Που είσαι προέδρε !!!
Μετά το Πάσχα η ψήφιση του ασφαλιστικού. Η αλλαγή της τελευταίας στιγμής!
Lafontaine: Η Ελλάδα να επιστρέψει στο Ευρωπαϊκό Νομισματικό Σύστημα, όπως η Δανία http://www.bankingnews.gr/διεθνή/item/249275-lafontaine-η-ελλάδα-να-επιστρέψει-στο-ευρωπαϊκό-νομισματικό-σύστημα,-όπως-η-δανία.html Άρχισαν οι βαράνε οι καμπάνες…. για την Ανάσταση της Δραχμής!! Και μην πάει ο νους σας στον συνήθη ύποπτο… εξ αριστερών οι μπηχτές αυτή τη φορά… Νομίζω επίσης ότι «ο καιρός γαρ εγγύς» για αναζήτηση νωπής λαϊκής εντολής… J Καλό Πάσχα σε όλους με υγεία και καλού κακού δέστε και τις ζώνες σας!!(Καθώς σύμφωνα με την προφητεία Κατρούγκαλου επίκειται «εκτόξευση»….Την κατεύθυνση δεν προσδιόρισε μόνο…)
Χ. Μπουκάι – Γιάννης Κουτσοπόδης (… ή η τέχνη να εξισώνεις προς τα κάτω)
Ο ΓΙΑΝΝΗΣ ΚΟΥΤΣΟΠΟΔΗΣ ήταν ένας άντρας που εργαζόταν ως ξυλοκόπος.Μια μέρα, ο Γιάννης αγόρασε ένα ηλεκτρικό πριόνι πιστεύοντας ότι θα τον διευκόλυνε πολύ στη δουλειά.Η ιδέα του θα ήταν πολύ επιτυχημένη, αν είχε προνοήσει να μάθει πρώτα να χειρίζεται το πριόνι — αλλά δεν το έκανε.Ένα πρωί, ενώ δούλευε στο δάσος, το ουρλιαχτό ενός λύκου έκανε τον ξυλοκόπο να χάσει την συγκέντρωσή του… Το ηλεκτρικό πριόνι τού γλίστρησε από τα χέρια, και ο Γιάννης τραυματίστηκε σοβαρά στα δυο του πόδια.Τίποτα δεν μπόρεσαν να κάνουν οι γιατροί για να τα σώσουν, κι έτσι ο Γιάννης Κουτσοπόδης —σαν θύμα της προφητικής μοίρας που έφερε τ’ όνομά του—, έμεινε ακρωτηριασμένος πάνω σε μια αναπηρική πολυθρόνα για το υπόλοιπο της ζωής του.Ο Γιάννης έπεσε σε κατάθλιψη για πολλούς μήνες εξαιτίας του ατυχήματος. Μετά από ένα χρόνο, φάνηκε ότι λίγο λίγο άρχιζε να καλυτερεύει.Ωστόσο, κάτι συνωμότησε ενάντια στην ψυχική του ανάρρωση και, ξαφνικά, ξανάπεσε στη βαθιά και απύθμενη κατάθλιψη.Οι γιατροί τον έστειλαν στον ψυχίατρο.Ο Γιάννης Κουτσοπόδης, αφού αντιστάθηκε λίγο, πήγε να επισκεφθεί έναν ειδικό.
Ο ψυχίατρος του είπε πως καταλάβαινε την κατάθλιψή του. Η απώλεια των ποδιών ήταν, πράγματι, μια αιτία που δικαιολογούσε την αγωνία του.«Δεν είναι αυτό, γιατρέ» είπε ο Γιάννης. «Η κατάθλιψή μου δεν έχει να κάνει με την απώλεια των ποδιών μου. Δεν είναι η αναπηρία που με ενοχλεί πιο πολύ. Αυτό που με πονάει περισσότερο είναι η αλλαγή στη σχέση μου με τους φίλους μου.»Ο ψυχίατρος άνοιξε τα μάτια κι έμεινε να τον κοιτάζει περιμένοντας εξηγήσεις.«Πριν το ατύχημα, οι φίλοι μου έρχονταν κάθε Παρασκευή να με βρουν για να πάμε για χορό. Μια-δυο φορές τη βδομάδα μαζευόμασταν για να βουτήξουμε στο ποτάμι και να παραβγούμε στο κολύμπι. Μέχρι λίγες μέρες πριν από την εγχείρησή μου, πηγαίναμε τις Κυριακές για τρέξιμο δίπλα στη θάλασσα. Ωστόσο, φαίνεται πως εξαιτίας αυτού του ατυχήματος, όχι μόνο έχασα τα πόδια μου, αλλά και οι φίλοι μου έχασαν την όρεξή τους να μοιράζονται πράγματα μαζί μου. Κανένας τους δεν με έχει ξανακαλέσει από τότε, πουθενά.Ο ψυχίατρος τον κοίταξε και χαμογέλασε.Του ήταν δύσκολο να πιστέψει ότι ο Γιάννης Κουτσοπόδης δεν καταλάβαινε πόσο παράλογος ήταν ο συλλογισμός του…Ωστόσο, ο ψυχίατρος αποφάσισε να του μιλήσει ανοιχτά για την περίπτωσή του. Αυτός ήξερε καλύτερα απ όλους ότι το μυαλό κρύβει ειδικούς μηχανισμούς που μπορεί να καταστήσουν κάποιον άνθρωπο εντελώς ανίκανο να αντιληφθεί τα προφανή και αυτονόητα.
«Μα, γιατρέ» τον διέκοψε ο Γιάννης Κουτσοπόδης, «εγώ ξέρω ότι μπορώ να κολυμπήσω, να τρέξω, ακόμα και να χορέψω. Ευτυχώς, έχω μάθει να χειρίζομαι άριστα την αναπηρική μου καρέκλα και τίποτ’ απ’ αυτά δεν μου είναι εμπόδιο.»Ο γιατρός τον ηρέμησε και συνέχισε να του εξηγεί. Οπωσδήποτε, δεν είχε τίποτα εναντίον στο να συνεχίσει να κάνει τα ίδια πράγματα· αντιθέτως, ήταν πολύ σημαντικό να μην τα παρατήσει. Απλώς, ήταν δύσκολο να συνεχίσει να προσπαθεί να τα μοιραστεί με τους παλιούς του φίλους.Ο ψυχίατρος εξήγησε στον Γιάννη ότι, στην πραγματικότητα, μπορούσε να κολυμπήσει, αλλά θα έπρεπε να συναγωνιστεί αυτούς που είχαν την ίδια δυσκολία με τον ίδιο… Ότι μπορούσε να πάει για χορό, αλλά σε κάποια λέσχη με άλλους που επίσης δεν θα είχαν πόδια… Μπορούσε να προπονείται δίπλα στη θάλασσα, αλλά θα έπρεπε να μάθει να το κάνει με άλλους ανάπηρους.Ο Γιάννης έπρεπε να καταλάβει ότι οι φίλοι του δεν θα ήταν πια μαζί του όπως πριν, γιατί τώρα οι συνθήκες μεταξύ τους ήταν πολύ διαφορετικές… Δεν ήταν πια όμοιοι.Για να μπορέσει να κάνει αυτά που επιθυμούσε —και άλλα περισσότερα—, θα ήταν καλύτερα να συνηθίσει να τα κάνει με τους ομοίους του. Θα έπρεπε, λοιπόν, να αφιερωθεί στο να δημιουργήσει νέες σχέσεις με ανθρώπους σαν κι αυτόν.Ο Γιάννης αισθάνθηκε σαν να τραβήχτηκε ένα πέπλο μέσα στο μυαλό του, κι αυτή η αίσθηση τον γαλήνεψε.«Είναι δύσκολο να σας εξηγήσω πόσο ευγνώμων σας είμαι για τη βοήθειά σας, γιατρέ» είπε ο Γιάννης. «Με έφεραν εδώ οι φίλοι σας σχεδόν με το ζόρι, αλλά τώρα βλέπω πως είχαν δίκιο. Κατάλαβα το μήνυμά σας και σας βεβαιώνω πως θα ακολουθήσω τις συμβουλές σας, γιατρέ. Ευχαριστώ πολύ, η επίσκεψή μου εδώ ήταν πραγματικά πολύ χρήσιμη.«Νέες σχέσεις με ανθρώπους σαν κι εμένα» επαναλάμβανε ο Γιάννης για να μην το ξεχάσει.Και τότε, ο Γιάννης Κουτσοπόδης βγήκε από το ιατρείο και γύρισε σπίτι του…Έβαλε μπρος το ηλεκτρικό του πριόνι…Σχεδίαζε να κόψει τα πόδια όλων των φίλων του, κι έτσι να «δημιουργήσει» κάποιους σαν κι αυτόν.
Κι αν με ρωτάτε, μεγαλύτερη μπούρδα από αυτήν δεν έχω ξανακούσει. Και σας το λέω, και βάζω ό,τι στοίχημα θέλετε, πως κι ο Γερμανός άμα βρεθεί στην Τούμπα θα κάνει ακριβώς το ίδιο. Αν μια και δυο δει, δηλαδή, ότι όποιος παρκάρει παράνομα δεν τιμωρείται, θα την κάνει κι αυτός τη ζαβολιά. Είναι στη φύση του ανθρώπου να ψάχνει την ευκολία του. Όλοι το ίδιο θα κάνουν αν βρουν την ευκαιρία. Κι ο Γερμανός κι ο Αμερικανός κι ο Σουηδός.Αν δεν το κάνουν στις χώρες τους, ένας και μόνον είναι ο λόγος. Αν το κάνουν θα τιμωρηθούν. «Ο φόβος φυλάει τα έρμα», που λέει κι η παροιμία. Όλα τα άλλα στο ζήτημα αυτό είναι παραμύθια. Αν σ’ έναν αγώνα ποδοσφαίρου πάρουν χαμπάρι οι παίκτες ότι ο διαιτητής δεν τιμωρεί τα σκληρά μαρκαρίσματα με κάρτες, το παιχνίδι δεν αργεί να γίνει κλοτσοπατινάδα.
Κι αυτό θα γίνει στα σίγουρα, είτε οι αντίπαλες ομάδες είναι ελληνικές είτε εγγλέζικες ή γερμανικές.
Ο τρόπος για να αποκατασταθεί η κυκλοφορία στο δρόμο της Τούμπας που σας ανέφερα, είναι ένας. Ένας και μοναδικός. Αν η τροχαία μοιράσει μία φορά κλήσεις (από αυτές που δεν σβήνουν με τίποτα) θα πέσει από την επομένη σύρμα. Στόμα με στόμα. Εδώ παιδιά χτες γράψανε, μην παρκάρετε. Κι έτσι ο δρόμος θα καθαρίσει. Προσωρινά βέβαια. Γιατί η εντροπία θα δοκιμάσει ξανά την τύχη της. Σε δυο-τρεις βδομάδες θα αρχίσουν ξανά οι πρώτοι τολμηροί να δοκιμάζουν τις αντοχές του συστήματος. Αν όμως κι αυτοί τιμωρηθούν, τότε το ζήτημα λύθηκε. Εδώ παιδιά γράφουν, μην παρκάρετε – τελεία και παύλα.Αυτά κάνει η ατιμωρησία στην πατρίδα μας. Και στο μικρής σημασίας ζήτημα που αναφέραμε, αλλά και σε άλλα πολύ σοβαρότερα. Γι’ αυτό φταίει κυρίως η πολιτεία. Δε φταίει ο κοσμάκης. Φταίει ξεκάθαρα ο διαιτητής, που δεν θέλει να βγάλει ούτε κίτρινες ούτε και κόκκινες κάρτες, για τους δικούς του λόγους. Η πολιτεία λοιπόν, όταν ζορίζεται στο ζήτημα αυτό, κάνει και κάτι άλλο, ακόμα πιο γελοίο.
Ακολουθώντας την περίφημη τακτική φταίει ο γάιδαρος βαράμε το σαμάρι, τιμωρεί άλλον αντί άλλου, για να θολώσει τα νερά και να αποσείσει τις ευθύνες από πάνω της.
Δείτε τι γίνεται στα γήπεδα ποδοσφαίρου με τις πράξεις βίας. Από όλη τη δημόσια συζήτηση που γίνεται σε αυτό το θέμα, κοντεύω να χάσω τα μυαλά μου με αυτά που ακούω. Τι τρέλα είναι κι αυτή; Πετάει ας πούμε ο Μήτσος από την κερκίδα ένα μπουκάλι κι ανοίγει το κεφάλι ενός επόπτη. Τι ακούμε στη δημόσια συζήτηση περί του «τις πταίει»; Τα πάντα φταίνε. Αν υπήρχαν εξωγήινοι, θα έφταιγαν κι αυτοί.Ένας μόνο δεν φταίει, αυτός που πέταξε το μπουκάλι. Όποιος άλλος εκτός από αυτόν τιμωρείται. Το γήπεδο κλείνει, η ομάδα πληρώνει πρόστιμο, της αφαιρούνται βαθμοί. Σε λίγο θα τιμωρείται κι ο φροντιστής τις ομάδας. Θα τον βάλουν λέει να πλένει τις κάλτσες και τα σώβρακα των παικτών στο χέρι.
Ένας μόνο δεν τιμωρείται. Ο Μητσάρας. Αυτός που την έκανε τη βρομοδουλειά είναι στο απυρόβλητο. Άπιαστο πουλί.
Μπορεί βρε κύριε υφυπουργέ του Αθλητισμού –και εσείς οι βουλευτές που νομοθετείτε– η ομάδα του ποδοσφαίρου να συλλάβει τον Μητσάρα, να του αποδώσει κατηγορίες και να του επιβάλλει πρόστιμο γι’ αυτό που έκανε; Προφανώς όχι. Άρα γιατί της ζητάτε ευθύνες και την τιμωρείτε; Αν μπουκάρω δηλαδή εγώ σ’ ένα θέατρο και πλακώσω τους θεατές στις σφαλιάρες και την κοπανήσω, θα τιμωρήσετε τον θεατρικό επιχειρηματία και τους ηθοποιούς και όχι εμένα; Ο θεατρικός επιχειρηματίας, ο πρόεδρος της ποδοσφαιρικής ομάδας και όλοι μας πληρώνουμε φόρους, για να μας προστατεύουν τα συντεταγμένα όργανα της πολιτείας.Αυτή η προστασία δεν επιτυγχάνεται μόνο με τη φύλαξη και την αστυνόμευση. Αν ήταν έτσι, σε κάθε χώρα θα έπρεπε οι μισοί να ήταν αστυνομικοί, για να φυλάνε τους άλλους μισούς. Καλημέρα γιατρέ, είμαι ο προσωπικός σας φύλακας, διορισμένος από την πολιτεία. Από σήμερα θα είμαι μαζί σας κάθε στιγμή, για να σας παρακολουθώ μην και αρπάξετε κανένα φακελάκι. Κι επειδή αυτά δεν γίνονται… υπάρχουν οι κάρτες – οι κίτρινες και οι κόκκινες. Τιμωρία και παραδειγματισμός. Ο φόβος φυλάει τα έρμα. Αποτροπή. Δεν παίρνω φακελάκια, όχι γιατί είναι κανείς από δίπλα μου και με βλέπει. Αλλά γιατί ξέρω, είδα και έμαθα από αυτό που έγινε σε άλλους συναδέλφους πως αν με τσακώσουν θα μου κόψουν τον ποπό. Μια στις τόσες… Κι αν με πιάσουν; Δεν αξίζει το ρίσκο. Αυτό σημαίνει αποτροπή.
Εξηγεί το λεξικό του Τριανταφυλλίδη την παροιμία για το φόβο και τα έρημα/έρμα. «Η πιθανότητα ενδεχόμενης τιμωρίας δρα αποτρεπτικά, ακόμα κι όταν δεν υπάρχει άμεσος, ορατός κίνδυνος αποκάλυψης μιας παράνομης πράξης».
Έτσι λύνονται αυτού του είδους τα προβλήματα που μας σακατεύουν ως κοινωνία. Έτσι και η φοροδιαφυγή, έτσι και η διαφθορά. Κι επειδή αυτό δεν θέλει και πολύ μυαλό για να το καταλάβει κανείς, αυτό που διαπιστώνουμε όλοι τελικά είναι πως δεν θέλετε να τα λύσετε τα θέματα. Και πως είστε σαν τους λύκους που χαίρονται στην αναμπουμπούλα. Αλλά αν εσείς είστε σαν το λύκο, για πόσο καιρό ακόμα νομίζετε ότι ο κοσμάκης θα κάνει το πρόβατο;
















