Καλημέρα !!!
Όταν το κατέχεις το άθλημα !!!
 |
Επίκουρος: Ηθική – Η θεραπεία της ψυχήςby Αντικλείδι |
Σκέψεις για το μέλλον και το παρελθόν μας απορροφούν συχνά , με αποτέλεσμα να χάνουμε τα όμορφα, απλά , μικρά και καθημερινά πράγματα που βιώνουμε. Η εκτίμηση των μικρών καθημερινών πραγμάτων συμβάλλει σημαντικά στη προσωπική μας ευτυχία.
Με μια ακτογραμμή 16.000 χλμ δεν έχουμε μαρίνες να υποδεχτούμε τους στόλους των Ευρωπαίων
Ξεκίνησαν οι εργασίες στην Κύπρο για την κατασκευή της τεράστιας μαρίνας στην Αγία Νάπα κόστους 220 εκ. ευρώ. Η Κυπριακή μαρίνα θα είναι εφάμιλλη των κατασκευών ελλιμενισμού του Ντουμπάι, και αναμένεται να προσελκύσει πολυτελή σκάφη από όλο τον κόσμο.Τον προηγούμενο Ιούνιο, 35 πολυτελή ρωσικά ιστιοπλοϊκά σκάφη, βρέθηκαν στην Σαντορίνη. Είχαν ακούσει και αυτοί πως η Σαντορίνη είναι ένας από τους πέντε καλύτερους προορισμούς στον κόσμο.Απέπλευσαν αρχικά από την Βαλτική, κατέβηκαν κάθετα τον Ατλαντικό, και μπήκαν στην Μεσόγειο. Και φυσικά σχεδίασαν να επισκεφτούν το μαγευτικό ελληνικό νησί.Η Σαντορίνη όμως δεν διαθέτει μαρίνα για σκάφη. Έτσι οι Ρώσοι επισκέπτες ιστιοπλόοι έριξαν άγκυρα «αρόδου», χάζεψαν λίγη ώρα το υπέροχο τοπίο και μετά έβαλαν πλώρη για Τουρκία, που διαθέτει άνετες μαρίνες να φιλοξενήσει το στόλο τους.Οι μεγάλες οργανωμένες μαρίνες στη χώρα μας είναι όλες 19 και υπάρχουν και 20 μικρότερες.Εδώ να διευκρινίσουμε ότι οργανωμένη μαρίνα είναι η λιμενική κατασκευή που δεν προσφέρει απλά ελλιμενισμό για να δέσει ένα σκάφος. Παρέχει σωστή ασφάλεια από καιρικές συνθήκες, παροχή νερού, ρεύματος, Ίντερνετ, φύλαξη των σκαφών με σεκιούριτι, δέστρες- μπίντες, σέρβις βοήθειας στο αγκυροβόλιο και ρεμέντζα, καύσιμα, μίνι μάρκετ για τροφοδοσία κ.ά.Η Κροατία διαθέτει περίπου 230 τέτοιες μαρίνες και η Τουρκία κάτι λιγότερο από 200, δηλαδή επτά φορές περισσότερο από τις δικές μας.Ο ανταγωνισμός εδώ και δεκαετίες έχει αντιληφθεί τη σημασία της ιδιωτικής κρουαζιέρα και φροντίζει να εκμεταλλεύεται τις ευκαιρίες.Έχει υπολογιστεί πως τα χρήματα που ξοδεύει ένας τουρίστας που καταλύει με ιδιωτικό σκάφος είναι έως και πέντε φορές περισσότερα από τον τουρίστα που διαμένει σε ξενοδοχεία.Η χώρα μας διαθέτει ακτογραμμή 16.000 χλμ ( πιο πολλές από την Αφρική), τα περισσότερα κατοικημένα νησιά στην Μεσόγειο και στο σύνολο 3045,αλλά αυτό το συγκριτικό πλεονέκτημα δεν μπόρεσε ποτέ να το εκμεταλλευτεί και μένει απαξιωμένος ένας συναλλαγματοφόρος κλάδος.Σύμφωνα με μία μελέτη του πανεπιστημίου Πειραιά, για κάθε 100 νέες θέσεις σκαφών σε μαρίνες δημιουργούνται 4,4 νέες θέσεις εργασίας στις μαρίνες και 100 θέσεις εργασίας σε υποστηρικτικούς για το yachting κλάδους της τοπικής κοινωνίας.Ο μέσος όρος ελλιμενισμού ανά χλμ ακτογραμμής είναι 0,5 για την Ελλάδα. Ο μέσος όρος των χωρών της Μεσογείου της Ε.Ε., αλλά και της Τουρκίας είναι 8,9. Αν πληρούσαμε αυτόν τον μέσο όρο η χώρα μας θα έπρεπε να έχει 142.000 θέσεις εργασίας.Τα στοιχεία που αποδεικνύουν ότι η Ελλάδα παρόλο τη ναυτική εμπορική παράδοση, τις δαντελωτές ακτές και τα χιλιάδες νησιά, είναι στην κουλτούρα της ηπειρωτική χώρα με άναυτους κατοίκους, είναι συντριπτικά.Οι ιδιοκτήτες σκαφών είναι ο ένας στους 560, ενώ ο μέσος όρος στην Ευρώπη είναι ο ένας στους 128. Στο σύνολο διαθέτουμε μόνο 17.700 σκάφη ενώ ενδεικτικά να αναφέρουμε : Η Σουηδία διαθέτει 753.000 σκάφη, η Γαλλία 752.000 η Φιλανδία 731.000 η Νορβηγία 692.000, η Βρετανία 463.000, η Γερμανία 441.000,η Ιταλία 400.000 η Κροατία 105.000,και η Πορτογαλία 55.000 σκάφη.Σημειωτέον ότι τα παραπάνω νούμερα δεν αποδεικνύουν μόνο την χαμηλή ενασχόλησή μας με τη θάλασσα, αλλά δείχνουν πως αυτοί οι τεράστιοι στόλοι των Ευρωπαίων είναι εν δυνάμει πελάτες μας στα πιο ήσυχα και ενδιαφέροντα νερά της Μεσογείου με τα χιλιάδες νησιά, αλλά εμείς δεν έχουμε μαρίνες να τους υποδεχτούμε.Οι ξενοδοχειακές μονάδες για να εισπράξουν 80 ή 100 ευρώ από τους πελάτες τους, πρέπει να παρέχουν ολόκληρη σειρά από σέρβις φιλοξενίες, να πλύνουν σεντόνια, να ετοιμάσουν πρωινό, να ανακαινίζουν και να διατηρούν καθαρά τα κτίριά τους, και να προσφέρουν ολόκληρη ακριβή υποδομή ψυχαγωγίας όπως πισίνες γήπεδα τένις, παιδότοπους κ.ά.Στις τσιμεντένιες μαρίνες αρκεί ο καπετάνιος να δέσει δύο σχοινιά, να κουμπώσει μία πρίζα ρεύματος και να του δώσουν παροχή νερού και μετά περνάει ένας υπάλληλος για να πληρωθεί αυτά τα 80 ή 100 ευρώ που αντίστοιχα στον κλάδο του ξενοδοχειακού τουρισμού θα χρειαζόταν περίπλοκη αλυσίδα παροχών.Η σύγκριση δεν είναι ανταγωνιστική, ίσα ίσα που οι δύο κλάδοι αλληλοσυμπληρώνονται και ωφελούνται αμφότεροι. Το αναφέρω απλά για να εξηγήσω πως τα χρήματα που προκύπτουν από την επιχειρηματική δραστηριότητα των μαρίνων είναι τα πιο εύκολα χρήματα του κόσμου που είμαστε ανίκανοι να εισπράξουμε.Γιατί όμως συμβαίνει αυτό το λάθος; Γιατί παραμελήσαμε ένα τεράστιο συγκριτικό πλεονέκτημα που μπορεί σε πλήρη ανάπτυξη να αποδώσει μονάδες στο ΑΕΠ;Οι λόγοι ξεκινούν από το γεγονός ότι οι πολιτικοί μας, όταν κατασκευάζουν έργα και εγκρίνουν δημόσιες επενδύσεις, το κάνουν με γνώμονα τους αντισταθμιστικούς ψήφους που προσδοκούν.Το πελατειακό κράτος πάντα ρυθμίζει κατά τα συμφέροντά του την οικονομία. Και τα μικρά νησιά που έχουν ελάχιστους ψήφους και εκλέγουν ελάχιστες μονοεδρικές στο κοινοβούλιο, δεν είναι υπό αυτή την έννοια το κατάλληλο πεδίο για επενδύσεις και έργα. Μα θα αποδώσουν στην οικονομία, θα φέρουν ανάπτυξη, νέες θέσεις εργασίας, μονάδες στο ΑΕΠ. Ναι, αλλά δεν θα προσθέσουν ψήφους.Ο επόμενος λόγος ( όσον αφορά το χαμηλό αριθμό σκαφών) είναι η αντίληψη φορολογίας των εκάστοτε κυβερνήσεων που υπερφορολογεί τον κλάδο. Ισχύει ως άποψη πως αυτοί που διαθέτουν σκάφος είναι όλοι τους μεγιστάνες του πλούτου, ενώ αντιθέτως το να φορολογείς βαριά και με τεκμήρια τους Έλληνες ακόμη και για μία βάρκα πέντε μέτρων που χρησιμεύει για ψάρεμα είναι σαν να φορολογείς τους Ελβετούς γιατί κάνουν σκι.Η αναιμική ναυπηγική βιοτεχνία μικρών σκαφών παραπαίει από τις χαμηλές πωλήσεις, ενώ η κατασκευή μεγάλων yachts έχει εξαφανιστεί με εξαίρεση κάποιες προσπάθειες να αναβιώσει η ναυπήγηση του Ocean Star, -Ελληνικό ιστιοπλοϊκό σκάφος στα 51 πόδια, που έχει βαθμολογηθεί ως ένα από τα καλύτερα παγκοσμίως.Οι Έλληνες παρόλο που δεν υπάρχει σημείο στη χώρα τους που να απέχει περισσότερα από 170 χλμ από ακτή, είναι άναυτοι και ηπειρωτικός λαός.Φταίει, λοιπόν και το γεγονός, πως δεν διαθέτουμε ναυτοσύνη και ναυτική κουλτούρα γιατί τότε όλοι αυτοί οι υπουργοί που συνεδριάζουν για να αποφασίσουν πόσους περισσότερους φόρους θα μας επιβάλλουν και πόσες δυνατότητες έχουν να προσλάβουν και άλλους δημοσίους υπαλλήλους, δεν θα αγνοούσαν το μεγάλο συγκριτικό πλεονέκτημα της ιδιωτικής κρουαζιέρας, της κατασκευής μαρίνων και δεν θα απεμπολούσαν τα πολλαπλασιαστικά οφέλη που προκύπτουν για την οικονομία.
κείμενο : ΝΙΚΟΣ ΚΤΙΣΤΑΚΗΣ
Να τι κάνει η Τοσκάνη!
Στην κοιτίδα της Αναγέννησης, στον τόπο που γέννησε και ανέδειξε μυθικές μορφές, όπως ο Ντάντε Αλιγκέρι, ο Σάντρο Μποτιτσέλι, ο Λεονάρντο ντα Βίντσι, ο Μιχαήλ Άγγελος, χτυπά η καταπράσινη καρδιά της Ιταλίας…
Στην κοιτίδα της Αναγέννησης, στον τόπο που γέννησε και ανέδειξε μυθικές μορφές, όπως ο Ντάντε Αλιγκέρι, ο Σάντρο Μποτιτσέλι, ο Λεονάρντο ντα Βίντσι, ο Μιχαήλ Άγγελος, χτυπά η καταπράσινη καρδιά της Ιταλίας. Αμπελώνες, χαμηλοί λόφοι, μεσαιωνικά κάστρα, ήσυχα χωριά και πολλές αγροικίες ανάμεσα σε κυπαρίσσια, ελιές, στάχυα και ηλιοτρόπια. Οι Τοσκανοί, όπως τους ονόμασαν οι Ετρούσκοι, είναι περήφανο για τον τόπο τους και αφοσιωμένοι στις ρίζες και στις κοινότητές τους. Με περίσσιο μεράκι και πολλή δουλειά, κατάφεραν να μετατρέψουν τη γη τους σε ένα παγκόσμια γνωστό αγροτουριστικό παράδεισο και ταυτόχρονα σε ένα διάσημο υπαίθριο μουσείο!
Η περιοχή της Τοσκάνης, με πληθυσμό 3,8 εκατομμύρια κατοίκους και πρωτεύουσα την Φλωρεντία, βρίσκεται στη βορειοδυτική Ιταλία. Οι Τοσκανοί της υπαίθρου, όμως, αποφεύγουν κάθε ταύτιση με τους Φλωρεντινούς αριστοκράτες της πρωτεύουσάς τους. Η τοσκανική φιλοξενία, στα αγροκτήματα, κρατάει εδώ και αιώνες, από τότε που ταξιδιώτες, έμποροι και προσκυνητές έπρεπε να βρουν ένα καταφύγιο και λίγη τροφή κατά μήκος των διαδρομών τους.Αργότερα, τον 18ο αιώνα, η Τοσκάνη έγινε σημείο αναφοράς των οπαδών του ρομαντικού κινήματος, που ήθελαν να ανακαλύψουν το νόημα της φύσης. Παρόλα αυτά όμως, η τοσκανική ύπαιθρος περνούσε δύσκολες μέρες. Στα τέλη του 19ου αιώνα, η αγροτική κοινότητα δεν ήταν πλέον σε θέση να συντηρήσει τον εαυτό της, με αποτέλεσμα πολλά σπίτια και αγροκτήματα να εγκαταλείπονται από τους ιδιοκτήτε. Η κρίση της υπαίθρου άρχισε να γίνεται αισθητή σε ολόκληρη τη χώρα Και όλοι γνώριζαν ότι, αν συνεχιζόταν, αυτή η κατάσταση θα προκαλούσε μόνιμες βλάβες στην κοινωνία, την οικονομία, την ιστορία και τον πολιτισμό της Ιταλίας. Κι εδώ δεν κολλάει το ρητό «Στερνή μου γνώση να σ’ είχα πρώτα», γιατί οι Ιταλοί, την είχαν πράγματι πρώτα!
Να τι κάνει η Τοσκάνη
Ένας κούκος δεν φέρνει την άνοιξη
Εκτός από την πολύτιμη γνώση, η εθνική κυβέρνηση είχε και την επιθυμία να διασώσει την ψυχή της χώρας, δηλαδή την αγροτική ζωή του τόπου. Έτσι, γεννήθηκε το όραμα της διατήρησης αλλά και της προώθησης της υψηλής κληρονομιάς του τόπου, της παράδοσης, των προϊόντων, αλλά κυρίως της στήριξης των ανθρώπων της επαρχίας. Το 1985 έγινε κάτι πολύ σημαντικό. Το κράτος αναγνώρισε επίσημα τον αγροτουρισμό, με εθνική νομοθεσία Εφάρμοσε νέες κατευθυντήριες οδηγίες και κανονισμούς για κάθε περιφέρεια, για κάθε δραστηριότητα, για κάθε προϊόν. Να αναφέρουμε, επίσης, ότι η Ιταλία είναι η μόνη χώρα εντός της Ευρωπαϊκής Ένωσης με ειδικούς νόμους που ρυθμίζουν τον αγροτουρισμό αυστηρά και μόνο ως «γεωργική δραστηριότητα».
Να τι κάνει η Τοσκάνη_2
Πράσινο οικονομικό θαύμα
Σήμερα στην Τοσκάνη και στις γύρω περιοχές της, συντελείται ένα οικονομικό θαύμα. Το θαύμα του αγροτουρισμού. Οι αγρότες της επαρχίας παραμένουν στη γη τους. Καλλιεργούν αμπέλια και παράγουν απίθανα κρασιά. Διακρίνονται όμως όχι μόνο σαν αγρότες, αλλά και σαν ιδιοκτήτες μικρών ή μεγάλων επιχειρήσεων αγροτουρισμού και άλλων εξειδικευμένων μονάδων. Μια επιτυχία που βασίζεται στην τεχνογνωσία αιώνων. Έδωσαν ζωή ακόμα και σε εγκαταλελειμμένα μοναστήρια, ιεροδιδασκαλεία, αγροικίες και επαύλεις. Μέσα στο μεσαιωνικό τους περιβάλλον, έφτιαξαν χώρους εστίασης υψηλού επιπέδου και ξενώνες. Στις υπαίθριες αγορές, έβγαλαν στο φως εκπληκτικά αντικείμενα της παραδοσιακής τέχνης.Επίσης, τα τελευταία 30 χρόνια, το φαινόμενο του αγροτουρισμού έχει συμβάλει σε μια ολοκληρωμένη αγροτική ανάπτυξη και αποτελεί μία από τις κύριες πηγές εισοδήματος για τους αγρότες. Οι φάρμες τους προσελκύουν εκατομμύρια τουρίστες κάθε χρόνο, σε περιοχές της χώρας που για χρόνια ήταν αγνοημένες, ακόμα και από τους ίδιους τους Ιταλούς. Το αποτέλεσμα; Μια ευάλωτη οικονομικά και απομονωμένη περιοχή, σήμερα ανθεί και συμβάλλει σημαντικά στην εθνική οικονομία της Ιταλίας.
Κάτι βαθύτερο…
Τι είναι αγροτουρισμός; Είναι η άμεση σχέση ανάμεσα στον τόπο, τον παραγωγό, την τοπική ιστορία και την κουλτούρα των ανθρώπων του. Είναι ο τουρισμός που δεσμεύεται από σεβασμό στο φυσικό περιβάλλον και την τοπική κουλτούρα, ενώ βοηθά στη δημιουργία θέσεων εργασίας για τους ντόπιους. Ο αγροτουρισμός δεν επηρεάζεται από τα καπρίτσια της σύγχρονης μόδας, γιατί η κληρονομιά του κάθε τόπου είναι ριζωμένη βαθιά, εδώ και εκατοντάδες χρόνια. Είναι η προσφορά του ντόπιου προς τον ξένο. Η ανταλλαγή κουλτούρας. Η φιλοξενία, που είναι λέξη ελληνική. Είναι η βιτρίνα του αγρότη και των προϊόντων του. Είναι η εξωστρέφεια. Και, φυσικά, είναι η επένδυση στην παράδοση και στον πολιτισμό, αντί για την καταστροφή τους.
Πάντα νέα και ελκυστική και έτοιμη να φιλοξενήσει
Τίποτα δεν είναι τυχαίο. Οι Τοσκανοί, και γενικότερα οι πιο φωτισμένοι αγρότες της Ιταλίας, πίστευαν στον αγροτουρισμό και άνοιξαν δρόμους για την ανάπτυξή του. Ήδη το 1965 είχαν ιδρύσει την πρώτη ένωση (AGRITURIST), στην Τοσκάνη, με σκοπό να ασκήσει πιέσεις σε τοπικό και εθνικό επίπεδο. Λίγα χρόνια αργότερα, το 1973, μια μεγαλύτερη ένωση δημιουργήθηκε από μια οικογένεια αγροτών, τους Coldiretti, που ονομάστηκε Terranostra (γη μας).
Το 1978, διοργανώθηκε το πρώτο εκπαιδευτικό σεμινάριο, από την AGRITURIST, σε συνεργασία με το υπουργείο Γεωργίας, με σκοπό να ενημερώσει τους τοπικούς υπαλλήλους και τους ενδιαφερόμενους φορείς. Το 1980 ιδρύθηκε ο Turismo Verde (Πράσινος Τουρισμός) από μια άλλη μικρή ένωση αγροτών. Σήμερα, οι τρεις αυτές οργανώσεις έχουν συντονίσει τις ενέργειές τους και έχουν ενταχθεί στην εθνική ένωση ANAGRITUR. Σημαντικό είναι ότι η συντονισμένη και συνεχής πίεση από τον γεωργικό τομέα, οδήγησε το Εθνικό Κοινοβούλιο να εκδώσει το νόμο 730/1985 που αργότερα, το 1996, βελτιώθηκε με βάση την εμπειρία και έθεσε πιο συγκεκριμένα όρια στη γεωργική δραστηριότητα τουρισμού, όπως τον αριθμό δωματίων, αριθμό κλινών, αριθμό θέσεων στο εστιατόριο, την πηγή των πρώτων υλών για τα γεύματα που παρέχουν, κλπ. Επίσης, όρισε ότι η φορολογία του εισοδήματος θα διέπεται από τους ίδιους κανόνες με τις υπόλοιπες γεωργικές δραστηριότητες. Στη συνέχεια, οι 19 περιφέρειες της χώρας και οι δυο αυτόνομες επαρχίες, προσάρμοσαν τη νομοθεσία στις ιδιαιτερότητες της τοπικής γεωργίας, τον πολιτισμό και τις παραδόσεις τους. Αξίζει να σημειωθεί ότι πολλές από τις τοπικές διοικήσεις δραστηριοποιούνται στην προώθηση του αγροτουρισμού. Δηλαδή, προωθούν γεωργικά προϊόντα, ειδικές τροφές, τυριά, κρασιά και ελαιόλαδο, στα κύρια τουριστικά κέντρα της χώρας και σε άλλες, μικρότερες επαρχιακές πόλεις. Μερικές από τις σημαντικές δράσεις τους είναι οι «Πόλεις της τρούφας», (1990), ο «Τουρισμός του Κρασιού» (1993), οι «Πόλεις του Ελαιόλαδου» (1994), οι «Δρόμοι του Κρασιού», (1999). Έτσι, κατάφεραν να διαχειριστούν, ακόμα και σε τοπικό επίπεδο, ένα ολόκληρο σύστημα με αγροκτήματα τα οποία διαδραματίζουν σημαντικό ρόλο στον τουρισμό της χώρας.
Επίσης, οι τοπικές αρχές, σε συνεργασία με τον ιδιωτικό τομέα, προωθούν προϊόντα και υπηρεσίες της επικράτειάς τους με κάθε τρόπο. Συμμετέχουν ανελλιπώς σε εθνικές και διεθνείς εκθέσεις τουρισμού σε όλο τον κόσμο, έχουν συνδέσει τα τοπικά προϊόντα με τον πολιτισμό, έχουν αναπτύξει δίκτυα μονοπατιών, έχουν αποκαταστήσει φυσικές λίμνες και ποτάμια και έχουν αξιοποιήσει τις χρηματοδοτήσεις από την Ευρωπαϊκή Ένωση για την εκπαίδευση κρατικών υπαλλήλων, αλλά και αγροτών. Με αυτά και άλλα πολλά η Τοσκάνη είναι πάντα νέα, ελκυστική και έτοιμη να υποδεχτεί τουρίστες από όλο τον κόσμο!
Να τι κάνει η Τοσκάνη_3
Η γαστρονομία πρωταγωνιστής της τουριστικής προβολής
Το φαγητό στην Τοσκάνη είναι μια πραγματική γιορτή. Το μενού σχεδόν κάθε τρατορίας περιέχει την περίφημη bistecca alla fiorentina, δηλαδή την κλασική μπριζόλα της Τοσκάνης, τη ribollita, μια πλούσια σούπα με λευκά φασόλια και ψωμί, την pappa al pomodoro, σούπα με ντομάτα, κρεμμύδι, σκόρδο, τις παπαρδέλες με σάλτσα λαγού και τα «pici all’ aglione», χειροποίητα σπαγγέτι με ντομάτα και σκόρδο. Μερικά από τα γνωστά πιάτα με ψάρι είναι η ψαρόσουπα, τα μπαρμπούνια αλά Λιβορνέζε, καθώς και οι ζυμαρόπιτες με πάστα που ψήνεται στη γάστρα.Σημαντική είναι η παραγωγή των μοναδικών τυριών πεκορίνο από πρόβειο γάλα, στην περιοχή της Πιέντζα, όπως και η παρουσία του γνωστού προσούτο, που παράγεται στη γειτονική επαρχία της Εμίλια-Ρομάνα και ειδικότερα στην Πάρμα. Το ριζότο με παρμιτζιάνο, είναι ένα από τα χαρακτηριστικά πιάτα της περιοχής. Όσο για την πίτσα, αξίζει να δοκιμάσει κανείς την αυθεντική συνταγή με σάλτσα ντομάτας, λάδι μοτσαρέλα και αντζούγιες. Δοκιμάστε αλλαντικά από κρέας αγριόχοιρου, μανιτάρια porcini, μέλι από δεντρολίβανο και εξαιρετικό ελαιόλαδο. Τα γεύματα τελειώνουν πάντα με cantucci con vin santo, μπισκότα αμύγδαλου σερβιρισμένα με ένα ποτήρι επιδόρπιο κρασί. Η Τοσκάνη φημίζεται για τα εξαιρετικά κρασιά της, πολλά από τα οποία συγκαταλέγονται ανάμεσα στα καλύτερα του κόσμου. Η περιοχή παράγει 39 κρασιά με ονομασία προέλευσης, από τα οποία 5 έχουν χαρακτηριστεί ανώτερης ποιότητας.
Να τι κάνει η Τοσκάνη_4
της Μυρσίνης Γρηγόρη
Πώς μια ηλιακή καταιγίδα κόντεψε να οδηγήσει σε πυρηνικό πόλεμο το 1967
Συνέβη μια ωραία πρωία του 1967, στο αποκορύφωμα του Ψυχρού Πολέμου: η αμερικανική πολεμική αεροπορία ετοιμαζόταν για πόλεμο, πιστεύοντας ότι η Σοβιετική Ένωση προκαλούσε παρεμβολές στα αμερικανικά ραντάρ στην Αρκτική. Η πυρηνική σύρραξη απείχε ένα βήμα, αποκαλύπτουν τώρα οι επιστήμονες που χειρίστηκαν την κρίση.
Το επεισόδιο της 23ης Μαΐου 1967, σχεδόν άγνωστο ως σήμερα, παρουσιάζεται για πρώτη φορά σε μελέτη που έχει γίνει δεκτή για δημοσίευση στο Space Weather, μια επιθεώρηση της Αμερικανικής Ένωσης Γεωφυσικής.
Διακοπές στα ραντάρ
Στις 18 Μαΐου 1967, λίγες μέρες πριν από το παρολίγον θερμό επεισόδιο, μια ασυνήθιστα μεγάλη ομάδα ηλιακών κηλίδων, με εξαιρετικά έντονα μαγνητικά πεδία, εμφανίστηκε στη μια πλευρά του ηλιακού δίσκου.
Πέντε μέρες αργότερα, στις 23 Μαΐου, ηλιακά παρατηρητήρια στις ΗΠΑ είδαν τις ηλιακές κηλίδες να εκρήγνυνται σε ηλιακές εκλάμψεις και να εκπέμπουν ραδιοκύματα πρωτοφανούς ισχύος.
Ήταν εκείνη την ώρα που έπαψαν να λειτουργούν τα ραντάρ σε τρεις μονάδες του αμερικανικού Συστήματος Έγκαιρης Προειδοποίησης Βαλλιστικών Πυραύλων (BMEWS) στην Αρκτική. Αρχικά οι υπεύθυνοι συμπέραναν ότι τα στρατηγικής σημασίας ραντάρ δέχονταν παρεμβολές από τους Ρώσους, κάτι που θα αποτελούσε επισήμως πράξη πολέμου.
Αμερικανικά πυρηνικά βομβαρδιστικά βρίσκονταν πάντα σε ετοιμότητα να απαντήσουν σε μια τέτοια πρόκληση.
Πώς σώθηκε ο πλανήτης
Αυτό που έσωσε την κατάσταση, και πιθανώς τον πλανήτη ολόκληρο, ήταν το Κέντρο Ηλιακής Πρόγνωσης που είχε φροντίσει να δημιουργήσει λίγα χρόνια νωρίτερα η Διοίκηση Άμυνας Βορειοαμερικανικού Αεροδιαστήματος (NORAD).
Την κρίσιμη ώρα είχε βάρδια στο Κέντρο ο συνταγματάρχης Άρνολντ Σνάιντερ, ο οποίος ρωτήθηκε αν βρισκόταν σε εξέλιξη κάποια ασυνήθιστη δραστηριότητα στον Ήλιο.
«Θυμάμαι ξεκάθαρα ότι απάντησα με ενθουσιασμό “Ναι, ο μισός Ήλιος ανατινάχθηκε”» αφηγείται τώρα ο Σνάιντερ.
Η NORAD ενημερώθηκε για την ηλιακή έκλαμψη και επιπλέον πληροφορήθηκε ότι και τα τρία BMEWS στην Αρκτική ήταν εκείνη την ώρα εκτεθειμένα στη λιακάδα και θα μπορούσαν επομένως να δέχονται ραδιοεκπομπές από τον Ηλιο.
Τα δεδομένα αυτά υποδείκνυαν ότι οι παρεμβολές δεν προέρχονταν από την ΕΣΣΔ. Πράγματι, όταν οι ηλιακές ραδιοεκπομπές σταμάτησαν έπειτα από λίγη ώρα, οι παρεμβολές εξαφανίστηκαν.
Σπάνιο ουράνιο θέαμα
Η κατάσταση θα μπορούσε να είχε εξελιχθεί πολύ διαφορετικά αν ο αμερικανικός στρατός δεν είχε προνοήσει να μελετήσει την επίδραση του διαστημικού καιρού στις στρατιωτικές επιχειρήσεις, επισημαίνουν οι συντάκτες της μελέτης.
Επικαλούνται μάλιστα έγγραφα που δείχνουν ότι οι πληροφορίες για τα BMEWS και την ηλιακή έκλαμψη έφτασαν μέχρι τα υψηλότερα κλιμάκια, πιθανώς μέχρι τον τότε πρόεδρο Τζόνσον.
Η αυλαία έπεσε θεαματικά στο επεισόδιο περίπου 40 ώρες μετά το ξέσπασμα της ηλιακής έκλαμψης, όταν έφτασε στη Γη ένα κύμα σωματιδίων που εκτινάχθηκε από τον Ήλιο τη στιγμή της έκρηξης -ένα φαινόμενο γνωστό ως εκτίναξη στεμματικού υλικού ή CME.
Λόγω του καταιγισμού από σωματίδια, το Βόρειο Σέλας έγινε ορατό πολύ νοτιότερα από ό,τι συνήθως, ακόμα και μέχρι το Νιου Μέξικο.
Ευτυχώς, το ουράνιο θέαμα δεν εμπλουτίστηκε από τις λάμψεις πυρηνικών εκρήξεων.
Κέρδος online 16/8/2016 1:32
Το επεισόδιο της 23ης Μαΐου 1967, σχεδόν άγνωστο ως σήμερα, παρουσιάζεται για πρώτη φορά σε μελέτη που έχει γίνει δεκτή για δημοσίευση στο Space Weather, μια επιθεώρηση της Αμερικανικής Ένωσης Γεωφυσικής.
Διακοπές στα ραντάρ
Στις 18 Μαΐου 1967, λίγες μέρες πριν από το παρολίγον θερμό επεισόδιο, μια ασυνήθιστα μεγάλη ομάδα ηλιακών κηλίδων, με εξαιρετικά έντονα μαγνητικά πεδία, εμφανίστηκε στη μια πλευρά του ηλιακού δίσκου.
Πέντε μέρες αργότερα, στις 23 Μαΐου, ηλιακά παρατηρητήρια στις ΗΠΑ είδαν τις ηλιακές κηλίδες να εκρήγνυνται σε ηλιακές εκλάμψεις και να εκπέμπουν ραδιοκύματα πρωτοφανούς ισχύος.
Ήταν εκείνη την ώρα που έπαψαν να λειτουργούν τα ραντάρ σε τρεις μονάδες του αμερικανικού Συστήματος Έγκαιρης Προειδοποίησης Βαλλιστικών Πυραύλων (BMEWS) στην Αρκτική. Αρχικά οι υπεύθυνοι συμπέραναν ότι τα στρατηγικής σημασίας ραντάρ δέχονταν παρεμβολές από τους Ρώσους, κάτι που θα αποτελούσε επισήμως πράξη πολέμου.
Αμερικανικά πυρηνικά βομβαρδιστικά βρίσκονταν πάντα σε ετοιμότητα να απαντήσουν σε μια τέτοια πρόκληση.
Πώς σώθηκε ο πλανήτης
Αυτό που έσωσε την κατάσταση, και πιθανώς τον πλανήτη ολόκληρο, ήταν το Κέντρο Ηλιακής Πρόγνωσης που είχε φροντίσει να δημιουργήσει λίγα χρόνια νωρίτερα η Διοίκηση Άμυνας Βορειοαμερικανικού Αεροδιαστήματος (NORAD).
Την κρίσιμη ώρα είχε βάρδια στο Κέντρο ο συνταγματάρχης Άρνολντ Σνάιντερ, ο οποίος ρωτήθηκε αν βρισκόταν σε εξέλιξη κάποια ασυνήθιστη δραστηριότητα στον Ήλιο.
«Θυμάμαι ξεκάθαρα ότι απάντησα με ενθουσιασμό “Ναι, ο μισός Ήλιος ανατινάχθηκε”» αφηγείται τώρα ο Σνάιντερ.
Η NORAD ενημερώθηκε για την ηλιακή έκλαμψη και επιπλέον πληροφορήθηκε ότι και τα τρία BMEWS στην Αρκτική ήταν εκείνη την ώρα εκτεθειμένα στη λιακάδα και θα μπορούσαν επομένως να δέχονται ραδιοεκπομπές από τον Ηλιο.
Τα δεδομένα αυτά υποδείκνυαν ότι οι παρεμβολές δεν προέρχονταν από την ΕΣΣΔ. Πράγματι, όταν οι ηλιακές ραδιοεκπομπές σταμάτησαν έπειτα από λίγη ώρα, οι παρεμβολές εξαφανίστηκαν.
Σπάνιο ουράνιο θέαμα
Η κατάσταση θα μπορούσε να είχε εξελιχθεί πολύ διαφορετικά αν ο αμερικανικός στρατός δεν είχε προνοήσει να μελετήσει την επίδραση του διαστημικού καιρού στις στρατιωτικές επιχειρήσεις, επισημαίνουν οι συντάκτες της μελέτης.
Επικαλούνται μάλιστα έγγραφα που δείχνουν ότι οι πληροφορίες για τα BMEWS και την ηλιακή έκλαμψη έφτασαν μέχρι τα υψηλότερα κλιμάκια, πιθανώς μέχρι τον τότε πρόεδρο Τζόνσον.
Η αυλαία έπεσε θεαματικά στο επεισόδιο περίπου 40 ώρες μετά το ξέσπασμα της ηλιακής έκλαμψης, όταν έφτασε στη Γη ένα κύμα σωματιδίων που εκτινάχθηκε από τον Ήλιο τη στιγμή της έκρηξης -ένα φαινόμενο γνωστό ως εκτίναξη στεμματικού υλικού ή CME.
Λόγω του καταιγισμού από σωματίδια, το Βόρειο Σέλας έγινε ορατό πολύ νοτιότερα από ό,τι συνήθως, ακόμα και μέχρι το Νιου Μέξικο.
Ευτυχώς, το ουράνιο θέαμα δεν εμπλουτίστηκε από τις λάμψεις πυρηνικών εκρήξεων.
Κέρδος online 16/8/2016 1:32
Το ανακαινισμένο πλέον Ε-1027
Τρίτη 16 Αυγούστου 2016
Στο Roquebrune-Cap-Martin στη νοτιοανατολική Γαλλία, πολύ κοντά στο Μονακό, φωλιασμένη ανάμεσα στα δέντρα με απρόσκοπτη θέα στη θάλασσα, η οικία E-1027 αποτελεί σημείο αναφοράς στην ιστορία της αρχιτεκτονικής. Λιτή και λειτουργική, με τζάμια από το πάτωμα ως το ταβάνι που επιτρέπουν στο φως και στο γαλάζιο της θάλασσας να πλέουν μες στο σπίτι, με μικρά παράθυρα στρατηγικά σχεδιασμένα έτσι ώστε να αφήνουν το δροσερό αεράκι να χαϊδεύει το πρόσωπο όποιου κάθεται στο συγκεκριμένο σημείο και γυάλινη οροφή έρχεται να επιβεβαιώσει τη θεωρία της Eileen Gray πως ένα σπίτι πρέπει να είναι «ένας ζωντανός οργανισμός κι όχι απλώς μια μηχανή για να ζούμε μέσα», σύμφωνα με τη διάσημη ρήση του Le Corbusier.
Το Ε-1027 είναι καρπός έρωτα. Της Ιρλανδής Eileen Gray με τον 15 χρόνια νεότερό της Ρουμάνο αρχιτέκτονα, δημοσιογράφο και εκδότη του περιοδικού L’Architecture Vivante, Jean Badovici, ο οποίος μοιραζόταν μια σοφίτα με τον Έλληνα δημοσιογράφο Χρήστο Ζερβό. Ο Badovici είχε συμβάλλει καθοριστικά στην προβολή και την αναγνωρισιμότητα του Le Corbusier και ήταν εκείνος που παρακίνησε την ερωμένη του να ασχοληθεί με την αρχιτεκτονική, καθώς μέχρι τότε είχε υπάρξει καλλιτέχνις και επιτυχημένη σχεδιάστρια επίπλων κι αντικειμένων. Κάπως απόμακρη κι εσωστρεφής, η 48χρονη Gray το 1926 ονειρεύτηκε τη κοινή τους ζωή σε αυτό το σπίτι που ολοκλήρωσε τρία χρόνια αργότερα, το 1929. Το βάφτισε Ε-1027 από τα αρχικά τους: E για το Eileen, 10 και 2 για τα αρχικά του Badovici (το γράμμα J είναι το δέκατο της αλφαβήτου, το B το δεύτερο) και 7 για το G του Gray –με αυτόν τον τρόπο τα αρχικά της αγκαλιάζουν τα δικά του. Καθώς τότε δεν επιτρεπόταν από τον γαλλικό νόμο να αποκτήσει ιδιοκτησία στη χώρα αλλοδαπός, η Gray έγραψε το σπίτι στον Badovici που είχε αποκτήσει πια τη γαλλική υπηκοότητα και παρότι ήταν εκείνη που το σχεδίασε, τον ανέφερε συχνά ως συνδημιουργό του.
19-26610x636_quality97_650x678_quality97_l41034nb_w.jpg
O Koρμπυζιέ, η σύζυγός του, Yvonne Gallis, και ο Jean Badovici στη Villa E-1027, φωτογραφημένοι από την Eileen Gray.
Για να σχεδιάσει το Ε-1027, η Gray μελέτησε διεξοδικά την πορεία του ήλιου κατά τη διάρκεια της μέρας, το φως και τις σκιές, όπως και τους ανέμους που πνέουν. Πρωτοπόρησε για την εποχή, θέλοντας η βίλα να ενταχθεί μες στο τοπίο, να εναρμονιστεί με το περιβάλλον. Το σπίτι εκ πρώτης όψεως μοιάζει με ένα απλό παραλληλόγραμμο που στέκεται πάνω σε κολώνες, όμως η Gray δημιούργησε έξυπνες διαβαθμίσεις που απορροφούν την υψομετρική διαφορά ανάμεσα στο σημείο όπου βρίσκεται και τη θάλασσα. Στο κέντρο του υπάρχει μια σπειροειδής σκάλα, σαν σκάλα πλοίου, σαν το σπίτι να είναι έτοιμο να ανοίξει πανιά για τη Μεσόγειο. Για τους εξωτερικούς τοίχους επέλεξε την απλότητα του λευκού χρώματος προσθέτοντας πινελιές από ροζ, απαλό πράσινο και βαθύ μπλε στο εσωτερικό, χρώματα θαλασσινά που θυμίζουν τις αποχρώσεις του ουρανού την ώρα του ηλιοβασιλέματος.Σχεδίασε και τα έπιπλα που θα το έντυναν, έχοντας πάντα στο μυαλό της τον τρόπο που διαδρούν με το ανθρώπινο σώμα και τον χώρο. Στο Ε-1027 μπορούσε κανείς να καθίσει στην θρυλική πολυθρόνα Bibendum με τις αλλεπάλληλες φουσκωτές σαν σαμπρέλες στρώσεις που θυμίζουν την ομώνυμη μασκότ της Michelin ή στην Transat που παραπέμπει στις ξαπλώστρες των παλιών υπερωκεάνιων. Σχεδίασε το περίφημο τραπεζάκι Ε-1027 του οποίου το ύψος διαμορφώνεται, ένα τραπεζάκι με επιφάνεια από φελλό για να παραμένουν σταθερά τα φλυτζάνια κατά τη μεταφορά, όπως κι ένα τρόλεϊ για να μεταφέρει με ασφάλεια το γραμμόφωνο έξω, ενώ κόσμησε τον κεντρικό τοίχο του σαλονιού με έναν ναυτικό χάρτη για να «προκαλεί μακρινά ταξίδια και να επιτρέπει την ονειροπόληση». Aυτό εξάλλου ήταν ένα σπίτι «Maison en bοrd de mer». Tα κρεβάτια σηκώνονται στον τοίχο, ένα τραπέζι διπλώνει για να γίνει γραφείο και στους τοίχους στένσιλ δίνουν οδηγίες στους επισκέπτες: «Εntrez lentement», «Défense de rire» («Εισέλθετε βραδέως», «Υπερασπιστείτε το γέλιο»).
eileen_gray_out_of_book_eileen_gray_taschen_06.jpg
To σπίτι στην αρχική του μορφή.
4-_e1027_02007.jpg
Το σπίτι ανακαινισμένο και με τη διατηρητέα πλέον τοιχογραφία του Corbusier. [Tim Benton]
7-_e1027_02031.jpg
Στον ξενώνα, το διάσημο χαλί Marine d’abord (Study for Rug) της Gray. [Manuel Bougot]
Ιδιοφυΐα. Αυτή τη λέξη θα πρέπει να σκέφτηκε και ο Le Corbusier, χωρίς να το αρθρώσει ωστόσο. Παρότι μεταξύ τους αρχικά υπήρχε αμοιβαίος σεβασμός, ο «πατέρας του μοντερνισμού» φαίνεται πως δεν μπόρεσε ποτέ να αποδεχθεί το γεγονός πως αυτό το αριστούργημα το σχεδίασε κάποιος άλλος, και μάλιστα μία γυναίκα. Είχε επισκεφτεί για πρώτη φορά στο σπίτι το 1937, όταν ακόμα η Gray και ο Badovici ήταν μαζί, αλλά εκείνο ήταν ένα καλοκαίρι χαράς. Το ζευγάρι θα χώριζε πολύ σύντομα. Ήταν τον Απρίλιο του 1938 που ο Corbusier πήρε μια πρωτοβουλία που τους σόκαρε όλους. Χωρίς να έχει ζητήσει την άδεια κανενός, έβγαλε τα ρούχα του και άρχισε να ζωγραφίζει πάνω στις λευκές επιφάνειες του σπιτιού με έντονα χρώματα. Το ήρεμο και λιτό σπίτι γέμισε σεξουαλικές βουλγκέρ εικόνες. Η Gray, η οποία τότε επέβλεπε το χτίσιμο ενός άλλου σπιτιού, του Tempe a Pailla, στο Menton, το έμαθε και αντέδρασε. Σε επιστολή που τού απηύθυνε χαρακτήρισε τα σχέδιά του «πράξη βανδαλισμού» που προσβάλλουν τη φιλοσοφία της για το αρχιτεκτόνημα και του ζήτησε να τα σβήσει. «Αν όχι, θα αναγκαστώ να το κάνω εγώ, προκειμένου να επαναφέρω το αρχικό πνεύμα αυτού του παραθαλάσσιου σπιτιού» τού έγραφε.
Εκείνος όχι μόνο δεν συμμορφώθηκε με την εντολή της, αλλά φωτογράφισε τα έργα και δημοσίευσε τις εικόνες αναφέροντας πως τα σχέδια «ξεπροβάλλουν μέσα από βαρετούς, στενόχωρους τοίχους, εκεί όπου δεν συμβαίνει τίποτα». Συνήθιζε μάλιστα να αναφέρει το Ε-1027 ως «ένα σπίτι κάπου στο Cap Martin» χωρίς να λέει ότι το σπίτι ήταν δημιούργημα της Gray. Επειδή οι ζωγραφιές υπέστησαν ζημιές από τον πόλεμο, ο ίδιος ο Le Corbusier τις αποκατέστησε το 1949 και ξανά το 1963, όλες εκτός από δύο στο εξωτερικό του σπιτιού που είχαν καταστραφεί ολοσχερώς.
0315il_cu_gra_01-770×952-web.jpg
O Le Corbusier ζωγραφίζει μια τοιχογραφία στη Villa E1027.
Οι θαυμαστές του Corbusier υποστηρίζουν πως με τα έργα του προσέθεσε αξία στο σπίτι, ενώ αντιθέτως οι θαυμαστές της Gray κάνουν λόγο για μια βίαιη πράξη πυροδοτούμενη από τον φθόνο του αρχιτέκτονα. «Διεκδίκησε την περιοχή του σαν ένα σκυλί που ουρεί για να οριοθετήσει την περιοχή του» έγραψε εύστοχα ένας κριτικός σχολιάζοντας την πράξη του Le Corbusier, ο οποίος δεν δίστασε να φωτογραφηθεί την ώρα που ζωγράφιζε γυμνός. O αρχιτέκτονας προσπάθησε επανειλημμένα να αγοράσει το σπίτι, χωρίς να τα καταφέρει, και τελικά αναγκάστηκε να πάρει μία έκταση δίπλα στο Ε-1027 και να χτίσει το 1951 το δικό του σπίτι, το Cabanon de Vacances, το οποίο συγκαταλέγεται πλέον, μαζί με άλλα 16 κτίριά του, στη λίστα των Μνημείων Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO. Κατά τραγική ειρωνεία, ήταν σε αυτόν τον κόλπο που βλέπει το E-1027, στον οποίο ο Corbusier άφησε την τελευταία του πνοή, καθώς έπαθε ανακοπή την ώρα που κολυμπούσε, στις 27 Αυγούστου 1965, σε ηλικία 77 ετών.
Η περιπέτεια συνεχίζεται
Έπειτα από τον θάνατο του Badovici to 1956, το σπίτι περιήλθε στην αδερφή του, που ήταν καλόγρια στη Ρουμανία κι έπειτα πέρασε για ένα μικρό διάστημα στην περιουσία του κομμουνιστικού τότε κράτους της Ρουμανίας. Κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκόσμιου Πολέμου, Γερμανοί στρατιώτες έκαναν εκεί σκοποβολή καταστρέφοντας τμήματά του. Το σπίτι αγόρασε το 1974 ο γυναικολόγος και μορφινομανής Peter Kägi, o οποίος πούλησε τα περισσότερα έπιπλα που βρήκε. Τo 1996 δολοφονήθηκε στο καθιστικό του Ε-1027 –ήδη υπήρχαν υπόνοιες ότι ο ίδιος είχε κάτι να κάνει με το θάνατο της προηγούμενης ιδιοκτήτριας του σπιτιού και ασθενούς του, της πλούσιας Ελβετίδας χήρας Marie-Louise Schelbert που είχε αγοράσει το σπίτι το 1960. H Gray προσπάθησε κάποτε να το πάρει πίσω, αλλά όταν έφτασε εκεί, δεν βρήκε το κουράγιο να μπει μέσα. «Είναι πολύ αργά πια» είπε στον βιογράφο της, Peter Adam, που τη συνόδευε, «κοίτα τι έχουν κάνει».
18-_letoile_de_mer_0754.jpg
Το εστιατόριο Etoile de Mer, κομμάτι πλέον του συμπλέγματος Cap Moderne, όπου σύχναζε η ιντελιγκέντσια της εποχής.
9-_le_cabanon_lc_07092.jpg
Το Le Cabanon που ο Corbusier έχτισε δίπλα στο E-1027 το 1952.
13-unites-de-camping_1089.jpg
Οι 5 κατοικίες Unités de Camping που ο Corbusier έφτιαξε το 1956 για τον φίλο του Thomas Rebutato, ιδιοκτήτη του παρακείμενου εστιατορίου Etoile de Mer.
Σήμερα, η οικία ανήκει στο Conservatoire du Littoral, οργάνωση που προστατεύει τη γαλλική ακτή και την περιοχή του Roquebrune, με πρόεδρο τον πρίγκιπα Αλβέρτο του Μονακό. Το σπίτι περιήλθε στην οργάνωση έπειτα από πρωτοβουλία του Bρετανού επιχειρηματία Michael Likierman και του Robert Rebutato, γιου του ιδιοκτήτη του αγαπημένου καφέ του Corbusier, L’ Etoile de Mer, ο οποίος το 2000 δώρισε το εστιατόριο και τις παραθεριστικές οικίες στο conservatoire ώστε να διατηρηθεί η ενότητα του τοπίου. Στόχος της οργάνωσης είναι να αναδείξει συνολικά το Cap Moderne (που αποτελείται από το Ε-1027, το Cabanon, το Etoile de Mer και τις παραθεριστικές κατοικίες Unités de Camping) ως άνδρο της αρχιτεκτονικής και του ντιζάιν, βασική όμως μέριμνα είναι η συντήρηση των κτιρίων.
anoigma_spiti_2.jpg
To Cap Moderne: μπροστά, το λευκό σπίτι E-1027. Πίσω του, οι παραθεριστικές οικίες Unites des Camping. Δίπλα σε αυτές, το εστιατόριο Εtoile de Mer. Mπροστά από το εστιατόριο, το Cabanon des Vacances που έχτισε ο Le Corbusier και φαίνεται αμυδρά καθώς είναι ξύλινο. [Manuel Bougot]
Η ανακαίνιση του E-1027, το οποίο είχε υποστεί σοβαρές ζημιές, υπήρξε επίσης περιπετειώδης με πολλές αναβολές, ενστάσεις και καθυστερήσεις, ενώ οι τοιχογραφίες του Le Corbusier τελικά κρίθηκαν διατηρητέες. Η βίλα είναι πλέον επισκέψιμη από το Μάιο έως τον Οκτώβριο κι εκεί μπορεί κανείς να θαυμάσει όλες τις λεπτομέρειες του σπιτιού που σχεδίασε η Gray, από τα έξυπνα συρτάρια ως τα χτισμένα έπιπλα, τα έπιπλα (αντίγραφα των αυθεντικών) που σχεδίασε για αυτό, ακόμα και τα σπουδαία χαλιά της. Ο κήπος με τα πεύκα, τα εσπεριδοειδή, τους φοίνικες και τη τοπική χλωρίδα συνομιλούν με το κτίριο καθώς η κάθε “έξοδός” του προς τον κήπο είναι στρατηγικά σχεδιασμένη.
1-_tb4_4307a_ok_ret.jpg
[Tim Benton]
Παρότι η Eileen Gray παραγκωνίστηκε βίαια την εποχή εκείνη από τον εγωισμό του Le Corbusier, το έργο της αναγνωρίστηκε τις τελευταίες δεκαετίες της ζωής της. Το 1973 ο Zeev Aram, ιδιοκτήτης του ομώνυμου καταστήματος επίπλων, την προσέγγισε και της ζήτησε να παράξει η εταιρεία του αντίγραφα των επίπλων της. «Μα αξίζουν τον κόπο;» τον ρώτησε μουδιασμένη. Τα έπιπλα έγιναν αμέσως ανάρπαστα και πωλούνται ακόμη. Το 2009 η αυθεντική Dragons Armchair, που είχε περιέλθει στην ιδιοκτησία των Ιβ Σεν Λοράν-Πιέρ Μπερζέ, πωλήθηκε σε δημοπρασία για 22 εκατ. δολάρια στην γκαλερίστρια Cheska Vallois, η οποία δήλωσε ότι «αυτό είναι το τίμημα της επιθυμίας». Φράση που αποτέλεσε τον τίτλο της ταινίας της Mary McGuckian του 2015 που αφηγείται την ιστορία της Gray και της εμβληματικής της οικίας, συνώνυμο σήμερα του μοντερνισμού. Στην ταινία την ερωμένη της (μπαϊσέξουαλ) Gray, διάσημη ηθοποιό και chanson réaliste στα πρότυπα της Πιαφ, Damia (σε αυτήν αφιέρωσε η Gray την καρέκλα Siren), υποδύεται η Αλάνις Μορισέτ.H Gray έφυγε από τη ζωή το 1976 στο Παρίσι, σε ηλικία 98 ετών. Το ίδιο πρωί είχε στείλει την οικονόμο της να αγοράσει φελλό και άλλα υλικά για ένα νέο πρότζεκτ που ετοίμαζε. Αναδρομικές εκθέσεις, όπως εκείνη του 2013 στο Centre Pompidou και αυθεντικά έργα της που φυλάσσονται στο V&A του Λονδίνου και το Εθνικό Μουσείο της Ιρλανδίας αποδίδουν φόρο τιμής σε μια μεγάλη δημιουργό, μια ανεξάρτητη γυναίκα, ένα ελεύθερο πνεύμα που είχε πει κάποτε: «Οι φόρμουλες δεν είναι τίποτα. Τα πάντα είναι η ζωή».
Η έκθεση «My Wild Years on Arcachon Bay» φιλοξενείται έως τις 28 Aυγούστου στο σιδηροδρομικό σταθμό του Roquebrune με φωτογραφίες από τα καλοκαίρια που πέρασε ο Le Corbusier στον άλλο αγαπημένο του γαλλικό κόλπο, στον Ατλαντικό, ανάμεσα στο 1926 και το 1936.
Συνεργάζεται με περιοδικά γράφοντας κυρίως για πολιτιστικά, γαστρονομία και ταξίδια. Διδάσκει δημοσιογραφία στο ANT1 Media Lab και στη Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών
Στη πλατεία της Πενταγιούς
Από τον Γιάννη τον Πενταμοδιανό στάλθηκε η πιο κάτω ανάρτηση
Η ρετσινιά του γκρινιάρηΘΕΟΦΙΛΟΣ ΠΟΥΤΑΧΙΔΗΣ
Λέει ο μεγάλος μας Θουκυδίδης πως τόσο είχαν εκτραχυνθεί κι εκφυλιστεί οι πολιτείες στον Πελοποννησιακό Πόλεμο, ώστε ακόμα και τις έννοιες που έχουν οι λέξεις διαστρέφανε, για να δικαιολογήσουν την κάθε είδους βρομιά τους. Κι αυτό ακριβώς βλέπω να συμβαίνει στην έρημη πατρίδα μας τα τελευταία χρόνια.Γιατί και εμείς τώρα ζούμε σε μια εποχή εκφυλισμού. Η οικονομική κρίση δεν είναι η αιτία του, αλλά μάλλον το αποτέλεσμά του.Στο πλαίσιο αυτό λοιπόν, όποιος κατακρίνει με επιχειρήματα τις κακές πρακτικές που μας καταστρέφουν, δεν είναι σώφρων, δεν είναι έντιμος και υπεύθυνος πολίτης, αλλά γκρινιάρης. Είναι κάποιος γραφικός που πάντα συνηθίζει να βλέπει το ποτήρι «μισοάδειο αντί μισογεμάτο». Είναι ένας κακότροπος και ενοχλητικός άνθρωπος. Αρνητικός κι απαισιόδοξος – αντί να στηρίζει τις δήθεν φοβερές ομαδικές προσπάθειες που (στη φαντασία μόνο και στην εικονική πραγματικότητα) μας πάνε μπροστά, βάζει με τα λόγια του τροχοπέδη στην… «πρόοδο».Το θέμα ποτέ δεν προκύπτει από την αφηρημένη και γενικότερη κριτική περί «Ψωροκώσταινας». Από αυτού τους είδους την κριτική όχι μόνο δεν ενοχλείται κανείς, αλλά όλοι αρέσκονται να την ασκούν και να την ακούνε – μάλλον πρόκειται για κάποιου είδους εκτόνωση ή ομαδική ψυχοθεραπεία. Τα πράγματα, όμως, αλλάζουν όταν η κριτική συγκεκριμενοποιείται.Στο μικροπεριβάλλον του καθενός μας, στη δουλειά, στην υπηρεσία, στην εταιρεία, στην ομάδα, στο σχολείο, στην κλινική, στο σύλλογο… Εκεί η κριτική έχει στόχο και μοιραία ενοχλεί. Τότε είναι που εφαρμόζεται το κολπάκι της ρετσινιάς του γκρινιάρη, του μίζερου.Αυτό λοιπόν είναι ένα από τα πιο φτηνά προπαγανδιστικά κολπάκια που υπάρχουν. Έτσι σπιλώνεται όποιος πάει να «χαλάσει τη σούπα», να ενοχλήσει το σύστημα της αισχροκέρδειας, την καθεστηκυία τάξη της φαυλοκρατίας και της αναξιοκρατίας και να θέσει σε κίνδυνο κάθε είδους καλά τακτοποιημένη φάμπρικα εκμετάλλευσης και αισχρής ανηθικότητας. Ο γκρινιάρης, ο υπερβολικός, αυτός που τα βλέπει όλα στραβά. Αυτός που μας χαλάει τη «θετική μας ψυχολογία».Αυτά τα λένε πάντα οι καλά βολεμένοι στους άλλους, στα κορόιδα, στα θύματα. Μην και επαναστατήσουν, μην και πάρουν χαμπάρι τι γίνεται και χάσουν οι κουμανταδόροι την κουτάλα. Και έχουν και παπαγάλους πολλούς και κάτι θρασύτατους πιθήκους που πετάνε γύρω-γύρω ή σκούζουν πηδώντας από κλαδί σε κλαδί δείχνοντας όποιον με επιχειρήματα ασκεί κριτική. Νά ο «γκρινιάρης»! Νά ο «γραφικός»! Νά ο «περίεργος»!Μπορείς να ρωτήσεις, εσύ ο γκρινιάρης, όπως ρώτησε ο Χριστός και Κύριός μας εκείνον το θρασύτατο που τον κτύπησε, όταν τον έφεραν μπροστά στους αρχιερείς των Ιουδαίων.Μπορείς να τους ρωτήσεις κι εσύ: «αν κακώς μίλησα, μαρτύρησε για το κακό – απόδειξέ το. Αν όμως μίλησα καλώς, γιατί με χτυπάς;». Θα πάρεις κι εσύ, βέβαια, την ίδια απάντηση. Δηλαδή το τίποτε, καμία απάντηση, σιωπή.Τέτοιο είναι το θράσος τους! Βάζουν κάτω τους έντιμους ανθρώπους και τους τσαλαπατάνε. Τους γρονθοκοπούν. Κι όταν τολμήσουν τα θύματα να βάλουν τα χέρια τους μπροστά από το πρόσωπό τους για να αμυνθούν –όχι για να επιτεθούν, όχι για να ανταποδώσουν τα κτυπήματα–, φωνάζουν, σκούζουν! Δεν ντρέπεσαι παλιάνθρωπε! Περίεργε! Υπερβολικέ! Βάζεις τα χέρια σου μπροστά, για να αμυνθείς, ντροπή σου! Διαμαρτύρεσαι; Είσαι γκρινιάρης. Έτσι σακατεύονται ζωές, καριέρες και όνειρα. Άξιοι κι έντιμοι άνθρωποι διώκονται και διαβάλλονται συνεχώς. Όλα για τους φαύλους – τίποτε γι’ αυτούς. Καμία ευκαιρία. Περιθώριο. Κοροϊδία, αδικία, σκλαβιά, ένδεια. Εμπόδια σε κάθε βήμα και φορτία στην πλάτη.Αλλά οι τεμπέληδες, οι φαύλοι, οι επιτήδειοι, οι ανήθικοι κι οι απατεώνες την περνάνε ζάχαρη.Ακούστε καλά ξεδιάντροποι, για να το ξέρετε. Δεν θα σταματήσουμε να ασκούμε την κριτική μας με όποιον τρόπο μπορούμε και με κάθε ευκαιρία και με επιχειρήματα δεμένα γερά. Άλλο πράγμα η αδικαιολόγητη και άκαιρη γκρίνια, άλλο η τεκμηριωμένη διαμαρτυρία και κριτική. Είναι γελοίο να νομίζετε πως με ρετσινιές του τύπου γκρινιάρης, υπερβολικός και μίζερος θα μας σταματήσετε. Δεν μπορείς να σταματήσεις τον άνθρωπο του καθήκοντος και του χρέους από το να το πράττει, γιατί έτσι είναι φτιαγμένος.Εμπρός λοιπόν «τρελοί όλων των χωριών», γκρινιάζετε. Γκρινιάζετε όσο το μπορείτε. Πάντα όμως με επιχειρήματα, με αποδείξεις, με καθαρό μυαλό και κρυστάλλινη λογική! Αυτό μας απόμεινε… E! δεν θα μας το στερήσουνε κι αυτό. Κι εγώ θα σας τυπώσω και μπλουζάκια με την μορφή εκείνου του μεγάλου μας ποιητή του Ντίνου Χριστιανόπουλου. Έτσι, για να τα φοράμε και να ξεχωρίζουμε. Όλοι εμείς οι γκρινιάρηδες που άκου να δεις (ω… της υπερβολής!) τολμάμε να το λέμε όταν αρμενίζουμε στραβά…
τάβλι στη πλατεία της Πενταγιούς και η γκλίτσα για κάθε ενδεχόμενο !!!
Πενταγιού.
Και εκεί που νομίζεις ότι τα έχεις Δει όλα, Ανακαλύπτεις τα… ΑγγουροΚαρπουζάκια!
Τέλεια;
0
Η φύση δεν φτιάχνει χαριτωμένα φρούτα και λαχανικά πολύ συχνά, αλλά σίγουρα το πέτυχε με τα αγγουροκαρπούζια! Δεν είναι μόνο όμορφα και χαριτωμένα, αλλά και πεντανόστιμα!Έχει ταυτόχρονα τη γεύση από αγγούρι και από εσπεριδοειδή φρούτα. Τα αγγουροκαρπούζια, συχνά έχουν και την ονομασία «μεξικάνικα αγγουράκια».
Ανήκει και στην οικογένεια των αγγουριών, αλλά και των καρπουζιών. Το καθένα φτάνει σε μέγεθος όσο ένα σταφύλι, αλλά ο χρωματισμός τους είναι ίδιος με τα καρπούζια.
Τρώγονται και μόνα τους ή μπορείτε να τα μαρινάρετε και να τα ανακατέψετε με άλλα λαχανικά απολαμβάνοντας έτσι μια υπέροχη σαλάτα.
Πηγή:
Ανήκει και στην οικογένεια των αγγουριών, αλλά και των καρπουζιών. Το καθένα φτάνει σε μέγεθος όσο ένα σταφύλι, αλλά ο χρωματισμός τους είναι ίδιος με τα καρπούζια.Τρώγονται και μόνα τους ή μπορείτε να τα μαρινάρετε και να τα ανακατέψετε με άλλα λαχανικά απολαμβάνοντας έτσι μια υπέροχη σαλάτα.Πηγή: Πράμαντα: Τίμησαν τον πρωτομάστορα Κώστα Μπέκα
Χωρίς να διαθέτει τις γνώσεις και τα τεχνικά εφόδια ενός επιστήμονα μηχανικού, ο Πραμαντιώτης μάστορας Κώστας Μπέκας κατασκεύασε εν έτει 1866 ένα έργο που προκαλούσε τον θαυμασμό ντόπιων και περαστικών.
Ήταν το γεφύρι της Πλάκας, ένα κόσμημα που κατέρρευσε τελικά 149 χρόνια αργότερα από τον πλημμυρισμένο Αραχθο.
Τη μνήμη του πρωτομάστορα και μαζί τους μάστορες που με την πέτρα έφτιαχναν κομψοτεχνήματα τίμησε ο Δήμος Βορείων Τζουμέρκων.
Η προτομή του Κώστα Μπέκα, κοσμεί πλέον την πλατεία στα ορεινά Πράμαντα, μετά τα αποκαλυπτήρια που έγιναν σε μία σεμνή και συμβολική τελετή.
Στην ημερίδα που προηγήθηκε η αναστήλωση του γεφυριού της Πλάκας αποτέλεσε το βασικό αντικείμενο με όλους, πέρα από την ελπίδα να εκφράζουν πλέον και την βεβαιότητα ότι το έργο θα προχωρήσει χωρίς εμπόδια.
Μεταξύ των άλλων μίλησαν ο Δήμαρχος Βορείων Τζουμέρκων Γιάννης Σεντελές, ο αρχιτέκτονας και επίκουρος καθηγητής του πανεπιστημίου Γιώργος Σμύρης, ο καθηγητής του ΕΜΠ Κώστα Καλιαμπάκος, ο καθηγητής της Σχολής Καλών Τεχνών Θεόδωρος Παπαγιάννης ενώ χαιρετισμούς απηύθυναν η Όλγα Γεροβασίλη, ο Γιάννης Στέφος, ο Κώστας Τασούλας και ο Περιφερειάρχης Αλέκος Καχριμάνης.
Το γλυπτό στην πλατεία των Πραμάντων φιλοτέχνησε ο Θεόδωρος Παπαγιάννης.
epiruspost.gr
Στον Αβορο 2016 , στο κλαρίνο ο Κιντώνης κσι τραγούδι Αθσνασιος Βώτας
