ΦΩΤΑΡΑΣ!!!
2005 ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ
Αγία Παρασκευή Σκούρτων
ΧΡΙΣΤΑΚΗΣ
Το ζήσαμε κι αυτό. Ενας πλανητάρχης ήρθε στην χώρα μας και εμείς του δείξαμε τι σημαίνει νεοέλληνας και νεοελληνικά ήθη και έθιμα. Ανοικτά πουκάμισα, ποσέτες χωρίς γραβάτα, χασμουρητά και ύφος ρεμπεσκέ. Ελληνικά με αγγλική προφορά, αγγλικά με προφορά Αστόρια ( την πάλαι ποτέ εποχή της μετανάστευσης) και παντελής έλλειψη πρωτοκόλλου. Ο δήθεν φιλόξενος Ελληνας, κουτοπόνηρος και μικρός στο ανάστημα αποδείχτηκε αφιλόξενος . Ο Τσίπρας μας πείραξε για μας θύμισε τον καθημερινό εαυτό μας. Την έλλειψη σεβασμού, την μη παραδοχή και αναγνώριση του καλύτερου από εμάς, την τεμπελιά μας , την ασχετοσύνη μας , την υπερηφάνεια της ημιμάθειάς μας. Και επιπλέον την έλλειψη ήθους, οράματος , αξιοσύνης. Οι λαοί έχουν τους ηγέτες που τους αναλογούν και ο Τσίπρας αποδείχτηκε ένας από εμάς που καθημερινά βρίζουμε τον διπλανό μας, ασχολούμαστε με την καμπούρα του άλλου αντί να κοιτάμε την δική μας και ευχόμαστε να ψοφήσει ο γαϊδαρος του γείτονα. Παρακολουθώντας τα όσα γράφονται τις τελευταίες ημέρες για τον Πλεύρη στο διαδύκτιο , όλο και περισσότερο συμφωνώ :Ο ΤΣΙΠΡΑΣ ΕΙΝΑΙ ΕΝΑΣ ΑΠΟ ΕΜΑΣ κι εμείς έχουμε τους ηγέτες που μας αξίζουν.
Λαός της κονόμας , της λαμογιάς , του δήθεν τάχα. Κρατάει χρόνια του Ελληνα η κολώνια … Ο Ελληνας πρωθυπουργός αποδείχτηκε κατώτερος των περιστάσεων κι είναι ένας από εμάς. Μας πείραξε και μας πόνεσε, γιατί στο πρόσωπό του είδαμε τα χάλια μας. Γιατί δηλαδή… μας καθρέφτισε τον κακό εαυτό μας
ανάρτηση Maria Lemonia
Ήρθαν
ντυμένοι φίλοι
αμέτρητες φορές οι εχθροί μου
το παμπάλαιο χώμα πατώντας
και το χώμα δεν έδεσε ποτέ με τη φτέρνα τους.
το παμπάλαιο χώμα πατώντας
και το χώμα δεν έδεσε ποτέ με τη φτέρνα τους.
Έφεραν το Σοφό, τον Οικιστή, και το Γεωμέτρη,
βίβλους γραμμάτων και αριθμών,
την πάσα υποταγή και δύναμη,
το παμπάλαιο φως εξουσιάζοντας.
Και το φως δεν έδεσε ποτέ με τη σκέπη τους.
Ούτε μέλισσα καν δεν γελάστηκε
το χρυσό ν’ αρχίσει παιχνίδι
ούτε ζέφυρος καν, τις λεύκες να φουσκώσει ποδιές.
Έστησαν και θεμελίωσαν
στις κορφές, στις κοιλάδες, στα πόρτα
πύργους κραταιούς και επαύλεις
ξύλα και άλλα πλεούμενα,
τους νόμους τους θεσπίζοντας
τα καλά και συμφέροντα,
στο παμπάλαιο μέτρο εφαρμόζοντας.
Και το μέτρο δεν…
έδεσε ποτέ με την σκέψη τους.
Ούτε καν ένα χνάρι θεού στην ψυχή τους σημάδι δεν άφησε
ούτε καν ένα βλέμμα ξωθιάς
τη μιλιά τους δεν είπε να πάρει.
Έφτασαν ντυμένοι «φίλοι»
αμέτρητες φορές οι εχθροί μου
τα παμπάλαια δώρα προσφέροντας.
Και τα δώρα τους άλλα δεν ήτανε
παρά μόνο σίδερο και φωτιά.
Στ’ ανοιχτά που καρτέραγαν δάχτυλα
μόνο όπλα και σίδερο και φωτιά.
Μόνο όπλα και σίδερο και φωτιά
Οδυσσέας Ελύτης – ‘Αξιον Εστί – Ψαλμός Z
Ο Οδυσσέας Αλεπουδέλης, όπως ήταν το πραγματικό του όνομα γεννήθηκε στις 2 Νοεμβρίου 1911 στο Ηράκλειο της Κρήτης.
Ήταν ποιητής και ζωγράφος και ένα από τα πιο λαμπρά πνεύματα της σύγχρονης λογοτεχνίας.
Το 1979 τιμήθηκε με το Νόμπελ Λογοτεχνίας, ενώ αποτέλεσε ένα από τα επίλεκτα μέλη της λεγόμενης «γενιάς του τριάντα» στον χώρο της καλλιτεχνικής δημιουργίας.
Ο Ελύτης πέθανε στις 18 Μαρτίου 1996, σε ηλικία 85 ετών, κληροδοτώντας ένα εκπληκτικό έργο στην Ελλάδα και τον υπόλοιπο κόσμο.
Από τον Γιάννη τον Πενταμοδιανό η πιο κάτω ανάρτηση
Πριν γίνεις άγιος, γίνε άνθρωπος…
π.Ανδρέας Κονάνος Πριν γίνεις άγιος, γίνε άνθρωπος…Πες μια ζεστή καλημέρα στο διπλανό σου.
Μάθε να πίνεις ένα καφέ με τον άνθρωπό σου.Χαμογέλα στο γείτονα. Δες την καινούργια μπάλα του παιδιού σου.Πες έναν έπαινο στην κορούλα σου που γύρισε απ’ το σχολείο. Δώσε ένα φιλί στη γυναίκα σου για το μουσακά και το σπυρωτό πιλάφι. Χάιδεψε τον άντρα σου που έχει πονοκέφαλο απ’ τις σκοτούρες. Δώσε κανα ψιλό στο φτωχό. Βάλε φαΐ στο πήλινο πιατάκι, για τα γατάκια της γειτονιάς που τρέμουν. Άλλαξε κανάλι για χατήρι της.Κάνε πως δεν άκουσες τη γκρίνια του. Κι όταν ξεχάσεις το σφίξιμο και το ¨στόχο¨ της αγιότητας, ίσως …και να την έχεις αγγίξει ήδη!.. Απ’ αυτά τα απλά, τα ¨χαζά¨, τα καθημερινά.Που δεν μυρίζουν και πολύ λιβάνι. Μα σε πάνε στου Χριστού το λιμάνι.Καρφί.Άνευ διοδίων, τριωδίων, τετραδίων, βιβλίων κλπ..
2012
Οι φιλοσοφίες του τοίχου….
Εγκον Φρίντελ : Ατομικισμός. H μεγάλη και θεμελιώδες δημιουργική δύναμη του αρχαίου ελληνικού πολιτισμούby Αντικλείδι |
Σ’ όλα αυτά εκδηλώνεται η μεγάλη και θεμελιώδες δημιουργική δύναμη του αρχαίου ελληνικού πολιτισμού: ο ατομικισμός του. «Ένας Έλληνας μάγειρας», λέει ο Νίτσε, «είναι πιο μάγειρας από τους άλλους»- και αναμφίβολα, απ’ όλους τους λαούς της γης οι Έλληνες είχαν τις περισσότερες προσωπικότητες.
Κ.Τσάτσος: το πρώτο μάθημά μου για την αρχοντιά
Θα ‘μουνα δέκα χρονών. Το καλοκαίρι, όταν τέλειωνα το σχολείο κατέβαινα στο ισόγειο δικηγορικό γραφείο του πατέρα μου, όπου και με έβαζαν να αντιγράφω δικόγραφα. Για τις τέσσερις σελίδες χωρίς περιθώριο, πληρωνόμουν μια δραχμή.
Καθισμένος σ’ ένα από τα γραφεία των βοηθών χάζευα πού και πού τους πελάτες, κάθε λογής, πού μπαινόβγαιναν.
Ένα πρωινό ήρθε ένας λεβεντόγερος με κάτασπρη φουστανέλλα. Οι φουστανελλάδες ακόμη τότε δεν ήταν σπάνιο φαινόμενο. Είδα τους βοηθούς δικηγόρους να σηκώνονται και να του κάνουν μιαν ιδιαίτερα θερμή υποδοχή.
Ο πρώτος βοηθός που φαίνεται να τον γνώριζε καλά, έπιασε κουβέντα μαζί του. Και μια στιγμή τον ρωτάει: «Και τώρα, μπάρμπα Μήτρο, πόσων χρόνων είσαι;» Και ο μπάρμπα Μήτρος, με τ’ όνομα Δημήτριος Μαλαμούλης που είχε εν τω μεταξύ στρογγυλοκαθίσει, του απαντάει μονολεκτικά… «Δύο». Δηλαδή εκατόν δύο. Από τα εκατό είχε αρχίσει νέα αρίθμηση.
Βγήκε εν τω μεταξύ ο πατέρας μου. Τον οδήγησε στο μέσα γραφείο τα είπανε με αυτόν και το γιο του, ένα λεβέντη εβδομηνταπεντάρη, και όταν βγήκαν στο δωμάτιο που βρισκόμουν και εγώ, πρώτα με σύστησε και ύστερα μου ανήγγειλε ότι θα πάμε την Κυριακή να επισκεφθούμε τον Μαλαμούλη στο χειμαδιό του, κάπου στον Ωρωπό.
Από κουβέντα δεν έπαιρνε ο μπάρμπα Μήτρος. Λίγα λόγια, μετρημένα, βαριά. Τους βοηθούς τού πατέρα μου κι εμένα είχα το αίσθημα ότι μας έβλεπε σαν μικρό κοπάδι αρνάκια. Μικρό, διότι ό Μαλαμούλης είχε απάνω από 3000 αρνιά και κατσίκια, στα Άγραφα το καλοκαίρι και τον χειμώνα στα ορεινά της Αττικής.
Την Κυριακή, όταν φθάναμε στον τόπο όπου είχε στήσει τα τσαντήρια του, των παιδιών, των εγγονών και των δισεγγόνων του, ρίχτηκαν οι καθιερωμένες μπαταριές και μετά μαζευτήκαμε στο μεγάλο τσαντήρι του Γέρου. Είχα μαζί μου, νέο εικοσάχρονο, τον δάσκαλό μου Basset, αυτόν που έκανα πρόσωπο στους «Διαλόγους σε μοναστήρι». Αυτός που δεν χόρταινε να θαυμάζει.
Σε λίγο σταύρωσε ο Γέρος το πρώτο ψωμί. Και οι γυναίκες, αμίλητες και φασαρεμένες μοίραζαν τα κοψίδια, αρνάκι, κατσικάκι, όλα τα αγαθά. Θυμάμαι ακόμη τις βεδούρες τα γιαούρτια. Ο γέρο Μαλαμούλης, στη μέση καθισμένος σταυροπόδι, μέσ’ στις άσπρες βελέντζες, τα επόπτευε όλα και έδινε στις γυναίκες και στους παραγιούς προσταγές.
Όταν λίγο μεγαλύτερος διάβασα «Οδύσσεια» τον γέρο Μαλαμούλη τον ταύτιζα μέσ’ στη φαντασία μου με τον Νέστορα, όταν δέχονταν τον Τηλέμαχο.
Καθώς ήμουν καθισμένος πλάι στον πατέρα μου τον ρώτησα ψιθυριστά: «Qu’est-il ce vieux;». «C’est un grand seigneur» μου απαντάει o πατέρας μου και αυτός ψιθυριστά. Και γυρίζοντας αργότερα το λόγο στα ελληνικά: «Να καταλάβεις τι είναι αρχοντιά».
Ήταν το πρώτο μάθημά μου για το μέγα τούτο ηθικό αγαθό: την αρχοντιά.
Αργότερα, μεγάλος σ’ ένα πελοποννησιακό χωριό, γνώρισα έναν άλλο πιο νέο, σχεδόν μεσόκοπο, χωρικό. Στο πρόσωπό του ξανασυνάντησα αυτό που είχα γνωρίσει παιδί στο πρόσωπο του Μαλαμούλη: την αρχοντιά. Το σταύρωμα του καρβελιού από αυτόν ήταν μια ιεροπραξία.
Η αρχοντιά δεν είναι συνώνυμο με την αριστοκρατικότητα, δεν σημαίνει καμιά ταξική διαφορά ή μια διαφορά πλούτου. Αλλά δεν είναι και ένα ηθικό απλώς γνώρισμα. Είναι μια σύνθεση υπερηφάνιας, ευπρέπειας, αυτοπεποίθησης, μεγαλοψυχίας. Άρχοντες βρίσκεις εγκατεσπαρμένους σε όλα τα είδη ανθρώπων. Ο άρχοντας δεν γίνεται ποτέ μάζα, σε όποια τάξη και αν ανήκει, μένει πάντα πρόσωπο. Δεν μπορώ — ίσως αδυναμία μου — με μια φράση να την ορίσω την αρχοντιά. Αλλά όταν συναντώ κάποιον που έχει αυτό το σύμπλεγμα των αρετών που την απαρτίζουν, τότε την αναγνωρίζω. Λέω μέσα μου: Αυτός είναι άρχοντας. Ανήκει σε ααυτή την εκλεκτή κατηγορία ανθρώπων.
Έχομε άρχοντες κατά την νομικήν έννοια, που δεν έχουν αρχοντιά. Έχομε όμως χειρώνακτες που έχουν αρχοντιά.
Κωνσταντίνος Τσάτσος (1899-1987)
