Τα μυστικά της Κύμης
‘
Στην επιβλητική και μοναδική παραλία Σουτσίνι της Κύμης με τα ολόλευκα βράχια φυτεμένα στην ακρογιαλιά, τίποτα δεν είναι όπως φαίνεται –ούτε καν η ίδια η παραλία. Η αμμουδιά είναι σχεδόν τεχνητή και δημιουργήθηκε από τη σαβούρα των πλοίων: όταν επέστρεφαν άδεια τα καΐκια για φόρτωση στην Κύμη, μόλις ξεπερνούσαν τον Κάβο ανοιχτά της ακτής, άδειαζαν τα σακιά άμμου που είχαν στο αμπάρι τους για την σταθεροποίησή τους. Έτσι “χτίστηκε” η παραλία. Εκείνο που οι περισσότεροι επίσης δεν γνωρίζουν και μόνο οι παλαιοί ψιθυρίζουν, είναι ότι το Σουτσίνι υπήρξε η Σπιναλόγκα της Ευβοίας.Το Σουτσίνι πήρε το όνομα του από το «σουτ τσίνοι», δηλαδή «σουτ εκείνοι» εννοώντας τους λεπρούς που διέμεναν στην περιοχή. Σύμφωνα με έγγραφο των προυχόντων της Κύμης προς την Κεντρική Διοίκηση, το 1824 η περιοχή αντιμετώπιζε πρόβλημα πανώλης. Το 1847 ιδρύεται στην Κύμη Υγειονομείο και το 1853 Λοιμοκαθαρτήριο στο λιμάνι της, για έλεγχο των ναυτικών και των πλοίων, λόγω της πανδημίας χολέρας, και απομόνωση των υπόπτων ασθενών. Την ίδια περίπου εποχή εμφανίζονται στην περιοχή κρούσματα λέπρας. Οι ασθενείς περιορίζονται στην περιοχή του Σουτσίνι και ζουν απομονωμένοι κάτω από την πυκνή βλάστηση. Η περιοχή ήταν τότε δύσβατη, και δεν υπήρχε πρόσβαση στη παραλία, αφού ο δρόμος που την ένωνε με το λιμάνι της Κύμης δημιουργήθηκε μόλις το 1984.Ο πρώτος που αναφέρεται για τη λέπρα στην Εύβοια είναι ο ιατρός Κιγάλλας σε πραγματεία του το 1853, όπου κάνει λόγο για την παρουσία 21 λεπροπαθών στο νησί. Το 1878, στη παγκόσμια έκθεση των Παρισίων, ο επίσημος αντιπρόσωπος της Ελλάδας Α. Μανσόλας, αναπτύσσοντας τα επιτεύγματα της χώρας τα 50 χρόνια μετά την απελευθέρωση της, ανακοινώνει και την ύπαρξη λεπροκομείου στην Κύμη. Δεκαοκτώ χρόνια αργότερα, το 1896, ο ιατρός της Χαλκίδας Στέφανος Καλλιάς γράφει «ελεφαντιωντές υπάρχουσιν εγκατεσπαρμένοι απανταχού της νήσου». Αναφέρει ότι σε μια ερημική παράλια της Κύμης, στο Σουτσίνι, έχει δημιουργηθεί ανοργάνωτος καταυλισμός λεπρών που ήταν ευκολότερα προσιτός από τη θάλασσα. Ο καταυλισμός, σύμφωνα με μαρτυρίες Κουμιωτών, το 1930 δεν υπήρχε πιαΒάννα Πανδή -Αγαθοκλή, Συνοπτική ανασκόπηση περί λέπρας στην Ελλάδα και την παροικία των λεπρών στο Σουτσίνη της Κύμης, Μορφωτικός και εκπολιτιστικός σύλλογος Κύμης, Νοέμβριος 2011.Ελάχιστοι ήταν εκείνοι που επισκέπτονταν τους λεπρούς και συνήθως τους άφηναν τρόφιμα σε κάποιο σημείο ή τα πετούσαν από τα βράχια και έφευγαν από το φόβο της αρρώστιας. Ένας από τους λιγοστούς τακτικούς επισκέπτες είναι ο φοιτητής της ιατρικής Γεώργιος Παπανικολάου, γιος του δημάρχου της Κύμης, Ν. Παπανικολάου. Όποτε πήγαινε στην Κύμη, επισκεπτόταν τους λεπρούς κρυφά από τους γονείς του για να τους φέρει τρόφιμα, να καθίσει μαζί τους και να τους κάνει παρέα. Λέγεται ότι ο μετέπειτα ερευνητής και εφευρέτης του Τεστ Παπ, ήθελε να νικήσει το φόβο του για τους λεπρούς. «Ότι δεν με σκοτώνει, με κάνει πιο δυνατό», είχε διαβάσει σε κάποιο από τα βιβλία του αγαπημένου του συγγραφέα, Φρίντριχ Νίτσε. Πληροφορίες μας δίνει η ανιψιά και βιογράφος του διάσημου γιατρού, Μαρία Κόκκορη, στο βιβλίο της «Γιώργος Ν. Παπανικολάου μέσα από τη ζωή και το έργο του» (Κέδρος, 1985Το βιβλίο):«Έκανε και κάτι άλλο, που έβαζε έννοιες την οικογένεια. Σε μια από της ωραιότερες ακρογιαλιές, το Σουτσίνι (που τότε το έλεγαν Λοβοκομεία) υπήρχε μια μικρή παροικία λεπρών. Σ’ αυτήν την παραλία οι πλαγιές ήταν σκεπασμένες με πεύκα και πυκνούς θάμνους. Δύσκολο να βρεις μονόπατι για να φτάσεις. Ήταν κάπως ευκολότερο να πάει εκεί κανείς με βάρκα, όταν είχε μπουνάτσα. Γνωστή είναι η μοίρα των ανθρώπων που την εποχή εκείνη έπασχαν από τέτοια αρρώστια. Ζωή κολασμένη. Μεγάλες οι ανάγκες, αβάσταχτη η απομόνωση. Όλα αυτά συγκλόνιζαν τον Γιώργο. Αποφάσισε λοιπόν να τους επισκέπτεται για να τους πηγαίνει τρόφιμα και να τους μιλάει. Η παρουσία του γινόταν για εκείνους ένας κρίκος που τους έδενε με τη χαμένη ζωή. Και μόλις άκουγαν τη φωνή του ξέσπαζαν σε εκδηλώσεις χαράς και ευγνωμοσύνης. Οι δικοί του όμως ανησυχούσαν».Σήμερα το Σουτσίνι σφύζει από ζωή και μόνο το κοιμητήριο στο προαύλιο της εκκλησίας του Άγιου Γεωργίου που αγναντεύει το πέλαγος μάς υπενθυμίζει τη ματαιότητα αυτού του κόσμου και το σκοτεινό παρελθόν της περιοχής. Μερικά χιλιόμετρα πιο πέρα, βορειοανατολικά της Κύμης και απέναντι από το ομώνυμο νησί, βρίσκεται o παραλιακός οικισμός Χηλή, ο οποίος αριθμεί 166 κατοίκους. Η προσπέλασή του γίνεται από το ανατολικό τμήμα του οδικού δικτύου του Δήμου. Είναι μια μαγική διαδρομή μέσα από έναν πευκώνα όπου τα πάντα μυρίζουν αρχαία Ελλάδα.
20160723_162956.jpg
p1080605.jpg
Ανεβαίνοντας τον λόφο βόρεια της Κύμης, που οι ντόπιοι ονομάζουν Άγναντη, στην τελευταία στροφή του δρόμου αντικρίζουμε ένα υπέροχο θέαμα. Το Αιγαίο απλώνεται στο βάθος, άλλοτε γαλήνιο και άλλοτε φουρτουνιασμένο, προσφέροντας στον περιηγητή μια μοναδική και αξέχαστη εικόνα. Καθώς κατεβαίνουμε προς τη θάλασσα, εκείνο που εντυπωσιάζει –εκτός από τη θέα– είναι η απότομη αλλαγή του τοπίου και τα αιχμηρά βράχια που σκίζουν την θάλασσα. Εδώ, σ’ αυτό το άγριας ομορφιάς τοπίο, υπάρχει ένας παλιός ταρσανάς κατασκευασμένος σε μια απάνεμη εσοχή με απότομους κοφτερούς βράχους. Ως φαντάσματα του παρελθόντος, ψαρόβαρκες κρέμονται από γερανούς σφηνωμένους στα βράχια…
20160702_160840v2.jpg
Περπατώντας στα έρημα σοκάκια του χωριού, θαρρείς ότι ακούς ακόμη τα ουρλιαχτά των γυναικόπαιδων των Κυμαίων που κατά την επανάσταση του 1821 πολλές φορές κατέφυγαν στη Χηλή για να σωθούν από τη μανία των Τούρκων.Σήμερα το χωριό προσφέρει άλλες απολαύσεις. Αφού κατέβεις τα απότομα σκαλοπάτια, αντικρίζεις μια μικρή παράλια με κρυστάλλινα νερά. Είναι ένα ιδανικό περιβάλλον για τους λάτρεις της υποβρύχιας κατάδυσης και της εξερεύνησης του βυθού.
p1080583.jpg
Ο θάνατος, ωστόσο, καραδοκεί ακόμη στο ψαροχώρι φάντασμα… Τα τάματα στην είσοδο του χωριού σηματοδοτούν τα θανατηφόρα τροχαία που στοίχειωσαν τη περιοχή. Το τελευταίο είναι εκείνο της 20ης Νοεμβρίου του 2011, όταν η Χηλή θρήνησε τον χαμό μιας 46χρονης γυναίκας. Το αυτοκίνητο της για άγνωστη αιτία έπεσε σε χαντάκι και αμέσως πήρε φωτιά. Η γυναίκα εγκλωβίστηκε στο όχημα της και απανθρακώθηκε. Οι φήμες οργίασαν. Δεν τελειώνουμε όμως εδώ με τους μύθους που περιβάλλουν τη Χηλή.Απέναντι από τον οικισμό βρίσκονται τα νησιά Χηλή (Μεγάλο νησί) και Πλατειά (Μικρό νησί), ενώ στην ανατολική πλευρά της Χηλής υπάρχει ένα μεγάλο σπήλαιο με διάκοσμο σταλακτιτών και σταλαγμιτών. Ένας μύθος της περιοχής λέει πως ο Αχιλλέας κατά τον Τρωικό πόλεμο επιβιβάστηκε από εκεί σε πλοίο για την Σκύρο και έτσι οι ντόπιοι έδωσαν στο λιμανάκι το όνομα του, Αχίλι και μετέπειτα Χηλή.
