Αθήνα Vs Θεσσαλονίκη, η άσπονδη αγάπη των δύο πόλεων
Ένα συγκριτικό τεστ με τις στερεοτυπικές διαφορές ανάμεσα στις δύο πόλεις (που έχουν μια σχέση μίσους αλλά και υποδόριας λατρείας).
Χαμουτζήδες και καρντάσια, βόρειοι και νότιοι, θα σε πατήσω χάμω, ταξιτζή άνοιξέ με από πίσω, μπαόκια και γαύροι, αιώνιοι «αντίπαλοι» αλλά και με μια αιώνια ζήλεια των μεν για τους δε (και τούμπαλιν) και μια αγάπη που δεν τολμούν ποτέ να παραδεχτούν. Αυτές είναι μερικές από τις διαφορές που κάνουν τις δυο πόλεις, την Αθήνα και τη Θεσσαλονίκη, μοναδικές και ακαταμάχητες. Στα comment προσθέστε κι άλλες ελεύθερα.Ξεκινώ λέγοντας ότι δεν είμαι ούτε από Αθήνα, ούτε από Θεσσαλονίκη. Καστοριανός είμαι, άρα η αμεροληψία μου είναι εγγυημένη. Έχω, όμως, ζήσει και στις δύο πόλεις και έχω να πω με βεβαιότητα πως τις έχω αγαπήσει το ίδιο και τις δύο. Δεν θα ξεχάσω ποτέ την ομορφιά της Άνω Πόλης, τη θέα από τη μονή Βλατάδων, τις βόλτες στο Γεντί Κουλέ, την απόκοσμη υπόγεια αυλή του Ιωάννη του Προδρόμου, τις νύχτες στην προβλήτα δίπλα από το Μουσείο Κινηματογράφου, τους κρυμμένους θησαυρούς -όπως το μοντερνιστικό εκκλησάκι του ’73 μέσα στο λιμάνι, τον ταρσανά κάτω από τα ΙΚΕΑ-, την ατέλειωτη αντήχηση μέσα στη Ροτόντα, τη θέα από τα Κάστρα. Όπως δε θα ξεχάσω και τις ομορφιές της Αθήνας.Και οι δύο πόλεις, μου πρόσφεραν υπέροχες στιγμές: Τα γλέντια στο Μπούρου-Μπούρου στην Επτάλοφο (κολλητά με το παλιό Μεταγωγών), τα σπασμένα ποτήρια στις Φλόγες στο Παύλου Μελά, τα δεκάδες άδεια κουτάκια μπύρας φερμένα απ’ έξω, κρυμμένα πίσω από τον πυροσβεστήρα στον Τρυποκάρυδο μη τα δει το αφεντικό, τα με-απαίσιο-ήχο-αλλά-πάντα-πετυχημένα live στο Βιολογικό, οι ήρεμες, αργές βόλτες στη Νέα Παραλία, το άραγμα στην Αγία Αικατερίνη με το μυρωδάτο δεντρολίβανο να ξεπετιέται από τεράστια πήλινα πιθάρια, τα βραδάκια στη μαρίνα της Αρετσούς με θάλασσα-λάδι και απόλυτη ησυχία.Είμαι χωρισμένος στα δύο. Βρίσκομαι σε δίλημμα -εντελώς ανήμπορος να διαλέξω μία από τις δυο πόλεις. Γι’ αυτό, θα επιχειρήσω το παρακάτω συγκριτικό τεστ κι ας νικήσει η καλύτερη:
1.ΓΕΝΙΚΑ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΑ
ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΤΗΤΑΗ Θεσσαλονίκη είναι το μικρό αδερφάκι που θα του χώσουν στα κρυφά ένα δεύτερο φλουρί στο κομμάτι της βασιλόπιτάς του για να νομίσει ότι κέρδισε και να μην ξεσηκώσει τον τόπο με κλάματα. «Συμβασιλεύουσα» στο Βυζάντιο, «συμπρωτεύουσα» τώρα, «μαμά έχω κι εγώ φλουρί!». Μου πήρε χρόνια ολόκληρα να συνειδητοποιήσω ότι το Μιλάνο δεν είναι η συμπρωτεύουσα της Ιταλίας, ούτε η Μπαρτσελόνα η συμπρωτεύουσα της Ισπανίας, όπως και ότι το Μπέρμινχαμ δεν είναι βέβαια η συμβασιλεύουσα της Μεγάλης Βρετανίας. Από την άλλη, η Αθήνα θυμίζει τη μεγαλύτερη κόρη που έχει γίνει πια κοτζάμ γαϊδούρα ίσα μ’ εκεί πάνω, αλλά συνεχίζει και πιάνεται με τη μικρή για το ποια έρχεται πρώτη. ΑΘΗΝΑ : 0 – ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ : 0 “Σημειώσατε Χ”ΑΝΤΙΠΑΛΟΣΗ Θεσσαλονίκη -όπως όλοι ξέρουμε από τα παλιά κι αγαπημένα Σπορ του Βορρά- έχει να παλέψει -εις μάτην- με το παντοδύναμο, δολοπλόκο, εκδικητικό και ανελέητο Αθηναϊκό Κατεστημένο. Η Αθήνα, από την άλλη, δεν έχει τέτοιες καλές δικαιολογίες: Όταν σας πάει κάτι στραβά, φταίτε εσείς και μόνο εσείς -και παίρνετε κι εμάς τους υπόλοιπους στο λαιμό σας. ΑΘΗΝΑ : 0 – ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ : 1 “Σημειώσατε ΔΙΠΛΟ”ΤΟΠΙΚΟ ΧΡΩΜΑΗ Αθήνα έχει φοίνικες. Η Σαλονίκη έχει Φοίνικα. Στο Φοίνικα βρίσκεται ο Μπέμπης. Ο Μπέμπης κάθε Δεκαπενταύγουστο γεμίζει πλαστικά τραπέζια και καρέκλες την πλατεία και γίνεται το σώσε με τα live γύφτικα να αντηχούν χαλαρά μέχρι τη Θέρμη. Κάποια χρονιά, πρέπει να ήταν το 2005, μια Αθηναία γνωστή που βρισκόταν Σαλονίκη παράκουσε και νόμισε ότι παίζει ο Περίδης αντί για τον Παρίδη και μας συνόδευσε όλο ενθουσιασμό (και ντύσιμο Αθηναίας σε διακοπές). Ακόμα προσπαθεί να συνέλθει. Συμπτωματικώς, εκεί ήταν επίσης και η πρώτη φορά στη ζωή μου που είδα γλέντι να σταματά μετά από παρέμβαση της αστυνομίας. ΑΘΗΝΑ : 0 – ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ : 1 “Σημειώσατε ΔΙΠΛΟ”ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΖΩΗΗ δεξίωση του γάμου στην Αθήνα (ή με Αθηναία-ο) θα είναι μία πρώτης τάξης ευκαιρία για τις οικογένειες και τους φίλους να γιορτάσουν για την κοινή ζωή που ξεκινά, για τις προοπτικές που υπάρχουν, για το φωτεινό μέλλον. Το γλέντι του γάμου στη Θεσσαλονίκη είναι μία πρώτης τάξης ευκαιρία για να γιορταστούν τα χρόνια που μόλις τελειώσανε, τα ξενύχτια που όμοια τους δε θα υπάρξουν ξανά, το λαμπερό παρελθόν. Είναι το είδος του γλεντιού που θα ρίχναμε όλοι μας αν μαθαίναμε ότι ο πλανήτης πρόκειται να καταστραφεί αύριο κατά τις 11 το πρωί. Σε γλέντι γάμου σε άδειο οικόπεδο στην Παλιά Λαχαναγορά, είδα για δεύτερη φορά στη ζωή μου γλέντι να σταματά μετά από παρέμβαση της αστυνομίας. ΑΘΗΝΑ : 0 – ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ : 1 “Σημειώσατε ΔΙΠΛΟ”ΤΟ ΦΑΙΝΕΣΘΑΙΑς ρίξουμε μια ματιά στις τοπικές αλυσίδες σουπερμάρκετ. Τα καταστήματά τους βρίσκονται διάσπαρτα παντού και η παρουσία τους χαρακτηρίζει και -ως ένα βαθμό- ορίζει οπτικά την κάθε πόλη. Ο Σκλαβενίτης μου αρέσει. Χαρούμενη, δυναμική χρωματική παλέτα και γεωμετρικό λογότυπο. Είναι κάτι που ταιριάζει πολύ με τον μοντερνισμό της Αθήνας -που εδώ που τα λέμε, αν υπάρχει μία πόλη που εμπεριέχει τον μοντερνισμό εγγενώς, αυτή είναι η Αθήνα -ασχέτως αν, τα τελευταία 2.300 χρόνια δεν της φαίνεται και πολύ. (Ο Σκλαβενίτης, παρεμπιπτόντως, έχει κι ένα έτοιμο παστίτσιο που μυρίζει απίστευτα ωραία). Ας ρίξουμε τώρα μια ματιά στο Μασούτη. Ο Μασούτης, λοιπόν, έχει ένα λογότυπο που καταφέρνει και συνδυάζει: 1) την ελληνική σημαία, 2) ένα πορτοφόλι και 3) ένα πεντόευρο. ΑΘΗΝΑ : 0 – ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ : 1 “Σημειώσατε ΔΙΠΛΟ”
2.SUBCULTURES
ΛΑΪΚΟΗ Θεσσαλονίκη τα τελευταία χρόνια μας έχει δώσει Αντώνη Καρδαμίλη. Κώστα Σαφέτη. Δημήτρη Παρίδη. Νίκο Αγγελόπουλο: Fusion από δημοτικά, γύφτικα και αστικά λαϊκά, με κλαρίνο, βιολί, αρμόνιο, φωνές με δημοτικά σπασίματα, γύφτικο feeeling και λαϊκό, στιβαρό βιμπράτο. Ρυθμοί που ισορροπούν ανάμεσα στο Συρτό και το Τσιφτετέλι, με κολλητικά grooves. Η σύγχρονη εξέλιξη του λαϊκού τραγουδιού με το delay βασιλιά. Η Αθήνα, από την άλλη, ίσως και λόγω ισχυρότερης παράδοσης αλλά και πίστας, έχει κολλήσει στο μπουζούκι. Κι αυτό συμβαίνει σε τέτοιο σημείο που μέχρι κι ο Σαφέτης αναγκάζεται να βάζει μπουζούκι στην ορχήστρα όταν έρχεται εκεί. ΑΘΗΝΑ : 0 – ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ : 0 “Σημειώσατε Χ”TECHNOΟι τεκνάδες της Αθήνας πίνουν κόκα, είναι κοινωνικοί και έχουν απαλές φτέρνες κουραρισμένες μ’ ελαφρόπετρα. Οι τεκνάδες της Σαλονίκης περιπλανιούνται σα χαμένοι στα χωράφια με ακουστικά στ’ αυτιά και γρατζουνισμένα γυαλιά ηλίου (δεν είναι chemtrails, είναι οι γρατζουνιές στους φακούς). ΑΘΗΝΑ : 0 – ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ : 1 “Σημειώσατε ΔΙΠΛΟ” PUNK-ROCK Αθήνα Vs Θεσσαλονίκη, η άσπονδη αγάπη των δύο πόλεων Οι πάνκηδες στην Αθήνα είναι κοινωνικά συνειδητοποιημένοι, προσφέρουν αλληλεγγύη. Οι πάνκηδες της Σαλονίκης είναι τόσο χύμα, που χρειάζονται αλληλεγγύη. ΑΘΗΝΑ : 0 – ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ : 1 “Σημειώσατε ΔΙΠΛΟ”TRAΝSGRESSIVE ROCK N ROLL ΠΕΡΣΟΝΕΣΑθήνα: Ο Caveman ο Joe. Φράση-κλειδί: «Suck my cock and buy me a beer» Θεσσαλονίκη: Ο Γιάννης ο Πόντιος. Φράση-κλειδί: «Θέλεις λεφτά / θέλω λεφτά / η σκέψη ν’ αποκτήσω / με κάνει να χτυπήσω» Το μετράω για διπλό αυτό. ΑΘΗΝΑ : 0 – ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ : 2 “Σημειώσατε ΔΙΠΛΟ”
3.ΚΑΚΕΣ ΣΥΝΗΘΕΙΕΣ
ΝΑΡΚΩΤΙΚΑΤα πρεζάκια στην Αθήνα είναι μέταλλα και ρόκερς, κακοί και μαλλιάδες, urban φρικιά. Τα πρεζάκια στη Σαλονίκη είναι λαϊκοί, σκυλάδες και ευσεβείς χριστιανοί. Κουβαλάνε εικονίτσες και κάνουν το σταυρό τους όταν το 19 περνάει μπροστά από εκκλησία. Ορκίζονται κι επικαλούνται την Παναγιά για βοήθεια στα δύσκολα, σε φάση που αν η Παναγιά χρεωνόταν έστω και τα μισές φορές που έβαλε το χέρι της για να γίνει κάποιος σ’ αυτή την πόλη, δεν την έσωζε ούτε ο πεθερός της. ΑΘΗΝΑ : 0 – ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ : 0 “Σημειώσατε Χ”ΒΡΩΜΙΚΟΗ Αθήνα έχει την καντίνα στη Μαβίλη. Η Σαλονίκη έχει Μαύρο στα δυτικά, και την Καντίνα-χωρίς-όνομα-δίπλα-από-το-Κονέ στη στροφή για Σίνδο. Για το Μαύρο έχουν ήδη γραφεί αρκετά. Για την μπαγκέτα 50 εκατοστών γεμάτη πανσέτες τίγκα στο αλατοπίπερο και τη ρίγανη όμως της Καντίνας-χωρίς-όνομα, όσα και να γραφούν δε θα είναι ποτέ αρκετά. Η παραγωγικότητα στις γύρω επιχειρήσεις γονατίζει μετά το μεσημεριανό break. Όταν δούλευα στην περιοχή, το αφεντικό μου, ένας παρατηρητικός κι οξυδερκής άνθρωπος, μας επέβαλε πλαφόν μίας (1) μπαγκέτας ανά άτομο «γιατί αλλιώς σας παίρνει ο ύπνος σα μοσχάρια». Σαλονίκη, ουάν πόιντ. ΑΘΗΝΑ : 0 – ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ : 1 “Σημειώσατε ΔΙΠΛΟ”ΕΛΛΕΙΨΗ ΜΕΤΡΟΥΈχοντας στο μυαλό μου τον Πρασά και τον πάνω-από-μισό-κιλό γύρο του, ξεκίνησα να γράψω για το πώς η Σαλονίκη κερδίζει κατά κράτος σε ό,τι αφορά την υπερβολή στο φαγητό. Μετά όμως θυμήθηκα ότι στο Βόλο σερβίρουν γύρο όπου στη θέση της πίτας βάζουν πίτσα (με απ’ όλα). Μπροστά σε αυτό, οι υπόλοιπες πόλεις σωπαίνουν με σεβασμό. ΑΘΗΝΑ : 0 – ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ : 0 “Σημειώσατε X”
Νομίζω πως έχουμε μία ξεκάθαρη νίκη:Η Θεσσαλονίκη είναι περισσότερο γκρινιάρα, πιο κακομαθημένη, τα γλέντια και οι μαζώξεις εκεί είναι πιο θορυβώδη, το λαϊκό πιο αυθεντικό, οι τεκνάδες πιο καμένοι, οι πάνκηδες πιο χύμα, οι traνsgressive είναι ενοχλητικά traνsgressive, τα πρεζάκια είναι ορίτζιναλ, το βρώμικο είναι υπνωτικά βρώμικο. Η Θεσσαλονίκη στην ουσία είναι το απόσταγμα, το essential oil, που αν το αραιώσουμε σε νερό, μας δίνει την Αθήνα. Πράγμα που κάνει τη Θεσσαλονίκη να μοιάζει ώρες-ώρες too much, ενώ από την άλλη η Αθήνα μπορεί να μοιάζει πολύ νερωμένη.Θα μπορούσαμε να πούμε πως Σαλονίκη είναι το eau de parfum και η Αθήνα το eau de cologne.____________ ~ Γιώργος Φωτόπουλος Πηγή: www.lifo.grby Αντικλείδι , http://antikleidi.com
Αφού δεν υπήρχε γυμνασίαρχος ή κάποιου είδους διαιτητής, οι ζαβολιάρηδες κάναν το δικό τους, επειδή μπορούσαν.
Μεγαλώνοντας, βέβαια, καταλάβαμε ότι τα πράγματα στον κόσμο των μεγάλων δεν διαφέρουν. Ίσα-ίσα, μπορεί να γίνουν και χειρότερα. Επίπλαστα πτυχία και βιογραφικά, διορισμοί σε θέσης ευθύνης, καριέρες, καθηγητιλίκια και διευθυντιλίκια, πλουτισμός κι επιτυχίες, εκλογικές νίκες, αθλητικά επιτεύγματα και πρωταθλήματα, τιμές και βραβεία με ζαβολιές.Οι ζαβολιάρηδες πάντα υπήρχαν, υπάρχουν και θα υπάρχουν. Όταν όμως το πράγμα ξεφεύγει κι από εξαίρεση γίνεται κανόνας, κι όταν η ζαβολιά θεωρείται μαγκιά και καπατσοσύνη, τότε τίποτα δεν μένει όρθιο. Τίποτε πια δεν έχει νόημα και νοστιμάδα. Όλα μοιάζουν δηλητηριασμένα. Τότε ο όλεθρος και η νέμεση ακονίζουν τα μαχαίρια τους.Τι κρίμα! Κρίμα για τους απογόνους αυτών που προσπάθησαν να κάνουν το «ευ αγωνίζεσθαι» τρόπο ζωής. Πού πήγε εκείνος ο υπέροχος λόγος του θεόπνευστου Αποστόλου Παύλου «εάν δε και αθλή τις, ου στεφανούται, εάν μη νομίμως αθλήση»;
Δεν έχετε αφήσει ζαβολιάρη για ζαβολιάρη που να μην του φορέσετε το δάφνινο στεφάνι. «Έχουν φτάσει στο ταβάνι τα μηδενικά κι οι νάνοι» που λέει και το τραγούδι. Και για τους έντιμους αγωνιστές της ζωής κρατάτε τα ακάνθινα στεφάνια.
Αλλά αυτό το τελευταίο είναι αναμενόμενο. Και μη νομίζετε πως αυτοί οι αγνοί αγωνιστές στενοχωριούνται και πολύ γι’ αυτό. Άνθρωποι είναι. Πικραίνονται και γκρινιάζουν λίγο, αλλά αυτό είναι επιφανειακό. Μέσα τους είναι ήρεμοι, χαρούμενοι κι ευτυχισμένοι. Σας έχουν γραμμένους εκεί που ξέρετε, γιατί έχουν στο μυαλό τους το λόγο του Κυρίου μας Ιησού Χριστού.«Οι δε λόγοι μου ου παρελεύσονται» λέει ο Υιός και Λόγος του Θεού. Κι αν «χείλη Ιερέως ου ψεύδονται» πόσο δε μάλλον τα χείλη του Παμμέγιστου Αρχιερέως και Θεού. Είπε λοιπόν ο Κύριος: «δεν υπάρχει δούλος που να έχει μεγαλύτερη ισχύ από τον κύριο του. Εάν εμένα με καταδίωξαν, κι εσάς θα σας καταδιώξουν». Αν λοιπόν στον Θεό μας φόρεσαν ακάνθινο στεφάνι, τι νομίζετε ότι περιμένουν όσοι πάνε με το σταυρό στο χέρι; Τίποτε τιμές και δόξες; Την ξέρουν τη μοίρα τους…Σε εσάς που έχετε μπερδευτεί λοιπόν, ιδιαίτερα τους νέους, και που δεν ξέρετε προς τα πού να πάτε και ποιον δρόμο να πάρετε, νά τι έχω να σας πω με το χέρι στην καρδιά: Τους αγνούς αγωνιστές της ζωής με τα αγκάθινα στεφάνια τους μακαρίζω.
Τους ζαβολιάρηδες που παράνομα, άδικα κι αναξιοκρατικά παίρνουνε τα ψεύτικα δάφνινα στεφάνια και τα κάλπικα χρυσά μετάλλια, τους λυπάμαι τους κακόμοιρους. Κλαίει η καρδιά μου γι’ αυτούς τους δύσμοιρους.
Αυτούς μην τους ζηλεύετε καθόλου. Κι ας σας τους εμφανίζουν ως πρότυπα επιτυχίας μέσα από φίλτρα λάμψης τεχνητά. Μην απορείτε που πανηγυρίζουν έξαλλα και φοράνε τα χαμόγελα της επιτυχίας όταν ανεβαίνουν πάνω στο βάθρο του νικητή για να πάρουν το χρυσό μετάλλιο, ενώ στις φλέβες τους κυκλοφορούν τα παράνομα φάρμακα και η ντόπα. Θέατρο κάνουν. Διχάζουν τον εαυτό τους και δημιουργούν μια ψεύτικη περσόνα, για να μην τρελαθούν.Γιατί στ’ αλήθεια είναι πολύ κοντά στην απόγνωση και την κατάθλιψη. Ξέρουν ότι τον Θεό και τον εαυτό τους δεν μπορούν να τους ξεγελάσουν. Αυτοί οι δύο είναι κριτές άμεμπτοι και δεν ξεγελιούνται. Το σκουλήκι της αδικίας που κάνανε τους τρώει από μέσα, και οι ερινύες τούς κατατρέχουν. Και το πρωί σαν σηκώνονται, από ύπνο ανήσυχο και ταραγμένο, δεν τολμούν να κοιτάξουν τον εαυτό τους στον καθρέφτη. Ξεπορτίζουν φορώντας το ψεύτικο προσωπείο της επιτυχίας και έτσι μασκαρεμένοι κυκλοφορούν. Μα το σκουλήκι είναι μέσα τους και τους τρώει.Όταν κάθονται στην αρχηγική τους καρέκλα που την κατέκτησαν χωρίς να την αξίζουν με τις ζαβολιές, είναι ανασφαλείς κι ανήσυχοι. Και αυτή η άρρωστη κατάσταση και η βαθιά συνειδητοποίηση ότι τα πράγματα τους χαρίστηκαν και δεν τα κατάφεραν με τον κόπο και τον ιδρώτα τους άραγε πού οδηγεί; Οδηγεί στην κακία απέναντι στους συναδέλφους, ειδικά σε αυτούς που θεωρούν υφισταμένους.
Από εκεί να τους καταλαβαίνετε. Από το ότι φέρονται σαν θλιβεροί τυραννίσκοι σ’ αυτούς που θεωρούν δήθεν κατώτερους και «γλείφουν» όσους θεωρούν ανώτερους.
Μην τους ζηλεύετε καθόλου σας λέω. Αυτοί οι άνθρωποι αδίκησαν άλλους ανθρώπους. Πιο στέρεο συμβόλαιο με την καταδίκη από αυτό δεν υπάρχει. Και δεν μιλάω μόνο για την άλλη ζωή. Όταν αδικείς κατ’ αυτόν τον τρόπο, η κατραπακιά έρχεται και σε αυτήν τη ζωή. Κι όσο πιο πολύ αργεί, τόσο το χειρότερο. Να θυμάστε τα λόγια του σοφού Σόλωνα: «Μηδένα προ του τέλους μακάριζε». Αλλά και την παροιμία του λαού που λέει πως όσο πιο ψηλά ανεβαίνει η μαϊμού, τόσο πιο πολύ φαίνονται τα οπίσθιά της.Να χτίζετε στέρεα. Με σκληρή δουλειά. Πάρτε το δρόμο της αρετής, τον δύσκολο δρόμο. Ευ αγωνίζεσθαι. Για να χτίσετε εντίμως ό,τι μπορέσετε σε αυτήν τη ζωή. Μικρό ή μεγάλο, δεν έχει σημασία – αρκεί να είναι καμωμένο με μεράκι. Ο Θεός θα το κρίνει και ο συνάνθρωπος. Αρκεί να είναι σαν την πυραμίδα, με στέρεα βάση.Και η κορυφή της πυραμίδας που φτιάξατε με την αλήθεια σας και τον ιδρώτα σας και με ό,τι χαρίσματα σας έδωσε ο Θεός, ας έχει στην κορυφή της τα λόγια του σταυρωμένου ληστή. «Μνήσθητι μου Κύριε, όταν έλθεις εν τη βασιλεία Σου». Κι ακόμα –να γινότανε– τα λόγια του Αποστόλου Παύλου «τον καλόν αγώνα ηγώνισμαι, τον δρόμον τετέλεκα, την πίστιν τετήρηκα».
Γνωστοί στο Θεό
Το συμμαχικό νεκροταφείο στον Άλιμο συγκεντρώνει πολλές ιστορίες: της αιματηρής απεργίας της Σερίφου, του Λεμονοδάσους στον Πόρο, του Κίπλινγκ και του Σκόμπι, των Βρετανών νεκρών του Εμφυλίου αλλά κι εκείνων που έπεσαν υπερασπιζόμενοι το ελληνικό έδαφος, Νεοζηλανδών και Ινδών, Εβραίων και Παλαιστινίων, Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων. Και μας θυμίζει την τεράστια σημασία της μνήμης.
Χρόνος ανάγνωσης:
9
‘
Ελληνοκύπριοι και Τουρκοκύπριοι μαζί στο συμμαχικό κοιμητήριο.
Παρασκευή 29 Απριλίου 2016
Το τηλέφωνο χτύπησε. Ήταν ένας φίλος, μόλις είχε αγοράσει ένα διαμέρισμα στον Άλιμο. Του έδωσα συγχαρητήρια για την αγορά –δεν είχε ποτέ δικό του σπίτι– αλλά εκείνος φαινόταν να έχει κάτι άλλο στο μυαλό του. «Τι σημαίνει εχθρική περιουσία;» με ρώτησε. Δεν είχα ακούσει ξανά τον όρο και τηλεφώνησα στο υπουργείο Οικονομικών. «Ότι κάποιος ιδιοκτήτης ακινήτου είχε τη γερμανική ιθαγένεια μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο και η ιδιοκτησία του δημεύθηκε» μου εξήγησε ένας διευθυντής του υπουργείου. Το ίδιο βράδυ, ο φίλος μου μου έδειξε το συμβόλαιο του διαμερίσματος που είχε αγοράσει στον Άλιμο. Στην τέταρτη σελίδα, εκεί που αναφέρονται όλοι οι προηγούμενοι ιδιοκτήτες του ακινήτου, γράφει επί λέξει: «Το ως άνω οικόπεδον, ανήκον αρχικώς, εν μεγαλυτέρα εκτάσει, εις τον Γεώργιον Αιμιλίου Γρώμαν, περιήλθεν αυτοδικαίως και άνευ άλλου τινός εις το Ελληνικόν Δημόσιον ως εχθρική περιουσία κατά τας διατάξεις του ΒΔ 1158/1949 και 1530/50…»Είχαμε καθίσει στη βεράντα του και χαζεύαμε προς το νεκροταφείο της Βρετανικής Κοινοπολιτείας, το «συμμαχικό» όπως το λένε οι κάτοικοι της περιοχής, το οποίο βρίσκεται ακριβώς κάτω από το μπαλκόνι. «Θα μου βρεις το Βασιλικό Διάταγμα; Και σε παρακαλώ μάθε ποιος είναι ο Γρώμαν» παρακάλεσε ο φίλος μου.
Εχθρική περιουσία
Η γραφή του ονόματος στο συμβόλαιο είναι παραπλανητική. Μπορεί το όνομα να το βρεις γραμμένο και Γκρόμαν η Γρόμαν. Η οικογένεια είναι γνωστή και έχει παίξει ρόλο στη σύγχρονη ελληνική ιστορία. Οι Grohmann ήταν Γερμανοί που είχαν έρθει από την Ανατολική Πρωσία, που σήμερα ανήκει στην Πολωνία. Η οικογένεια άρχισε να ασχολείται με την εξόρυξη σιδηρομεταλλεύματος και το 1884 o ορυκτολόγος Αιμίλιος (Εμίλ) Γκρόμαν απέκτησε από την πτωχευμένη γαλλική εταιρεία Serifos-Spilialeza, χωρίς σχεδόν καθόλου κεφάλαιο, τα δικαιώματα εξόρυξης στο ορυχείο της Σερίφου με μόνη υποχρέωση να καταβάλει ένα συμβολικό ποσό στο ελληνικό κράτος.Οι συνθήκες στα μεταλλεία, που ήταν πλούσια σε ορυκτό πλούτο, ήταν απάνθρωπες. Οι εργάτες πέθαιναν από τις κακουχίες στις στοές (για χρόνια αργότερα ανακαλύπτονταν σκελετοί), αλλά αυτό δεν εμπόδισε πάνω από 2.000 ανθρώπους από όλη την Ελλάδα, κυρίως από τα γύρω κυκλαδίτικα νησιά, να πάνε στη Σέριφο για να εργαστούν στα ορυχεία Γκρόμαν στο Μεγάλο Λιβάδι. Μέχρι που το 1916 ο αναρχικός Κωνσταντίνος Σπέρας οργάνωσε στο νησί την πρώτη απεργία σε ελληνικό έδαφος για την καθιέρωση του οκταώρου –παράλληλα οι εργάτες απαιτούσαν τη βελτίωση των άθλιων συνθηκών εργασίας. Προκειμένου να κατασταλεί η απεργία, ο Γεώργιος Γκρόμαν, γιος του Αιμίλιου που είχε απoβιώσει το 1906, ζήτησε βοήθεια από τη Χωροφυλακή. Η απόβαση 30 χωροφυλάκων από την κοντινή Τζιά είχε ως αποτέλεσμα την αιματηρή σύρραξη της 21ης Αυγούστου και το θάνατο τεσσάρων εργατών. Η εκπομπή Μαρτυρίες της ΕΡΤ έχει κάνει αφιέρωμαΔείτε το αφιέρωμα στην ταινιοθήκη της ΕΡΤστην ιστορική για το εργατικό συνδικαλιστικό κίνημα απεργία.
O Γεώργιος Γκρόμαν, ο οποίος είχε γεννηθεί στην Ελλάδα, απέκτησε επτά παιδιά με τη σύζυγό του, Ισμήνη Ζάννου. Τα έστειλε να σπουδάσουν στην Γερμανία και δύο από αυτά ήρθαν στην Ελλάδα κατά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο ντυμένα με την στολή του γερμανικού στρατού –ο ένας είχε την ευθύνη του ανεφοδιασμού του γερμανικού στρατού με φρέσκα λαχανικά από την Κρήτη.Δεν ήταν όμως και τα επτά παιδιά του Γκρόμαν στο ίδιο μήκος κύματος. Ο Ροδόλφος (Ρούντι) πολέμησε ενάντια στους Ιταλούς στην Αλβανία, ενώ και τα μικρότερα αδέλφια του «πάλευαν ανάμεσα στις δύο ταυτότητες, την ελληνική και τη γερμανική» όπως εξομολογήθηκε στο inside story μέλος της οικογένειας.Όταν η Ελλάδα απελευθερώθηκε, οι περισσότεροι γιοι ακολούθησαν τον γερμανικό στρατό και τον πατέρα τους, που κατηγορήθηκε ως συνεργάτης των κατοχικών δυνάμεων, πίσω στην ανατολική Γερμανία. Όταν λίγους μήνες αργότερα αυτή καταλήφθηκε από τους Ρώσους, οι Γκρόμαν πήγαν στη Δυτική Γερμανία. Ο Ρούντι έμεινε πίσω κι έγινε Έλληνας υπήκοος, διατηρώντας έτσι κομμάτι της ιδιοκτησίας της οικογένειας στο Λεμονοδάσος του Πόρου, το οποίο είχε αγοράσει ο Γεώργιος το 1918 και όπου οι Γκρόμαν περνούσαν τα καλοκαίρια.Τον χειμώνα τον περνούσαν στην περίφημη Βίλα Γκρόμαν στο Καλαμάκι –εκεί όπου χτίστηκε αργότερα το σπίτι του φίλου μου–, η οποία μετά τον πόλεμο κηρύχθηκε εχθρική ιδιοκτησία και αρχικά φιλοξένησε ανάπηρους πολέμου. Ήταν ένα δίπατο σπίτι πνιγμένο στα δέντρα (κυρίως λεμονιές), με χωμάτινο γήπεδο τένις και ανεμπόδιστη θέα στη θάλασσα. Το κτήμα ήταν πολύ μεγαλύτερο, και περιλάμβανε την έκταση όπου σήμερα βρίσκεται το νεκροταφείο.
Το βασιλικό διάταγμα
Με την απελευθέρωση, οι νικητές Βρετανοί ξεκίνησαν να ενταφιάζουν στην έκταση δίπλα στη βίλα τους στρατιώτες τους που έπεσαν κατά τον Εμφύλιο Πόλεμο του 1944-1945. Ένα βίντεο του 1946 δείχνει το λόφο του συμμαχικού νεκροταφείου να έχει καλυφθεί από ξύλινους σταυρούς και τον αρχιεπίσκοπο Δαμασκηνό με τον αρχηγό των βρετανικών δυνάμεων στην Ελλάδα, στρατηγό Σκόμπι, να φθάνουν στο Καλαμάκι για να αποτίσουν φόρο τιμής στους πεσόντες της βρετανικής αυτοκρατορίας. Στο βάθος, πίσω από τα δέντρα, ξεχωρίζει η επιβλητική βίλα Γκρόμαν.
Θα περάσουν έξι χρόνια έως ότου παραχωρηθούν –στις 30 Ιουνίου του 1952 με απόφαση του βασιλιά, του υφυπουργού Οικονομικών Γεωργίου Γρηγορίου και του υπουργού Εξωτερικών Ευάγγελου Αβέρωφ– στην Αυτοκρατορική Επιτροπή Πολεμικών Τάφων «εν Καλαμακίω 39.510 μέτρα» (κάπου 40 στρέμματα), δηλαδή το μεγαλύτερο μέρος της δημευμένης «εχθρικής περιουσίας», για τη δημιουργία νεκροταφείου για όλους τους στρατιώτες της Κοινοπολιτείας που έπεσαν κατά τον Β΄ΠΠ. O Γαλλοκαναδός Louis de Soissons σχεδίασε το κοιμητήριο κοντά στην εκβολή του ρέματος της Πικροδάφνης, με πρόσοψη στη λεωφόρο Ποσειδώνος. Εκεί μεταφέρθηκαν τα οστά στρατιωτών των χωρών της πρώην βρετανικής αυτοκρατορίας από πεδία των μαχών και νεκροταφεία όλης της Ελλάδας.O Μανώλης Τσούλος είναι ο άνθρωπος που έχει σήμερα την ευθύνη για την έκταση των 35 στρεμμάτων με τους 2.029 τάφους. «Πρόκειται στην ουσία για τέσσερα νεκροταφεία» λέει στο inside story. Ανάμεσά τους βρίσκεται ένα μικρό συγκρότημα τάφων από τον Κριμαϊκό πόλεμο του 1853-6, όταν η Ελλάδα είχε πάρει το μέρος της Ρωσίας και οι αντίπαλοι Άγγλοι απέκλεισαν τον Πειραιά. Οι υπήκοοί τους που σκοτώθηκαν εκεί μεταφέρθηκαν στο συμμαχικό νεκροταφείο το 1966.Στο χώρο υπάρχει κι ένα κενοτάφιο για τους 74 υπηκόους της ενιαίας Ινδίας (Ινδοί και Πακιστανοί είναι θαμμένοι πλάι-πλάι) που πολέμησαν μαζί με τους στρατιώτες από άλλες έξι χώρες της Κοινοπολιτείας που συντηρούν εδώ τάφους. Στο κενοτάφιο υπάρχουν μόνο στάχτες, σε μικρά μπετονένια κουτιά κάτω από επιτύμβιες στήλες.Συγκινητικοί είναι οι 596 τάφοι των άγνωστων νεκρών –«known unto God», γνωστών στο Θεό, όπως είναι χαραγμένο στις μαρμάρινες πλάκες. Οι στρατιώτες αυτοί βρέθηκαν χωρίς ταυτότητες και κατά περιπτώσεις ενταφιάστηκαν μαζί με άλλους σε πολλά μέρη της Ελλάδας πριν μεταφερθούν τα οστά τους εδώ. «Θυμάμαι όταν ο πατέρας μου ήταν αρχικηπουρός κι εγώ κηπουρός, την περίοδο 1994-95, όταν μετέφεραν τα οστά ενός Νεοζηλανδού από την Κρήτη» λέει ο Τσούλος.
Πᾶσα γῆ τάφος
Πλάι σε όλους αυτούς υπάρχουν και οι επώνυμοι νεκροί, οι «επιφανείς» που θα έλεγε ο Θουκυδίδης, οι συγγενείς και φίλοι των οποίων μπορούν να συνδεθούν με την ανάμνηση των δικών τους πιο άμεσα και ανεμπόδιστα, αφού τα υπολείμματα είναι ταυτισμένα με τα πρόσωπα. Η ανάμνηση για κάποιον που έχει σκοτωθεί στον πόλεμο –αυτό μαθαίνεις σε αυτούς εδώ τους τάφους– είναι ένα περίεργο πράγμα. Έτσι, οι συγγενείς του οδηγού GE Isaac που υπηρέτησε στις διαβιβάσεις (signals) και έπεσε στα 21 του χρόνια στην Αθήνα των Δεκεμβριανών, στις 28 Δεκεμβρίου 1944, γράφουν στην επιτύμβια στήλη του: «A foreign grave/ is a painful thing/ where loving hands/ no flowers can bring» («Ένας τάφος στα ξένα/ είναι επώδυνο πράγμα/ εκεί τα χέρια που αγαπούν/ δεν μπορούν να φέρουν λουλούδια»).Η γυναίκα και τα παιδιά του μηχανικού EC Green, που σκοτώθηκε στα 47 του στις 6 Μαρτίου 1947, γράφουν: «A day to remember/ sad to recall/ without farewell/ he left us» («Μια μέρα να θυμόμαστε/ λυπηρή η ανάκλησή της/ χωρίς αντίο/ μας άφησε»).
Σε όλα τα στρατιωτικά νεκροταφεία της Κοινοπολιτείας ανά τον κόσμο (στην Ελλάδα βρίσκονται 22) είναι χαραγμένο ένα σύνθημα, που φέρει την σφραγίδα ενός διάσημου Βρετανού και κρύβει μια από τις χιλιάδες λυπηρές ιστορίες του πολέμου. Όταν ο Ράντγιαρντ Κίπλινγκ έχασε το 1915 στη μάχη του Λόος στη βόρεια Γαλλία τον μοναχογιό του, ΤζακΟ πόνος του Κίπλινγκ για το γιο του έχει γίνει ταινία με τίτλο “My Boy, Jack”, κατηγόρησε τον εαυτό του για την απώλεια. Μάλιστα, στο ποίημα Epitaphs of the War έγραψε:«If any question why we diedTell them, because our fathers lied»(«Αν απορεί κανείς γιατί πεθάναμεΠείτε τους, επειδή οι πατεράδες μας είπαν ψέματα»)
Ως αποτέλεσμα των βαρύτατων ενοχών του, ο Κίπλινγκ, που είχε υποστηρίξει με πάθος τη συμμετοχή της Μεγάλης Βρετανίας στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, επέλεξε τον στίχο που ενώνει την μοίρα όλων εκείνων που αναπαύονται στο χώμα του Αλίμου, επώνυμων και ανώνυμων: «Their name liveth for evermore» («Το όνομά τους θα ζει για πάντα»). Ανήκει στα Απόκρυφα της Παλαιάς Διαθήκης και ο Κίπλινγκ τον διάλεξε για να κοσμεί όλα τα στρατιωτικά νεκροταφεία όταν ήταν μέλος της Commonwealth War Graves CommissionΗ ιστοσελίδα της CWGC. Πώς βρέθηκε ο μεγάλος λογοτέχνης στην επιτροπή; Ο γιος του ανήκε στο 75% των πεσόντων της μάχης του Λόος που δεν μπόρεσαν να ταυτοποιηθούν κι έτσι θάφτηκε σε ανώνυμο τάφο. Έψαξε σαν τρελός όσο ζούσε για να βρει κάποιο ίχνος του, αλλά μάταια. Ο τάφος του Τζον Κίπλινγκ ανακαλύφθηκε τελικά το 1992, 77 ολόκληρα χρόνια μετά τη μάχη που του κόστισε τη ζωή και δεκαετίες μετά το θάνατο του πατέρα του.Στα στρατιωτικά νεκροταφεία της Κοινοπολιτείας είναι θαμμένοι άνθρωποι από πολλές χώρες του κόσμου, ανάμεσά τους και 393 Έλληνες που πολέμησαν κατά των δυνάμεων του Άξονα στη Μέση Ανατολή. Αλλά στο συμμαχικό νεκροταφείο του Φαλήρου, πλάι σε Ελληνοκύπριους και Τουρκοκύπριους, που ήταν όλοι τότε υπήκοοι του βρετανικού Στέμματος, είναι θαμμένοι Ινδοί, Νεοζηλανδοί και Αυστραλοί, Εβραίοι και Παλαιστίνιοι και φυσικά Βρετανοί.Στις αρχές της εβδομάδας, τη μεγάλη Δευτέρα, ήταν η μέρα των Αυστραλών να θυμηθούν τους δικούς τους νεκρούς, του Πρώτου και του Δεύτερου Παγκοσμίου Πολέμου, και ήταν όμορφο που ένας αναπληρωτής υπουργός Αμύνης της αριστεράς, ο Δημήτρης Βίτσας, απέτισε φόρο τιμής στους Βρετανούς πεσόντες στα Δεκεμβριανά. Ο Γερμανός επιτετραμμένος κατέθεσε το δικό του στεφάνι τιμώντας εκείνους που σκοτώθηκαν πριν 75 και πριν 100 χρόνια πολεμώντας ενάντια στη χώρα του, ενώ ο Τούρκος πρέσβης θύμισε τη φράση του Μουσταφά Κεμάλ για όσους έχασαν τη ζωή τους στην Καλλίπολη –ανάμεσά τους χιλιάδες Αυστραλοί: «Από την στιγμή που κείτονται στη γη μας, είναι κι αυτοί γιοι μας».
Τα λουλούδια ήταν προσεκτικά κλαδεμένα, το γκαζόν κουρεμένο, τα παρτέρια πεντακάθαρα χάρη στον Τσούλο και την ομάδα του και όταν κατέθεσε και ο τελευταίος επίσημος το δικό του στεφάνι, η Αυστραλή στρατιωτική ακόλουθος για τη Νότια Ευρώπη κάλεσε όσους πολίτες ήθελαν να τιμήσουν κάποιον δικό τους να πλησιάσουν στο μνημείο με την επιγραφή «Their name liveth for evermore». Τότε, τέσσερις γυναίκες από την Αυστραλία πλησίασαν το μνημείο με δύο στεφάνια, πολύ πιο συγκινημένες από όλους τους επισήμους.
Μετά από 75 χρόνια
Τις βρήκα μετά και τις ρώτησα τι τις έφερε στη χώρα μας και σε αυτήν τη γωνιά της παραλιακής. Άρχισαν να μου αραδιάζουν ονόματα ελληνικών τοποθεσιών: Βεύη, Φλώρινα, Μπράλος, Μέγαρα, Κρήτη. Οι πατεράδες τους ήρθαν στις αρχές Απριλίου του 1941 για να μας βοηθήσουν να σταματήσουμε τη γερμανική προέλαση. Ήταν μια μάχη άνιση. Η Λόρελ Μπάση είναι θυγατέρα του Τσαρλς Μπάρνετ που συνελήφθη από τους Γερμανούς στη Βεύη και κρατήθηκε σε στρατόπεδο αιχμαλώτων στην Αυστρία «έως το τέλος του πολέμου» όπως μας λέει. «Αιχμαλωτίσθηκε πριν 75 ακριβώς χρόνια. Ήρθα εδώ, είμαι τρεις εβδομάδες εδώ για να ακολουθήσω τα ίχνη του». Ο πατέρας της επέστρεψε ταλαιπωρημένος αλλά ζωντανός από τον πόλεμο. Τη ρωτάμε αν βρήκε κάτι μετά από 75 χρόνια και απαντάει με μια βεβαιότητα που δεν αφήνει περιθώριο αμφισβήτησης: «Βρήκα τη θέση από την οποία πολεμούσε στη Βεύη». Η Ρόξον Σκοτ, κόρη του πυροβολητή Γκλεν Σκοτ, λέει ότι βρήκε το μέρος στα Μέγαρα από το οποίο ο πατέρας της σάλπαρε για την Κρήτη.
_dm73404.jpg
Αριστερά η Τζιλ Ρόουζ και δεύτερη από δεξιά η Λόρελ Μπάση, που ήρθαν να τιμήσουν τους πατεράδες τους που αιχμαλωτίστηκαν από τους Γερμανούς καθώς υπερασπίζονταν το ελληνικό έδαφος .
Την ώρα που μιλάμε με τις δύο γυναίκες, μια τρίτη πετάγεται: «Εμένα δεν θα με ρωτήσετε γιατί είμαι εδώ;» Η Τζιλ Ρόουζ και ο αδελφός της Ντον Πρίτσαρντ ήρθαν στην Ελλάδα για να τιμήσουν την μνήμη του πατέρα τους, Νιλ Πρίτσαρντ, ο οποίος αιχμαλωτίστηκε στην Κρήτη από τους Γερμανούς και βρέθηκε σε στρατόπεδο αιχμαλώτων στην Πολωνία. «Βρήκαμε την παραλία κάτω από τα Σφακιά όπου αιχμαλωτίστηκε» λένε.Δεν έχει σημασία πόσο μικρή η μεγάλη είναι η ιστορία του καθενός από εκείνους που βρέθηκαν εδώ αυτήν την ανοιξιάτικη μέρα. Ούτε αν οι δικές τους αναμνήσεις συνδέονται με τα ίχνη εκείνων που βρίσκονται μέσα στα μικρά μπετονένια κιβώτια, κάτω από τις επιτύμβιες πλάκες. Σημασία έχει ότι η μνήμη μπορεί να κινητοποιεί σε τέτοιο βαθμό τους ανθρώπους 75 χρόνια μετά, να ορμάει στις ζωές τους και με έναν τρόπο να τις καθορίζει. Ακόμα.
Παρουσιάζει εκπομπή έρευνας στο Star Channel από το 2013. Μετά από 7 χρόνια ως ανταποκριτής για ελληνικά μέσα ενημέρωσης στη Γερμανία, συνεργάστηκε με την εκπομπή Μαύρο Κουτί και από το 2004 ως το 2007 ήταν αρχισυντάκτης της εκπομπής Φάκελοι, στην οποία εργάστηκε μέχρι το 2013.
Γεννήθηκε (1977) στην Ελευσίνα. Σπούδασε φωτογραφία στη Focus. Οι φωτογραφίες του έχουν δημοσιευτεί σε ελληνικές και διεθνείς εκδόσεις (Spiegel, Die Zeit, Rolling Stones Magazine, Le Monde, Washington Post, International NY Times). Έχει κάνει αποστολές σε πολλές χώρες.
EΛΒΕΤΙΚΟ ΧΩΡΙΟ ΠΡΟΤΙΜΗΣΕ ΝΑ ΠΗΡΩΣΕΙ 260.000 ΕΥΡΩ ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΠΑΡΕΙ ΟΙΥΤΕ ΕΝΑ ΠΡΟΣΦΥΓΑ
Το Oberwil-Lieli, ένα από τα πλουσιότερα χωριά της Ευρώπης αποφάσισε να πληρώσει για να μην πάρει ούτε έναν πρόσφυγα. Προτίμησε το πρόστιμο από το να φιλοξενήσει μόλις 10 πρόσφυγες
news247
Μάϊος 29 2016 10:35 
Την πόρτα σε δέκα μόλις πρόσφυγες έκλεισε το χωριό των εκατομμυριούχων, Oberwil-Lieli, που βρίσκεται στην Ελβετία, προτιμώντας μάλιστα να πληρώσει αντ’ αυτού πρόστιμο ύψους 260.000 ευρώ. 
Μετά από συμφωνία με την Ευρωπαϊκή Ένωση, καθώς η Ελβετία δεν είναι μέλος της, η ελβετική κυβέρνηση αποφάσισε να δεχθεί 3.000 Σύρους πρόσφυγες και 50.000 πρόσφυγες από άλλες χώρες, που συνήθως εισέρχονται μέσω Ιταλίας στην χώρα. Ο αριθμός των προσφύγων θα μοιραστεί σε μέρη σε όλη την Ελβετία και το μικρό χωριό των Άλπεων αποφασίστηκε να φιλοξενήσει δέκα πρόσφυγες.
Στο εν λόγω χωριό μένουν 2.200 κάτοικοι, ανάμεσά τους 300 εκατομμυριούχοι, ωστόσο στο πρόσφατο δημοψήφισμα είπαν “όχι” (με 52%) στο να δεχτούν μόλις 10 πρόσφυγες! Το υπόλοιπο 48%, που ψήφισε ναι, φέρεται να ντρέπεται για την απόφαση που πάρθηκε και η Daily Mail μεταδίδει πως το χωριό είναι διχασμένο.
Ένας κάτοικος του χωριού είπε στην MailOnline: “Δεν τους θέλουμε εδώ. Είναι τόσο απλό. Έχουμε εργαστεί σκληρά όλη μας τη ζωή και έχουμε φτιάξει ένα όμορφο χωριό που δεν θέλουμε να χαλάσει. Δεν είναι κατάλληλο για την υποδοχή προσφύγων. Δεν θα ταίριαζαν εδώ.”. 
Την απόφαση των κατοίκων στήριξε και ο δήμαρχος, Andreas Glarner, ο οποίος είναι μέλος του δεξιού ξενοφοβικού κόμματος SVP.
Ο δήμαρχος αρνήθηκε ότι η στάση τους είναι ρατσιστική και υπερασπίστηκε το χωριό λέγοντας πως ποτέ δεν τους είπαν αν θα πάρουν πρόσφυγες από τη Συρία που πραγματικά έχουν ανάγκη και έφυγαν από τον πόλεμο ή αν στο χωριό θα ερχόντουσαν οικονομικοί μετανάστες από άλλες χώρες. 
“Ναι, οι πρόσφυγες από τη Συρία πρέπει να βοηθηθούν και να εξυπηρετηθούν αλλά αυτό γίνεται καλύτερα στους καταυλισμούς πιο κοντά στο σπίτι τους. Θα μπορούσαμε να στείλουμε χρήματα για να τους βοηθήσουμε, αλλά το να τους πάρουμε εδώ θα έστελνε λάθος μήνυμα. Αυτό θα προσελκύσει και άλλους και θα διακινδυνεύουν τη ζωή τους διασχίζοντας τον ωκεανό και πληρώνοντας τους λαθρέμπορους για να τους φέρουν” αναφέρει.
“Δεν θα είναι σε θέση να μιλήσουν τη γλώσσα και αν ορισμένοι από τους πρόσφυγες έχουν παιδιά θα πρέπει να πάνε στο τοπικό σχολείο, όπου θα χρειαστεί ιδιαίτερη προσοχή” πρόσθεσε και τόνισε πως το χωριό δεν έχει καν να τους προσφέρει δουλειές.
“Τι δουλειά θα κάνουν; Υπάρχουν μόνο μερικές επιχειρήσεις και φάρμες εδώ, αλλά δεν υπάρχουν άλλες δουλειές. Δεν μιλούν την γλώσσα και αν έχουν παιδιά που θα πρέπει να φοιτήσουν στο τοπικό σχολείο θα χρειαστεί επιπλέον φροντίδα γι’ αυτά”, είπε χαρακτηριστικά, μεταξύ άλλων. 
news247.gr
Ιδιαίτερα αποφασιστικό αλλά και απειλητικό εμφάνισε ο τουρκικός τύπος τον πρόεδρο της Ρωσίας, Βλαδιμήρ Πούτιν, στις δηλώσεις που έκανε από την ελληνική πρωτεύουσα προβάλλοντας σε μεγάλη έκταση την επίσκεψη του Ρώσου προέδρου στην Ελλάδα.Σύμφωνα με τα τουρκικά ΜΜΕ και το τουρκικό πρακτορείο ειδήσεων İnternet Haber Merkezi, ο Πούτιν εμφανίστηκε ιδιαίτερα απειλητικός στην πρόθεση του ΝΑΤΟ να εγκαταστήσει τα πυραυλικά συστήματα στην Πολωνία και στην Ρουμανία, ενώ για Ουκρανία ούτε… λόγος να γίνει.
Ο Ρώσος πρόεδρος δήλωσε ότι η Ρωσία δεν θα κάτσει με σταυρωμένα τα χέρια και θα δώσει την δική της απάντηση σε μια ενδεχόμενη τέτοια ενέργεια.Ενδιαφέρον είναι και τα σχόλια των Τούρκων σχεσιακά με την αναφορά του Πούτιν για τις σχέσεις Ρωσίας Τουρκίας, με την επισήμανση όπως αναφέρουν οι Τούρκοι ότι η Τουρκιά θα πρέπει να κάνει το πρώτο βήμα για την εξομάλυνση τους ,δηλαδή να ζητήσει επίσημα συγγνώμη για την κατάρριψη του ρωσικού αεροσκάφους. Κάτι που φυσικά δεν θα το κάνει ποτέ η σημερινή αλαζονική τουρκική ηγεσία.Με λίγα λόγια για τις σχέσεις Τουρκίας Ρωσίας μια από τα ίδια, ενώ η τουρκική πλευρά δείχνει και την μεγάλη της πίκρα από την απώλεια του ρωσικού τουριστικού ρεύματος που σημαίνει απώλεια δισεκατομμυρίων για την τουρκική οικονομία, όπως επίσης και για το σκληρό ρωσικό εμπάργκο στα τουρκικά αγροτικά προϊόντα.Ήθελαν και έπαθαν!
TEHDİT = ΑΠΕΙΛΗ
ΝΙΚΟΣ ΧΕΙΛΑΔΑΚΗΣ
Δημοσιογράφος-Συγγραφέας-Τουρκολόγος
www.nikosxeiladakis.gr
Montepulciano photo by Giovanni 