Το Ε-1027 είναι καρπός έρωτα. Της Ιρλανδής Eileen Gray με τον 15 χρόνια νεότερό της Ρουμάνο αρχιτέκτονα, δημοσιογράφο και εκδότη του περιοδικού L’Architecture Vivante, Jean Badovici, ο οποίος μοιραζόταν μια σοφίτα με τον Έλληνα δημοσιογράφο Χρήστο Ζερβό. Ο Badovici είχε συμβάλλει καθοριστικά στην προβολή και την αναγνωρισιμότητα του Le Corbusier και ήταν εκείνος που παρακίνησε την ερωμένη του να ασχοληθεί με την αρχιτεκτονική, καθώς μέχρι τότε είχε υπάρξει καλλιτέχνις και επιτυχημένη σχεδιάστρια επίπλων κι αντικειμένων. Κάπως απόμακρη κι εσωστρεφής, η 48χρονη Gray το 1926 ονειρεύτηκε τη κοινή τους ζωή σε αυτό το σπίτι που ολοκλήρωσε τρία χρόνια αργότερα, το 1929. Το βάφτισε Ε-1027 από τα αρχικά τους: E για το Eileen, 10 και 2 για τα αρχικά του Badovici (το γράμμα J είναι το δέκατο της αλφαβήτου, το B το δεύτερο) και 7 για το G του Gray –με αυτόν τον τρόπο τα αρχικά της αγκαλιάζουν τα δικά του. Καθώς τότε δεν επιτρεπόταν από τον γαλλικό νόμο να αποκτήσει ιδιοκτησία στη χώρα αλλοδαπός, η Gray έγραψε το σπίτι στον Badovici που είχε αποκτήσει πια τη γαλλική υπηκοότητα και παρότι ήταν εκείνη που το σχεδίασε, τον ανέφερε συχνά ως συνδημιουργό του.

Για να σχεδιάσει το Ε-1027, η Gray μελέτησε διεξοδικά την πορεία του ήλιου κατά τη διάρκεια της μέρας, το φως και τις σκιές, όπως και τους ανέμους που πνέουν. Πρωτοπόρησε για την εποχή, θέλοντας η βίλα να ενταχθεί μες στο τοπίο, να εναρμονιστεί με το περιβάλλον. Το σπίτι εκ πρώτης όψεως μοιάζει με ένα απλό παραλληλόγραμμο που στέκεται πάνω σε κολώνες, όμως η Gray δημιούργησε έξυπνες διαβαθμίσεις που απορροφούν την υψομετρική διαφορά ανάμεσα στο σημείο όπου βρίσκεται και τη θάλασσα. Στο κέντρο του υπάρχει μια σπειροειδής σκάλα, σαν σκάλα πλοίου, σαν το σπίτι να είναι έτοιμο να ανοίξει πανιά για τη Μεσόγειο. Για τους εξωτερικούς τοίχους επέλεξε την απλότητα του λευκού χρώματος προσθέτοντας πινελιές από ροζ, απαλό πράσινο και βαθύ μπλε στο εσωτερικό, χρώματα θαλασσινά που θυμίζουν τις αποχρώσεις του ουρανού την ώρα του ηλιοβασιλέματος.Σχεδίασε και τα έπιπλα που θα το έντυναν, έχοντας πάντα στο μυαλό της τον τρόπο που διαδρούν με το ανθρώπινο σώμα και τον χώρο. Στο Ε-1027 μπορούσε κανείς να καθίσει στην θρυλική πολυθρόνα Bibendum με τις αλλεπάλληλες φουσκωτές σαν σαμπρέλες στρώσεις που θυμίζουν την ομώνυμη μασκότ της Michelin ή στην Transat που παραπέμπει στις ξαπλώστρες των παλιών υπερωκεάνιων. Σχεδίασε το περίφημο τραπεζάκι Ε-1027 του οποίου το ύψος διαμορφώνεται, ένα τραπεζάκι με επιφάνεια από φελλό για να παραμένουν σταθερά τα φλυτζάνια κατά τη μεταφορά, όπως κι ένα τρόλεϊ για να μεταφέρει με ασφάλεια το γραμμόφωνο έξω, ενώ κόσμησε τον κεντρικό τοίχο του σαλονιού με έναν ναυτικό χάρτη για να «προκαλεί μακρινά ταξίδια και να επιτρέπει την ονειροπόληση». Aυτό εξάλλου ήταν ένα σπίτι «Maison en bοrd de mer». Tα κρεβάτια σηκώνονται στον τοίχο, ένα τραπέζι διπλώνει για να γίνει γραφείο και στους τοίχους στένσιλ δίνουν οδηγίες στους επισκέπτες: «Εntrez lentement», «Défense de rire» («Εισέλθετε βραδέως», «Υπερασπιστείτε το γέλιο»).

Ιδιοφυΐα. Αυτή τη λέξη θα πρέπει να σκέφτηκε και ο Le Corbusier, χωρίς να το αρθρώσει ωστόσο. Παρότι μεταξύ τους αρχικά υπήρχε αμοιβαίος σεβασμός, ο «πατέρας του μοντερνισμού» φαίνεται πως δεν μπόρεσε ποτέ να αποδεχθεί το γεγονός πως αυτό το αριστούργημα το σχεδίασε κάποιος άλλος, και μάλιστα μία γυναίκα. Είχε επισκεφτεί για πρώτη φορά στο σπίτι το 1937, όταν ακόμα η Gray και ο Badovici ήταν μαζί, αλλά εκείνο ήταν ένα καλοκαίρι χαράς. Το ζευγάρι θα χώριζε πολύ σύντομα. Ήταν τον Απρίλιο του 1938 που ο Corbusier πήρε μια πρωτοβουλία που τους σόκαρε όλους. Χωρίς να έχει ζητήσει την άδεια κανενός, έβγαλε τα ρούχα του και άρχισε να ζωγραφίζει πάνω στις λευκές επιφάνειες του σπιτιού με έντονα χρώματα. Το ήρεμο και λιτό σπίτι γέμισε σεξουαλικές βουλγκέρ εικόνες. Η Gray, η οποία τότε επέβλεπε το χτίσιμο ενός άλλου σπιτιού, του Tempe a Pailla, στο Menton, το έμαθε και αντέδρασε. Σε επιστολή που τού απηύθυνε χαρακτήρισε τα σχέδιά του «πράξη βανδαλισμού» που προσβάλλουν τη φιλοσοφία της για το αρχιτεκτόνημα και του ζήτησε να τα σβήσει. «Αν όχι, θα αναγκαστώ να το κάνω εγώ, προκειμένου να επαναφέρω το αρχικό πνεύμα αυτού του παραθαλάσσιου σπιτιού» τού έγραφε.

Εκείνος όχι μόνο δεν συμμορφώθηκε με την εντολή της, αλλά φωτογράφισε τα έργα και δημοσίευσε τις εικόνες αναφέροντας πως τα σχέδια «ξεπροβάλλουν μέσα από βαρετούς, στενόχωρους τοίχους, εκεί όπου δεν συμβαίνει τίποτα». Συνήθιζε μάλιστα να αναφέρει το Ε-1027 ως «ένα σπίτι κάπου στο Cap Martin» χωρίς να λέει ότι το σπίτι ήταν δημιούργημα της Gray. Επειδή οι ζωγραφιές υπέστησαν ζημιές από τον πόλεμο, ο ίδιος ο Le Corbusier τις αποκατέστησε το 1949 και ξανά το 1963, όλες εκτός από δύο στο εξωτερικό του σπιτιού που είχαν καταστραφεί ολοσχερώς.

Έπειτα από τον θάνατο του Badovici to 1956, το σπίτι περιήλθε στην αδερφή του, που ήταν καλόγρια στη Ρουμανία κι έπειτα πέρασε για ένα μικρό διάστημα στην περιουσία του κομμουνιστικού τότε κράτους της Ρουμανίας. Κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκόσμιου Πολέμου, Γερμανοί στρατιώτες έκαναν εκεί σκοποβολή καταστρέφοντας τμήματά του. Το σπίτι αγόρασε το 1974 ο γυναικολόγος και μορφινομανής Peter Kägi, o οποίος πούλησε τα περισσότερα έπιπλα που βρήκε. Τo 1996 δολοφονήθηκε στο καθιστικό του Ε-1027 –ήδη υπήρχαν υπόνοιες ότι ο ίδιος είχε κάτι να κάνει με το θάνατο της προηγούμενης ιδιοκτήτριας του σπιτιού και ασθενούς του, της πλούσιας Ελβετίδας χήρας Marie-Louise Schelbert που είχε αγοράσει το σπίτι το 1960. H Gray προσπάθησε κάποτε να το πάρει πίσω, αλλά όταν έφτασε εκεί, δεν βρήκε το κουράγιο να μπει μέσα. «Είναι πολύ αργά πια» είπε στον βιογράφο της, Peter Adam, που τη συνόδευε, «κοίτα τι έχουν κάνει».

Σήμερα, η οικία ανήκει στο Conservatoire du Littoral, οργάνωση που προστατεύει τη γαλλική ακτή και την περιοχή του Roquebrune, με πρόεδρο τον πρίγκιπα Αλβέρτο του Μονακό. Το σπίτι περιήλθε στην οργάνωση έπειτα από πρωτοβουλία του Bρετανού επιχειρηματία Michael Likierman και του Robert Rebutato, γιου του ιδιοκτήτη του αγαπημένου καφέ του Corbusier, L’ Etoile de Mer, ο οποίος το 2000 δώρισε το εστιατόριο και τις παραθεριστικές οικίες στο conservatoire ώστε να διατηρηθεί η ενότητα του τοπίου. Στόχος της οργάνωσης είναι να αναδείξει συνολικά το Cap Moderne (που αποτελείται από το Ε-1027, το Cabanon, το Etoile de Mer και τις παραθεριστικές κατοικίες Unités de Camping) ως άνδρο της αρχιτεκτονικής και του ντιζάιν, βασική όμως μέριμνα είναι η συντήρηση των κτιρίων.

Η ανακαίνιση του E-1027, το οποίο είχε υποστεί σοβαρές ζημιές, υπήρξε επίσης περιπετειώδης με πολλές αναβολές, ενστάσεις και καθυστερήσεις, ενώ οι τοιχογραφίες του Le Corbusier τελικά κρίθηκαν διατηρητέες. Η βίλα είναι πλέον επισκέψιμη από το Μάιο έως τον Οκτώβριο κι εκεί μπορεί κανείς να θαυμάσει όλες τις λεπτομέρειες του σπιτιού που σχεδίασε η Gray, από τα έξυπνα συρτάρια ως τα χτισμένα έπιπλα, τα έπιπλα (αντίγραφα των αυθεντικών) που σχεδίασε για αυτό, ακόμα και τα σπουδαία χαλιά της. Ο κήπος με τα πεύκα, τα εσπεριδοειδή, τους φοίνικες και τη τοπική χλωρίδα συνομιλούν με το κτίριο καθώς η κάθε “έξοδός” του προς τον κήπο είναι στρατηγικά σχεδιασμένη.