Βοηθώντας
Οι ναζί και το Άγιο Όρος
Συνέδριο ΣΥΡΙΖΑ: Τίποτα δεν είναι όπως παλιά
‘
![[Angelos Tzortzinis/AFP] [Angelos Tzortzinis/AFP]](https://i0.wp.com/insidestory.gr/sites/default/files/styles/article-main/public/field/image/000_par8258249.jpg?resize=525%2C263&ssl=1)
Ομιλία του Αλέξη Τσίπρα στο ιδρυτικό συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ, τον Ιούλιο του 2013.
Δεν άλλαξαν μόνο οι συνθήκες, οι επιλογές και τα συνθήματα. Ούτε τα πρόσωπα είναι τα ίδια. Μετά την ψήφιση του μνημονίου του ΣΥΡΙΖΑ πέρυσι, αποχώρησε από το κόμμα σχεδόν το ένα τρίτο των μελών και των στελεχών του. Από τους στενούς συνεργάτες και παλιούς προσωπικούς φίλους του Αλέξη Τσίπρα (Ανδρέας Καρίτζης, Γιάννης Αλμπάνης, Θοδωρής Κόλλιας, Κώστας Μαρματάκης κ.α.) μέχρι τον πρώην γραμματέα και επίσης στενό του φίλο –μέχρι να δοκιμάσει τη σχέση τους η εξουσία– Τάσο Κορωνάκη και βέβαια τον Γαβριήλ Σακελλαρίδη. Η ομάδα των «53» αποδεκατίστηκε, με τους μισούς σχεδόν να έχουν αποχωρήσει και τους υπόλοιπους να τοποθετούνται σε θέσεις κλειδιά (είτε ως υπουργοί, είτε σε καίρια κρατικά πόστα) από όπου υλοποιούν πλέον τη μνημονιακή πολιτική που κατήγγειλαν στο προηγούμενο συνέδριο.Οι κακές γλώσσες του κόμματος κατηγορούν τους «53» ότι ενώ θεωρούσαν τους εαυτούς τους πιο αριστερούς από τους άλλους (π.χ. από την ομάδα Παππά και τους προεδρικούς εν γένει) τελικά εξαγόρασαν ακριβότερα από όλους την παραμονή τους στον μνημονιακό ΣΥΡΙΖΑ, με τις θέσεις που διεκδίκησαν όχι μόνο για τον εαυτό τους, αλλά και για μέλη των οικογενειών τους. Με δυο λόγια τόσο αυτοί που έφυγαν, όσο και τα στελέχη της δεξιάς πτέρυγας του ΣΥΡΙΖΑ, τους κατηγορούν ότι έπιασαν τα περισσότερα και καλύτερα πόστα.Εκτός κόμματος βρίσκεται και η Αριστερή Πλατφόρμα του Παναγιώτη Λαφαζάνη, ο Γιάννης Μηλιός που ήταν ο υπεύθυνος Οικονομικής Πολιτικής του κόμματος, η Ζωή Κωνσταντοπούλου που ήταν η πρώτη πρόεδρος της Βουλής μετά τη νίκη του ΣΥΡΙΖΑ. Εκτός κόμματος είναι και ο Μανόλης Γλέζος, όπως και η Σοφία Σακοράφα, τα δύο πρόσωπα που έχουν ψηφιστεί από τους περισσότερους ψηφοφόρους του ΣΥΡΙΖΑ. Εκτός και ο Αλέξης Μητρόπουλος, ο Ρούντι Ρινάλντι, η Ελένη Πορτάλιου καθώς και πολλές από τις συλλογικότητες και προσωπικότητες της αριστεράς, που είχαν βρεθεί στον ΣΥΡΙΖΑ τα τελευταία χρόνια.Αντιθέτως, έχουν βρεθεί εντός του ΣΥΡΙΖΑ πρόσωπα που στο προηγούμενο συνέδριο δεν θα τολμούσε κανείς ούτε να φανταστεί, όπως οι Χρήστος Σπίρτζης, Μάρκος Μπόλαρης, Θεοδώρα Τζάκρη, Δημήτρης Μάρδας και άλλοι.
Το κομματικό συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ δεν έχει κανένα ουσιαστικό πολιτικό περιεχόμενο πέρα από το να επικυρώσει πολιτικές που έχουν ήδη αποφασιστεί και να εκλέξει τη νέα Κεντρική Επιτροπή, η οποία στην ουσία διαλύθηκε πέρυσι μετά την αποχώρηση των μισών περίπου μελών της. Η έντονη κριτική που ασκήθηκε τότε από τα μέλη που αποχώρησαν, ήταν ότι δεν συνεκλήθη η Επιτροπή πριν από την απόφαση για τη στροφή και την αποδοχή του μνημονίου, ώστε να υπάρχει κομματική έγκριση ή απόρριψη. Κάποιοι τότε υποστήριζαν ότι η μνημονιακή στροφή θα είχε πολιτική νομιμοποίηση μόνο αν την αποφάσιζε το συνέδριο. Τελικά, την αποφάσισε μόνο του το γραφείο του προέδρου και την επέβαλε εκ των υστέρων στο κόμμα και στην κοινοβουλευτική ομάδα, με αποτέλεσμα τη διάσπαση που ακολούθησε. Ο Αλέξης Τσίπρας αντί για κομματικό συνέδριο προτίμησε τις εθνικές εκλογές και αυτή η τακτική κίνηση του βγήκε. Κατάφερε με αυτόν τον τρόπο να πετάξει έξω από το κόμμα όσους αμφισβήτησαν τη συνθηκολόγηση και έγινε ο απόλυτος κυρίαρχος χωρίς καμία αμφισβήτηση.Ακριβώς αυτό καλείται να επικυρώσει το δεύτερο συνέδριο. Την κυριαρχία του Αλέξη Τσίπρα και τη μετατροπή του ΣΥΡΙΖΑ στην πράξη σε αρχηγικό κόμμα.«Πρόκειται απλώς για ένα συνέδριο χειροκροτητών», λένε όσοι έφυγαν. Όσο για τη μοναδική “αντιπολιτευτική” τάση των «53», την κατηγορούν ότι ασκεί προσχηματική κριτική, καθώς οι διαφορές της είναι περισσότερο προσωπικές, χωρίς να αμφισβητούν την κεντρική πολιτική γραμμή επί της ουσίας, αφού ως επικεφαλής της φέρεται ο Ευκλείδης Τσακαλώτος, ο πιο σκληρός εφαρμοστής του μνημονίου και –εκ των πραγμάτων– ο πιο “μνημονιακός” από όλο το υπουργικό συμβούλιο.«Το συνέδριο αυτό έπρεπε να είχε γίνει πέρσι, πριν το μνημόνιο, για να έχει σημασία και να παίξει κάποιον ρόλο», αναφέρει στο inside story πρώην στέλεχος της ομάδας των «53», που έφυγε πέρσι το καλοκαίρι. «Τώρα δεν πρόκειται παρά για ένα συνέδριο μετακλητών και ειδικών συμβούλων», μας λέει τόσο εκείνος όσο και σχεδόν όλοι οι αποχωρήσαντες. Τα στοιχεία του ρεπορτάζ εν πολλοίς τον επιβεβαιώνουν.
Μια άλλη ποιοτική διαφορά με το παρελθόν, όπως παραδέχονται σχεδόν όλοι, είναι ότι τον τελευταίο καιρό τα κατά τόπους μέλη του ΣΥΡΙΖΑ δεν “πατάνε” και τόσο πολύ στις τοπικές οργανώσεις. Ακόμα και στις προσυνεδριακές συνελεύσεις, η προσέλευση ήταν κατώτερη των προσδοκιών, παρά τις προσκλήσεις και μάλιστα από ένα κόμμα που βρίσκεται στην εξουσία. Σε κάποιες οργανώσεις υπήρχε πρόβλημα να εκλέξουν τον αριθμό των συνέδρων που είχαν ως στόχο, καθώς το μέτρο ήταν ένας σύνεδρος για κάθε 10 μέλη. Σε οργάνωση επαρχίας που στο πρώτο συνέδριο είχε στείλει 4 συνέδρους και φιλοδοξούσε και στο δεύτερο τώρα να στείλει τον ίδιον αριθμό, κατάφεραν να εκλέξουν μόνο έναν σύνεδρο. Σε άλλη οργάνωση, κλαδική, δεν έκαναν καν εκλογές για να εκλέξουν τους συνέδρους καθώς οι ενδιαφερόμενοι δεν ξεπερνούσαν τους συνέδρους που θα εξέλεγε η οργάνωση…Παράλληλα, ένα θέμα που συζητήθηκε πολύ είναι ότι πολλά “αγαπημένα παιδιά” του κυβερνητικού και κομματικού μηχανισμού δεν κατάφεραν καν να εκλεγούν σύνεδροι από τις οργανώσεις τους. Ανάμεσα στα στελέχη αυτά ξεχωρίζουν τα ονόματα των Μαντά, Καρανίκα, Σταματάκη, Δουζίνα και άλλων, ενώ ο Θεόδωρος Δρίτσας κατάφερε και εξελέγη μόλις στην τελευταία θέση, ενώ την προηγούμενη φορά ήταν στους πρώτους.Πάντως, όσοι εξελέγησαν θα έχουν τη χαρά να απαντήσουν στο γνωστό πλέον ερωτηματολόγιο, που θα μοιράσει το κόμμα στους συνέδρους, χωρίς να είναι καθόλου ξεκάθαρο τι περιμένει να μάθει από αυτό και πώς θα αξιοποιήσει τις απαντήσεις.Αλλά και η εικόνα των οργανώσεων είναι πολύ διαφορετική από αυτή που ήταν παλιά. Στη μεταμνημονιακή κυβερνητική περίοδο, έπειτα από κάθε ομιλία υψηλόβαθμου στελέχους του ΣΥΡΙΖΑ, συχνά παρατηρείται το φαινόμενο της “ουράς”, από άτομα που περιμένουν να χαιρετήσουν για να ζητήσουν στη συνέχεια δουλειά ή κάποιο ρουσφέτι.
unnamed.png
Αν και πλέον δεν είναι καθόλου έντονες οι διαφοροποιήσεις, η προεδρική τάση της «Ενωτικής Κίνησης» είναι η μαζικότερη, με την «Πλατφόρμα 2010» (στην οποίαν ανήκουν οι Δημήτρης Παπαδημούλης, Γιάννης Μπαλάφας, Ρένα Δούρου και Κώστας Ζαχαριάδης) από δίπλα. Ο άτυπος αρχηγός της «Ενωτικής Κίνησης» και δημιουργός της είναι ο υπουργός Επικρατείας Νίκος Παππάς, ο οποίος επιδιώκει την απόλυτη επικράτηση και σε προσωπικό επίπεδο ο στόχος του είναι να έρθει πρώτος σε σταυροδοσία. Σύμμαχοί του στο συνέδριο αυτό είναι εκτός των άλλων και οι πασοκογενείς Παναγιώτης Κουρουμπλής και Χρήστος Σπίρτζης. Μαζί με την ομάδα αυτή είναι και η Όλγα Γεροβασίλη.Μια άλλη συμμαχία που διαμορφώνεται στο εσωκομματικό πεδίο και κάποιοι την παρομοιάζουν με την πάλαι ποτέ ομάδα Σημίτη των “τεσσάρων” στο ΠΑΣΟΚ, είναι αυτή των Δημήτρη Παπαδημούλη, Γιάννη Δραγασάκη και Ρένας Δούρου (η οποία ενδιαφέρεται εντόνως για την επόμενη μέρα, αν υπάρξει). Και οι τρεις τους ανήκουν στην πιο συντηρητική πλευρά του ΣΥΡΙΖΑ. Η ομάδα αυτή έχει τους πιο ισχυρούς δεσμούς με το οικονομικό-τραπεζικό-μηντιακό σύστημα, το οποίο τους θεωρεί τους πιο “σοβαρούς” και “εκσυγχρονιστές” του ΣΥΡΙΖΑ. «Διαφορές μεταξύ των ομάδων που έχουν μείνει δεν υπάρχουν», μας λέει ένας από τους αποχωρήσαντες από την προεδρική πλειοψηφία. «Πρόκειται για συσσωματώσεις νομής εξουσίας».Πολλά από τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ που έφυγαν από την ομάδα των «53» λένε σήμερα ότι οι εναπομείναντες έπαιξαν σημαντικό ρόλο «για να μην φύγουν περισσότεροι και να κρατήσουν την πλειοψηφία στον μνημονιακό ΣΥΡΙΖΑ». Τους το χρεώνουν όμως οι πρώην σύντροφοί τους, καθώς λένε ότι χωρίς τους εναπομείναντες «53» δεν θα υπήρχε το λεγόμενο «αριστερό μνημόνιο».Δική της παρουσία έχει και η τετράδα της πάλαι ποτέ ανανεωτικής αριστεράς, η οποία αναφέρεται στον Αλέξη Τσίπρα απευθείας και αποτελείται από τους Φίλη, Σκουρλέτη, Βούτση και Φλαμπουράρη. Στο συνέδριο θα συμμαχήσουν, προκειμένου να εκλεγούν, και με τους «53».
Το ισχυρότερο πρόσωπο του συνεδρίου θεωρείται από όλους ο Νίκος Παππάς, ο οποίος υποτίθεται ότι θα αναμετρηθεί με την ομάδα των «53» του Ευκλείδη Τσακαλώτου που όμως, όπως λέγεται στον ΣΥΡΙΖΑ, δεν κάνει τίποτα χωρίς να συμβουλευθεί τον Χριστόφορο Παπαδόπουλο, ο οποίος για πολλούς είναι ο άτυπος αλλά ουσιαστικός καθοδηγητής των «53». Ο Χριστόφορος Παπαδόπουλος έχει στενή σχέση με τον Αλέξη Τσίπρα, ανήκει κι αυτός στην παρέα της Αίγινας, τοποθετήθηκε βουλευτής στις εκλογές του Σεπτεμβρίου με λίστα ενώ η σύζυγός του, Όλγα Χαρίτου, διορίστηκε πρόσφατα στο υπερταμείο ιδιωτικοποιήσεων. Ουσιαστικές πολιτικές διαφορές ανάμεσα στον Ευκλείδη Τσακαλώτο και τον Νίκο Παππά δεν υπάρχουν, υπάρχει όμως θέμα χημείας και η σχέση τους δεν είναι η καλύτερη δυνατή. Ισχυρό όπλο του υπουργού Οικονομικών όμως θεωρείται η προτίμηση που του έχουν οι δανειστές.
Το θέμα του γραμματέα έχει απασχολήσει τελευταία έντονα τον Αλέξη Τσίπρα, που το έχει συζητήσει σύμφωνα με πληροφορίες με τον Νίκο Παππά, αλλά μέχρι την τελευταία στιγμή δεν είχε γίνει γνωστό αν και τι αποφάσισαν. Ο νυν γραμματέας Πάνος Ρήγας, από τα πιο ουδέτερα και συντηρητικά στελέχη, που τοποθετήθηκε εκεί πέρυσι από τον Αλέξη Τσίπρα για να αντικαταστήσει τον Τάσο Κορωνάκη, φέρεται να επιθυμεί πολύ να παραμείνει. Πλην όμως, στο Μαξίμου θεωρούν ότι δεν περνάει στον κόσμο και οι εμφανίσεις του στα ΜΜΕ (κάτι στο οποίο δίνουν ιδιαίτερη σημασία στον ΣΥΡΙΖΑ) χαρακτηρίζονται ως σχεδόν αδιάφορες.Είναι ωστόσο πιστό και υπάκουο στέλεχος, κάτι που εκτιμάται από την ηγεσία ότι ισορροπεί τις άλλες ελλείψεις του. Για τη θέση του γραμματέα είχε συζητηθεί και το όνομα του νυν υπουργού Οικονομικών Ευκλείδη Τσακαλώτου, αλλά τα κακά ελληνικά του λέγεται ότι τους έκαναν να απορρίψουν τη σκέψη. Άλλο όνομα που έχει ακουστεί είναι αυτό του προερχόμενου από την πάλαι ποτέ νεολαία του ΣΥΡΙΖΑ, Νάσου Ηλιόπουλου, που φέρεται να ανήκει στην ομάδα Παππά, παρότι εκφέρει μια αριστερότερη ρητορική και συμμαχεί και με τους «53». Επίσης έχει ακουστεί και το όνομα του Πάνου Σκουρλέτη, ο οποίος θέλει μεν να παραμείνει υπουργός, αλλά χωρίς να φαίνεται ότι εφαρμόζει μνημόνιο, πράγμα όχι απλώς δύσκολο, αλλά αδύνατο στην περίπτωση του δικού του υπουργείου. Η έξοδος από την κυβέρνηση και η ανάληψη των καθηκόντων του γραμματέα του κόμματος θα μπορούσε, ωστόσο, να τον γλιτώσει από τη βέβαιη φθορά και τις αρνητικές συνέπειες της διακυβέρνησης, συντηρώντας τον στην πρώτη γραμμή. «Θεωρείται υποβάθμιση, αλλά θα διασωζόταν το “αριστερό προφίλ” του, ανέφεραν στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ.Κανένας δεν αποκλείει πάντως όλο αυτό το διάστημα και κάποιο όνομα-έκπληξη, που γνωρίζουν μόνο οι Τσίπρας-Παππάς. Υπήρχε η σκέψη πάντως, να μην κάνουν γραμματέα κάποιον από την προεδρική και πλειοψηφική «Ενωτική Κίνηση», αλλά να προτιμήσουν κάποιον από την «αριστερή πτέρυγα», αφού έτσι κι αλλιώς στην πράξη θα ήταν το ίδιο. Η διαφορά είναι μόνο στη ρητορική και για λόγους τακτικής και επικοινωνίας το Μαξιμου θα προτιμούσε το κόμμα να φαίνεται ένα κλικ πιο αριστερά από την κυβέρνηση. Άλλωστε αυτό που επιθυμεί ο Αλέξης Τσίπρας είναι το κόμμα να έχει την εικόνα της αριστερής συνείδησης (παρότι θέλει να το ανοίξει προς τους ψηφοφόρους του, δηλαδή να το μετακινήσει πιο δεξιά, προς το κέντρο) αλλά παρά την όποια κριτική, να επιδοκιμάζει στην πράξη την κυβέρνηση. Ο λόγος είναι προφανώς για να μπορεί να “ψαρεύει” και δεξιά και αριστερά.Σύμφωνα πάντως με πολιτικούς αναλυτές που βασίζονται σε στοιχεία δημοσκοπήσεων, το μεγαλύτερο μέρος των αριστερών ψηφοφόρων του ΣΥΡΙΖΑ φαίνεται να τον έχει εγκαταλείψει από τις εκλογές του περασμένου Σεπτεμβρίου και η απώλεια αυτή έχει αντικατασταθεί σε έναν βαθμό από άλλους, συντηρητικότερους ψηφοφόρους. Η απώλεια ψηφοφόρων έτσι κι αλλιώς όχι μόνο παραμένει, αλλά διευρύνεται.
Θυμίζουμε μία ιστορικής αλλά και επίκαιρης σημασίας απάντηση του Γιώργου Παπανδρέου στον Αλέξη Τσίπρα, τον Ιούνιο του 2011.
Ευχαριστώ κ. Τσίπρα. Δεν είναι η πρώτη, ίσως όχι και η τελευταία, φορά, που μου θέτετε περίπου τις ίδιες ερωτήσεις και τα ίδια διλήμματα. Να απαντήσω λίγο διαφορετικά σήμερα, λίγο πιο συναισθηματικά. Όταν ανέλαβα Πρωθυπουργός σε αυτή τη χώρα κάτι δεν πήγαινε καλά. Ήταν το τεράστιο χρέος, τα τεράστια ελλείμματα, ως σύμπτωμα βέβαια του προβλήματος που είχαμε μπροστά μας.
Βαθύτερα συμπτώματα ήταν ότι δεν είχαμε ανταγωνιστική οικονομία, ότι αγοράζαμε περισσότερα και ξένα προϊόντα, απ’ ότι πουλούσαμε ελληνικά, ότι ουσιαστικά ήταν σε αργία η αγροτική μας παραγωγή, ένας τομέας εν δυνάμει δυναμικός.
Ένα μεγάλο μέρος της παραγωγικής, κατά τα άλλα, κοινωνίας ζούσε παρασιτικά από το κράτος, από επιδοτήσεις, από πρόωρες συντάξεις από εργολαβίες, που ποτέ δεν τέλειωναν, από φάρμακα που πληρώναμε πολλαπλά, από αδιαφανείς προμήθειες, διαφθορά, ρουσφέτι – ο νέος μόνο στο Δημόσιο έβλεπε μέλλον – από φοροαπαλλαγές σε ομάδες με αποτέλεσμα να επικρατεί ανισότητα, όπως συνέβαινε με τις χαριστικές πράξεις για ασφαλιστικές εισφορές των Τραπεζών, υπήρχαν δηλαδή, ιδιαίτερα προνόμια που απολάμβαναν μόνο λίγοι.
Γι΄ αυτό είμαστε αντιεξουσιαστές, γιατί είμαστε ενάντια σε αυτού του τύπου την εξουσία, σε αυτού του τύπου το κράτος. Εμείς θέλουμε ένα κράτος όχι μεγάλο και σπάταλο και πελατειακό, αλλά σωστό, δίκαιο, με διαφάνεια και βεβαίως να υπηρετεί τον πολίτη με σωστές Υπηρεσίες. Αλλά αυτό το κράτος ήταν τεράστιο, συγκεντρωτικό, αναποτελεσματικό, παρασιτικό, πελατειακό.
Ξέρετε ποια θα ήταν η επόμενη μέρα όμως; Ποια εθνική ανάταση θα αισθανόμασταν την επόμενη μέρα, που θα φεύγαμε από το ευρώ; Που δεν θα είχαμε να πληρώσουμε; Ξέρετε ότι το έλλειμμά μας σήμερα, όχι χθες, σήμερα είναι όσο ολόκληρη η μισθοδοσία όλων των δημοσίων υπαλλήλων.
Πολύ εύκολα, λοιπόν, λέτε να φύγουμε, και να τους πούμε να φύγουν. Την επόμενη ημέρα όμως, δεν θα είχαμε να πληρώσουμε όλους τους δημόσιους υπαλλήλους και συνταξιούχους μαζί. Αυτή θα ήταν η εθνική στάση, η πατριωτική στάση, κ. Τσίπρα;
Και βέβαια, θα είχαμε χάσει μαζί με αυτό και τη μεγάλη ευκαιρία να αλλάξουμε επιτέλους αυτόν τον τόπο, με τις λιγότερο επώδυνες διαδικασίες, διότι αυτές οι επώδυνες διαδικασίες είναι πολύ λιγότερο επώδυνες από ό,τι θα ήταν εάν είχαμε καταστραφεί.
Θέλω να θυμίσω τι συνέβη στην πατρίδα μας, όταν χάθηκε η λογική, όταν χάθηκε το μέτρο, όταν επικράτησε όχι δημοκρατικά ο λαός, αλλά όταν έγινε ο όχλος εργαλείο. Εγώ είμαι υπέρ και των διαμαρτυριών και κατανοώ τη γνήσια αγανάκτηση πάρα πολλών πολιτών. Προσοχή όμως, στο ποιος προσπαθεί αυτό να το ποδηγετήσει, ώστε ο κόσμος που διαδηλώνει να γίνει εργαλείο στα χέρια κάποιων, πουλώντας εύκολα και ευχάριστα λόγια, για να δημιουργήσει διχασμό.
Σκεφθείτε, τι έγινε στην ιστορία, όταν αυτό συνέβη και μοιραστήκαμε στα δύο. Να θυμίσω την τύχη της Ελλάδας, όταν παραδοσιακές πολιτικές φατρίες της εποχής, μαζί με προύχοντες, τους προνομιούχους δηλαδή της εποχής της τουρκοκρατίας και τους πλοιοκτήτες, έφτασαν να δολοφονήσουν τον Καποδίστρια, επειδή έφτιαχνε κράτος, επειδή καταργούσε προνόμια, επειδή αποκαθιστούσε την κοινωνική δικαιοσύνη, επειδή έκανε μεταρρυθμίσεις στην παιδεία, επειδή έβαλε φόρους;
Να σας θυμίσω τι έγινε όταν ο Τρικούπης μίλησε για τη χρεοκοπία; Όταν προσπάθησε να βάλει τάξη στη χώρα, όταν μίλησε για την ανάγκη δανεισμού από το εξωτερικό; Και τότε, υπήρχαν δήθεν φιλολαϊκές πολιτικές δυνάμεις που πρωτοστατούσαν στον λαϊκισμό και αρνήθηκαν να σταθούν στο ύψος των περιστάσεων και ξέρουμε το αποτέλεσμα.
Να θυμίσω την τύχη της Ελλάδας το ΄20, όταν κάποιοι πάλι ξεσήκωσαν το λαό εναντίον της συμμαχίας του Βενιζέλου με τους Ευρωπαίους και φώναζαν «οίκαδε», όταν έριξαν την Κυβέρνηση και έπεισαν τους πολίτες ότι τα δύσκολα πρέπει να τελειώσουν; Όταν επικράτησαν και πάλι τα εύκολα λόγια και οι ευχάριστες υποσχέσεις;
Να θυμίσω τι ακολούθησε, όταν η Ελλάδα χωρίστηκε στον εμφύλιο, ή όταν ήρθαν σωτήρες με τον νέο διχασμό μετά το ΄65, που υπονόμευσαν τη Δημοκρατία;
Κύριε Τσίπρα, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, αρκεί να διαβάσουμε την ιστορία μας, για να δούμε πολύ καθαρά, πόσο έβλαψε τη χώρα και πόσα χρόνια την πήγε πίσω, κάθε φορά που επικράτησε η έλλειψη ψυχραιμίας, η έλλειψη καθαρής ματιάς, τα ωραία και στρογγυλεμένα λόγια, ο λαϊκισμός, οι αφορισμοί.
Οι αφορισμοί, από τους οποίους, δυστυχώς, η παραδοσιακή Αριστερά δεν έχει ξεφύγει ακόμα. Μια παράταξη, μια παράδοση, που θα έπρεπε να είναι κριτική στη σκέψη, αλλά χρησιμοποιείτε αφορισμούς αντί της λογικής. Ας μην κάνουμε το ίδιο λάθος, η Ελλάδα πρέπει να αντέξει, μπορεί να αντέξει, για να αλλάξει και να αλλάξει και δημοκρατικά.
Αν από την άλλη, πρέπει να διεκδικήσω αυτά τα χρήματα, πρέπει αυτή η Κυβέρνηση να διεκδικήσει αυτά τα χρήματα – και τα διεκδικούμε κάθε τρίμηνο – αν νομίζετε λοιπόν ότι πρέπει να επαναδιαπραγματευτούμε σκληρά – και διαπραγματευόμαστε κάθε φορά σκληρά για τους καλύτερους δυνατούς όρους – τότε πρέπει να είμαστε συνεπείς στη μείωση του ελλείμματος και στις μεγάλες αλλαγές.
Μην φανταστείτε ότι δεν αντιλαμβάνομαι ότι οι συμπολίτες μας περνούν δύσκολες στιγμές. Το ξέρω, είμαι δίπλα τους, όσο πιο πολύ μπορώ. Αντιλαμβάνομαι τις δυσκολίες που περνάνε και οικογενειάρχες και μισθωτοί και άνεργοι και συνταξιούχοι. Όλοι όσοι βλέπουν το εισόδημά τους να μειώνεται κι έχουν δύσβατο δρόμο μπροστά τους, αγωνιούν για το μέλλον, για τα παιδιά τους. Αλλά γι’ αυτούς παλεύουμε, κ. Τσίπρα.
Σήμερα η κοινωνία μας πληρώνει τα λάθη και τις αμαρτίες του παρελθόντος. Κάτι στο οποίο εσείς ποτέ δεν αναφέρεστε. Σαν να ξεκίνησε η ιστορία του σύμπαντος τον Οκτώβρη του 2009. Θα περάσουμε από μια αναπόφευκτη δοκιμασία και πρέπει να κάνουμε κάθε τι για να μην πληρώσουν εκείνοι ή να πληρώσουν λιγότερο εκείνοι που πράγματι δεν έχουν ευθύνες, όπως είναι η νέα γενιά, για τις αμαρτίες και τα λάθη που άλλοι διέπραξαν.
Αυτές οι αγωνίες είναι δικαιολογημένες και η αγανάκτηση είναι δικαιολογημένη. Αλλά κάτι όμως υπάρχει που μας έφερε εδώ. Και δεν είναι ούτε το μνημόνιο, ούτε το μεσοπρόθεσμο, ούτε η αύξηση των φόρων. Είναι οι αμαρτίες, τα λάθη, το πολιτικό σύστημα που πρέπει ν’ αλλάξει – και αυτό πολεμάμε, που πρέπει να διώξουμε μακριά.
Αυτή την Ελλάδα πρέπει ν’ αλλάξουμε, για να μην χρειαζόμαστε καμία επιτήρηση, καμία δουλεία πάνω από το κεφάλι μας. Αυτό είναι το πατριωτικό καθήκον και αυτό το πατριωτικό καθήκον εγώ, και η Παράταξή μου, η Κοινοβουλευτική Ομάδα του ΠΑΣΟΚ, υπηρετούμε.
Είναι το ύψιστο χρέος μας και η δέσμευσή μας από το 2009. Και αυτή ήταν η εντολή του Ελληνικού λαού και το 2009, ν’ αλλάξουμε την Ελλάδα και αυτό κάνουμε. Όπως, βέβαια, πρέπει ν’ αλλάξουμε και την Ευρώπη, μια συντηρητική φοβική, εσωστρεφή, εθνικιστική πολλές φορές Ευρώπη. Να παλέψουμε για τα ευρωομόλογα, για το φόρο επί των συναλλαγών, όπως προτείνω, και θα ήθελα και τη θέση σας πάνω σε αυτό.
Μετά την ψήφιση από την πλειοψηφία της Ευρωβουλής της πρότασης της συναδέλφου σοσιαλίστριας Άννυς Ποδηματά για τον φόρο επί των συναλλαγών στις Τράπεζες, ήρθε η γαλλική Εθνοσυνέλευση να βγάλει ψήφισμα υπέρ αυτής της απόφασης. Θεωρώ ότι, και το ελληνικό Κοινοβούλιο αυτό θα πρέπει να κάνει.
Μπορούμε, λοιπόν, να δώσουμε μάχες. Μην δίνετε μάχες άγονες, δώστε μάχες για ν’ αλλάξει αυτή η χώρα.
Ευχαριστώ πάρα πολύ.»
Σκληρόν σοι προς κέντρα λακτίζειν
Αναγνωρίζω την αλήθεια σε αυτήν τη θέση. Αλλά δεν μπορώ να συμφωνήσω πλήρως. Αλίμονο αν έπρεπε να παθαίνουμε συνέχεια στη ζωή, για να μαθαίνουμε.Χρήσιμα τα λάθη και διδακτικά, δεν λέω… Και για να λέμε την αλήθεια, έτσι κι αλλιώς, αναπόφευκτα. Όταν όμως καταφέρνουμε κι αποφεύγουμε μερικά, αυτό που κερδίζουμε τελικά είναι ο χρόνος. Γιατί το χρόνο που χάνουμε εξαιτίας τους, κανένας δεν θα μας τον δώσει πίσω. Κι αυτή είναι μια απώλεια στην περίπτωση που τα λάθη διορθώνονται. Γιατί υπάρχουν και τα άλλα, που δεν διορθώνονται…
Γι’ αυτό νομίζω πως είναι σοφό να προσπαθούμε να κερδίσουμε από τις εμπειρίες και τα λάθη των άλλων. Θα πρέπει να ρουφάμε σαν σφουγγάρια τη γνώση γύρω μας, όπου την βρούμε.
Από τις ζωές των άλλων, από την ιστορία, από τα βιβλία, από το θέατρο και τον κινηματογράφο, από τη φύση, από παντού… Θα πρέπει να ανοίγουμε τα αυτιά μας καλά-καλά όταν κανένας σπουδαίος άνθρωπος –στα έργα, όχι στα λόγια– μιλά και δίνει συμβουλές. Για να το καταλάβουμε αυτό καλύτερα, ας σκαρώσουμε μια παραβολή… Την παραβολή «του έμπειρου και του άπειρου οδοιπόρου». Και ας την εξετάσουμε στη συνέχεια, για να βγούμε ωφελημένοι.Είναι λοιπόν κάποιος μπροστά σ’ ένα σταυροδρόμι. Δύο είναι οι δρόμοι και δεν ξέρει ποιον πρέπει να πάρει. Διαλέγει στο τέλος τον έναν. Κακοτράχαλος ο δρόμος, δύσκολος, με ανηφόρες κι αγκάθια. Χωρίς νερό στη διαδρομή πουθενά. Και στο τέλος αδιέξοδο. Ένας γκρεμός απότομος και τίποτε άλλο.Δώσ’ του, λοιπόν, πάλι πίσω. Μια τρύπα στο νερό, κι ο χρόνος σ’ αυτό το πέρα-δώθε χαμένος για πάντα. Μόλις φτάνει κουρασμένος, κάθιδρος, σκονισμένος και μες στα νεύρα στο σταυροδρόμι από όπου ξεκίνησε, βλέπει έναν άλλο οδοιπόρο μπροστά στο ίδιο δίλημμα: «ποιον δρόμο να πάρω».
Ας δούμε λοιπόν όλα τα ενδεχόμενα αυτής της συνάντησης ένα προς ένα…
Πιστεύετε πως ο άπειρος οδοιπόρος θα ρωτήσει στα σίγουρα τον έμπειρο για οδηγίες; («Από πού έρχεσαι αδερφέ;», «Τι έχει ο δρόμος που πήρες παρακάτω;») Μην είστε καθόλου σίγουροι… Οι μισοί και παραπάνω δεν ρωτάνε. Άλλοι από μια περίεργη σιγουριά για τον εαυτό τους και τις δυνάμεις τους, άλλοι γιατί ντρέπονται, άλλοι γιατί φοβούνται να πιάσουν κουβέντα μ’ έναν άγνωστο κι αγριεμένο (καταπώς φαίνεται) διαβάτη. Άλλοι γιατί είναι καχύποπτοι και βάζουν στο μυαλό τους χίλια δυο πράγματα για τον απέναντι. Κι άλλοι γιατί με κάποιον απροσδιόριστο τρόπο δεν είναι και τόσο κοινωνικοί…Από την άλλη είναι κι ο έμπειρος οδοιπόρος. Πιστεύετε πως όλοι οι έμπειροι θα σπεύσουν να πληροφορήσουν τον ανυποψίαστο τύπο που απαντούν στο σταυροδρόμι; Και σε αυτήν την περίπτωση μην είστε σίγουροι… Οι μισοί και παραπάνω δεν θα το κάνουν. Άλλοι από κακία («άσ’ τον να πάθει ό,τι έπαθα κι εγώ»), άλλοι από αδιαφορία, άλλοι από άποψη – όλοι πρέπει να παθαίνουν, για να μάθουν.
Κι άλλοι, τέλος, γιατί βαρέθηκαν να πηγαίνουν να κάνουν το καλό και να ακούνε τα «και ποιος σε ρώτησε εσένα;», «κι εσύ τι είσαι, εξυπνάκιας;», «και τι λόγος σου πέφτει εσένα;», «ποιος νομίζεις πως είσαι ρε ξερόλα;» και τα παρόμοια…
Ποιος λοιπόν βγαίνει κερδισμένος στο παράδειγμά μας; Και πότε ο κάθε οδοιπόρος λειτουργεί σωστά και όπως πρέπει; Ο άπειρος που ρωτάει κάνει το σωστό. Γιατί οι πιθανότητες να κερδίσει κάτι ρωτώντας υπάρχουν. Ενώ όταν δεν ρωτά, είναι ανύπαρκτες. Ο έμπειρος που σπεύδει να ενημερώσει κάνει το σωστό. Κι ας ακούσει λόγια από πάνω… δεν πειράζει. Να τον λένε πως είναι εξυπνάκιας κι εγωιστής, ενώ είναι ακριβώς το αντίθετο. Είναι όπως μας θέλει ο Κύριος, αθώος σαν παιδί. Σπεύδει με την καθαρότητα ενός μικρού παιδιού να μοιραστεί τη σοκολάτα του (την πολύτιμή του γνώση) με το άλλο παιδάκι δίπλα του…Υπάρχει, βέβαια, κι άλλο ενδεχόμενο, πιο τραγικό. Ας πούμε πως ο έμπειρος ενημερώνει (είτε επειδή ρωτήθηκε, είτε χωρίς να ερωτηθεί). Αμφιβάλλετε πως οι μισοί άπειροι οδοιπόροι θα τον αγνοήσουν; Εγώ θα τα καταφέρω εκεί που αυτός απέτυχε. Κάτι δεν πρόσεξε ο ανόητος… Ενώ εγώ είμαι τσακάλι… εγώ.. εγώ…Τι τέρας κι αυτός ο εγωισμός… Τότε είναι που έρχεται ο Κύριος, όπως στον Σαούλ (τον μετέπειτα Απόστολο Παύλο). Για να μας πει κι εμάς με στοργή και με λίγη από αυτήν τη γλυκιά ειρωνεία με την οποία μιλάμε καμμιά φορά στα πολύ μωρά: «τι κάνεις εκεί βρε χαζούλι;».
«Σκληρόν σοι προς κέντρα λακτίζειν». Σε ποιον πας κόντρα βρε παιδί μου… Τον εαυτό σου μόνο σακατεύεις, τίποτε άλλο δεν κάνεις.
Φταίει λοιπόν ο Θεός που μας παιδαγωγεί σ’ αυτές τις περιπτώσεις; Όταν ούτε κι από τα λάθη των άλλων ούτε κι απ’ τα δικά μας διδασκόμαστε;
ΣτΕ: Αίτηση από τρεις επιχειρηματίες για ακύρωση όλων των περιορισμών στην ίδρυση νέου φαρμακείου
Με δεδομένο ότι η προσβαλλόμενη ΚΥΑ αποσκοπεί στην απελευθέρωση του φαρμακευτικού επαγγέλματος, οι περιορισμοί υποσκάπτουν ή αναιρούν τον σκοπό για τον οποίο εκδόθηκε η επίμαχη κανονιστική πράξη.
Νέα τροπή παίρνει η διαμάχη για το “άνοιγμα” του επαγγέλματος του φαρμακοποιού.
Τρεις επιχειρηματίες, εκ των οποίων οι δύο είναι φαρμακοποιοί, υπέβαλαν στο Συμβούλιο της Επικρατείας αίτηση ακύρωσης της Κοινής Υπουργικής Απόφασης (ΚΥΑ) 36277/2016, με την οποία θεσπίζονται περιορισμοί στην ίδρυση νέου φαρμακείου.
Σύμφωνα με πληροφορίες του Iatronet, με την αίτησή τους, οι προσφυγέντες ζητούν την κατάργηση όλων των υφιστάμενων περιορισμών.
Επισημαίνουν πως οι περιορισμοί αντιβαίνουν στο Σύνταγμα και την κοινοτική νομοθεσία και πως η παρέμβαση της Πολιτείας έπρεπε να έχει γίνει με Προεδρικό Διάταγμα αντί για ΚΥΑ.
Σημειώνεται ότι η επίμαχη ΚΥΑ δημοσιεύτηκε στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως στις 23 Μαΐου 2016. Με αυτή, δίνεται το δικαίωμα ίδρυσης φαρμακείου και σε μη φαρμακοποιούς, αλλά όχι σε νομικά πρόσωπα:
“Άδεια ίδρυσης φαρμακείου δεν χορηγείται σε νομικά πρόσωπα, πλην των συνεταιρισμών φαρμακοποιών μελών της Ομοσπονδίας Συνεταιρισμών Φαρμακοποιών Ελλάδος (ΟΣΦΕ)”, αναφέρεται χαρακτηριστικά στο άρθρο 2 της ΚΥΑ.
Οι τρεις προσφυγέντες είναι μέτοχοι σε εταιρείες με αντικείμενο την χονδρική πώληση φαρμάκων και φαρμακευτικών προϊόντων, κατέχοντας παράλληλα ποσοστό σε ομόρρυθμες εταιρείες που διαχειρίζονται φαρμακεία.
Ζητούν την ακύρωση της ΚΥΑ 36277/2016, προβάλλοντας τα εξής επιχειρήματα:
Το ισχύον Σύνταγμα κατοχυρώνει την επαγγελματική και οικονομική ελευθερία, οι οποίες ταυτίζονται με την ελευθερία της αγοράς.
Στις παραπάνω ελευθερίες μπορούν να επιβληθούν περιορισμοί μόνο για την προστασία των δικαιωμάτων της ελευθερίας, της ανθρώπινης αξιοπρέπειας και την αποτροπή βλαβών στην εθνική οικονομία.
Στην αίτηση ακύρωσης επισημαίνεται χαρακτηριστικά πως “…εκκινώντας από την κατάφαση ότι η προσβαλλόμενη ΚΥΑ αποσκοπεί στην απελευθέρωση του φαρμακευτικού επαγγέλματος, οι προλεχθέντες περιορισμοί υποσκάπτουν ή αναιρούν τον σκοπό για τον οποίο εκδόθηκε η επίμαχη κανονιστική πράξη”…
Εταιρεία
Γίνεται λόγος για “νομική ελαττωματικότητα” των περιορισμών ως προς το νομικό πρόσωπο του λειτουργούντος φαρμακείου, το οποίο δεν μπορεί να είναι παρά μόνο εταιρεία περιορισμένης ευθύνης (ΕΠΕ), χωρίς να προκύπτει ο οποιοσδήποτε δικαιολογητικός λόγος για τον αποκλεισμό των λοιπών εταιρικών μορφών, όπως ανώνυμες εταιρείες (ΑΕ).
Δεν υπάρχουν, δε, αντικειμενικοί λόγοι ως προς την επιβολή περιορισμού και στο ποσοστό συμμετοχής σε αυτές.
Οι προσφυγέντες υπογραμμίζουν, επίσης, ότι η επίμαχη ΚΥΑ παραβιάζει τις διατάξεις του πρωτογενούς ενωσιακού δικαίου και πρέπει να σταλεί από το ΣτΕ σχετικό ερώτημα στο Δικαστήριο της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Αναφέρουν, τέλος, ότι η εισαγωγή των κρίσιμων κανονιστικών ρυθμίσεων με Υπουργική Απόφαση πάσχει από νομική πλημμέλεια, καθώς οι ρυθμίσεις αυτές ως γενικές έπρεπε να εισαχθούν με κανονιστικό διάταγμα του Προέδρου της Δημοκρατίας.
Πηγή: iatronet.gr
Όσοι δεν έχουν
Αυτό το γνωρίζατε ;
SIMON PERES
<<..Εάν οι ναζί είχαν συλλάβει τον πατέρα μου θα τον είχαν σίγουρα σκοτώσει, αφού ήταν ο μοναδικός Εβραίος. Αυτός ήταν και ο λόγος για τον οποίο έψαξε κάποιο μέρος να κρυφτεί. Αυτό το μέρος ήταν ένα μοναστήρι όπου οι μοναχοί αποφάσισαν να του προσφέρουν καταφύγιο και να τον προσέχουν για δύο χρόνια ρισκάροντας τη ζωή τους. Ο πατέρας μου δεν γνώριζε ελληνικά και αποφάσισε να τα μάθει, όπως έμαθε και την ελληνική μουσική. Eμεινε εκεί για δύο χρόνια, υπό την προστασία των μοναχών. Oταν επέστρεψε σπίτι ήταν ενθουσιασμένος με τους Eλληνες, τους μοναχούς και τον τρόπο που τον προστάτεψαν ρισκάροντας τη ζωή τους>>
Για γελια και για κλαματα
Ένας επιθεωρητής πηγαίνει στο σχολείο μπαίνει στην τάξηκαι ρωτάει τα παιδιά.
-Ποιος έκλεψε τα μήλα των Εσπερίδων;
-Όχι εμείς απαντούν τα παιδιά.
Τότε ο δάσκαλος των παιδιών λέει:
-Κύριε επιθεωρητή δεν γίνονται τέτοια πράγματα στο σχολείο μας.
Απογοητευμένος ο επιθεωρητής φεύγει και στέλνει ένα γράμμα στο Υπουργείο Παιδείας.
-Επισκέφθηκα το καλύτερο σχολείο της χώρας και στην ερώτηση μουποιος έκλεψε τα μήλα των εσπερίδων δεν ήξερε κανένα παιδί να μου απαντήσει και το χειρότερο δεν ήξερε ούτε και ο δάσκαλος τους.
Και ο Νίκος Φίλης του απαντά.
-Κύριε επιθεωρητή εσείς να κοιτάζετε την δουλειά σας,Αυτό είναι δουλειά της αστυνομίας ..
Ζακ Μπουσαρ: Πονάω όταν βλέπω Έλληνες
να υποτιμούν την πατρίδα τους και τη γλώσσα τους
Ολλανδία έχει ΑΕΠ κοντά στα €680 δισ.,
το Βέλγιο €400
δισ., η Αυστρία €340 δισ.
και η Δανία €270 δισ. Όλες είναι χώρες
με παραπλήσιο
και το ίδιο ή λιγότερο προικισμένες από τη χώρα μας
από
άποψη ορυκτού πλούτου.
Εμείς γιατί κολλήσαμε στα €176 δισ.;
























