσω στόχους∙ η καρέκλα μου είναι εκεί. Έχω ΙΚΑ, επιδόματα, μια σύνταξη που με περιμένει. Κι έτσι, το βράδυ κοιμάμαι με ήσυχο κεφάλι.

Η δεύτερη χαμογέλασε πικρά.

— Σ’ εμάς δεν υπάρχουν σφραγίδες∙ μόνο emails με ημερομηνίες λήξης. Σήμερα έχω δουλειά, αύριο μπορεί να τελειώσει. Μισθός που δεν φτάνει∙ ενοίκιο που ανεβαίνει. Για γιατρό, ψάχνω ιδιωτική ασφάλιση, κι αν θέλω σύνταξη, πρέπει να πληρώνω μόνη μου. Το κράτος μου λέει «επένδυσε στον εαυτό σου», μα με τι να επενδύσω; Με τον χρόνο που δεν μου μένει ή με τα χρήματα που δεν περισσεύουν;

Η Μαρία του ’89 ανασήκωσε τα φρύδια, σαν να μην καταλάβαινε.

— Δηλαδή δεν νιώθεις καμιά σιγουριά; Δεν ξέρεις πού θα σταθείς αύριο;

— Όχι, αποκρίθηκε η νεότερη. Εμάς μας μάθανε να τρέχουμε συνεχώς. Σπουδές, σεμινάρια, στόχοι, ανταγωνισμός. Η ελευθερία μας είναι απέραντη, αλλά η γη κάτω από τα πόδια μας συνεχώς τρέμει.

Έμειναν για λίγο σιωπηλές. Το καφενείο βυθίστηκε σε μια παράξενη ηρεμία∙ λες κι οι τοίχοι άκουγαν και κρατούσαν τις λέξεις τους σαν πολύτιμο μυστικό.