Άρθρα

Δημοσιεύτηκε στισ

Γερμανικές αποζημιώσεις: Ένα συγκλονιστικό κείμενο του Σαράντου Καργάκου

Γράφει ο Σαράντος Ι. Καργάκος
Ιστορικός – Συγγραφέας

Απέφευγα για λόγους προσωπικής ευαισθησίας (έχουμε κι εμείς βέβαια τα ευαίσθητα προσωπικά δεδομένα μας!) ν’ αναφερθώ στο περιβόητο θέμα των γερμανικών αποζημιώσεων. Ήμουν εξήμισυ ετών όταν ανήμερα σχεδόν του Αγίου Νικολάου του 1943 οι Γερμανοί πηγαίνανε για σκοτωμό τ’ αδέρφια του πατέρα μου.

Η μάνα μου λέει πως με κρατούσε από το χέρι. Πέρασε το αυτοκίνητο με τους μελλοθάνατους από μπροστά μας, ο μικρός θείος μου που ήταν δεν ήταν 30 ετών, σήκωσε το χέρι και μας χαιρέτισε μ’ ένα πικρό χαμόγελο.

Και μετά το αυτοκίνητο χάθηκε σε κάποια στροφή. Τότε για πρώτη φορά άκουσα κι έμαθα τη λέξη εκτέλεση. Κι η λέξη έμεινε άσβηστη στη συνείδησή μου, γιατί έκτοτε είχαμε κι άλλες, κι άλλες πολλές ακόμη εκτελέσεις. Έφευγαν από κοντά μας αγαπημένα πρόσωπα κι ο κόσμος έλεγε: «Τα πήγαν για εκτέλεση»!

Κάποτε τα δεινά έληξαν και στον τόπο εγκαθιδρύθηκε μια κουτσή και στραβή τάξη. Η οικογένειά μου περνούσε δύσκολες ώρες αφόρητης φτώχειας. Η Κατοχή μάς είχε εξουθενώσει. Κάποιοι δικηγόροι ξεκίνησαν έναν αγώνα για αποζημιώσεις. Μάζευαν υπογραφές από συγγενείς θυμάτων. Υπόσχονταν -αν θυμάμαι καλά- δύο χιλιάδες το «κεφάλι».

Πήγαν και στον πατέρα μου να υπογράψει, μα ο φτωχούλης αρνήθηκε με βδελυγμία. «Δεν κοστολογούνται τα κεφάλια των αδελφών μου», είπε. Κι ένιωσε πως ανταπέδιδε με τη φράση αυτή την καλύτερη τιμωρία στην επηρμένη μεταπολεμική Γερμανία, τη Γερμανία του οικονομικού θαύματος, που στηρίχθηκε στην ξένη εργασία και στην αφειδώς παρεχόμενη αμερικανική βοήθεια.

Αν σ’ όλη αυτή τη μακρά διαδικασία με πληγώνει κάτι, είναι όχι αυτή καθαυτή η εκτέλεση, αλλά η «νομιμότητα» αυτής της εκτέλεσης. Οι γερμανικές αρχές είχαν διακηρύξει πως για κάθε σκοτωμένο Γερμανό θα εκτελούνταν 40 άμαχοι Έλληνες. Ας το σκεφθούμε αυτό: 40 Έλληνες έναντι ενός Γερμανού! Έτσι μας κοστολόγησαν κι έτσι μας κοστολογούν. Ένας Έλληνας είναι υποπολλαπλάσιο του Γερμανού. Αυτό εκφράζει όχι απλώς τη ναζιστική θηριωδία αλλά τη γενικότερη ευρωπαϊκή νοοτροπία.

Γιατί, όπως πολύ σοφά έλεγε ο Ντισραέλι, «μπορεί μια αποικία ν’ απέκτησε ανεξαρτησία, αλλά δεν παύει γι’ αυτό το λόγο να είναι αποικία». Αν σήμερα οι Γερμανοί δυστροπούν να πληρώσουν την επιδικασθείσα από τα Δικαστήρια αποζημίωση στους μαρτυρικούς κατοίκους του Διστόμου (και όχι μόνον του Διστόμου), δεν το κάνουν μόνο από τσιγκουνιά, το κάνουν για να μας ταπεινώσουν ακόμη μια φορά· αρνούνται υπόσταση στα δικαστήριά μας.
Ουσιαστικά δεν αναγνωρίζουν σε μας υπόσταση κράτους. Παραπέμπουν το ζήτημα στον Υπουργό. Αυτός είναι ένας περιδεής εκπρόσωπος της Νέας Τάξης που δεν λογοδοτεί στον ελληνικό λαό αλλά στα Διευθυντήρια των Νέων Καιρών. Αυτό που όμως με θλίβει δεν είναι η ψυχική κακομοιριά των κυβερνώντων, είναι το ηθικό κατάντημα κάποιων δημοσιογράφων.

Άκουγα ένα μεσημέρι κάποιον ραδιοσχολιαστή που με άκρως περιφρονητική φωνή στιγμάτιζε τη συμπεριφορά των Διστομιτών, επειδή κατέφυγαν στα ασφαλιστικά μέτρα κατά των Γερμανών. Κι έλεγε: «Πού φθάσαμε…»!

Έπρεπε να είχε ζήσει τη γερμανική φρίκη της Κατοχής, για να είχε δει το πού φθάνει το κτήνος όταν κυριεύει την ανθρώπινη ψυχή. Τι έκαναν οι κάτοικοι του Διστόμου από το να προσφύγουν στη Δικαιοσύνη; Μήπως έπρεπε κι αυτοί -κι όχι μόνο αυτοί- να συμπεριφερθούν γερμανικά, δηλαδή να πιάσουν καμμιά πεντακοσαριά Γερμανούς τουρίστες και να τους κρατήσουν ομήρους ή να τους εκτελέσουν; Στα αντίποινα των Γερμανών εμείς δεν απαντήσαμε με αντίποινα.
Οι Γερμανοί τιμωρήθηκαν ελάχιστα γι’ αυτά που διέπραξαν στον τόπο μας. Κάλυψαν ένα ελάχιστο μέρος των αποζημιώσεων που όφειλαν. Συνέχισαν τη ναζιστική πολιτική, όχι βέβαια στη γραμμή του Χίτλερ (δεν είναι ακόμη καιρός) αλλά στη γραμμή του Γκαίμπελς. Παραπλάνηση και εξαπάτηση. Και μετά αποθράσυνση.
Θα ’ρθει στιγμή που θα μας ζητήσουν αποζημίωση για τις σφαίρες που ξόδεψαν για να μας… σκοτώσουν.
 
Μέρος Δεύτερο
Το κείμενο που προηγήθηκε είχε γραφτεί προ πολλών ετών για να δημοσιευθεί στην εφημερίδα όπου αρθρογραφούσα επαγγελματικώς. Δεν δημοσιεύθηκε· και σε λίγες ημέρες «εκτελέστηκα» και δημοσιογραφικώς. Μου τράβηξαν το χαλί επιτηδείως κάτω από τα πόδια μου.
Τώρα που ήλθαν οι δύσκολοι καιροί και η Γερμανία μάς φόρεσε καπίστρι, πολλοί σταθμοί και πάμπολλα έντυπα μού ζητούν να μιλήσω και να γράψω για τις περιβόητες αποζημιώσεις. Μου ζητήθηκε να μιλήσω και για τις εκτελέσεις. Κι αντιμετώπισα τις λοιδορίες δύο «καναλοκύνων». Αναφερόμουν στην εκτέλεση των συγγενών μου και στην υπέροχη στάση της γιαγιάς μου.

Ήμουν μπροστά, όταν ο πατέρας τής ανακοίνωσε την εκτέλεση των δύο παιδιών της, των δύο αδελφών του. Η γιαγιά -βαθιά χριστιανική ψυχή- κατέβασε το μαύρο τσεμπέρι ως τα μάτια και πριν τυλίξει με αυτό το στόμα για να μη βγει κραυγή οδύνης, κατόρθωσε να μουρμουρίσει: – Ο θεός να τους συγχωρέσει για το κακό που μου έκαναν!… Κι έπειτα κλείστηκε στη βαθιά σιωπή της. Που και που ένα σιγαλό -σαν αγεράκι απαλό- μοιρολόι. Πέρασαν κάποια χρόνια. Ήμουν στην τελευταία τάξη του Γυμνασίου, την λεγόμενη τότε «Ογδόη».

Ο πατέρας έφθασε ένα μεσημέρι ράκος στο σπίτι. Τον είχε επισκεφθεί στο κατάστημα του «Δραγώνα» (Αιόλου 89) ο άνθρωπος που είχε βάλει στη λίστα των μελλοθάνατων τα αδέρφια του· ήταν ετοιμοθάνατος· τον «κουράριζε» στον Άγιο Σάββα, εξάδελφός μου ογκολόγος.
Του έμεναν λίγες ημέρες ζωής. Ζήτησε από τον εξάδελφό μου την άδεια να βγει για λίγες ώρες· έπρεπε κάποιον να δει. Και πήγε να βρει τον πατέρα μου. Δεν μπορούσε να ανέβει στον ημιώροφο. Τον ζήτησε και κατέβηκε ο πατέρας. Σαν τον είδε πάνιασε. – Ήλθα να πάρω τη συγγνώμη σου, του είπε ο άλλος. Σε λίγες μέρες πεθαίνω… Ο πατέρας, βαθιά συγκλονισμένος, μόλις κατόρθωσε να ψελλίσει μία φράση: – Να ’σαι συγχωρεμένος… Ανέβηκε γρήγορα τις σκάλες και κλείστηκε στο γραφειάκι που ήταν το λογιστήριο.

Δεν ήθελε να τον δει κανείς με δάκρυα στα μάτια. Ήταν ένας μικρόσωμος άνθρωπος με υψηλή περηφάνεια. Μας τα είπε στο σπίτι με αναφιλητά. ήταν η πρώτη φορά που μάλωσα με τον πατέρα μου. Με τη σκληρότητα της νεανικής ηλικίας πίστευα πως η συγγνώμη σ’ έναν εγκληματία συνιστά αδικία. Σήμερα το ίδιο θα έπραττα κι εγώ. Αυτό δεν σημαίνει πως έκοψα να είμαι Μανιάτης.

Αλλά η πείρα μιας μακράς ζωής με εδίδαξε ότι η καλύτερη εκδίκηση είναι η συγγνώμη. Γι’ αυτό συγχωρώ και τον δημοσιογράφο -κάποτε φίλο- και τα παρασαρκώματα που τον περιστοιχίζουν, που, χωρίς να φορούν την στολή της «Βέρμαχτ», συνεχίζουν με άλλα μέσα το έργο τους.
Συγχωρώ ακόμη και τους Γερμανούς δημοσιογράφους, τραπεζίτες και πολιτικούς για όσα μας κάνουν. Κι όχι απλώς τους συγχωρώ, αλλά τους ευγνωμονώ. Από τη δική τους αγνώμονα στάση, θα ξεπηδήσει η δική μας ανάταση, η νέα εθνική μας επανάσταση.

Όχι κατά των Γερμανών αλλά κατά των υπολειμμάτων του δωσιλογισμού που «κοπροκρατούν» (το ρήμα του Ελύτη) πολιτικά και οικονομικά τη δόλια πατρίδα μας.

Δημοσιεύτηκε στισ
Αφιερωμένο στους εκ Μάνης ορμώμενος φίλους ,ελπίζω να καταλαβαίνουν …

 «Τὰ βάτα, τὰ βατόμουρα, ἡ πήττα τῆς γειτόνισσας, τὰ πέντε σταχτοκούλουρα πάψαν τοὺς πόνους τῆς κοιλιᾶς».

Δημοσιεύτηκε στισ

Η σημερινή Ελλάδα δεν είναι μόνο μιζέρια ….

Αιχμηρός 

To εξωφρενικό ξενοδοχείο «ανάκτορο» των 120 εκατ. ευρώ στο δεύτερο πόδι της Χαλκιδικής.

To εξωφρενικό ξενοδοχείο «ανάκτορο» των 120 εκατ. ευρώ στο δεύτερο πόδι της Χαλκιδικής.


Η λέξη Miraggio στα ιταλικά σημαίνει οφθαλμαπάτη. Και όχι άδικα, αν σκεφτεί κανείς ότι είναι το πιο μεγάλο και το πρώτο εξ ολοκλήρου πράσινο ξενοδοχείο στην Ελλάδα και βρίσκεται στη πανέμορφη Χαλκιδική.

Το Miraggio Thermal Spa Resort αναπτύσσεται αμφιθεατρικά μπροστά σε μια ακτή μήκους 500 μέτρων, με θέα τον Κόλπο της Τορώνης και τη Χερσόνησο της Σιθωνίας στην άκρη του δεύτερου ποδιού της Χαλκιδικής.

Ο Ελληνορώσος Ανδρέας Ραγότης άνοιξε ένα από τα μεγαλύτερα θέρετερα των Βαλκανίων με στόχο το υπερπολυτελές παραθεριστικό συγκρότημα να αποτελέσει πόλο έλξης των πλουσίων και διάσημων της Ρωσίας και όχι μόνο. Τα 250 από τα 300 δωμάτιά του είναι σουίτες υψηλών απαιτήσεων, οι 48 από τις οποίες διαθέτουν ιδιωτική πισίνα.

Οι τιμές αρχίζουν από τα 168 ευρώ τη βραδιά για τα πιο φτηνά δωμάτια στην χαμηλή σεζόν, και φτάνουν ως και τα 1.620 ευρώ για τις πολυτελείς σουίτες στα μέσα του καλοκαιριού.

Ένα μεγάλο πλεονέκτημά του είναι υπερσύγχρονο κέντρο ευεξίας (spa) 3000 τμ, που αξιοποιεί τα φυσικά ιαματικά νερά της περιοχής με τον καλύτερο τρόπο.

Ο ομογενής από την Αγία Πετρούπολη έχει ήδη επενδύσει 120 εκατομμύρια ευρώ ενώ έχει έτοιμο και νέο πλάνο ανάπτυξης που θα υλοποιηθεί μέχρι το τέλος του 2020.

– See more at: http://newsone.gr/paraxena/1153895-to-exofreniko-xenodochio-

anaktoro-ton-120-ekat-euro-sto-deutero-podi-tis-chalkidikis#sthash.6KKSFHnI.dpuf

Δημοσιεύτηκε στισ

Μύθοι κι αλήθειες για το κρασί των αρχαίων

greek-ancient wine
Η άμπελος ήταν γνωστή σε όλη την ηπειρωτική Ελλάδα και σε όλους τους παράκτιους 
θύλακες που είχαν αποικίσει οι Έλληνες, από την Καταλονία ως την Κριμαία.
 Στην πραγματικότητα, η κατανάλωση οίνου θεωρείτο σύμβολο της ελληνικής πολιτιστικής
 ταυτότητας. Ήταν σημάδι του βαρβαρισμού τους ότι οι Βάρβαροι έπιναν μπύρα. 
Στις περιπτώσεις που ήξεραν το κρασί — και οι Έλληνες παραδέχονταν ότι οι άλλοι
 πολιτισμοί δεν το αγνοούσαν εντελώς – το κακομεταχειρίζονταν.

Το κρασί το ίδιο, στην ακατέργαστη και μη αραιωμένη μορφή που σπάνια έπιναν οι 
Έλληνες, ήταν γλυκό και, εξαιτίας του ζεστού κλίματος και της μικρής παραγωγής,
 συνήθως πλησίαζε το ανώτατο όριο της κλίμακας περιεκτικότητας σε αλκοόλ,
 δηλαδή το 15-16%, αντί του 12,5% το οποίο θεωρείται φυσιολογικό σήμερα. 
Πολύ συχνά, στην επιφάνειά του επέπλεαν στέμφυλα ή είχε μούργα και έπρεπε 
να το σουρώσεις πριν το ανακατέψεις ή το σερβίρεις. Επομένως, τα κόκκινα κρασιά 
θα πρέπει να ήταν πολύ σκουρόχρωμα και με πολλές τανίνες.
greek-ancient wine2
Η ευωδιά του αρχαίου κρασιού έλεγαν ότι είχε ισχυρή επίδραση στους λάτρεις του
 κρασιού και ενίοτε τη συνέκριναν με το άρωμα των λουλουδιών. Μερικά άλλα
 αρώματα όμως μπορεί να μη μας φαίνονταν οικεία στη σύγχρονη εποχή.
Κατ’ αρχάς, το κρασί αποκτούσε τη γεύση του αγγείου στο οποίο το μετέφεραν
 ή το φύλαγαν- και δε χρησιμοποιούσαν τότε τα δρύινα Βαρέλια που χαρίζουν
 στα σύγχρονα κρασιά το χαρακτηριστικό άρωμα βανίλιας. 
Εννοούμε μυρωδιά πίσσας ή ρετσινιού, που χρησιμοποιούσαν στο σφράγισμα των
 αμφορέων, ενώ σε κάποιες περιστάσεις, το κρασί έπαιρνε τη μυρωδιά του
 πρόβειου ή κατσικίσιου δέρματος, από τους ασκούς όπου το φύλαγαν.
 Μερικές φορές, σε διάφορα στάδια της διαδικασίας παρασκευής και προετοιμασίας, 
πρόσθεταν κι άλλα συστατικά, όπως θαλασσινό νερό, αρωματικά βότανα, μυρωδικά
 και, σε μια περίπτωση, μέλι και ζυμάρι. Ο Αριστοτέλης, στη διατριβή του «Περί μέθης»
, αναφέρει την οινοποσία από «ροδίτικη χυτρίδα», στην οποία προσέθεταν ένα
 εκχύλισμα από μείγμα σμύρνας, σχίνου, άνθους κρόκου και βαλσάμου κιννάμωμον. 
Προφανώς, όταν ζεσταινόταν το αγγείο, τα μυρωδικά μείωναν τη μεθυστική δύναμη 
του υγρού που περιείχε.
Κατά το Μνησίθεο, έχουμε τρία διαφορετικά χρώματα κρασιού: το «μαύρο», το «άσπρο» 
και το «Κιρρό», δηλαδή το κεχριμπαρένιο. Τα άσπρα και τα κεχριμπαρένια κρασιά ήταν 
ή γλυκά ή ξηρά, τα μαύρα μπορούσαν να είναι επίσης και μέτρια. Ο Ιπποκράτης πάλι, 
στη διατριβή του “Περί διαίτης”, διακρίνει τα κρασιά και σε «αρωματικά» 
ή «χωρίς άρωμα», «λεπτά» ή «παχιά», σε «δυνατά» ή «πιο αδύναμα». 
Ο Θεόφραστος λέει ότι κάποιες φορές τα κρασιά ανακατεύονταν.
greece_rouge_et_blanc_clip_image002
Οι Έλληνες, αντίθετα από τους Ρωμαίους που ακολούθησαν, δε φαίνεται να είχαν 
ιδιαίτερη προτίμηση σε συγκεκριμένες ποικιλίες, αλλά οπωσδήποτε αναγνώριζαν την
 αξία της παλαίωσης — κάτι που εξέπληττε τους αρχαιοδίφες ως τα τέλη του 18ου αιώνα, 
όταν τα κρασιά χαλούσαν πολύ γρήγορα. Αυτή η παρανόηση πρέπει να οφείλεται
 απλώς στο γεγονός ότι, στις αρχές του Μεσαίωνα, οι εύκολοι στο σφράγισμα 
πήλινοι αμφορείς έπεσαν σε δυσμένεια και αντικαταστάθηκαν από λιγότερο
 αεροστεγή δοχεία. Η ηλικία του κρασιού ήταν σημαντικό ζήτημα για τους 
ειδήμονες κι ενέπνευσε τον καλοφαγά Αρχέστρατο να γράψει μερικούς τρομερά
 κακούς και περίτεχνους στίχους, οι οποίοι κάνουν τους σύγχρονους 
ειδήμονες να μοιάζουν εντελώς στερημένοι φαντασίας:
Μετά, αφού πιεις μια γερή γουλιά προς τιμή του Διός Σωτήρος, πρέπει να πιεις 
ένα παλιό κρασί, που να κουβαλάει στους ώμους του κατάλευκο κεφάλι, ένα

κρασί που να έχει τους υγρούς του βοστρύχους στεφανωμένους με άσπρα

λουλούδια, ένα κρασί της θαλασσοδαρμένης Λέσβου. Και επαινώ το

Βύβλινο κρασί της ιερής Φοινίκης, αν και δεν το συγκρίνω με το άλλο.

Διότι, αν δεν το έχεις ξαναπιεί και ώσπου να το συνηθίσεις, θα σου φανεί

πιο αρωματικό από της Λέσβου, γιατί διατηρεί το άρωμά του για πολύ

περισσότερη ώρα, αλλά; όταν το πίνεις συχνά, θα σου φανεί πολύ κατώτερο,

ενώ η εκτίμησή σου για το λεσβιακό θα ανέβει στα ύψη, αφού είναι ανώτερο

όχι μόνο από κάθε άλλο κρασί αλλά κι απ την αμβροσία. Και μερικοί

αλαζονικοί πομφόλυγες μπορεί να πουν περιφρονητικά ότι το

φοινικικό είναι το γλυκύτερο απ όλα  τα κρασιά, αλλά εγώ δε θα τους

δώσω σημασία. […] Το κρασί της Θάσου είναι κατάλληλο για ευγενική

οινοποσία, αρκεί να είναι παλιό, φορτωμένο με πολλές χρονιές.
Η ιδιότητα του κρασιού να βελτιώνεται όσο παλιώνει προκάλεσε κάποιες 
δυσμενείς για το ανθρώπινο είδος συγκρίσεις. Ο ήρωας ενός έργου του Ευβούλου, 
για παράδειγμα, παρατηρεί πως οι εταίρες εκτιμούν το παλιό κρασί, αλλά όχι τους 
ηλικιωμένους άντρες. Σ’ ένα απόσπασμα του Κρατίνου, Βρίσκουμε μια πιο 
εκλεπτυσμένη σύγκριση με την ανθρώπινη ζωή. Ο Κρατίνος μιλάει για
 «οίνο μενδαίο που ενηλικιώνεται» (στην κυριολεξία θαλερό ή έφηβο) και μας
 θυμίζει έτσι τα σύγχρονα διαγράμματα ωριμότητας της «ζωής» ενός κρασιού, 
τα οποία χωρίζουν τις περιόδους ωρίμανσης σε: «στη στιγμή του», 
«στην κατάλληλη στιγμή του», «κουρασμένο», «έχει ξεπεράσει τα όριά του»
herculeswine
Ο κύριος όγκος του κρασιού που κατανάλωναν οι Έλληνες ήταν κοινό
 κρασί τοπικής 
παραγωγής, από τη συγκομιδή μικρών ανειδίκευτων κτημάτων.
 Οι Αθηναίοι αποκαλούσαν
 αυτό το κρασί τρικότυλο ή «κρασί του λίτρου» (κυριολεκτικά ίσο με τρεις κοτύλες, δηλ. 
τρία μικρά ποτήρια), επειδή, σύμφωνα με το λεξικογράφο Ησύχιο, μπορούσες να αγοράσει
τρεις κοτύλες μ’ έναν οβολό μόνο. Μερικά εντούτοις ήταν πολύ υψηλότερης ποιότητας, 
εισάγονταν από περιοχές διάσημες για τα κρασιά τους και καλλιεργούνταν σε μεγάλα κτήματα. Τέτοια κρασιά συναντάμε συχνά στις κωμωδίες, σε λίστες μαζί με άλλες λιχουδιές, αν 
και στην ανώτατη βαθμίδα βρίσκουμε λιγότερα είδη κρασιών παρά ψαριών, για παράδειγμα, κατ’ επιταγή των ποιητών — τα κρασιά σπάνια ξεπερνούν τα τρία ή τέσσερα τη φορά.
 Δε συμφωνούν όλες οι πηγές μας για το ποια ήταν τα κορυφαία κρασιά, αλλά τα κρασιά της Θάσου, της Χίου και της Μένδης, πόλης της Χαλκιδικής, θεωρούνταν τα διαπρεπέστερα της κλασικής περιόδου για τους περισσότερους. Σ’ αυτά πρέπει να προσθέσουμε τα κρασιά της Λέσβου, τα οποία Βρίσκουμε σποραδικά στις λίστες από πολύ νωρίς, από τις αρχές του 5ου αιώνα, αν και ο Πλίνιος πιστεύει ότι η φήμη τους χρονολογείται από τα τέλη του 4ου. 
Οι ήρωες των θεατρικών έργων διαπραγματεύονται άνετα τις περίεργες ιδιότητες 
κάθε κρασιού, 
το χαρακτηριστικό χρώμα και άρωμά του, τη γλυκύτητά του, όπως στο λόγο του 
Διονύσου από ένα έργο του Ερμίππου:
Με το κρασί της Μένδης, οι θεοί μουσκεύουν τα μαλακά τους τα στρώματα. Και μετά είναι ένα κρασί της Μαγνησίας, απαλό κι ευχάριστο [μειλιχόδωρον], κι ένα θασιώτικο, που στην επιφάνειά του γλιστράει το άρωμα των μήλων· αυτό κρίνω ως το καλύτερο απ όλα τα κρασιά, εκτός από το άψογο κρασί της Χίου, που διώχνει κάθε πόνο».
Ίχνη της δημοτικότητας των καλών κρασιών της κλασικής περιόδου δε Βρίσκουμε μόνο
 στα υπολείμματα της αρχαίας γραμματείας, αλλά και σε θραύσματα αμφορέων που βρέθηκαν
 στην Αγορά της Αθήνας και αλλού. Καθεμιά από τις σημαντικές πόλεις που έκαναν εξαγωγή κρασιών εμφιάλωνε την παραγωγή της σε χαρακτηριστικά αγγεία που είχαν πάνω κάτω ομοιόμορφο σχήμα, όπως μπορούν να διακρίνουν οι αρχαιολόγοι. Οι Χίοι μάλιστα χρησιμοποιούσαν τους αμφορείς τους ως διακριτικό σύμβολο στο νόμισμά τους. Έτσι επιβεβαιώνεται αυτό που υπονοούν τα αποσπάσματα των κωμωδιών, ότι τα κρασιά των
 πόλεων αυτών ήταν ειδικά προϊόντα, με αναγνωρίσιμα χαρακτηριστικά.
Μερικές πόλεις ειδικεύονταν στην παραγωγή ενός είδους κρασιού μόνο, άλλες
 παρήγαγαν περισσότερα. Το χιώτικο κρασί, για παράδειγμα, έβγαινε σε τρεις τύπους:
 αυστηρό (ξηρό), γλυκάζον (γλυκό) και ένα ονομαζόμενο αυτόκρατο (αμιγής οίνος), κάτι 
ανάμεσα στα δύο. Η ιδιαιτερότητα αυτών των κρασιών μπορεί να εξηγηθεί ως αποτέλεσμα 
της φυσικής επικράτησης συγκεκριμένων ποικιλιών και κάποιων παραδοσιακών μεθόδων, συγκεκριμένων σε κάθε περιοχή. Δεν είναι συμπτωματικό ότι αυτά τα ξεχωριστά κρασιά,
 χωρίς καμία εξαίρεση, προέρχονταν από απομονωμένες αγροτικές οικονομίες, κάτι που
 ισχύει στην κυριολεξία στην περίπτωση νησιών όπως η Θάσος και η Χίος, ή όπως η Μένδη, 
που περιτριγυριζόταν από βαρβάρους. Είναι σημαντικό από την άποψη αυτή ότι το λεσβιακό 
κρασί παίρνει το όνομά του από το νησί, τη γεωγραφική ενότητα, κι όχι από τις πόλεις,
Μυτιλήνη, Ερεσό και Μήθυμνα, τις πολιτικές οντότητες που καταλάμβαναν την έκτασή του.
Dionysos
Μερικές πολύ σποραδικές αναφορές μαρτυρούν ότι οι αρχαίοι παραδέχονταν τη
 λιγότερο χειροπιαστή ιδιότητα της terroir, της μαγικής επιρροής δηλαδή 
συγκεκριμένων κομματιών γης. Απ’ ό,τι φαίνεται, το καλύτερο χιώτικο κρασί 
προερχόταν από μια περιοχή 
στα βορειοδυτικά του νησιού, που ήταν γνωστή ως Αριουσία. Μαθαίνουμε επίσης την
 ύπαρξη ενός κρασιού που λεγόταν βύβλινο, το οποίο, παρ’ όσα λέει 
ο Αρχέστρατος, δεν προερχόταν από τη φοινικική Βύβλο, αλλά από μια 
περιοχή της Θράκης απέναντι στις βορειοδυτικές ακτές της Θάσου, 
η οποία περιοχή ανήκε ενδεχομένως στην επικράτεια
 κάποιας πόλης της περιοχής, ίσως στη Θάσο την ίδια7·
Η Θάσος μας προσφέρει, εξ αντιδιαστολής, την καλύτερη απόδειξη για
 μία άκρως 
οργανωμένη αμπελουργία ευρείας κλίμακας, η οποία οφειλόταν στις
 παρακινδυνευμένες 
αλλά ευλογημένες παραδοσιακές μεθόδους και στο καλό χώμα, στοιχεία που συμπλήρωνε
και μια σχετική νομοθεσία. Κάποιες επιγραφές που βρέθηκαν στο νησί αποκαλύπτουν ότι η πολιτική παρέμβαση στο εμπόριο κρασιού ήταν έντονη και πολύ εκτεταμένη.
 Σε γενικές γραμμές, οι νόμοι ασχολούνταν με την ποιότητα και αυτή η 
μέριμνα στάθηκε ευεργετική όχι μόνο για τους ντόπιους καταναλωτές του 
θασιώτικου κρασιού αλλά και για τους εξαγωγείς, των οποίων η επιτυχία εξαρτιόταν
 από τη διατήρηση της φήμης του νησιού σε υψηλά επίπεδα
Απόσπασμα από το βιβλίο του Τζέιμς Ντειβιντσον «Αρχαίοι Αθηναίοι – Ηδονές,
 καταχρήσεις και πάθη»
by Αντικλείδι , http://antikleidi.com
Δημοσιεύτηκε στισ

Η ΕΟΡΤΗ ΣΤΗΝ ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΤΟΥ ΟΣΙΟΥ ΜΕΛΕΤΙΟΥ (ΟΙΝΟΗΣ) ΣΤΟΝ ΚΙΘΑΙΡΩΝΑ

Ο ΟΣΙΟΣ ΜΕΛΕΤΙΟΣ ο νέος πού ασκήτευσε στο όρος της Μυουπόλεως
Γεννήθηκε κατά το έτος 1035 στο χωριό Μουταλάσκη της Καππαδοκίας. Οι γονείς του ήταν πολύ ενάρετοι και ονομάζονταν Ιωάννης και Σοφία. Φυσικά, σύμφωνα με τα Ιερά πιστεύω τους μεγάλωσαν και το παιδί τους τον Μελέτιο. Αυτός, όταν μεγάλωσε ήλθε στην ‘Ελλάδα επί Αλεξίου του Κομνηνού στη Μονή των Ταξιαρχών την λεγόμενη του Συμβόλου, την μετέπειτα επονομασθείσα του οσίου Μελετίου. ‘Εκεί αφού έλαμψε δια της πνευματικής του ασκήσεως, απεβίωσε ειρηνικά το 1105. (Περί του βίου του οσίου Μελετίου, βλέπε τη μελέτη του αρχιεπισκόπου Αθηνών Χρυσοστόμου στη “Θεολογία” ΙΓ 97).
Ο Άγιος που εορτάζει στις: 01/09
Δημοσιεύτηκε στισ
Αρχή Ινδίκτου σήμερα , αρχή του εκκλησιαστικού έτους !!

Ας διαβάσουμε τον πιο ψαλμό που μας έστειλε ο φίλος Γιάννης και ας εντοπίσουμε τις μεγάλες αλήθειες που ο μέγας Δαυΐδ θεόπνευστα κατέγραψε …

 

Ψαλμός ΛΓ΄. 33

Ευλογήσω τον Κύριον εν παντί καιρώ, δια παντός η αίνεσις αυτού εν τω στόματι μου. Εν τω Κυρίω επαινεθήσεται η ψυχή μου· ακουσάτωσαν πραείς και ευφρανθήτωσαν. Μεγαλύνατε τον Κύριον συν εμοί και υψώσωμεν το όνομα αυτού επί το αυτό. Εξεζήτησα τον Κύριον και επήκουσε μου και εκ πασών των θλίψεων μου ερρύσατο με. Προσέλθετε προς αυτόν και φωτίσθητε και τα πρόσωπα υμών ου μη καταισχυνθή. Ούτος ο πτωχός εκέκραξε και ο Κύριος εισήκουσεν αυτού και εκ πασών των θλίψεων αυτού έσωσεν αυτόν.  Παρεμβαλεί άγγελος Κυρίου κύκλω των φοβουμένων αυτόν και ρύσεται αυτούς. Γεύσασθε και ίδετε ότι χρηστός ο Κύριος· μακάριος ανήρ, ος ελπίζει επ΄αυτόν. Φοβήθητε τον Κύριον, πάντες οι άγιοι αυτού, ότι ουκ έστιν υστέρημα τοις φοβουμένοις αυτόν. Πλούσιοι επτώχευσαν και επείνασαν· οι δε εκζητούντες τον Κύριον ουκ ελαττωθήσονται παντός αγαθού. Δεύτε, τέκνα, ακούσατε μου, φόβον Κυρίου διδάξω υμάς. Τίς έστιν άνθρωπος ο θέλων ζωήν, αγαπών ημέρας ιδείν αγαθάς; Παύσον την γλώσσαν σου από κακού και χείλη σου του μη λαλήσαι δόλον. ΄Εκλινον από κακού και ποίησον αγαθόν· ζήτησον ειρήνην και δίωξον αυτήν. Οφθαλμοί Κυρίου επί δικαίους και ώτα αυτού εις δέησιν αυτών. Πρόσωπον δε Κυρίου επί ποιούντας κακά, του εξολοθρεύσαι εκ γης το μνημόσυνον αυτών. εκέκραξαν οι δίκαιοι και ο Κύριος εισήκουσεν αυτών και εκ πασών των θλίψεων αυτών ερρύσατο αυτούς. Εγγύς Κύριος τοις συντετριμμένοις την καρδίαν και τους ταπεινούς τω πνεύματι σώσει. Πολλαί αι θλίψεις των δικαίων και εκ πασών αυτών ρύσεται αυτούς ο Κύριος. Φυλάσσει Κύριος πάντα τα οστά αυτών, έν εξ αυτών ου συντριβήσεται. Θάνατος αμαρτωλών πονηρός και οι μισούντες τον δίκαιον πλημμελήσουσι. Λυτρώσεται Κύριος ψυχάς δούλων αυτου και ου μη πλημμελήσουσι πάντες οι ελπίζοντες επ΄αυτόν.
Δημοσιεύτηκε στισ
ΕΛΛΑΔΑ, MEDIA

Διπλή συμμετοχή στον διαγωνισμό για τις άδειες

Όποιος νομίζει ότι στον διαγωνισμό για τις τέσσερις τηλεοπτικές άδειες που βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη (σήμερα θα γνωρίζουμε τους πλειοδότες) τα έχουμε δει όλα, πλανάται πλάνην οικτρά. Αποδεικνύεται ότι κάθε μέρα υπάρχει μία νέα έκπληξη.
Χρόνος ανάγνωσης: 
4

‘

[Gerasimos Domenikos/FOSPHOTOS]
Τετάρτη 31 Αυγούστου 2016
Κείμενο

Χρήστος Ιωάννου
Χθες ο Πάνος Κυριακόπουλος, κορυφαίο στέλεχος στις επιχειρήσεις του ομίλου Βαρδινογιάννη, πέρασε το κτίριο της Γενικής Γραμματείας Ενημέρωσης και Επικοινωνίας για να συμμετάσχει στον διαγωνισμό, όχι ως στέλεχος του Star (Νέα Τηλεόραση ΑΕ), όπως τον γνωρίζουν όλοι, αλλά ως εκπρόσωπος της νεοσύστατης εταιρείας “Ανεξάρτητος Τηλεοπτικός Πάροχος Περιεχομένου Ανώνυμη Εταιρεία-ITV CP”. Η τελευταία συμμετέχει στον διαγωνισμό μαζί με τις άλλες επτά και διεκδικεί μίαν από τις τέσσερις τηλεοπτικές άδειες.Ο ίδιος ήταν μέχρι πρότινος πρόεδρος της Ένωσης Ιδιωτικών Τηλεοπτικών Σταθμών Εθνικής Εμβέλειας (ΕΙΤΗΣΕΕ), εκπροσωπώντας τα συμφέροντα του Star.Μέχρι τώρα, υπήρχαν σοβαρές ενδείξεις της σύνδεσης του ομίλου Βαρδινογιάννη με την “Ανεξάρτητος Τηλεοπτικός Πάροχος Περιεχομένου Ανώνυμη Εταιρεία-ITV CP” και τη μητρική της κυπριακή εταιρεία. Χθες ήρθε και η απόδειξη. Έτσι, ο Πάνος Κυριακόπουλος εμφανίστηκε να εκπροσωπεί την παραπάνω εταιρεία ενώ ένα άλλο στέλεχος του ομίλου Βαρδινογιάννη, ο Κάρολος Αλκαλάι, εμφανίστηκε να εκπροσωπεί τη Νέα Τηλεόραση, ιδιοκτήτρια του Star.

Οι εργαζόμενοι

Αυτήν την εικόνα είδαν και ορισμένοι εργαζόμενοι (τεχνικοί) στο κανάλι Star και αμέσως ο συνδικαλιστικός τους φορέας, η Ε.Τ.Ι.Τ.Α. (Ενωση Τεχνικών Ιδιωτικής Τηλεόρασης Αττικής), εξέδωσε ανακοίνωση δηλώνοντας αφενός την έκπληξή της για τη διπλή συμμετοχή του ομίλου στον διαγωνισμό και αφετέρου την ανασφάλεια των εργαζομένων στην περίπτωση που την άδεια πάρει όχι η Νέα Τηλεόραση ΑΕ (Star) αλλά η νεοσύστατη εταιρεία. Οι εργαζόμενοι μάλιστα καλούν την κυβέρνηση να προβεί «στις απαραίτητες ενέργειες για να προστατεύσει τους εργαζόμενους του σταθμού».Oι ανησυχίες των εργαζομένων μπορεί να είναι βάσιμες αλλά ταυτόχρονα υπερβολικές, καθώς υπάρχουν διάφορα σενάρια που μπορεί να συμβούν:Στην περίπτωση που η νεοσύστατη εταιρεία πάρει άδεια, τότε θα χρειαστεί τουλάχιστον 400 εργαζόμενους, όπως απαιτεί ο νόμος. Σε αυτήν την περίπτωση η νεοσύστατη εταιρεία θα μπορούσε να απορροφήσει τη Νέα Τηλεόραση και οι εργαζόμενοι να συνεχίσουν κανονικά τη δουλειά τους.Εάν δεν συγχωνευθούν οι δύο εταιρείες, τότε η νεοσύστατη εταιρεία θα μπορούσε να προσλάβει τους εργαζόμενους του Star. Σε αυτήν την περίπτωση βέβαια, αυτό που φοβούνται οι εργαζόμενοι είναι το είδος των συμβάσεων που θα υπογράψουν. Θα πάνε με τις ίδιες, με χειρότερες ή με καλύτερες; Και βεβαίως ένα άλλο σημείο ανησυχίας είναι εάν θα προσληφθεί το σύνολο του προσωπικού ή εάν θα υπάρξουν εξαιρέσεις, δεδομένης της υπερπροσφοράς εργασίας στην τηλεοπτική αγορά.

Οι τραπεζίτες

Ίσως αυτοί που θα έπρεπε να ανησυχούν περισσότερο στην περίπτωση που η Νέα Τηλεόραση δεν πάρει άδεια, είναι οι τραπεζίτες. Εάν η νεοσύστατη εταιρεία απορροφήσει τη Νέα Τηλεόραση, τότε οι υποχρεώσεις της τελευταίας ακολουθούν το νέο σχήμα. Εάν όμως η νεοσύστατη εταιρεία δεν απορροφήσει τη Nέα Τηλεόραση, τότε προκύπτει ένα σημαντικό ερώτημα. Τι θα γίνει με τα δάνεια της; Είναι ερώτημα που έθεσαν κάποιοι, όταν διαπίστωσαν το “διπλό ταμπλό” του ομίλου Βαρδινογιάννη.Κάποιοι άλλοι αναρωτήθηκαν «Τι σόι διαγωνισμός είναι αυτός, που επιτρέπει στον ίδιο όμιλο να συμμετέχει με διαφορετικά νομικά πρόσωπα και να υποβάλλει διαφορετικές προσφορές;»«Συνιστά αυτό ή όχι αλλοίωση του διαγωνισμού;» λένε, αφού ισχυρίζονται ότι οι εκπρόσωποι των εταιρειών καθοδηγούνται από τον ίδιο μέτοχο αλλά υποβάλλουν διαφορετικές προσφορές.Είναι κι αυτό ένα από τα παράδοξα γνωρίσματα του διαγωνισμού, που σχεδίασε ο υπουργός Επικρατείας Νίκος Παππάς για να πατάξει την διαπλοκή. Ο εμπνευστής πάντως του διαγωνισμού δεν προέβλεψε κάποιον περιορισμό στη συμμετοχή του ίδιου ομίλου. Έτσι και οι δύο συμμετοχές έγιναν δεκτές. Με άλλα λόγια θα μπορούσαν και άλλοι υποψήφιοι, που έχουν την οικονομική δυνατότητα, να κατέβουν με διαφορετικά σχήματα, δύο, τρία, γιατί όχι και δέκα!Να σημειωθεί ότι στην αίτηση ασφαλιστικών μέτρωνΤο έγγραφο της αίτησης που κατέθεσε ο όμιλος Βαρδινογιάννη κατά των υποψηφιοτήτων των Ιωάννη-Βλαδίμηρου Καλογρίτσα και Βαγγέλη Μαρινάκη με την οποία ζητούσε τον αποκλεισμό τους απο τον διαγωνισμό, εξέφρασε το ενδεχόμενο κάποιοι από τους συμμετέχοντες να παίξουν το ρόλο του “λαγού”, επηρεάζοντας το τίμημα. Δηλαδή, ανεξάρτητα με το αποτέλεσμα του διαγωνισμού, να έχουν επηρεάσει καταστάσεις με τις προσφορές τους.Όχι, ο όμιλος δεν έκανε καμίαν αναφορά στη δική του διπλή συμμετοχή!Η ανακοίνωση της ΕΤΙΤΑΚαι στο etita.gr:«Εύλογα ερωτηματικά και αγωνία για το παρόν και το μέλλον δημιουργεί στους εργαζόμενους του τηλεοπτικού σταθμού STAR η επιλογή του μεγαλομετόχου του καναλιού να συμμετάσχει στη διαδικασία δημοπράτησης των τηλεοπτικών αδειών και με άλλη υποψήφια εταιρεία κυπριακών συμφερόντων (Ανεξάρτητος Τηλεοπτικός Πάροχος περιεχομένου Ανώνυμη Εταιρεία-ITV CP).Πόσο μάλιστα όταν αυτή εκπροσωπείται από το σημαντικότερο στέλεχος του STAR όλα τα προηγούμενα χρόνια, κύριο Πάνο Κυριακόπουλο. Παρά τις μέχρι σήμερα δημόσιες δηλώσεις τους για την στήριξη της αίτησης και της συμμετοχής στην διαδικασία του Star, δηλαδή της εργοδότριας και ιστορικής εταιρείας στην οποίαν απασχολούνται εδώ και χρόνια εκατοντάδες εργαζόμενοι (τεχνικοί, δημοσιογράφοι και διοικητικό προσωπικό).Αν και είναι αυτονόητη η στήριξή μας σε κάθε προσπάθεια για τη συνέχιση λειτουργίας του τηλεοπτικού σταθμού Star, είμαστε υποχρεωμένοι πριν από μία κρισιμότατη για το μέλλον όλων διαδικασία, να εκφράσουμε δημόσια την αγωνία και ανησυχία μας και να ζητήσουμε πειστικές απαντήσεις για το παρόν και το μέλλον.Επειδή το συγκεκριμένο φαινόμενο ήταν και δική μας αρχική ανησυχία, υπενθυμίζουμε στους κυβερνητικούς παράγοντες τις διαβεβαιώσεις τους πως κάτι τέτοιο δεν μπορεί να γίνει. Περιμένουμε να προβούν στις απαραίτητες ενέργειες για να προστατέψουν τους εργαζόμενους του σταθμού».

Χρήστος Ιωάννου
Έχει διατελέσει αρχισυντάκτης οικονομικού στις εφημερίδες Ελευθεροτυπία και Δημοκρατία κι έχει εργαστεί σε διάφορα ηλεκτρονικά μέσα. Το 2016 η αναζήτηση για νέα πράγματα τον οδήγησε στην ίδρυση του marketfair.gr.
Δημοσιεύτηκε στισ

Η πραγματικότητα είναι πάντα ίδια, η ερμηνεία αλλάζει – Μπουκάι

x625_E7F97294-E3A1-A921-B764-EAB59463CD9B.jpeg.pagespeed.ic.ZkbZR5klsz

”Εμένα μου φαίνεται πως οι γονείς μου γέρασαν και το ‘χουν χάσει”.”Και μένα μου φαίνεται πως εσύ τους κοιτάς με διαφορετικά μάτια”.”Μα τι σημασία έχει αυτό; Αυτό που είναι, είναι όπως λες κι εσύ”.”Άκουσε μια ιστορία”.Ο βασιλιάς ήταν ερωτευμένος με τη Σαμπρίνα, μια γυναίκα ταπεινής καταγωγής που την έκανε τελευταία του γυναίκα. Ένα απόγευμα κι ενώ ο βασιλιάς έλειπε στο κυνήγι ήρθε ένας αγγελιοφόρος να ειδοποιήσει ότι η μητέρα της Σαμπρίνας ήταν άρρωστη.Ο βασιλιάς της είχε απαγορεύσει να χρησιμοποιεί την προσωπική του άμαξα, κι αν παραβίαζε την εντολή του θα το πλήρωνε με το κεφάλι της. Όταν γύρισε ο βασιλιάς έμαθε τα καθέκαστα.”Μα δεν είναι θαυμάσιο” είπε ” αυτό είναι αληθινή αγάπη κόρης προς τη μητέρα. Δεν την ένοιαζε να διακινδυνεύσει το κεφάλι της για να φροντίσει τη μητέρα της. Είναι υπέροχη.”Την επόμενη μέρα κι ενώ η Σαμπρίνα καθόταν στο κήπο του παλατιού κι έτρωγε φρούτα, ήρθε ο βασιλιάς. Τον χαιρέτισε και μετά δάγκωσε το τελευταίο ροδάκινο που είχε στο καλάθι της.”Φαίνονται γλυκά” είπε ο βασιλιάς.”Πράγματι” αποκρίθηκε η βασίλισσα. Κι απλώνοντας το χέρι της έδωσε το τελευταίο της ροδάκινο στον αγαπημένο της.”Πόσο με αγαπάει” σχολίασε μετά ο βασιλιάς ”στερήθηκε την απόλαυση της για να μου δώσει εμένα το τελευταίο ροδάκινο του καλαθιού. Δεν είναι εκπληκτική;”Πέρασαν ορισμένα χρόνια-και ποιος ξέρει- το πάθος και ο έρωτας του βασιλιά έσβησαν απ τη καρδιά του. Καθόταν μαζί μ ένα στενό του φίλο κι έλεγε:”Ποτέ δε φέρθηκε σαν βασίλισσα, μια φορά μάλιστα με παράκουσε και χρησιμοποίησε τη προσωπική μου άμαξα. Θυμάμαι και μια μέρα που μου έδωσε να φάω ένα δαγκωμένο φρούτο.””Η πραγματικότητα είναι πάντα η ίδια. Κι είναι όντως αυτό που είναι. Ωστόσο ο άνθρωπος μπορεί να ερμηνεύσει μια κατάσταση με τον έναν ή με τον άλλον τρόπο, τον ακριβώς αντίθετο.΄΄ είπε.”Πρόσεχε τι αντιλαμβάνεσαι” έλεγε ο Μπάντουιν ο σοφός. Αν ότι βλέπεις ταιριάζει ”γάντι” με τη πραγματικότητα που περισσότερο σε βολεύει   … τότεΜΗΝ ΕΜΠΙΣΤΕΥΕΣΑΙ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΣΟΥ!!!_______________  ~ Χόρχε Μπουκάι ” ΝΑ ΣΟΥ ΠΩ ΜΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑ”    Πηγή: zachariasandfriends.comby Αντικλείδι , http://antikleidi.com

Δημοσιεύτηκε στισ
Περισσότεροι από 100 γάμοι φέτος αλά “Mamma Mia” στη Σκόπελο

Περισσότεροι από 100 γάμοι φέτος αλά “Mamma Mia” στη Σκόπελο



Στο επίκεντρο του ενδιαφέροντος βρίσκεται το νησί του «Μάμα μία», η Σκόπελος, όπου πραγματοποιήθηκαν πριν από οκτώ χρόνια τα γυρίσματα της ταινίας.

Τα φυσικά τοπία που πρωταγωνίστησαν στα πλάνα, όπως το εκκλησάκι του Άη Γιάννη στο Καστρί, ο Αμάραντος, η Μηλιά και η Καστάνη, αποτελούν πόλο έλξης για εκατό περίπου μελλόνυμφους, από κάθε γωνιά του πλανήτη, οι οποίοι επιλέγουν το νησί του «Μάμα μία» για την πιο όμορφη στιγμή της ζωής τους.


Σύμφωνα με τα στοιχεία που παραθέτει η αντιδήμαρχος Σκοπέλου, Αθηνά Ντάκη, περισσότεροι από 40 γάμοι έχουν ήδη τελεστεί στο γραφικό εκκλησάκι του Άη Γιάννη στο Καστρί, το οποίο είναι χτισμένο πάνω σε επιβλητικό βράχο, ενώ εξίσου εντυπωσιακός είναι ο αριθμητικός απολογισμός των γάμων που έχουν ήδη τελεστεί στα υπόλοιπα σημεία αναφοράς όπου γυρίστηκε η ταινία.

Παράλληλα η ίδια αντιδήμαρχος αναφέρει ότι το νησί ωφελήθηκε πάρα πολύ από τη συγκεκριμένη ταινία, λόγω της φυσικής ομορφιάς των τοπίων στα οποία γυρίστηκε, τα οποία αποτέλεσαν την αφορμή για αύξηση της τουριστικής κίνησης στο νησί.

Το εκκλησάκι του Αη Γιάννη στο Καστρί, ειδικότερα, συνθέτει μια επιβλητική εικόνα, ενώ όπως επισημαίνει η κ. Ντάκη «όποιος δεν έχει ανέβει στο βράχο του Αη Γιάννη, ειδικά σούρουπο, έχει χάσει μια πολύ δυνατή εμπειρία», για προσθέσει ότι η ίδια η αίγλη της ταινίας, έχει στρέψει το ενδιαφέρον πολλών ζευγαριών από το εξωτερικό, στο συγκεκριμένο νησί. Στο μεταξύ, συνεχίζεται με αμείωτους ρυθμούς η έλευση μελλόνυμφων ζευγαριών από διάφορες χώρες του εξωτερικού, προκειμένου να ενώσουν τη ζωή τους, με φόντο το φυσικό σκηνικό της διάσημης ταινίας.

ΠΗΓΗ: εφημερίδα Ταχυδρόμος

Δημοσιεύτηκε στισ
Εποχή του τρύγου ξεκίνησε  και πολλοί  φίλοι μας που παράγουν η θέλουν να δοκιμάσουν την τύχη τους στη παραγωγή κρασιού ψάχνονται ….

Ψάξαμε και βρήκαμε ένα πολυ ωραίο οδηγό απο την   agronews.gr και σας το παραθέτουμε, πιθανόν σας βοηθήσει και βάζοντας και το δικό σας μεράκι μπορεί να γίνεται ένας αξιόλογος οινοποιός καλή τύχη και καλά κρασιά!!

Ορεινός 

Πώς να φτιάξετε καλό σπιτικό κρασί

927DCB6523B5DFE2393508E4511A5261

Η συγκομιδή των σταφυλιών την κατάλληλη στιγμή, είναι ένα από τα πιο κρίσιμα βήματα της διαδικασίας παραγωγής σπιτικού κρασιού. Αν προηγουμένως έχει βρέξει, θα πρέπει να περάσουν τουλάχιστον 3 ημέρες πριν κάνετε τη συγκομιδή. Το διάστημα αυτό είναι απαραίτητο ώστε να αναπτυχθούν ξανά στο φλοιό των σταφυλιών οι ζυμομύκητες που είναι απαραίτητοι για την έναρξη της αλκοολικής ζύμωσης.
Θα πρέπει να επιλέξετε να κάνετε τη συγκομιδή των σταφυλιών όταν αυτά είναι ώριμα, ενώ πρέπει να σημειωθεί ότι διαφορετικές ποικιλίες σταφυλιού ωριμάζουν σε διαφορετικές περιόδους. Άλλωστε, ακόμα και στο ίδιο κλήμα, όλα τα τσαμπιά δεν ωριμάζουν ταυτόχρονα. Ένας δείκτης ωριμότητας, πέρα από τη γεύση, είναι οι μέλισσες και τα πουλιά που αρχίζουν να δοκιμάζουν τις ρώγες. Τα τσαμπιά που τα βλέπει ο ήλιος ωριμάζουν ταχύτερα από τα υπόλοιπα.
Ως γνωστόν, δεν υπάρχει χρυσός κανόνας για την εποχή της συγκομιδής, για όλες τις ποικιλίες σταφυλιού και για όλα τα είδη κρασιού που θέλουμε να φτιάξουμε. Η οινοποίηση είναι τέχνη και επιστήμη μαζί και έχει πολλές παραμέτρους. Κάθε περιοχή, κάθε ποικιλία, κάθε είδος οίνου, έχει τις δικές της διαφορετικές απαιτήσεις.
Όσο πιο ώριμο είναι το σταφύλι, τόσο πιο πολλά σάκχαρα περιέχει. Το ποσοστό των σακχάρων είναι μία κρίσιμη παράμετρος για το κρασί που θα παραχθεί, δεδομένου ότι από αυτό εξαρτάται η ποιότητα του, ακόμη και αν θα γίνει οινοποίηση ή όχι.
Τα σάκχαρα δεν πρέπει να είναι πολύ υψηλά αλλά ούτε και πολύ χαμηλά.ΑΣτην πλειοψηφία του κρασιού που αγοράζουμε, οι αλκοολικοί βαθμοί είναι περίπου 12,7. Αυτοί είναι και οι βαθμοί οινοπνεύματος που θα πρέπει να επιδιώκουμε να έχει τα κρασί που παράγουμε. Με άλλα λόγια, 12,7 αλκοολικοί βαθμοί αντιστοιχούν σε 12,2 βαθμούς Baume στο μούστο. Τους βαθμούς Baume τους μετρούμε με ένα όργανο που ονομάζεται γραδόμετρο-μουστόμετρο. 
Μετρήσεις χαρακτηριστικών μούστου
Πέρα από τη μέτρηση των βαθμών Baume του μούστου, υπάρχει μία σειρά από άλλες μετρήσεις που γίνονται. Αυτές είναι:
  • Οξύτης: Μέτρηση η οποία αφορά τα ξυνά του κρασιού. Κυμαίνεται στα λευκά κρασιά 5,0 – 6,0, ενώ στα κόκκινα κρασιά 4,5 – 5,5.
  • Θειώδες: Μέτρηση που δείχνει πόσο Θειώδες (μεταμπισουλφιτ) περιέχει το κρασί. Γίνονται δύο ειδών μετρήσεις: το Ελεύθερο Θειώδες, προστατεύει από το οξυγόνο και τους μικροοργανισμούς και το Ολικό Θειώδες, που δείχνει πόσο Θειώδες έχει προστεθεί συνολικά στο κρασί.
  • Πτητική: Δείχνει την υγεία και την αντοχή του κρασιού. Επιτρέπει να ξέρουμε έμμεσα πόσους «κακούς» μικροοργανισμούς περιέχει, οι οποίοι μπορεί να μετατρέψουν το κρασί μας σε ξύδι. Ιδανική περιοχή για λευκά κρασιά 0,20-0,30, ενώ για κόκκινα 0,30-0,60. Μετά το 1,00 η αλλοίωση γίνεται αντιληπτή από τους περισσότερους.
Σε χαμηλή θερμοκρασία η ζύμωση διαρκεί περισσότερο
krasi-bareli-stafyli
Λευκή οινοποίηση με πολλά αρώματα
Προχωρήστε άμεσα στη σύνθλιψη του σταφυλοπολτού και την εξαγωγή του μούστου (γλεύκος), αν θέλετε να φτιάξετε λευκό κρασί. Τοποθετείτε το γλεύκο προσωρινά σε ένα καθαρό δοχείο, για 12 έως 14 ώρες ώστε να κατακαθήσουν τα σωματίδια που βρίσκονται σε αιώρηση.
Στη συνέχεια, μεταγγίζουμε το μούστο στο δοχείο όπου θα γίνει η αλκοολική ζύμωση, σε αεριζόμενο χώρο. Σημαντική παράμετρος είναι η θερμοκρασία που θα διατηρηθεί ο μούστος. Για λευκούς οίνους, θα πρέπει να είναι γύρω στους 18 oC. Με αυτό τον τρόπο διαρκεί περισσότερο η διαδικασία της ζύμωσης και το λευκό κρασί θα πάρει πιο πολλά αρώματα.
Όταν ολοκληρωθεί η αλκοολική ζύμωση, μπορούμε να μεταγγίσουμε το κρασί σε άλλο δοχείο όπου θα γίνει η αποθήκευση ή να το αφήσουμε στο ίδιο δοχείο. Τυπικά, το κρασί είναι άμεσα καταναλώσιμο, όσο όμως το αφήσετε τόσο καλύτερο γίνεται.
Αλκοολική ζύμωση
Το οινόπνευμα που περιέχει το κρασί παράγεται από τα σάκχαρα του μούστου – κυρίως γλυκόζη και φρουκτόζη – με την αντίδραση της αλκοολικής ζύμωσης. Οι πιο αποδοτικοί μύκητες ανήκουν στο γένος Saccharomyces.
Ο οινοποιός δεν χρειάζεται να εμβολιάσει το γλεύκος με καλλιεργημένους ζυμομύκητες, αφού υπάρχουν αδρανοποιημένοι στο φλοιό των σταφυλιών και ενεργοποιούνται κατά τη γλευκοποίηση. Η ζύμωση διαρκεί από 8-9 έως και 25 ημέρες.
Παραδοσιακά με το πάτημα των σταφυλιών ή με ένα ειδικό μηχάνημα τον σπαστήρα ξεκινά η διαδικασία της οινοποίησης
stafylia-patitiri
Βήμα προς βήμα η παραγωγή οίνου στο σπίτι
Τα βασικά βήματα για την παραγωγή σπιτικού κρασιού είναι τα ακόλουθα:
  •  Συγκομιδή των σταφυλιών
  •  Πάτημα σταφυλιών – θραύση της ρώγας
  •  Παραγωγή μούστου (γλεύκου)
  •  Αλκοολική ζύμωση
  •  Αποθήκευση και ωρίμανση του κρασιού
Για να μπορέσετε να φτιάξετε το δικό σας κρασί θα χρειαστείτε κάποιο βασικό εξοπλισμό, ο οποίος αποτελείται από τα εξής:
  •  Σκεύη για να μαζέψετε τα σταφύλια
  •  Σκεύος ή μηχάνημα για να πατήσετε τα σταφύλια και να γίνει θραύση της ρώγας
  •  Δοχείο για να αποθηκεύσετε προσωρινά τα πατημένα σταφύλια
  •  Υδρόμετρο-Μουστόμετρο
  •  Μηχάνημα (σταφυλοπιεστήριο) για την εξαγωγή του μούστου (γλεύκος)
  •  Δοχείο για την αποθήκευση του μούστου 
Πάτημα σταφυλιών – θραύση της ρώγας
Έχετε ήδη μαζέψει τα ώριμα σταφύλια και έχετε αφαιρέσει τις ρώγες που έχουν πρόβλημα. Οι ρώγες που έχουν πρόβλημα είναι αυτές που είναι πληγωμένες, έχουν αρχίσει να σαπίζουν, τις έχουν πληγώσει πουλιά. Είναι σημαντικό να αφαιρέσετε τις ρώγες που έχουν πρόβλημα γιατί αν τις αφήσετε, θα επηρεάσουν αρνητικά την ποιότητα του οίνου.
Σκοπός της διαδικασίας της θραύσης της ρώγας είναι η απελευθέρωση του χυμού από τη ρώγα του σταφυλιού.
Η θραύση μπορεί να γίνει με δύο τρόπους:
  1. Με το πάτημα των σταφυλιών με τα πόδια, η οποία είναι και η απλούστερη και πιο παραδοσιακή μέθοδος. Βάζετε ολόκληρα τα τσαμπιά σταφυλιού σε ένα δοχείο (από απλή πλαστική λεκάνη μέχρι ειδικό μέρος) και τα πατάτε με τα πόδια σας. Τα πόδια θα πρέπει να είναι καθαρά!
  2. Χρησιμοποιώντας ένα ειδικό μηχάνημα που λέγεται σπαστήρας. Υπάρχουν διάφορες ποιότητες σπαστήρων. Φθηνοί και ακριβοί. Υπάρχουν χειροκίνητοι και ηλεκτροκίνητοι σπαστήρες. Υπάρχουν σπαστήρες που διαχωρίζουν τα κοτσάνια από τις ρώγες και άλλοι που δεν το  κάνουν. Είτε επιλέξετε φτηνό είτε ακριβό σπαστήρα, φροντίστε να αποτελείται από ανοξείδωτα μέρη. Αν ο σπατήρας σκουριάζει και η σκουριά περάσει στον μούστο, θα έχετε μεγάλο πρόβλημα.
Στο τέλος αυτής της φάσης έχετε στη διάθεσή σας τα πολτοποιημένα τσαμπιά σταφυλιών, δηλαδή τον σταφυλοπολτό. Από τον σταφυλοπολτό θα πρέπει να αφαιρέσετε τα κοτσάνια (αποβοστρύχωση). Η παρουσία των κοτσανιών επηρεάζει αρνητικά την ποιότητα του οίνου, αλλά και την υγεία του καταναλωτή.
Το τι θα κάνετε στη συνέχεια με το σταφυλοπολτό, εξαρτάται από το είδος του οίνου που θέλετε να φτιάξετε: Λευκό, Ροζέ ή Ερυθρό.
Αποθήκευση και ωρίμανση
Θα πρέπει να γνωρίζετε ότι το σπιτικό κρασί που θα φτιάξετε χωρίς τη προσθήκη χημικών και συντηρητικών θα είναι πολύ πιο ευαίσθητο από το κρασί του εμπορίου. Θα πρέπει λοιπόν να καταναλωθεί ταχύτερα, ώστε να μην προλάβει να γεράσει και πεθάνει.
Το κρασί είναι ένας ζωντανός οργανισμός. Δεν έχει απεριόριστη διάρκεια ζωής. Περνά φάσεις «νεότητας» και «ακμής-ωριμότητας» ώσπου τελικά να «γεράσει» και να «πεθάνει», δηλαδή να λήξει η περίοδος στην οποία μπορεί να καταναλωθεί. Αυτό που γενικά επιδιώκουμε, είναι να μην οξειδώνεται το κρασί. Γι’ αυτό και σφραγίζουμε τα βαρέλια ή χρησιμοποιούμε ανοξείδωτα δοχεία ανοικτού τύπου με παραφινέλαιο που απομονώνει το κρασί από τον ατμοσφαιρικό αέρα, άρα το οξυγόνο.
krasi-kyrios-boukali
Για ροζέ  ή κόκκινα
Αν θέλετε να φτιάξετε ροζέ ή κόκκινο οίνο (ερυθρά οινοποίηση), θα πρέπει αρχικά να τοποθετήσετε το σταφυλοπολτό που φτιάξατε (χωρίς τα κοτσάνια) για 2 έως 18 ημέρες. Όσο περισσότερο μένουν τα στέμφυλα μαζί με το μούστο, τόσο πιο ερυθρό θα γίνει το χρώμα του οίνου.
Ανάλογα με το χρόνο που θα διατηρήσετε τα στέμφυλα μαζί με το μούστο, θα εξαρτηθεί αν η αλκοολική ζύμωση γίνει εντός του σταφυλοπολτού ή όχι. Καθώς κατά την αλκοολική ζύμωση απελευθερώνεται διοξείδιο του άνθρακα, τα στέμφυλα ανεβαίνουν στην επιφάνεια, δημιουργώντας το λεγόμενο «καπέλο».
Οι ερυθρές χρωστικές ουσίες (ανθοκυάνες), στις οποίες οφείλεται το κόκκινο χρώμα του κρασιού, βρίσκονται στους φλοιούς, όπως και ταννίνες, που επηρεάζουν καθοριστικά τη γεύση, τη δομή και την υφή του.
Για να καταφέρουμε όσο το δυνατόν περισσότερες από αυτές τις ουσίες να μεταφερθούν στο χυμό, θα πρέπει να αναδεύουμε τακτικά το μίγμα ώστε τα στέμφυλα να έρχονται συχνά σε επαφή με το χυμό, ακόμη και με αυτόν που βρίσκεται στο κάτω μέρος του δοχείου.
Η διαδικασία αυτή ονομάζεται εκχύλιση. Κατά την εκχύλιση, οι ποθητές ουσίες περνάνε στο κρασί, το οποίο χρωματίζεται και αποκτά την επιθυμητή γεύση, δομή και υφή. Η εκχύλιση διαρκεί από ελάχιστες ημέρες έως και αρκετές εβδομάδες για τα ερυθρά και 12 ως 24 περίπου ώρες για τα ροζέ κρασιά. Το δοχείο που θα τοποθετήσουμε το μούστο πρέπει να είναι ανοικτό ώστε να αερίζεται ο χυμός και να φεύγει το διοξείδιο του άνθρακα που παράγεται κατά τη ζύμωση.
Σημαντική παράμετρος είναι η θερμοκρασία που θα διατηρηθεί ο μούστος κατά τη φάση της αλκοολικής ζύμωσης. Για ερυθρούς οίνους, η ιδανική θερμοκρασία είναι μεταξύ 25 και 28oC. Μετά την εκχύλιση, διαχωρίζουμε το μούστο από τα στέμφυλα και τον τοποθετούμε σε άλλο δοχείο για να συνεχιστεί η ζύμωση. Κατόπιν, τα στέμφυλα είτε «στύβονται» στο σταφυλοπιεστήριο για να πάρουμε το μούστο που περιέχουν (ο οποίος προστείθεται στον ήδη υπάρχον μούστο), είτε οδηγούνται στον άμβυκα για απόσταξη και παραγωγή τσίπουρου.
Όταν ολοκληρωθεί η αλκοολική ζύμωση, μπορούμε να μεταγγίσουμε το κρασί σε άλλο δοχείο προς αποθήκευση ή να το αφήσουμε στο ίδιο. Και στις δύο περιπτώσεις, το δοχείο πρέπει να σφραγιστεί ώστε να μην έρχεται το κρασί σε επαφή με τον αέρα και το οξυγόνο.
   Στεφανακούδης Κωνσταντίνος 
    agronews.gr
Δημοσιεύτηκε στισ

ΘΕΟΦΙΛΟΣ ΠΟΥΤΑΧΙΔΗΣ
30 Αυγούστου 2016, 09:09

Κάθε λαός έχει σε γενικές γραμμές τα χαρακτηριστικά του, τον ιδιαίτερο ψυχισμό του, τα πλεονεκτήματα και τα μειονεκτήματά του. Θέλετε είναι το κλίμα, η γεωγραφική θέση και οι διατροφικές συνήθειες; Θέλετε τα γονίδια, ο πολιτισμός κι η ιστορία; H θρησκεία, η γλώσσα και η παιδεία; Σίγουρα όλοι αυτοί οι παράγοντες μαζί, και ίσως κι άλλοι κοντά σε αυτούς, διαμορφώνουν αυτήν τη διαφορετικότητα.

Αυτές οι διαφορές λοιπόν είναι το αλατοπίπερο στις σχέσεις των λαών αναμεταξύ τους. Δίνουν ξεχωριστή νοστιμάδα στις σχέσεις μας.

Αυτό δεν σημαίνει, βέβαια, ότι πρέπει να δημιουργούμε ανόητα στερεότυπα για τον κάθε λαό και να θολώνουμε την κρίση μας. Όπως σε όλα τα ζητήματα, θέλει κι εδώ διάκριση, μέτρο, καθαρό μυαλό και καλή προαίρεση.Με αυτήν την προϋπόθεση, οι εθνολογικής βάσης διαφορές στο χαρακτήρα μέσα σε μια πολυεθνική παρέα βγάζουν πολύ γέλιο. Το τι πλάκες και τι πειράγματα γίνονται πάνω σε αυτό το ζήτημα, δεν λέγεται. Οι συγκρίσεις, η ανακάλυψη ομοιοτήτων και διαφορών νοοτροπίας και η ανάδειξή τους μέσα σε αυτές τις παρέες είναι το κάτι άλλο. Έξυπνο χιούμορ, χαβαλές και καλή καρδιά…Το ζήτημα αυτό, βέβαια, εκτός από την πλάκα, έχει κι έναν σπουδαίο διδακτικό κι εκπαιδευτικό χαρακτήρα. Γιατί, βλέπετε, όπως και σε ατομικό επίπεδο, έτσι και στο επίπεδο ενός ολόκληρου λαού είναι λάθος να λέμε πως εγώ (εμείς) είμαστε έτσι, πάει και τελείωσε. Τι θα πει «είμαι έτσι»; Του λόγου μου δεν είμαι ο ίδιος όπως όταν ήμουνα είκοσι χρονών. Ούτε όπως όταν ήμουνα τριάντα.Οι καλύτεροι ανάμεσά μας δεν μένουν ίδιοι. Με το χρόνο γίνονται καλύτεροι, πιο έμπειροι, σοφότεροι. Προσεύχονται, ενδοσκοπούν, διαβάζουν, σκέφτονται, βασανίζουν το μέσα τους, προβληματίζονται, παραδειγματίζονται από τους άλλους και κοιτάν να μάθουν από τα λάθη τους. Συζητούν με τον εαυτό τους. Πασχίζουν για το γνώθι σαυτόν. Κι ύστερα προσπαθούν να εκμεταλλευτούν τα πλεονεκτήματά τους και να διορθώσουν, να αποφύγουν ή να διαχειριστούν έξυπνα τα μειονεκτήματά τους.

Αυτό πρέπει να κάνουμε ο καθένας μας ξεχωριστά κι όλοι μαζί εμείς οι Έλληνες. Τώρα που είμαστε στα κάτω μας είναι η καλύτερη ώρα γι’ αυτό.

Ας ξεκινήσουμε λοιπόν από το μεγαλύτερο, κατά τη γνώμη μου, μειονέκτημά μας ως λαός. Την αδυναμία αντίληψης του ομαδικού μας συμφέροντος.Το έχω αναφέρει κι άλλη φορά. Είμαστε καλοί στο να αντιλαμβανόμαστε το ατομικό μας συμφέρον. Εκεί που χωλαίνουμε και το χάνουμε, όμως, είναι αλλού. Αδυνατούμε να συνειδητοποιήσουμε ότι το ατομικό μας συμφέρον σε ένα ποσοστό ογδόντα στα εκατό καθορίζεται από το κοινό, το ομαδικό μας συμφέρον.Κι αυτό μου φαίνεται πολύ περίεργο, όταν έχουμε στην παράδοσή μας το μύθο του Αισώπου που ονομάζεται «Γεωργού παίδες στασιάζοντες». Αυτόν με τις βέργες που καθεμιά από μόνη της σπάει εύκολα, αλλά όλες μαζί με τίποτα. Εκείνον το μύθο με το δίδαγμα «Ατάρ ουν και υμείς, ω παίδες, εάν μεν ομοφρονήτε, αχείρωτοι τοις εχθροίς έσεσθε· εάν δε στασιάζητε, ευάλωτοι».Αλλά κι ο μεγάλος Περικλής, όπως μας το διασώζει ο Θουκυδίδης, δεν μας συμβουλεύει διαχρονικά ότι «καλώς μεν γαρ φερόμενος ανήρ το καθ’ εαυτόν διαφθειρομένης της πατρίδος ουδέν ήσσον ξυναπόλλυται, κακοτυχών δε εν ευτυχούσῃ πολλώ μάλλον διασώζεται»; Αυτό το μάθημα λοιπόν το πήρανε οι άλλοι λαοί, αλλά εμείς το βγάλαμε ολωσδιόλου από το μυαλό μας. Αν δεν θέλουμε να παραδειγματιστούμε από τους προγόνους μας, ας παραδειγματιστούμε σε αυτό το ζήτημα από κανέναν άλλο λαό.

Ας πούμε από τους Αμερικανούς που τραγουδάνε «United we stand, divided we fall». Δηλαδή, «ενωμένοι στεκόμαστε γερά στα πόδια μας, διχασμένοι θα γκρεμοτσακιστούμε».

Αυτό όμως το μήνυμα είναι ακατανόητο για τον δικό μας το μυαλό. Δεν είναι; Και το πράγμα γίνεται χειρότερο με τις πονηρές και κούφιες ηθικολογίες σχετικά με «ομοψυχία» και «ενότητα» κάποιων καλά βολεμένων που μας κάθονται στο σβέρκο. Αυτό που πραγματικά εννοούν είναι «εμείς καλά σας δουλεύουμε ψιλό γαζί και σας έχουμε ζέψει σαν τα βόδια, αλλά εσείς μην διαμαρτύρεστε, γιατί χαλάτε την ομοψυχία και την ενότητα».Εγώ όμως εδώ δεν ηθικολογώ. Μιλάω στεγνά για το συμφέρον του καθενός μας. Πώς θα μεγαλώσει η πίτα του εθνικού μας πλούτου, όταν στη «φεουδαλική μας κομματοκρατία» την κάθε είδους στήριξη της ελληνικής πολιτείας την απολαμβάνουν μόνο οι εκλεκτοί του συστήματος; Οι ίδιοι και οι ίδιοι.Αυτοί, είτε αξίζουν είτε όχι, ό,τι μπορούν να παράξουν το παράγουν. Κι αυτό προφανώς δεν φτάνει. Για να μεγαλώσει η πίτα προς το συμφέρον όλων μας πρέπει να δοθεί και σε άλλους ικανούς ανθρώπους η δυνατότητα να δημιουργήσουν εθνικό πλούτο. Αγαπήστε τους άξιους ανθρώπους, ενεργοποιήστε κι αυτούς που είναι στο περιθώριο κι αυτούς που δεν είναι «δικοί σας». Όχι για λόγους ηθικής. Για το συμφέρον σας. Για το συμφέρον όλων.