Η λιμνη με τις χήνες και τις πάπιες
Παρνηθας Καρπολογήματα !!
Οι διακοπές του Αρχιεπισκόπου Ιερώνυμου στη Ζάλτσα Βοιωτίας
Στο ησυχαστήριό του, στη Ζάλτσα Βοιωτίας, βρίσκεται ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και Πάσης Ελλάδος κ. Ιερώνυμος για ολιγοήμερες διακοπές.
Εκεί, στο μοναστήρι των Αγίων Θεοδώρων, βρίσκεται το «καταφύγιο ψυχής του». Εκεί διαβάζει, προσεύχεται, γράφει τους λόγους του και ασχολείται με κτηνοτροφικές και γεωργικές εργασίες. Μαζεύει ελιές, φτιάχνει τυρί, επισκέπτεται τα χωράφια του.
Στη Ζάλτσα Βοιωτίας ίδρυσε πρόσφατα μία πρότυπη κτηνοτροφική μονάδα με ειδική ράτσα κατσικιών, τα οποία έφερε από την Ισπανία. Στο κτήμα του υπάρχουν και ελάφια, κότες, κουνέλια.
Πηγή: CNN.GreeceΑπέναντι ακριβώς βρίσκεται το ακατοίκητο νησί Άμπελος, που ανήκει στην Ιερά Μονή του Οσίου Λουκά. Εκεί βρίσκεται ναός τον οποίο συχνά καθαρίζει μόνος του. Πριν από λίγα χρόνια μαζί με τον οικείο μητροπολίτη Θηβών και Λεβαδείας Γεώργιο, μετέφεραν γεννήτρια για την ηλεκτροδότησή του.
O Αρχιεπίσκοπος προσεύχεται στο μοναστήρι των Αγίων Θεοδώρων στη Βοιωτία. Πηγή: CNN GreeceΜε βάση τον μέχρι σήμερα προγραμματισμό του, ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και Πάσης Ελλάδος Ιερώνυμος, θα παραμείνει στη Ζάλτσα και για τον εορτασμό του Δεκαπενταύγουστου.
Σκούρτα Βοιωτίας
Επιστροφή από το Πυργάρι
Το καινούργιο ποδήλατο τεστάρεται
Το σκάνδαλο της κλοπής μωρώνΕνα από τα ειδεχθέστερα σκάνδαλα της δικτατορίας του Φράνκο υπήρξε η κλοπή μωρών στη γέννα και η υιοθεσία τους από επιλεγμένες οικογένειες.
Μωρά, που γεννήθηκαν από «πολιτικά ύποπτες» οικογένειες, αρπάζονταν σε μαιευτήρια από δίκτυο μαιών, ιατρών, νοσηλευτριών και μοναχών, για να αποδοθούν σε «πολιτικά ασφαλή» άτεκνα ζευγάρια. Οι φυσικοί γονείς των μωρών ενημερώνονταν ότι τα παιδιά τους υπέκυψαν λίγα λεπτά μετά τη γέννησή τους.
Η πρακτική αυτή εγκαινιάσθηκε το 1939 μετά την άνοδο του Φράνκο στην εξουσία.
«Οι φυλακές ήταν γεμάτες γυναίκες που είχαν πολεμήσει στο πλευρό των Ρεπουμπλικανών, ενώ τα παιδιά τους τους αφαιρούνταν συστηματικά, σε μία προσπάθεια να “καθαρίσει το γένος”. Τα μωρά χαρίζονταν σε οικογένειες που υποστήριζαν το καθεστώς και δεν μπορούσαν να τεκνοποιήσουν» λέει η συγγραφέας και δημοσιογράφος Σολεδάδ Αρόγιο.
Οι εκτιμήσεις ιστορικών φέρνουν τον αριθμό των «κλεμμένων» μωρών στα 300.000. Μέχρι και το 2011, μόλις 1.072 δικαστικές υποθέσεις τέτοιων βρεφών είχαν παραπεμφθεί στη δικαιοσύνη, ενώ 30% από αυτές τέθηκαν στο αρχείο.
Την πρώτη τέτοια υπόθεση έφερε ενώπιον της δικαιοσύνης ο δικαστής Μπαλταζάρ Γκαρσόν το 2008. Ακόμη, όμως, και ο φανατικά επίμονος Γκαρσόν αναγκάσθηκε να εγκαταλείψει την υπόθεση, καθώς θεωρείτο ότι παραβιάζει την αμνηστία που ψήφισαν όλα τα πολιτικά κόμματα το 1977 για τα εγκλήματα της δικτατορίας.
Μωρά, που γεννήθηκαν από «πολιτικά ύποπτες» οικογένειες, αρπάζονταν σε μαιευτήρια από δίκτυο μαιών, ιατρών, νοσηλευτριών και μοναχών, για να αποδοθούν σε «πολιτικά ασφαλή» άτεκνα ζευγάρια. Οι φυσικοί γονείς των μωρών ενημερώνονταν ότι τα παιδιά τους υπέκυψαν λίγα λεπτά μετά τη γέννησή τους.
Η πρακτική αυτή εγκαινιάσθηκε το 1939 μετά την άνοδο του Φράνκο στην εξουσία.
«Οι φυλακές ήταν γεμάτες γυναίκες που είχαν πολεμήσει στο πλευρό των Ρεπουμπλικανών, ενώ τα παιδιά τους τους αφαιρούνταν συστηματικά, σε μία προσπάθεια να “καθαρίσει το γένος”. Τα μωρά χαρίζονταν σε οικογένειες που υποστήριζαν το καθεστώς και δεν μπορούσαν να τεκνοποιήσουν» λέει η συγγραφέας και δημοσιογράφος Σολεδάδ Αρόγιο.
Οι εκτιμήσεις ιστορικών φέρνουν τον αριθμό των «κλεμμένων» μωρών στα 300.000. Μέχρι και το 2011, μόλις 1.072 δικαστικές υποθέσεις τέτοιων βρεφών είχαν παραπεμφθεί στη δικαιοσύνη, ενώ 30% από αυτές τέθηκαν στο αρχείο.
Την πρώτη τέτοια υπόθεση έφερε ενώπιον της δικαιοσύνης ο δικαστής Μπαλταζάρ Γκαρσόν το 2008. Ακόμη, όμως, και ο φανατικά επίμονος Γκαρσόν αναγκάσθηκε να εγκαταλείψει την υπόθεση, καθώς θεωρείτο ότι παραβιάζει την αμνηστία που ψήφισαν όλα τα πολιτικά κόμματα το 1977 για τα εγκλήματα της δικτατορίας.
Έντυπη καθημερινή
Όλοι στη συγκέντρωση
Τα μυστικά της Κύμης
Η Σπιναλόγκα της Ευβοίας, ο Αχιλλέας και το ψαροχώρι φάντασμα.
Χρόνος ανάγνωσης:
5
‘
[Διαμαντής Αϊδίνης]
Πέμπτη 04 Αυγούστου 2016
Κάθε πόλη, κάθε γειτονιά έχει τα καλά κρυμμένα μυστικά της. Τα χείλη παραμένουν σφραγισμένα και οι μύθοι μπερδεύονται με τη πραγματικότητα. Έτσι και η Κύμη, η όμορφη γραφική κωμόπολη της Εύβοιας, κουβαλά τα ένοχα μυστικά της. Τα ανακαλύψαμε τυχαία…
Η Σπιναλόγκα της Ευβοίας
Στην επιβλητική και μοναδική παραλία Σουτσίνι της Κύμης με τα ολόλευκα βράχια φυτεμένα στην ακρογιαλιά, τίποτα δεν είναι όπως φαίνεται –ούτε καν η ίδια η παραλία. Η αμμουδιά είναι σχεδόν τεχνητή και δημιουργήθηκε από τη σαβούρα των πλοίων: όταν επέστρεφαν άδεια τα καΐκια για φόρτωση στην Κύμη, μόλις ξεπερνούσαν τον Κάβο ανοιχτά της ακτής, άδειαζαν τα σακιά άμμου που είχαν στο αμπάρι τους για την σταθεροποίησή τους. Έτσι “χτίστηκε” η παραλία. Εκείνο που οι περισσότεροι επίσης δεν γνωρίζουν και μόνο οι παλαιοί ψιθυρίζουν, είναι ότι το Σουτσίνι υπήρξε η Σπιναλόγκα της Ευβοίας.Το Σουτσίνι πήρε το όνομα του από το «σουτ τσίνοι», δηλαδή «σουτ εκείνοι» εννοώντας τους λεπρούς που διέμεναν στην περιοχή. Σύμφωνα με έγγραφο των προυχόντων της Κύμης προς την Κεντρική Διοίκηση, το 1824 η περιοχή αντιμετώπιζε πρόβλημα πανώλης. Το 1847 ιδρύεται στην Κύμη Υγειονομείο και το 1853 Λοιμοκαθαρτήριο στο λιμάνι της, για έλεγχο των ναυτικών και των πλοίων, λόγω της πανδημίας χολέρας, και απομόνωση των υπόπτων ασθενών. Την ίδια περίπου εποχή εμφανίζονται στην περιοχή κρούσματα λέπρας. Οι ασθενείς περιορίζονται στην περιοχή του Σουτσίνι και ζουν απομονωμένοι κάτω από την πυκνή βλάστηση. Η περιοχή ήταν τότε δύσβατη, και δεν υπήρχε πρόσβαση στη παραλία, αφού ο δρόμος που την ένωνε με το λιμάνι της Κύμης δημιουργήθηκε μόλις το 1984.Ο πρώτος που αναφέρεται για τη λέπρα στην Εύβοια είναι ο ιατρός Κιγάλλας σε πραγματεία του το 1853, όπου κάνει λόγο για την παρουσία 21 λεπροπαθών στο νησί. Το 1878, στη παγκόσμια έκθεση των Παρισίων, ο επίσημος αντιπρόσωπος της Ελλάδας Α. Μανσόλας, αναπτύσσοντας τα επιτεύγματα της χώρας τα 50 χρόνια μετά την απελευθέρωση της, ανακοινώνει και την ύπαρξη λεπροκομείου στην Κύμη. Δεκαοκτώ χρόνια αργότερα, το 1896, ο ιατρός της Χαλκίδας Στέφανος Καλλιάς γράφει «ελεφαντιωντές υπάρχουσιν εγκατεσπαρμένοι απανταχού της νήσου». Αναφέρει ότι σε μια ερημική παράλια της Κύμης, στο Σουτσίνι, έχει δημιουργηθεί ανοργάνωτος καταυλισμός λεπρών που ήταν ευκολότερα προσιτός από τη θάλασσα. Ο καταυλισμός, σύμφωνα με μαρτυρίες Κουμιωτών, το 1930 δεν υπήρχε πιαΒάννα Πανδή -Αγαθοκλή, Συνοπτική ανασκόπηση περί λέπρας στην Ελλάδα και την παροικία των λεπρών στο Σουτσίνη της Κύμης, Μορφωτικός και εκπολιτιστικός σύλλογος Κύμης, Νοέμβριος 2011.Ελάχιστοι ήταν εκείνοι που επισκέπτονταν τους λεπρούς και συνήθως τους άφηναν τρόφιμα σε κάποιο σημείο ή τα πετούσαν από τα βράχια και έφευγαν από το φόβο της αρρώστιας. Ένας από τους λιγοστούς τακτικούς επισκέπτες είναι ο φοιτητής της ιατρικής Γεώργιος Παπανικολάου, γιος του δημάρχου της Κύμης, Ν. Παπανικολάου. Όποτε πήγαινε στην Κύμη, επισκεπτόταν τους λεπρούς κρυφά από τους γονείς του για να τους φέρει τρόφιμα, να καθίσει μαζί τους και να τους κάνει παρέα. Λέγεται ότι ο μετέπειτα ερευνητής και εφευρέτης του Τεστ Παπ, ήθελε να νικήσει το φόβο του για τους λεπρούς. «Ότι δεν με σκοτώνει, με κάνει πιο δυνατό», είχε διαβάσει σε κάποιο από τα βιβλία του αγαπημένου του συγγραφέα, Φρίντριχ Νίτσε. Πληροφορίες μας δίνει η ανιψιά και βιογράφος του διάσημου γιατρού, Μαρία Κόκκορη, στο βιβλίο της «Γιώργος Ν. Παπανικολάου μέσα από τη ζωή και το έργο του» (Κέδρος, 1985Το βιβλίο):«Έκανε και κάτι άλλο, που έβαζε έννοιες την οικογένεια. Σε μια από της ωραιότερες ακρογιαλιές, το Σουτσίνι (που τότε το έλεγαν Λοβοκομεία) υπήρχε μια μικρή παροικία λεπρών. Σ’ αυτήν την παραλία οι πλαγιές ήταν σκεπασμένες με πεύκα και πυκνούς θάμνους. Δύσκολο να βρεις μονόπατι για να φτάσεις. Ήταν κάπως ευκολότερο να πάει εκεί κανείς με βάρκα, όταν είχε μπουνάτσα. Γνωστή είναι η μοίρα των ανθρώπων που την εποχή εκείνη έπασχαν από τέτοια αρρώστια. Ζωή κολασμένη. Μεγάλες οι ανάγκες, αβάσταχτη η απομόνωση. Όλα αυτά συγκλόνιζαν τον Γιώργο. Αποφάσισε λοιπόν να τους επισκέπτεται για να τους πηγαίνει τρόφιμα και να τους μιλάει. Η παρουσία του γινόταν για εκείνους ένας κρίκος που τους έδενε με τη χαμένη ζωή. Και μόλις άκουγαν τη φωνή του ξέσπαζαν σε εκδηλώσεις χαράς και ευγνωμοσύνης. Οι δικοί του όμως ανησυχούσαν».Σήμερα το Σουτσίνι σφύζει από ζωή και μόνο το κοιμητήριο στο προαύλιο της εκκλησίας του Άγιου Γεωργίου που αγναντεύει το πέλαγος μάς υπενθυμίζει τη ματαιότητα αυτού του κόσμου και το σκοτεινό παρελθόν της περιοχής. Μερικά χιλιόμετρα πιο πέρα, βορειοανατολικά της Κύμης και απέναντι από το ομώνυμο νησί, βρίσκεται o παραλιακός οικισμός Χηλή, ο οποίος αριθμεί 166 κατοίκους. Η προσπέλασή του γίνεται από το ανατολικό τμήμα του οδικού δικτύου του Δήμου. Είναι μια μαγική διαδρομή μέσα από έναν πευκώνα όπου τα πάντα μυρίζουν αρχαία Ελλάδα.
20160723_162956.jpg
[Διαμαντής Αϊδίνης]
p1080605.jpg
[Διαμαντής Αϊδίνης]
Ανεβαίνοντας τον λόφο βόρεια της Κύμης, που οι ντόπιοι ονομάζουν Άγναντη, στην τελευταία στροφή του δρόμου αντικρίζουμε ένα υπέροχο θέαμα. Το Αιγαίο απλώνεται στο βάθος, άλλοτε γαλήνιο και άλλοτε φουρτουνιασμένο, προσφέροντας στον περιηγητή μια μοναδική και αξέχαστη εικόνα. Καθώς κατεβαίνουμε προς τη θάλασσα, εκείνο που εντυπωσιάζει –εκτός από τη θέα– είναι η απότομη αλλαγή του τοπίου και τα αιχμηρά βράχια που σκίζουν την θάλασσα. Εδώ, σ’ αυτό το άγριας ομορφιάς τοπίο, υπάρχει ένας παλιός ταρσανάς κατασκευασμένος σε μια απάνεμη εσοχή με απότομους κοφτερούς βράχους. Ως φαντάσματα του παρελθόντος, ψαρόβαρκες κρέμονται από γερανούς σφηνωμένους στα βράχια…
20160702_160840v2.jpg
[Διαμαντής Αϊδίνης]
Η Χηλή
Περπατώντας στα έρημα σοκάκια του χωριού, θαρρείς ότι ακούς ακόμη τα ουρλιαχτά των γυναικόπαιδων των Κυμαίων που κατά την επανάσταση του 1821 πολλές φορές κατέφυγαν στη Χηλή για να σωθούν από τη μανία των Τούρκων.Σήμερα το χωριό προσφέρει άλλες απολαύσεις. Αφού κατέβεις τα απότομα σκαλοπάτια, αντικρίζεις μια μικρή παράλια με κρυστάλλινα νερά. Είναι ένα ιδανικό περιβάλλον για τους λάτρεις της υποβρύχιας κατάδυσης και της εξερεύνησης του βυθού.
p1080583.jpg
[Διαμαντής Αϊδίνης]
Ο θάνατος, ωστόσο, καραδοκεί ακόμη στο ψαροχώρι φάντασμα… Τα τάματα στην είσοδο του χωριού σηματοδοτούν τα θανατηφόρα τροχαία που στοίχειωσαν τη περιοχή. Το τελευταίο είναι εκείνο της 20ης Νοεμβρίου του 2011, όταν η Χηλή θρήνησε τον χαμό μιας 46χρονης γυναίκας. Το αυτοκίνητο της για άγνωστη αιτία έπεσε σε χαντάκι και αμέσως πήρε φωτιά. Η γυναίκα εγκλωβίστηκε στο όχημα της και απανθρακώθηκε. Οι φήμες οργίασαν. Δεν τελειώνουμε όμως εδώ με τους μύθους που περιβάλλουν τη Χηλή.Απέναντι από τον οικισμό βρίσκονται τα νησιά Χηλή (Μεγάλο νησί) και Πλατειά (Μικρό νησί), ενώ στην ανατολική πλευρά της Χηλής υπάρχει ένα μεγάλο σπήλαιο με διάκοσμο σταλακτιτών και σταλαγμιτών. Ένας μύθος της περιοχής λέει πως ο Αχιλλέας κατά τον Τρωικό πόλεμο επιβιβάστηκε από εκεί σε πλοίο για την Σκύρο και έτσι οι ντόπιοι έδωσαν στο λιμανάκι το όνομα του, Αχίλι και μετέπειτα Χηλή.
Γεννημένη στο Μιλάνο, εγκαταστάθηκε στην Αθήνα το 1986. Eίναι ιδρυτικό μέλος της Ligue Internationale Anti-prohibitionniste. Έχει συνεργαστεί με την Καθημερινή, την Αυγή, την Ελευθεροτυπία, και στην Ιταλία με το L’Espresso. Από το 2010 είναι μόνιμος συνεργάτης της Rainews 24.
Επίσκεψη στο εργοστάσιο ζωοτροφών ΓΚΙΚΑ
Όλη η ομάδα συντονισμένα τοποθέτησε τις δακοπαγίδες στο ελαιώνα στο Κλειδί
Για τον αθεράπευτα μελαγχολικό ”Αύγουστο” του Νίκου Παπάζογλου
Η ιστορία ενός από τα ομορφότερα ελληνικά ερωτικά τραγούδια.
Τον περασμένο Απρίλιο συμπληρώθηκαν τέσσερα χρόνια από το θάνατο του τραγουδοποιού – τραγουδιστή Νίκου Παπάζογλου. Ένας θάνατος που βύθισε στο πένθος το πανελλήνιο και τους φαν του έντεχνου – λαϊκού τραγουδιού. Όχι μόνο γιατί χάθηκε ένας σημαντικός και αγαπητός καλλιτέχνης, αλλά και γιατί ο Νίκος ή ο Παπάζης, όπως τον έλεγαν οι Θεσσαλονικείς συντοπίτες του, έμοιαζε μέχρι το τέλος νεανικός, σχεδόν ανέγγιχτος από το χρόνο που περνούσε, άρα ανέτοιμος ακόμη για το μεγάλο ταξίδι.Είναι η πρώτη φορά φέτος που το καλοκαίρι, ο Αύγουστος, μου φαίνονται κενά, αδειανά, δίχως μια συναυλία του. Κάθε αυγουστιάτικο φεγγάρι, βλέπεις, ήταν ταυτισμένο επί σειρά ετών με κάτι μαγικές βραδιές στο Βεάκειο του Πειραιά ή στο Κατράκειο της Νίκαιας (δεν έχει σημασία που οι συναυλίες γίνονταν συνήθως τον Σεπτέμβριο), όπου ακούγαμε live τον ”Αύγουστο”, κλείναμε τα μάτια και ερωτευόμασταν έως και τον αέρα γύρω μας.Ποια ήταν τα συστατικά αυτού του τραγουδιού, που μάγεψαν έναν Μάνο Χατζιδάκι κι έτσι κάλεσε τον Παπάζογλου να εμφανιστεί στις παραστάσεις του στον ”Σείριο”, στο ZOOM, τη σαιζόν 1987 – 88; Διόλου τυχαίο που εκεί, στον ”Σείριο”, ο Παπάζογλου συμμετείχε στο, κατά Διονύση Σαββόπουλο, ”Χάρτινο το φεγγαράκι” του Χατζιδάκι με την Πασπαλά – Παπάζογλου και Σαββόπουλος άλλωστε είχαν γράψει ήδη ιστορία, ως ερμηνευτής και παραγωγός αντίστοιχα, με την ”Εκδίκηση της γυφτιάς” του Νίκου Ξυδάκη και του Μανώλη Ρασούλη.Θυμάμαι την ιστορία πίσω από τον ”Αύγουστο”, όπως μου την είχε αφηγηθεί ο Παπάζογλου αυτοπροσώπως, ένα μεσημέρι του μακρινού 1997 στους ”Αέρηδες” της Πλάκας: Για τον αθεράπευτα μελαγχολικό ”Αύγουστο” του Νίκου Παπάζογλου.
Στα τέλη Ιουνίου του 1978 είχε γίνει ο σεισμός της Θεσσαλονίκης που προξένησε το θάνατο πολλών ανθρώπων. Χιλιάδες επίσης έμειναν άστεγοι, ενώ η μετασεισμική δραστηριότητα συνεχιζόταν για αρκετά μεγάλο χρονικό διάστημα. Έχοντας υποστεί ζημιές το σπίτι τους, ο Παπάζογλου πρότεινε στη γυναίκα του να πάρει τη νεογέννητη κόρη τους και να πάνε για λίγο καιρό σε συγγενείς τους στην Αμερική, μέχρι δηλαδή να μειωθεί το τρέμουλο της γης κάτω απ’ τα πόδια τους. Έτσι και έγινε.Μπαίνοντας πια στον Αύγουστο, ο Παπάζογλου δέχτηκε την πρόσκληση του Διονύση Σαββόπουλου να παραθερίσει λίγες μέρες κοντά του στο Πήλιο. Πήγε, αλλά όπως ήταν αναμενόμενο, ο Νιόνιος δεν έκανε διακοπές μόνος του. Περιστοιχιζόταν από την οικογένεια του και νεαρά άτομα, αγόρια και κορίτσια.Σύντομα το πάθος του Παπάζογλου φούντωσε για ένα νεαρό όμορφο κορίτσι. Έλξη απ’ αυτές τις ακατανίκητες που φέρνει ο Αύγουστος, η κάψα του ήλιου και η αλμύρα της θάλασσας! Τι θα έκανε ο καλλιτέχνης; Θα απατούσε τη γυναίκα του που έφυγε προσωρινά για να γλιτώσει το στρες των μετασεισμών; Σκεφτόταν και την κόρη του που μόλις είχε έρθει στον κόσμο…Η ιστορία λέει πως ο Παπάζογλου δεν άντεξε άλλο το μαρτύριο ενός μοιραία ανικανοποίητου έρωτα. Μπήκε στο αυτοκίνητο του, αποφασισμένος να επιστρέψει στη Θεσσαλονίκη. Στη διαδρομή η μελαγχολία και οι σκέψεις του χτύπησαν κόκκινο. Ο ”Αύγουστος” μόλις είχε συλληφθεί στο μυαλό του, στιχουργικά και μουσικά:
Σ’ αγαπάω μα δεν έχω μιλιά να στο πω
κι αυτό είναι ένας καημός αβάσταχτος
λιώνω στον πόνο γιατί νιώθω κι εγώ
ο δρόμος που τραβάμε είναι αδιάβατος
κουράγιο θα περάσει θα μου πεις…
Σε ποιαν έκσταση απάνω σε χορό μαγικό
μπορεί ένα τέτοιο πλάσμα να γεννήθηκε
από ποιο μακρινό αστέρι είναι το φως
που μες τα δυο της μάτια πήγε κρύφτηκε
κι εγώ ο τυχερός που το ‘χει δει
Μες το βλέμμα της ένας τόσο δα ουρανός
αστράφτει συννεφιάζει αναδιπλώνεται
μα σαν πέφτει η νύχτα πλημμυρίζει με φως
φεγγάρι αυγουστιάτικο υψώνεται
και φέγγει από μέσα η φυλακή…
Η ”Φυλακή”! Αυτή ”η άτιμη η φυλακή”, έλεγε ο Παπάζογλου, που μας αναγκάζει να είμαστε ”νομιμόφρονες”, ήταν υπαίτια τελικά για ένα από τα ομορφότερα και πλέον διαχρονικά ερωτικά ελληνικά τραγούδια. Ήταν η πρώτη φορά επίσης, πάντα σύμφωνα με τον δημιουργό, που του βγήκε μια μουσική λόγια, κλασικίζουσα, ανεξάρτητη από τις rock ή τις λαϊκότροπες καταβολές του παρελθόντος και του τότε παρόντος του.Το τραγούδι γράφτηκε για κιθάρα – φωνή και ο Παπάζογλου συνήθιζε να το παρουσιάζει σε φίλους του, δειλά – δειλά στην αρχή. Αργότερα προστέθηκαν τα μέρη των εγχόρδων, που το εμπλούτισαν ενορχηστρωτικά με ένα συγκλονιστικό τρόπο, έτσι όπως μάθαμε τον ”Αύγουστο” από το άλμπουμ ”Χαράτσι” του 1984. Έπρεπε να περάσουν δηλαδή έξι χρόνια για να δισκογραφηθεί στο πρώτο προσωπικό άλμπουμ του τραγουδοποιού πια Νίκου Παπάζογλου και όχι απλά του ερμηνευτή του Ρασούλη, του Ξυδάκη, του Νικολόπουλου και των άλλων συνθετών.
Το οπισθόφυλλο του LP ”Χαράτσι” (Lyra, 1984) του Νίκου Παπάζογλου
Τον ”Αύγουστο” του Νίκου Παπάζογλου ηχογράφησαν τα επόμενα χρόνια από συναυλίες τους οι μεγαλύτεροι Έλληνες τραγουδιστές: Η Χάρις Αλεξίου, ο Γιώργος Νταλάρας και η Ελευθερία Αρβανιτάκη. Καμία όμως εκτέλεση δεν έφτασε σε αισθητική και συγκινησιακή πληρότητα αυτήν του δημιουργού του τραγουδιού. Ίσως γιατί δεν επρόκειτο για ακόμη ένα τραγούδι που αγαπήθηκε από τον κόσμο και έγινε κτήμα του.Ο ”Αύγουστος” ήταν και είναι ο αισθηματικός λυγμός του Παπάζογλου, η μελαγχολία της ηττημένης λίμπιντο και αυτό το επίπονο απωθημένο ερωτικό ένστικτο που συναντάμε στα ποιήματα του Καβάφη ή και του Χριστιανόπουλου και του Ασλάνογλου, για να θυμηθούμε δύο άλλους μεγάλους ποιητές – συντοπίτες του τραγουδοποιού. ”Ένα αριστούργημα” είχε χαρακτηρίσει τον ”Αύγουστο” από το Τρίτο Πρόγραμμα ο Μάνος Χατζιδάκις πριν ακόμη βγει ο δίσκος! Ισχύει 100%, βοηθούσης πάντα της μοναδικής αυγουστιάτικης πανσελήνου!Καλή σου ώρα εκεί που είσαι, Νίκο Παπάζογλου…______________ Πηγή: www.lifo.gr