| Στους Ποταμούς, ο Νέστος και ο παραπόταμος Δεσπάτης αναλαμβάνουν χρέη υποδοχής |
«Γεμάτη τοπία μνήμης η Λαμία»
Επιμέλεια: Γιάννης Φώσκολος
Ο καταξιωμένος δάσκαλος, ο άνθρωπος που πλούτισε τα γράμματα και το θέατρο στην Ελλάδα με τον λόγο και την ανατρεπτική ματιά του γράφει για τον τόπο που τον γέννησε και τον ανέθρεψε. Ο Κώστας Γεωργουσόπουλος στρέφει για άλλη μια φορά το βλέμμα στη Λαμία και θυμάται.«Οταν πριν από λίγα χρόνια ξαναβρέθηκα στη γενέθλια πόλη μου, τη Λαμία, απ’ όπου έφυγα έφηβος για σπουδές και μόνο για θλιβερά γεγονότα για λίγες ώρες επισκεπτόμουν, οδήγησα τα βήματά μου στο σταυροδρόμι, στο κέντρο της πόλης όπου μεγάλωσα και έστρεψα το βλέμμα μου και προς τα τέσσερα σκέλη του σταυρού, δεν συναντούσα τίποτα οικείο, δεν ακουμπούσε η μνήμη σε κάτι που να είναι γνωστό. Τότε συνειδητοποίησα πως μέσα σε 55 χρόνια το χτιστό τοπίο είχε αλλάξει άρδην. Η πόλη μου, η δική μου Αλεξάνδρεια, με είχε αφήσει, είχε φύγει.
Ο παππούς μου γεννήθηκε στην Υπάτη, ο πατέρας μου στον Δομοκό, η μητέρα μου στην Αταλάντη και εγώ με τα αδέλφια μου γεννηθήκαμε αλλά κυρίως μεγαλώσαμε στη Λαμία. Δικαιούμαι λοιπόν να πιστεύω πως είμαι γέννημα-θρέμμα Φθιώτης, Ρουμελιώτης αλλά τώρα πια που τα πάντα μεταλλάχθηκαν και ισοπεδώθηκε το γούστο, τα ήθη και το χτισμένο τοπίο, το μόνο που μένει από τις μνήμες μου, ώστε να επιστρέψει ο νους και να αναπαύεται, να νοσταλγεί και να χαλαρώνει αναμιμνησκόμενος εποχές παιδικής και εφηβικής ευφορίας, είναι το τοπίο, το φυσικό, και κάποιες μεριές όπου τίποτα δεν μπορεί να τις διαβρώσει.
 |
Η μόνη νόμιμη, απαραβίαστη και διαχρονική συνέχεια συναντάται πάντα στα νεκροταφεία. Εκεί ο χρόνος έχει παγώσει και κάθε μνήμα αφηγείται όχι μόνο τη μικρή ή σημαντική περιπέτεια του νεκρού αλλά και το γούστο, το ήθος παλαιότερων εποχών. Ενας τάφος του 19ου αιώνα μπορεί να γειτονεύει με έναν σημερινό, πράγμα που η ζωή δεν επιτρέπει τέτοια γειτνίαση.
Κατά τα άλλα, ό,τι μένει ανεπηρέαστο από τον οδοστρωτήρα της μόδας και της τεχνολογίας αλλά και των νέων υλικών είναι κάποια μοναστήρια, όπως της Δαμάστας, όπως των Αγίων Αναργύρων στην Αταλάντη, κάποια διατηρητέα κτίρια ή αναπαλαιωμένα όπως των Λουτρών της Υπάτης ή των Θερμοπυλών, κάποια γεφύρια σε απρόσιτες από τον «πολιτισμό» βουνοπλαγιές και κάποιες βρύσες πέτρινες, από όπου ξεπηδά το ανεπανάληπτο δροσερό νερό του Γοργοπόταμου.
Υπάρχει βέβαια και το οικοδομικό τετράγωνο των Λουτρών των Καμένων Βούρλων, μια αρχιτεκτονική αγγλικής λουτρόπολης, αλλά ατόφιο κρατώ στη μνήμη το μοναστήρι του Αγάθωνα διότι εκεί ένα πρόσωπο που συνάντησα μπόλιασε συνάμα τη λεβεντιά με το ράσο και το τραυματικό παρελθόν με το τουριστικό παρόν. Ως ηγούμενος αυτού του μοναστηριού με το μυθικό τοπίο πέθανε ο καπετάν – Ανυπόμονος, πρωτοπαλίκαρο του Αρη Βελουχιώτη.
Παιδί είχα σταλιάσει κάτω από το μπαλκόνι του πατρικού του σπιτιού, το Κλαραίικο, από όπου ο Αρης μίλησε στο λαό πριν ξεκινήσει το δεύτερο αντάρτικο, στον «Λόγο της Λαμίας» και νεαρούλης αργότερα ανακάλυψα τα άγνωστα στην αστική μου πόλη ρεμπέτικα, όταν τα χορεύανε απελπισμένοι φαντάροι στο στρατόπεδο της Λαμίας, όπου εκπαιδεύτηκε το εκστρατευτικό σώμα που στάλθηκε για να σώσει τη Δυτική Δημοκρατία στην Κορέα.
Κι όχι μόνο τη σώσανε αλλά ο κάμπος της Λαμίας από Στυλίδα και Ράχες έως Σπερχειάδα και από Δομοκό έως Αταλάντη, Λιβανάτες, Μώλο είναι σπαρμένος με κορεάτικα τρακτέρ και αυτοκίνητα και συνεργεία με ανταλλακτικά.
 |
Η Λαμία, η Αταλάντη και ο Δομοκός, η Σπερχειάδα ήταν παλαιότερα ωραίες πόλεις και κωμοπόλεις με κομψά, αρμονικά με το περιβάλλον αστικά διώροφα και μικρές πλατείες και κήπους. Τώρα τσιμέντο και ομοιόμορφος ευνουχισμός του γούστου. Σώζονται μόνο κάποιες συστάδες πλατάνων στις Μειξάτες, στο Χλομό, στο Μπράλο, σε κάποια μυστικά περάσματα, άλλοτε καταφύγια ληστών και δραπετών.
Μένει η αφειδώλευτη φιλοξενία, το γλυκό του κουταλιού, η μυρωδιά από τα πατητήρια, τα λιοτρίβια και τα απλωμένα καπνά στον ήλιο. Μένουν ακόμα τις νύχτες στην ύπαιθρο οι φωνές των ζώων και τα φωτάκια των πυγολαμπίδων. Κάποια μακρινά κουδούνια στα μαντριά, έστω κι αν σήμερα οι αλλοδαποί τσοπάνηδες απαιτούν φορητή τηλεόραση και κινητό.
Ενας θείος μου είχε το μοναδικό ταξί στην Αταλάντη τότε. Ξύπναγε τα ξημερώματα, έξι χρονών παλικαράκι και τα καλοκαίρια με έπαιρνε μαζί του όταν είχε αγώι για τα γύρω χωριά, συχνά μέχρι τη Λειβαδιά. Τώρα το τοπίο το ανθρώπινο και το τεχνικό έχει αλλάξει. Λυπάμαι που δεν μπορώ να γίνω τουριστικός οδηγός για τη σύγχρονη Φθιώτιδα των αυτοκινητοδρόμων, των ξενοδοχείων και των προποτζίδικων. Η πόλη που μ’ ακολουθεί έχει πεθάνει, ζει μόνο στο χρόνο της νιότης μου.
* Ο Κώστας Γεωργουσόπουλος γεννήθηκε στη Λαμία το 1937, σπούδασε στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών (Τμήμα Ιστορίας και Αρχαιολογίας) και θέατρο στη Δραματική Σχολή του Ωδείου Αθηνών. Εργάστηκε στη δημόσια και ιδιωτική επαίδευση για 35 χρόνια και από το 1971 μπήκε στο στίβο της θεατρικής κριτικής όπου και έχει καθιερωθεί. Πολυγραφότατος και πολυβραβευμένος, έχει εκδώσει με το ψευδώνυμο Κ.Χ. Μύρης ποιητικές συλλογές, διηγήματα, τραγούδια, ενώ έχει μεταφράσει πολλά έργα της αρχαίας ελληνικής δραματουργίας.
Κ Α Λ Ο Κ Α Ι Ρ Ι ’66 ..
( ΤΟ ΠΡΩΤΟ ..ΦΙΛΙ ..)
Μη με φιλάς στα μάτια μούχες πει,θυμάσαι;
κι’ ήταν ακόμα στα μισά το καλοκαίρι,
την άλλη άνοιξη , ποιός άραγε το ξέρει,
που τάχα θα ‘μαι εγώ , κι’εσύ που θα ‘σαι.
****
Πεθαίνει η αγάπη το χειμώνα,μούπες,χάνεται,
και κάποια άλλη, με την άνοιξη γεννιέται, .
κάθε παλιός καημός περνάει…ξεχνιέται,
σαν η καρδιά σε άλλα δίχτυα πιάνεται…
****
Και ‘κείνο το καυτό τ΄Αυγούστου απόγευμα,
που όλα τα πύρωνε η ανάσα σου τριγύρω,
απ’του κορμιού σου, μεθυσμένος,τ΄άγιο μύρο,
έγειρα και σε φίλησα ,στο πορφυρένιο λιόγερμα.
****
Ένα σου δάκρυ,τότε,καστανό,ακριβό πετραδι,
κύλισε στα βουβά, τα βουρκωμένα σου τα μάτια,
κι΄΄ολα τα νεκρωμένα,του κορμιού μου, τα κομμάτια,
πήραν ζωή, με μιας,απ΄τής ανάσας σου το χάδι.. ; .
****
.
Πέρασαν χρόνια,κύλισε η ζωή,μα μένει ακόμα,
μεσ’στη ψυχή, ολοζώντανο,τ’απόγευμα εκείνο,
κι’ενώ, της περασμένης μου ζωής, τα πάντα σβήνω,
η φλόγα εκείνου του φιλιού, μου καίει το στόμα..ακόμα …
Κωνσταντίνος Ευθ. Καψάλης
Γυθειο photo by Giorgio
Ο ηττημένος κάποτε ”χτίζει” τον δικό του μύθο: εκεί όπου πρόκειται να ”κατοικήσει” η δική του ”αλήθεια”…
Χαρείτε τη βόλτα. Δεν υπάρχει εισιτήριο επιστροφής!
Οι απόψεις του George Carlin’s για τα γηρατειά
Έχετε αντιληφθεί ότι η μόνη περίοδος της ζωής μας που μας αρέσει να μεγαλώνουμε είναι όταν είμαστε παιδιά; Εάν είσαι κάτω των 10 ετών, είσαι τόσο ενθουσιασμένος που μεγαλώνεις που σκέφτεσαι τμηματικά..
«Πόσων ετών είσαι;», «Είμαι τέσσερα και μισό!» Ποτέ δεν είσαι τριάντα έξι και μισό. Είσαι τέσσερα και μισό, και περπατάς στα πέντε! Αυτό είναι το κλειδί.
Μπαίνεις στην εφηβεία, και τώρα κανείς δεν μπορεί να σε συγκρατήσει. Πηδάς στον επόμενο αριθμό, ή ακόμη και μερικούς αριθμούς μπροστά.
«Πόσων ετών είσαι;» «Θα γίνω 16!» Μπορεί να είσαι 13, αλλά έ, θα γίνεις 16! Και τότε έρχεται η καλύτερη μέρα της ζωής σου!Γίνεσαι 21. Ακόμα και οι λέξεις ακούγονται σαν ιεροτελεστία.ΓΙΝΕΣΑΙ 21.. ΝΑΙΙΙΙΙΙΙ !!!
Αλλά τότε περνάς στα 30. Ωωωω, τί έγινε εδώ; Ακούγεσαι σαν χαλασμένο γάλα! Αυτός ΠΕΡΑΣΕ, έπρεπε να τον πετάξουμε. Δεν έχει πλάκα πια, είσαι απλά ένας ξινισμένος λουκουμάς. Τι πάει στραβά; Τί άλλαξε;
ΓΙΝΕΣΑΙ 21, ΠΕΡΝΑΣ στα 30, και τότε ΠΕΡΠΑΤΑΣ στα 40. Ουάου! Πάτα φρένο, όλα σου ξεγλυστρούν. Πριν να το καταλάβεις,ΦΘΑΝΕΙΣ τα 50 και τα όνειρά σου χάνονται…
Αλλά! για περίμενε!!! ΤΑ ΚΑΤΑΦΕΡΝΕΙΣ ΩΣ τα 60. Δεν πίστευες ότι θα τα έφθανες!
Οπότε ΓΙΝΕΣΑΙ 21, ΠΕΡΝΑΣ στα 30,ΠΕΡΠΑΤΑΣ στα 40, ΦΘΑΝΕΙΣ τα 50 και ΤΑ ΚΑΤΑΦΕΡΝΕΙΣ ΩΣ τα 60.
Έχεις αναπτύξει τόσο μεγάλη ταχύτητα που ΧΤΥΠΑΣ τα 70! Μετά απ’αυτό, η κατάσταση είναι μέρα με τη μέρα. ΧΤΥΠΑΣ την Τετάρτη!
Μπαίνεις ! στα 80 και κάθε μέρα είναι ένας πλήρης κύκλος. ΧΤΥΠΑΣ το γεύμα. ΠΕΡΝΑΣ στις 4:30.. ΦΘΑΝΕΙΣ την ώρα του ύπνου. Και δεν τελειώνει εκεί. Στα 90 σου, αρχίζεις να οπισθοδρομείς. «Ήμουν ΜΟΛΙΣ 92».
Και τότε κάτι παράξενο συμβαίνει. Εάν καταφέρεις να ξεπεράσεις τα 90, ξαναγίνεσαι μικρό παιδί. «Είμαι 92 και μισό!».
Μακάρι να φθάσετε όλοι στα υγιή 100 και μισό!!
ΠΩΣ ΝΑ ΠΑΡΑΜΕΙΝΕΤΕ ΝΕΟΙ1. Πετάξτε τους ασήμαντους αριθμούς.. Αυτό συμπεριλαμβάνει την ηλικία, το βάρος και το ύψος. Αφήστε τους γιατρούς να νοιάζονται γι’αυτά. Γι’αυτό τους πληρώνετε άλλωστε.2. Κρατήστε μόνον τους ευχάριστους φίλους. Οι γκρινιάρηδες σας ρίχνουν.3. Να μαθαίνετε συνεχώς! Μάθετε περισσότερα για τους υπολογιστές, τις τέχνες, την κηπουρική, ο,τιδήποτε, ακόμη και για το ραδιόφωνο. Να μην αφήνετε ποτέ τον εγκέφαλο ανενεργό. «Ένα ανενεργό μυαλό είναι το εργαστήρι του Διαβόλου».Και το επίθετο του διαβόλου είναι Αλτζχάιμερ.4.Απολαύστε τα απλά πράγματα.5.Γελάτε συχνά, διαρκώς και δυνατά. Γελάστε μέχρι να σας κοπεί η ανάσα.6.Τα δάκρυα τυχαίνουν… Υπομείνετε, πενθήστε, και προχωρήστε παραπέρα. Το μόνο άτομο, που μένει μαζί μας για ολόκληρη τη ζωή μας είναι ο εαυτός μας. Να είστε ΖΩΝΤΑΝΤΟΙ ενόσω είστε εν ζωή.7.Περιβάλλετε τον εαυτό σας με ό,τι αγαπάτε, είτε είναι η οικογένεια, τα κατοικίδια, η μουσική, τα φυτά, τα ενδιαφέροντά σας, ο,τιδήποτε. Το σπίτι σας είναι το καταφύγιό σας.8.Να τιμάτε την υγεία σας: Εάν είναι καλή, διατηρήστε την. Εάν είναι ασταθής, βελτιώστε την. Εάν είναι πέραν της βελτιώσεως, ζητήστε βοήθεια.9.Μην κάνετε βόλτες στην ενοχή. Κάντε μια βόλτα στα μαγαζιά, ακόμη και στον διπλανό νομό ή σε μια ξένη χώρα αλλά ΜΗΝ πηγαίνετε εκεί που βρίσκεται η ενοχή.10. Πείτε στους ανθρώπους που αγαπάτε ότι τους αγαπάτε, σε κάθε ευκαιρία. ΚΑΙ ΠΑΝΤΑ ΝΑ ΘΥΜΑΣΤΕ:
Η ζωή δεν μετριέται από τον αριθμό των αναπνοών που παίρνουμε, αλλά από τις στιγμές που μας κόβουν την ανάσα…
Κι αν δεν στείλετε το παρόν σε τουλάχιστον 8 άτομα – ποιος νοιάζεται; Αλλά μοιραστείτε το με κάποιον. Όλοι χρειαζόμαστε να ζούμε τη ζωή μας στο έπακρο κάθε μέρα!!
Το ταξίδι της ζωής δεν είναι για να φθάσουμε στον τάφο με ασφάλεια σ’ένα καλοδιατηρημένο σώμα, αλλά κυρίως για να ξεγλυστρούμε προς όλες τις πλευρές, πλήρως εξαντλημένοι, φωνάζοντας:
«…ρε γαμώτο…..τί βόλτα!».
Θέμα:Από μικρό κι από τη μάνα του τρελού μαθαίνεις την αλήθεια…
Λ. Αλεξίου: Δεν καταλαβαίνουν τίποτα,το επόμενο είναι να κατέβουν τα τανκςΒαριές κουβέντες από την πρώην αντιπρόεδρο του ΕΣΡ Λίνα Αλεξίου. Καταγέλαστος ο διαγωνισμός, το επόμενο είναι να κατέβουν τα τανκς δηλώνει σε συνέντευξη. «Το επόμενο είναι να κατέβουν τα τανκς. Δεν καταλαβαίνουν τίποτε εκτός από τις εμμονές και τις κακότητες τους», είπε στον Αlpha 989 πρώην αντιπρόεδρος του ΕΣΡ, Λίνα Αλεξίου η οποία κατήγγειλε «αντισυνταγματικό εξοβελισμό του ΕΣΡ» και «παράλογες διατάξεις στον νόμο».Χαρακτήρισε δε, «ελεεινότητες» τις διαρροές προσωπικών δεδομένων του αντιπροέδρου του ΣτΕσχολιάζοντας χαρακτηριστικά πως «δεν έχουν ούτε ντροπή, ούτε διάκριση», είπε η κα Αλεξίου.Η κ. Αλεξίου, μητέρα της τέως Προέδρου της Βουλής Ζωής Κωνσταντοπούλου, τόνισε ότι το ΕΣΡ λειτουργεί ακόμη: «Τις τελευταίες ημέρες ειπώθηκε ότι το ΕΣΡ υπάρχει και λειτουργεί. Αυτή τη στιγμή έχουμε συγκεντρώσει και επεξεργαστεί και αρχειοθετήσει για το επόμενο, 500 φακέλους που περιμένουν την ολομέλεια για να αποφανθεί επί των παραβάσεων που έχουν γίνει αυτούς τους μήνες. Κάθε μέρα στο ΕΣΡ περνούν δεκάδες εγγράφων, από την μισθοδοσία των υπάλληλων, μέχρι και τις παραγγελίες αστυνομικών τμημάτων μέχρι και εισαγγελικές παραγγελίες. Το ΕΣΡ λειτουργεί καθημερινά κανονικά εκτός από την δυνατότητα λήψης αποφάσεων».«Δεν μας ζητήθηκε πότε να δώσουμε άποψη για τον νόμο Παππά και την στείλαμε μόνοι μας επισημαίνοντας όλες τις αδυναμίες και αντιφάσεις του και τις εκτός λογικής διατάξεις του. Την έχουν την δική μας την γνωμάτευση. Αυτό ήταν που τους θύμωσε γιατί οι άνθρωποι δεν θέλουν τίποτα άλλο από το αυθαίρετο που έχουν στο μυαλό τους» ανέφερε.«Ο κ. Παππάς προσπαθεί να κάνει το μαύρο-άσπρο. Δεν έχει καλούς συμβούλους και νομικά δεν ξέρει. Αυτοί που είναι γύρω του έχουν πράγματα στο μυαλό τους που είναι εκτός κάθε νομιμότητας, οι άνθρωποι δεν έχουν ντροπή. Ο εξοβελισμός του ΕΣΡ ήταν η πρώτη πράξη για να προχωρήσουν στο έλεγχο του τηλεοπτικού τοπίου. Το ολιγοπώλιο που προσπαθούν να στήσουν έρχεται, αντίθετο στις κοινοτικές οδηγίες, έχει ισοπεδωθεί το σύμπαν».«Χωράνε 16 κανάλια και στο μέλλον περισσότερα… Τί είναι αυτά, τα 4 κανάλια; Τί είναι αυτό το ολιγοπώλιο; Και τί είναι αυτός ο καταγέλαστος διαγωνισμός»; τόνισε και πρόσθεσε πως «εξάντλησα όλη μου την υπομονή ώστε η ανεξάρτητη αρχή να κρατηθεί σε ένα ύψος αλλά οι άνθρωποι αυτοί δεν καταλαβαίνουν τίποτα εκτός από τις εμμονές που έχουν στο μυαλό τους.
Photo by streethacker
Παναγ. Photo by streethacker
 Αν κοιτάξετε όλα τα δεδομένα, είναι ξεκάθαρο ότι δεν έχει υπάρξει καλύτερη εποχή για να ζει κανείς. «Έχουμε περιπέσει σε χαλεπούς καιρούς, η πολιτική είναι διεφθαρμένη και ο κοινωνικός ιστός φθείρεται». Ποιος το είπε αυτό; Ο Τραμπ ή ο Σάντερς; Ο Φάρατζ ή η Λεπέν;Read more of this post |
(Ισοκράτης, «Πανηγυρικός», 24)”Κατοικούμε αυτήν την χώρα, χωρίς να διώξουμε άλλους από αυτήν, ούτε την καταλάβαμε έρημο,ούτε μαζευτήκαμε σ’ αυτήν μιγάδες από πολλά έθνη, απεναντίας, είναι τόσο καθαρή και γνήσια η ράτσα μας, από την οποία ξεφυτρώσαμε, ώστε σε αυτήν την χώρα που αντικρίσαμε το πρώτο φως, σε αυτήν εξακολουθούμε να κατοικούμε, διότι είμαστε Αυτόχθονες“.
Η Χρηματιστηριακή Κρίση του 1929
Το καλοκαίρι του 1929 η Αμερική ευημερούσε. Ο κόσμος δανειζόταν από τις τράπεζες για να παίξει στη Γουολ Στριτ. Ο δείκτης Ντόου Τζόουνς (DJIA) έφθασε στο υψηλότερο σημείο του, στις 381.17 μονάδες (3 Σεπτεμβρίου 1929). Οι χρηματιστηριακή αξία των μετοχών είχε αυξηθεί τόσο πολύ, που οι διορατικότεροι μιλούσαν για φούσκα έτοιμη να εκραγεί.Οικονομικοί κύκλοι φοβούμενοι την κάμψη των τιμών των μετοχών άρχισαν να τις ρευστοποιούν. Στις 24 Οκτωβρίου 1929, 13 εκατομμύρια μετοχές άλλαξαν χέρια, αριθμός ρεκόρ για τα χρηματιστηριακά χρονικά (Μαύρη Πέμπτη). Πανικός άρχισε να καταλαμβάνει τους επενδυτές και τους χρηματιστές. Οι μεγάλοι παίκτες της Γουόλ Στριτ άρχισαν να αγοράζουν μαζικά τα καλά χαρτιά (blue chips), σε μια προσπάθεια να συγκρατήσουν την πτώση. Η τακτική αυτή είχε αποδώσει στη χρηματιστηριακή κρίση του 1907, όχι όμως και τώρα.
Το Σαββατοκύριακο που μεσολάβησε η κατάσταση δραματοποιήθηκε ακόμη περισσότερο από τον Τύπο. Τη Δευτέρα 28 Οκτωβρίου οι τιμές συνέχισαν την κατηφορική τους πορεία, με τους επενδυτές να ξεφορτώνονται τα «χαρτιά» τους, με σκοπό να αναζητήσουν πιο πρόσφορες επενδυτικές ευκαιρίες. Ο δείκτης χάνει 12% της αξίας του και 16,4 εκατομμύρια μετοχές αλλάζουν χέρια.
Την επόμενη μέρα, η Γουόλ Στριτ καταρρέει (Μαύρη Τρίτη). Πολλές τράπεζες που είχαν τοποθετήσει τα χρήματα των πελατών τους σε μετοχές για να αποκομίσουν μεγαλύτερα κέρδη, αντιμετωπίζουν δυσεπίλυτα προβλήματα και τις επόμενες μέρες κηρύσσουν πτώχευση.
Το χρηματιστηριακό κραχ χειροτέρευσε την ήδη εύθραυστη κατάσταση της αμερικανικής οικονομίας και συνέβαλε στη Μεγάλη Οικονομική Ύφεση της δεκαετίας του ’30, που έπληξε Ευρώπη και Αμερική, με πτωχεύσεις εταιρειών, μαζική ανεργία και μεγάλη κεφαλαιοκρατική συγκέντρωση.
Η Γουόλ Στριτ ανέκαμψε προσωρινά στις αρχές του 1930, για να κατρακυλήσει ξανά το επόμενο διάστημα και ο δείκτης Ντόου Τζόουνς να φθάσει στις 41.22 μονάδες στις 8 Ιουλίου 1932, στο χαμηλότερο σημείο όλων των εποχών. Το 1931 το Κογκρέσο συγκρότησε την Επιτροπή Πεκόρα για να μελετήσει τις αιτίες της χρηματιστηριακής κρίσης και βάσει των πορισμάτων της ψήφισε το νόμο Γκλας – Σίγκαλ του 1933, με τον οποίον διαχωρίστηκαν οι τράπεζες σε εμπορικές και επενδυτικές.Τα επόμενα χρόνια, με βάση την εμπειρία της Γουόλ Στριτ, τα χρηματιστήρια όλου του κόσμου πήραν μέτρα για να αποτρέψουν ένα νέο κραχ. Το κυριότερο ήταν η διακοπή των συνεδριάσεων σε περιόδους ραγδαίων μεταβολών της χρηματιστηριακής αγοράς.
Οι επιπτώσεις του Κραχ στις ΗΠΑ σε αριθμούς:
