Βαρδούσια υψόμετρο 2280 μέτρα
Γιατί ανέχονται τον Τσίπρα…
Πάγια εκτίμηση αυτής της στήλης, από τότε που ασχολούνταν με τις αγορές περισσότερο και λιγότερο με τις μακροοικονομικές και πολιτικές εξελίξεις ήταν πως οι σημαντικές ειδήσεις συνήθως περνάνε στα μονόστηλα των εφημερίδων.Μια τέτοια είδηση είναι η απόφαση της εταιρείας GasLog, συμφερόντων Πιτ Λιβανού, να συμμετάσχει στο σχέδιο του πλωτού τερματικού LNG της Gastrade, συμφερόντων ομίλου Κοπελούζου.Το έργο θα εγκατασταθεί 17,6 χλμ. νοτιοδυτικά του λιμένα της Αλεξανδρούπολης και θα έχει αποθηκευτικούς χώρους 170.000 κυβικών μέτρων και δυνατότητα παροχής φυσικού αερίου 6,1 δισ. κυβικών μέτρων ετησίως.Η πλωτή μονάδα θα συνδέεται με το Εθνικό Σύστημα Φυσικού Αερίου με αγωγό μήκους 28 χλμ. και μέσω του αγωγού αυτού το αεριοποιημένο LNG θα προωθείται στις αγορές τόσο της Ελλάδας, όσο και της ευρύτερης περιφέρειας και ειδικότερα της Βουλγαρίας, της Ρουμανίας, της Σερβίας, της Ουγγαρίας αλλά και της Ουκρανίας. Το έργο συνδυάζεται με το διασυνδετικό αγωγό Ελλάδας-Βουλγαρίας (IGB) αλλά και με τον αγωγό TAP.
Στο σχήμα συμμετέχει και η Cheniere Energy που είναι η πρώτη αμερικανική εταιρεία που θα εξάγει LNG από σχιστολιθικό αέριο από φέτος και θα τροφοδοτεί τον τερματικό σταθμό της Αλεξανδρούπολης με σχιστολιθικό αέριο. Βλέπε: Ελληνοαμερικανική συνεργασία στον τομέα του υγροποιημένου αερίου…Ο πλωτός τερματικός σταθμός της Αλεξανδρούπολης είναι ο δεύτερος που θα λειτουργήσει στη χώρα μας μετά από εκείνον της Ρεβυθούσας. Ο σταθμός της Αλεξανδρούπολης θα έχει τη δυνατότητα να εφοδιάζει το σύστημα των αγωγών φυσικού αερίου με 6,1 δισ. κυβικά μέτρα το χρόνο.Η δυναμικότητα της Ρεβυθούσας μπορεί να ρίχνει άλλα 5,2 δισ. κυβικά μέτρα το χρόνο. Ο αγωγός TAP που θα φέρνει Αζέρικο αέριο θα έχει αρχικά δυναμικότητα μεταφοράς 10 δισ. κυβικά μέτρα το χρόνο, με δυνατότητα αργότερα να αυξηθεί σε 20 δισ. κυβικά μέτρα. Τα 10 δισ. κυβικά μέτρα καλύπτουν περίπου τις ανάγκες 7 εκατ. νοικοκυριών.Συνολικά υπολογίζεται πως στα τέλη της δεκαετίας που διανύουμε από την Ελλάδα θα περνάνε περί τα 20 (με άμεση δυνατότητα να φτάσουν τα 30) δισ. κυβικά μέτρα φυσικό αέριο το χρόνο.Για να αντιληφθούμε καλύτερα τα μεγέθη, η Ελλάδα κατανάλωσε το 2014 περί τα 2,7 δισ. κυβικά μέτρα φυσικό αέριο έναντι 4,4 δισ. κυβικών μέτρων το 2011.Όπως είπαμε, στα σχέδια είναι ο σταθμός της Αλεξανδρούπολης να χρησιμοποιηθεί για την προμήθεια αγορών όπως της Βουλγαρίας, της Ρουμανίας, της Σερβίας, της Ουγγαρίας, της Ουκρανίας. Οι περισσότερες από αυτές τις χώρες σήμερα εξαρτώνται κατά 80-100% από ρωσικό φυσικό αέριο. Η διαφοροποίηση του μείγματος των προμηθευτών, θα βοηθήσει την απεξάρτηση αυτών των χωρών από το ρωσικό αέριο και δυνητικά την επιρροή της ρωσικής εξωτερικής πολιτικής.Η απεξάρτηση των χωρών της Ν.Α. Ευρώπης από το ρωσικό αέριο αυξάνει περαιτέρω τη διαφοροποίηση των προμηθευτών της Ε.Ε.Η Ε.Ε. καταναλώνει σήμερα περί τα 440 δισ. κυβικά μέτρα φυσικό αέριο το χρόνο. Ο δεύτερος μεγαλύτερος προμηθευτής είναι η Ρωσία με 150,6 δισ. κυβικά μέτρα το 2015. Ο μεγαλύτερος προμηθευτής είναι η Νορβηγία.Ενδεικτικά η Γερμανία εξαρτάται κατά 36% από το Ρωσικό φυσικό αέριο, η Πολωνία κατά 48%, η Γαλλία κατά 14%, η Τουρκία κατά 64%, η Σερβία κατά 87% κλπ.Τα 20-30 δισ. κυβικά μέτρα που θα περνάνε από την Ελλάδα αντιπροσωπεύουν λιγότερο από 10% της κατανάλωσης της Ε.Ε. αλλά μεγάλο κομμάτι της κατανάλωσης των χωρών της Βαλκανικής και της Α. Ευρώπης.Επιπλέον, καθώς οι έρευνες συνεχίζονται, πέραν των ποσοτήτων που έχουν ήδη βρεθεί στην Αν. Μεσόγειο, μεταξύ Κύπρου, Ισραήλ και Αιγύπτου υπάρχει η πιθανότητα ανεύρεσης επιπλέον κοιτασμάτων. Το ενδεχόμενο αυτό ενισχύει το ρόλο της χώρας μας.
Ο σταθμός της Αλεξανδρούπολης συμπεριλαμβάνεται στα σχέδια της εξωτερικής πολιτικής των ΗΠΑ σε σχέση με την εξαγωγή σχιστολιθικού φυσικού αερίου στην Ευρώπη και δη στις ευαίσθητες γεωπολιτικά βαλκανικές αγορές που βρίσκονται στο υπογάστριο της Ε.Ε. και της Ρωσίας.Σαν άμεση αντίδραση στην εισαγωγή σχιστολιθικού αερίου στην Ευρώπη αναμένεται η Ρωσία να ρίξει τις τιμές για να καταστήσει την εισαγωγή αερίου μη συμφέρουσα. Αυτό θα ευνοήσει τις ευρωπαϊκές οικονομίες αλλά δεν μπορεί να κρατήσει πολύ.Τερματικοί σταθμοί σαν της Ρεβυθούσας και της Αλεξανδρούπολης παρακάμπτουν τη γεωπολιτική ισχύ της Τουρκίας, σε σχέση με την εξάρτηση της Ευρώπης από το ρωσικό φυσικό αέριο. Οι σταθμοί εφοδιάζονται με υγροποιημένο φυσικό αέριο μέσω πλοίων που μπορούν να κινούνται ελεύθερα και να αλλάζουν δρομολόγια και προμηθευτές.Οι τερματικοί σταθμοί αναβαθμίζουν τη γεωπολιτική σημασία της Ελλάδας και έναντι της Τουρκίας κάτι που δεν συμβαίνει με τους αγωγούς που αναγκαστικά περνάνε από τη γείτονα.Ευρώπη και Δύση γενικότερα έχουν ακόμη ένα σημαντικό λόγο να στηρίξουν τη συμμετοχή της Ελλάδας στο δυτικό οικονομικό και πολιτικό μπλοκ ισχύος.Η θέση αυτή της Ελλάδας εξηγεί σε κάποιο βαθμό την υπομονή και υποχωρητικότητα των Ευρωπαίων σε σχέση με την ελληνική χρεοκοπία και την άρνηση της χώρας να διορθώσει τα κακώς κείμενα.Ερμηνεύει ακόμη και τις ανοιχτές παρεμβάσεις των Αμερικανών στήριξης της Ελλάδας έναντι των αυστηρών Βορειοευρωπαίων που βλέπουν περισσότερο λογιστικά την υπόθεση της ελληνικής χρεοκοπίας.Οι εξελίξεις αυτές ερμηνεύουν την παρουσία “πλοκάμων” της ρωσικής προπαγάνδας σε όλη τη νότια Ευρώπη. Η Ρωσία χρειάζεται οι βαλκανικές χώρες να εξαρτώνται πλήρως από αυτήν ενεργειακά.Η Ρωσία θα είναι η χώρα που θα επωφεληθεί περισσότερο από μια πιθανή διάλυση της Ε.Ε. καθώς χωρίς ενιαία στάση οι ευρωπαϊκές χώρες θα πετύχουν δυσμενέστερους όρους προμήθειας ρωσικού αερίου.Τα περισσότερα ευρωσκεπτικιστικά κόμματα στην Ευρώπη έχουν καλές σχέσεις με τη Ρωσία, ενώ δεν λείπουν οι φήμες για υπόγειες χρηματοδοτήσεις από το Κρεμλίνο.Η Τουρκία που είναι σε θέση να ελέγχει ένα μεγάλο μέρος των μεταναστευτικών ροών προς την Ευρώπη μέσω Ελλάδας βρίσκεται σε διάσταση με τους συμμάχους της στο ΝΑΤΟ και σε ταύτιση συμφερόντων με τη Ρωσία.Στις εξελίξεις που θα δρομολογηθούν το 2017 με τις γαλλικές και γερμανικές εκλογές σε σχέση με το μέλλον της Ε.Ε. και της Ευρωζώνης αλλά και την παραμονή ή όχι της Ελλάδας εκεί, τα παραπάνω στοιχεία θα βαρύνουν στις τελικές αποφάσειςΗ παράμετρος ΤραμπΗ εκλογή Τράμπ έχει δημιουργήσει σύγχυση σε σχέση με τη στάση των ΗΠΑ απέναντι στην Ευρώπη και τη Ρωσία, άρα και την Ελλάδα.Ο νέος Αμερικάνος πρόεδρος φαίνεται πως επιδιώκει μια αναμέτρηση με την Κίνα που αποτελεί την ανερχόμενη οικονομική και γεωστρατηγική απειλή για τις ΗΠΑ. Στην προσπάθεια αυτή θέλει τη Ρωσία σαν σύμμαχο και όχι την τελευταία στο ίδιο μέτωπο με την Κίνα. Στα πλαίσια αυτά θα κάνει παραχωρήσεις στη Ρωσία.Στις ΗΠΑ όμως ο πρόεδρος δεν αποφασίζει μόνος. Το Κογκρέσο μπορεί να ελέγχεται από τους ρεπουμπλικάνους αλλά η πλειοψηφία στηρίζει τις βασικές γραμμές της αμερικάνικης γεωστρατηγικής. Τα περιθώρια ανατροπών βασικών επιλογών από το νέο πρόεδρο είναι περιορισμένα.Υπάρχουν αρκετοί στη χώρα μας από τη σφαίρα του δημόσιου λόγου που αναρωτιούνται γιατί Ευρωπαίοι και Αμερικάνοι δείχνουν τόσο ανεκτική στάση σε μια ελληνική κυβέρνηση που εφαρμόζει λάθος στρατηγική εξόδου από την κρίση. Πόσω μάλλον που το 2015 η κυβέρνηση Τσίπρα έδειχνε διατεθειμένη να παραδώσει τα “κλειδιά” της χώρας στον κ. Πούτιν.Ο ένας λόγος είναι σίγουρα η επιθυμία να μην χρεωθεί η Ε.Ε. και η Ευρωζώνη την κατάρρευση μιας χώρας μέλους. Ένας λόγος ακόμη είναι όμως σίγουρα και η σημασία της χώρας στη γεωπολιτική και ενεργειακή ασφάλεια της ευρύτερης περιοχής και της Ευρώπης. Το 2016 με αντάλλαγμα τη στήριξη της παραμονής του στην εξουσία ο κ. Τσίπρας φαίνεται πως έχει εναρμονιστεί πλήρως με τη θέση της χώρας στο δυτικό στρατόπεδο. Η πλήρης εναρμόνιση με τις γεωπολιτικές επιδιώξεις της Δύσης σε συνδυασμό με την προσήλωση στις δεσμεύσεις του τρίτου μνημονίου, έστω με κάποιες φραστικές καταγγελίες έχουν καταστήσει την κυβέρνηση Τσίπρα αξιόπιστο συνομιλητή για τους δανειστές.Το πρόβλημα του κ. Τσίπρα είναι η επιδείνωση της οικονομικής κατάστασης όπως διαφαίνεται από την αδυναμία της χώρας να προσελκύσει επενδύσεις που θα μειώσουν την ανεργία και θα εγγυηθούν τη βιωσιμότητα καταβολής μισθών και συντάξεων.Η κυβέρνηση το 2017 δεν κινδυνεύει να πέσει από εξωτερικές πιέσεις, αλλά από εσωτερική αναταραχή, λόγω της οικονομικής δυσπραγίας και της φορολογικής εξόντωσης του ιδιωτικού τομέα.
Το ποδόσφαιρο γίνεται μια σημαντική υπόθεση όταν δίνει τη δυνατότητα σε αυτούς που έχασαν την παιδικότητά τους απότομα λόγω πολέμων και διώξεων να ξαναγίνουν παιδιά, όταν εμπεριέχει πολλούς, τους πιο αδύναμους και κατατρεγμένους αυτού του πλανήτη, είτε αυτοί είναι τα παιδιά των ανθρακωρύχων της Αγγλίας, ή οι έφηβοι που μεγάλωσαν στη φτώχεια και τα τραύματα της μεταπολεμικής Ελλάδας, είτε τα πιτσιρίκια στις φαβέλες της Λατινικής Αμερικής, ή στις μέρες μας οι πρόσφυγες, αυτό το νομαδικό, κατακερματισμένο και εσαεί διωκόμενο υποκείμενο που ενσαρκώνει όλον τον πόνο της μεταουμανιστικής εποχής. Στην περίπτωσή τους το ποδόσφαιρο γίνεται ξανά αυτό που ευαγγελιζόταν ο Ιταλός διανοούμενος Αντόνιο Γκράμσι, «το βασίλειο της ανθρώπινης συντροφικότητας που ασκείται σε ελεύθερο χώρο».
Η προσφυγική κρίση των τελευταίων δύο ετών ήταν αναμφισβήτητα το συγκλονιστικότερο γεγονός του καιρού μας. Η έκταση και η έντασή της μεταμόρφωσαν ριζικά τον τρόπο που αντιλαμβανόμαστε τον κόσμο μας και την ίδια την έννοια της ζωής, αναζωπύρωσαν αναπαραστάσεις πρωτοφανούς βίας και απόλυτης δυστυχίας που ήταν απωθημένες στα πιο απάτητα βάθη της συλλογικής μνήμης και επανέφεραν καθάριο και αμείλικτο το υπαρξιακό άγχος. Η εικόνα ενός εξελισσόμενου ανθρωπιστικού δράματος που εκκινά από τις εμπόλεμες ζώνες της Συρίας, του Αφγανιστάν και του Ιράκ και εξελίσσεται στις προσφυγούπολεις της Ιορδανίας και της Τουρκίας, στα νερά της Μεσογείου, στα τείχη του Βαλκανικού Δρόμου και στα camp της Ευρώπης, διαπέρασε όλο το φάσμα της κοινωνικής ζωής και διασάλευσε σε ένα βαθμό τα ατάραχα νερά του επαγγελματικού ποδοσφαίρου. Οι μεγάλοι σύλλογοι της Ευρώπης, η Μπαγερν Μονάχου και η Ρεάλ, ανακοίνωσαν πρωτοβουλίες οικονομικής ενίσχυσης των προσφύγων, η Μπαρτσελόνα μέσω τους ιδρύματός της στηρίζει την καμπάνια για την ένταξη των προσφύγων στις ευρωπαϊκές κοινωνίες και οι βετεράνοι της βρέθηκαν τον Νοέμβριο δίπλα στους πρόσφυγες των Ιωαννίνων. Αντίστοιχες πρωτοβουλίες έχουν πάρει και αρκετοί ελληνικοί σύλλογοι, με πιο πρόσφατη τη Λάρισα, που παρά την απαγόρευση της Super League έπαιξε με το σύνθημα «τα προσφυγόπουλα είναι παιδιά μας» στη φανέλατης.
Πέρα από αυτό το επίπεδο, όμως, που έχει έναν αξιομνημόνευτο οικονομικό ή συμβολικό αντίκτυπο, υπάρχει ένα άλλο επίπεδο, πιο πρωτόλειο ίσως αλλά ακραιφνώς ριζοσπαστικό και αντιρατσιστικό στη φιλοσοφία του, που έγκειται στην ενεργή εμπλοκή των ίδιων των προσφύγων με το ποδόσφαιρο, ώστε αυτό να λειτουργήσει επουλωτικά ως προς την πληγή της απώλειας. Σε αυτό το πλαίσιο ιδρύθηκε στην Ελλάδα πριν λίγο καιρό η πρώτη ποδοσφαιρική ομάδα που αποτελείται αποκλειστικά από πρόσφυγες. Η «Αθλητική Ελπίδα Προσφύγων» είναι το αποτέλεσμα της συνεργασίας της Οργάνωσης Γη με τον ΟΠΑΝ (Οργανισμός Πολιτισμού Αθλητισμού Νεολαίας Δήμου Πειραιά), το Συμβούλιο Ένταξης Μεταναστών Πειραιά και τον Σύνδεσμο Προπονητών Ποδοσφαίρου Πειραιά και τελεί υπό την αιγίδα της UEFA. Στις αρχές του φθινοπώρου έγινε μια πρόσκληση στις μεγάλες δομές της Αθήνας, στο Σκαραμαγκά, το Σχιστό, τον Ελαιώνα και σε μεμονωμένους πρόσφυγες που ζουν σε ξενώνες. Εκδήλωσαν ενδιαφέρον περίπου 150 άτομα, έγινε μια επιλογή με αθλητικά κριτήρια και συγκροτήθηκε η ομάδα με άτομα ηλικίας 18-31 ετών. Η ομάδα συμμετέχει τις Κυριακές στο πρωτάθλημα επιχειρήσεων και έχει ένα κανονικό και πλήρες πρόγραμμα που περιλαμβάνει τρεις προπονήσεις την εβδομάδα.
Σε μια τέτοια προπόνηση τους βρήκα μια βαριά και μουντή Παρασκευή, στο γήπεδο της οδού Αμοργού στα Καμίνια. Άρχισαν να καταφτάνουν λίγο πριν τις 12 σε παρέες, μπήκαν στα αποδυτήρια, φόρεσαν τις μπλούζες τους και ξεκίνησαν ζέσταμα. Παρών ήταν και τεχνικός διευθυντής της ομάδας, ένας παλιός μας γνώριμος από το «Πειρατικό» του 2004. Ο Αντώνης Νικοπολίδης, τερματοφύλακας της Εθνικής ομάδας που κατέκτησε το ευρωπαϊκό πρωτάθλημα, δεν είχε ασχοληθεί ξανά με έναν τόσο ευάλωτο πληθυσμό. Όταν του προτάθηκε όμως, δέχτηκε χωρίς δεύτερη σκέψη: «Πρώτη φορά μπαίνω σε μια τέτοια προσπάθεια. Το κάνω όμως με μεγάλη χαρά. Το πιο δύσκολο κομμάτι ήταν η αρχική επιλογή. Μακάρι να μπορούσαμε να κρατήσουμε και τους 150 που πέρασαν, αλλά δεν θα ήταν λειτουργική η ομάδα και καταλήξαμε σε 24», εξηγεί. Το ποδόσφαιρο δεν είναι ένα απλό σπορ, είναι τρόπος ζωής. Ο ίδιος το γνωρίζει από πρώτο χέρι και αντιλαμβάνεται ότι μπορεί να μετατραπεί σε εφαλτήριο για ζωή: «Οι άνθρωποι αυτοί πρέπει να βρουν έναν τρόπο να συνεχίσουν τη ζωή τους. Εδώ έχουν μια τέτοια δυνατότητα, κάνοντας κάτι που αγαπούν. Η χαρά του παιχνιδιού τους δημιουργεί μια ψυχολογική ανάταση, ξεφεύγουν από τις ανησυχίες για το τι γίνεται στη χώρα τους, από το άγχος για το μέλλον τους, ακόμα και από τη δυσφορία για τις συνθήκες διαβίωσης στους καταυλισμούς», μας λέει.
Την ίδια μέρα στα διεθνή μέσα έπαιζε ως πρώτη είδηση η ανηλεής σύγκρουση στο Χαλέπι. Η πόλη-σύμβολο του αιματηρού συριακού εμφυλίου μετατρεπόταν σταδιακά σε σκιά του εαυτού της, γεμάτη πένθιμα κουφάρια κτιρίων και καραβάνια ξεκληρισμένων που έψαχναν οδό διαφυγής. Σκεφτόμουν ότι ενδεχομένως κάποιοι από τους παίχτες της ομάδας να ήταν από εκει, να είχαν συγγενείς ή φίλους στο Χαλέπι, να είχαν ταξιδέψει στην πάλαι ποτέ μεγαλύτερη πόλη του συριακού κράτους ή ακόμα να ένιωθαν μια εγγύτητα σε σχέση με τα δικά τους βιώματα. Εδώ όμως είχαν μια ευκαιρία να μπουν σε μια ιδιάζουσα μηχανή του χρόνου και να μεταφερθούν νοητά στα αμόλυντα από τον πόλεμο παιδικά τους χρόνια. «Στη Συρία παίζαμε πολύ ποδόσφαιρο, εγώ έπαιζα σε μια ομάδα της Β’ Εθνικής. Ήθελα να γίνω επαγγελματίας ποδοσφαιριστής αλλά ο πόλεμος διέλυσε τα όνειρά μας», λέει ο Γιουσέφ. Ταξίδεψε στην Ελλάδα μόνος του, με τη γνωστή επικίνδυνη διαδρομή του Αιγαίου. Έφτασε στη Χίο και τώρα ζει στο camp του Σκαραμαγκά. Παρόμοια ιστορία έχει και ο Ιμπραήμ, Σύρος κουρδικής καταγωγής που στα 23 του βιώνει την αποστέρηση της οικογένειάς του και τη νοσταλγία του παρελθόντος: «Οι γονείς μου είναι στη Συρία και ο αδερφός μου στη Γερμανία. Έχω κάνει αίτηση για μετεγκατάσταση για να πάω να τον βρω. Μου λείπουν πολύ όλοι, ελπίζω κάποια στιγμή να ξαναγίνουμε οικογένεια και να βρεθούμε στο ίδιο μέρος του κόσμου». Ο Ιμπραήμ είναι οπαδός της Μπαρτσελόνα και του Λιονέλ Μέσι, παίζει στη μεσαία γραμμή της ομάδας, αν και σήμερα είναι τραυματισμένος. Κάθεται στον πάγκο και σχολιάζει με κέφι τους υπόλοιπους. «Εδώ ξεχνιέμαι. Μ’ αρέσει να παίζω. Έχουμε γίνει φίλοι μεταξύ μας, έτσι νιώθω ότι δεν είμαι μόνος», μου λέει.
Η ομάδα αναπτύσσεται σαν μια μικρή κοινότητα, όπως όλες οι ποδοσφαιρικές ομάδες. Οι παίχτες γνωρίζονται και δένονται μεταξύ τους, φτιάχνουν δικούς τους κώδικες επικοινωνίας, αναπτύσσουν ένα αίσθημα συνεργασίας και αλληλοβοήθειας, μαθαίνουν να κερδίζουν και να χάνουν, παθιάζονται πάνω στον αγώνα, κάνουν καλαμπούρια στα αποδυτήρια. Παίζουν χωρίς ανταγωνισμό, μόνο για τη χαρά του σώματος και την ψυχολογική αποφόρτιση. Πηγαινοέρχονται σε παρέες και αν δεν κάτσουν όλοι στο τραπέζι, δεν ξεκινάει κανείς να τρώει. Γι’ αυτούς τους ανθρώπους που αποποιήθηκαν βίαια και ακούσια την ταυτότητά τους και βρίσκονται μόνοι και μετέωροι σε μια παγωμένη σκηνή ή ένα άχρωμο κοντέινερ, αυτό έχει ιδιαίτερη βαρύτητα. Γίνονται ξανά μέλη ενός συνόλου και ανακτούν μιαν υποτυπώδη κανονικότητα που ξεφεύγει από την αφόρητη ανία των καταυλισμών. Σε αυτό το καινούργιο ξεκίνημα έχουν έναν άγρυπνο καθοδηγητή, τον προπονητή τους, που τον ακούνε με σεβασμό και ψάχνουν το νεύμα του στο χορτάρι. «Πρώτη φορά ασχολούμαι με πρόσφυγες, σταμάτησα κάποια άλλα προγράμματα που έκανα για να ασχοληθώ μ’ αυτό. Μ’ αρέσει πολύ. Αποφεύγω να τους ρωτάω πολλά πράγματα για τις προσωπικές τους ιστορίες. Δεν θέλω να αναμοχλεύσω τις δυσκολίες που έχουν περάσει. Ο στόχος είναι αυτές τις ώρες να ξεφεύγουν. Στα ματς τους βάζουμε όλους να παίζουν, δεν μας ενδιαφέρει η νίκη ή η ήττα. Μας ενδιαφέρει η συμμετοχή και η εμπειρία, γι’ αυτό φροντίζουμε να μοιράζουμε το χρόνο, ώστε να μπουν όλοι», δηλώνει ο Ανδρέας Σαμπάνης. Βέβαια πρόκειται για έναν ρευστό πληθυσμό με διαρκείς ανακατατάξεις. Για παράδειγμα, ο βασικός τερματοφύλακας της ομάδας πρόσφατα έφυγε για τη Γερμανία, με τη διαδικασία του relocation. Ωστόσο παρά τις αναμενόμενες δυσκολίες η ομάδα βρίσκει τα πατήματά της. Στα δύο επίσημα ματς που έδωσε έχασε από την ομάδα των Δικηγόρων Αθήνας και κέρδισε την ομάδα της Ernst&Young.
Ο Πέτρος Κόκκαλης, μέσω της Οργάνωσης Γη, είναι ο άνθρωπος που συνέλαβε την ιδέα και δούλεψε στην κατεύθυνση της υλοποίησής της. «Σκεφτήκαμε ότι ένας από τους τρόπους για να έρθουν σε επαφή οι πρόσφυγες με τους Έλληνες είναι το ποδόσφαιρο. Η αντίδραση μέχρι στιγμής στο Πρωτάθλημα Επιχειρήσεων όπου αγωνίζεται η Ελπίδα είναι πολύ ενθαρρυντική. Ενδεικτικά, η ομάδα Δικηγόρων Αθήνας μετά τον πρώτο αγώνα με την ομάδα προσφύγων προσφέρθηκε να αναλάβει τη νομική τους υποστήριξη για ζητήματα ασύλου. Στην πραγματικότητα και πέρα από όλα τα άλλα, η ομάδα αυτή είναι μια ευκαιρία για σχέση. Ούτε οι πρόσφυγες μπορούν συχνά να αλληλεπιδρούν με Έλληνες, ούτε οι πολίτες της χώρας να βλέπουν πρόσφυγες έξω από το στερεότυπο της απόγνωσης. Εδώ λοιπόν διαμορφώνεται μια τέτοια προοπτική», σημειώνει. Το project εκτός από την ομάδα περιλαμβάνει και δυο ακαδημίες ποδοσφαίρου που λειτουργούν ήδη από το καλοκαίρι στις δομές του Σκαραμαγκά και του Λαυρίου αντίστοιχα και αφορούν σε μικρά παιδιά και εφήβους που ζουν μέσα στα camp. «Η δράση τους είναι πολύ θετική. Αυτά τα παιδιά δεν έχουν πολλά πράγματα να κάνουν και μέσω της ακαδημίας παίρνουν ένα κίνητρο, απασχολούνται κάποιες ώρες δημιουργικά και χτίζουν μια καθημερινότητα πιο κοντά στις ανάγκες και τις επιθυμίες τους. Στην αρχή υπήρχε αμηχανία, τώρα όμως περιμένουν πώς και πώς να έρθει η ώρα της προπόνησης. Ο στόχος είναι να ιδρυθεί και μια τρίτη ακαδημία εκτός καταυλισμών, που θα απευθύνεται στα προσφυγόπουλα που ζουν σε ξενοδοχεία και ξενώνες», συμπληρώνει ο Πέτρος Κόκκαλης. Ο ίδιος εξηγεί πως δεν μπορούν αυτή τη στιγμή οι πρόσφυγες να ενταχθούν σε κανονικές-μικτές ομάδες, γιατί δεν διαθέτουν τα απαραίτητα έγγραφα για να βγάλουν ατομικό δελτίο. Υπάρχουν παρεμβάσεις στο χώρο της ΕΠΟ και της UEFA για να λυθεί το ζήτημα, ώστε κάποιοι από τους παίχτες, όσοι μείνουν στην Ελλάδα και το επιθυμούν, να απασχοληθούν επαγγελματικά στο ποδόσφαιρο. «Το ποδόσφαιρο δεν είναι μόνο οι ομάδες που παίζουν στο Champions League, είναι οι χιλιάδες άνθρωποι που συσπειρώνονται σε τοπικά σωματεία και μπαίνουν σε μια διαδικασία εκπαίδευσης και κοινωνικοποίησης», καταλήγει.
Η Αθλητική Ελπίδα Προσφύγων είναι το πιο συγκροτημένο σχέδιο που εντάσσει το ποδόσφαιρο σε μια θεραπευτική πολυπρισματική διαδικασία ως προς τους πρόσφυγες. Τους δίνει ένα χώρο να φροντίσουν ξανά τους εαυτούς τους και να διασκεδάσουν, προωθεί την αλληλεπίδραση του ντόπιου πληθυσμού με τους πρόσφυγες και στέλνει ένα μήνυμα ενάντια στην ξενοφοβία και το ρατσισμό. Παρόμοια εγχειρήματα ενδεχομένως πιο αποσπασματικά και υβριδικά αναπτύσσονται σε διάφορες περιοχές της χώρας. Πέρσι το Πάσχα, με πρωτοβουλία ενός εθελοντή αγρότη από την Ημαθία στήθηκε ένας ποδοσφαιρικός αγώνας ανάμεσα στον Μέγα Αλέξανδρο Τρικάλων και την ομάδα προσφύγων που φιλοξενούνταν σε παρακείμενο στρατόπεδο. Η Εθνική Αστέγων τον Οκτώβρη έπαιξε μπάλα στη Θεσσαλονίκη με τους πρόσφυγες που φιλοξενούνται στη Softex. Ο κοινωνικός χώρος Micropolis στη Θεσσαλονίκη διοργανώνει αυθόρμητα παιχνίδια στο αυτοσχέδιο γηπεδάκι που έχουν φτιάξει οι πρόσφυγες στο hot spot στο Δερβένι, με σύνθημα «Παίζουμε μαζί, ζούμε μαζί». Στο Βόλο λειτουργεί σε πρώιμο επίπεδο μια ομάδα προσφύγων με απώτερο στόχο να συγκροτηθεί ένα μικρό εσωτερικό πρωτάθλημα. Στη Λέσβο δραστηριοποιείται η ιρλανδική οργάνωση που συνέβαλε στη δημιουργία της ομάδας προσφυγόπουλων Kara Tepe United και διοργανώνει στις αρχές Ιανουαρίου το δεύτερο τουρνουά ποδοσφαίρου στο νησί, στο οποίο υπολογίζεται ότι θα συμμετάσχουν 70 ασυνόδευτοι ανήλικοι πρόσφυγες. «Τα παιδιά που ζουν σε καταυλισμούς όπως το Καρά Τεπέ, κουβαλάνε πολλά τραύματα, έχουν περάσει μια επώδυνη διαδικασία για να δραπετεύσουν από τον πόλεμο κι ένα επικίνδυνο ταξίδι για να φτάσουν εδώ. Ο αθλητισμός ενώνει τους ανθρώπους και τους μπολιάζει με αυτοπεποίθηση. Είδαμε με πόσο μεγάλο ενθουσιασμό παίζουν αυτά τα παιδιά μπάλα και αποφασίσαμε να κάνουμε ό,τι μπορούμε για να τους το εξασφαλίσουμε αυτό», λέει ο Barry Lysaght από την οργάνωση.
Στην Ευρώπη που δοκιμάζει τα δημοκρατικά της όρια με το προσφυγικό και συχνά φαίνεται πολύ λίγη για το μέγεθος του δράματος που συντελείται στις πύλες της, κόντρα στο νέο μισανθρωπισμό που στοχοποιεί τους πρόσφυγες και επιδιώκει να διαβρώσει με μίσος τις ψυχές των ανθρώπων, το ποδόσφαιρο αποδεικνύεται πολύτιμο και ανέλπιστο εργαλείο στα χέρια εκείνων που υπερασπίζονται την αλληλεγγύη. Στη Γερμανία που δέχτηκε το μεγαλύτερο όγκο προσφύγων, υπολογίζεται ότι το 2015 μόνο έφτασαν και 10.000 πρόσφυγες ποδοσφαιριστές. Η Γερμανική Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία απηύθυνε έκκληση στους συλλόγους να εντάξουν τους πρόσφυγες στις ομάδες τους. Το Αμβούργο ενσωμάτωσε στους κόλπους του στον 18χρονο Μπακερί Ζάτα και η Βέρντερ Βρέμης τον 19χρονο Ουσμάν Μανέ.Παράλληλα ξεπηδούν και αυτόνομες ποδοσφαιρικές ομάδες προσφύγων. Η πιο γνωστή περίπτωση είναι η FC Lampedusa που δημιουργήθηκε με τη βοήθεια της γνωστής για την αντιρατσιστική και αντιφασιστική της φυσιογνωμία St Pauli. Αποτελείται κυρίως από πρόσφυγες προερχόμενους από τη Δυτική Αφρική, που πέρασαν από το κέντρο κράτησης της ιταλικής Λαμπεντούζα πριν φτάσουν στο Αμβούργο. Το καλοκαίρι του 2014 η διοίκηση της SV Babelsberg –μιας μικρής ποδοσφαιρικής ομάδας που αγωνίζεται στη Βορειοανατολική Λίγκα της Γερμανίας και συχνά αποκαλείται «St Pauli της Ανατολής» εξαιτίας της ευαισθησίας της σε κοινωνικά ζητήματα– αποφάσισε να δημιουργήσει μια θυγατρική ομάδα που θα αποτελείται αποκλειστικά από πρόσφυγες σε όλες τις βαθμίδες, από τη διοίκηση μέχρι τους φροντιστές. Έτσι πρόεκυψε η Welcome United 03. Στη Φρανκφούρτη επίσης υπάρχει η FSV Bischofsheim. Στο Γκετεμποργκ της Σουηδίας συστάθηκε η Sandara Team C που απαρτίζεται από παίχτες από τη μεγάλη δεξαμενή των περίπου 35.000 ασυνόδευτων ανήλικων προσφύγων που υποδέχτηκε η χώρα, με προπονήτρια και εμπνεύστρια της ιδέας μια κοινωνική λειτουργό, την Matilda Brinck Larsen. Παρόμοιες προσπάθειες συνιστούν η Athletico de Pinto στην Ισπανία, η Liberi Nantes στην Ιταλία, η United Glasgow FC στη Σκοτία, η Young Caritas Kafig League στην Αυστρία. Η UEFA, εκτός από τα προγράμματα που στηρίζει στην Ευρώπη, τρέχει ένα μεγάλο πρόγραμμα στο Zaatari Camp, αυτόν τον απέραντο καταυλισμό που έχει εξελιχθεί στην τέταρτη μεγαλύτερη πόλη της Ιορδανίας, με πάνω από 80.000 πρόσφυγες να ζουν σε άθλιες και ντροπιαστικές για τον ανθρώπινο πολιτισμό συνθήκες. Σύμφωνα με τα στοιχεία της ευρωπαϊκής ομοσπονδίας, στο πρόγραμμα ποδοσφαίρου έχουν εμπλακεί περίπου 3.000 νέοι και νέες από τη Συρία (2.140 αγόρια και 839 κορίτσια), έχουν διοργανωθεί 15 τουρνουά ποδοσφαίρου, έχουν δημιουργηθεί 32 ομάδες αγοριών και 10 ομάδες κοριτσιών και έχουν εκπαιδευτεί 128 πρόσφυγες ως προπονητές.
Η UEFA δίνει μεγάλη έμφαση στην ανάπτυξη και του γυναικείου ποδοσφαίρου εντός του καταυλισμού, για να παρέχει εργαλεία ψυχολογικής υποστήριξης σε αυτά τα κορίτσια που είναι διαρκώς εκτεθειμένα στους κινδύνους της έμφυλης καταπίεσης, της σεξουαλικής κακοποίησης και των πρόωρων γάμων. «Υπάρχει μια έντονη κινητικότητα αυτήν τη στιγμή. Στη Fare (σ.σ. την οργάνωση για την καταπολέμηση των διακρίσεων της UEFA) προσπαθούμε να εντοπίσουμε τις ενέργειες που γίνονται διεθνώς για να βοηθηθούν οι πρόσφυγες μέσω του ποδοσφαίρου και να τις ενδυναμώσουμε. Τα μεγάλα ευρωπαϊκά club έκαναν χειρονομίες υποστήριξης, αλλά αυτό δεν αρκεί. Τα περιθώρια δράσης σε σχέση με το μέγεθος του προβλήματος είναι πολύ μεγαλύτερα. Η τάση δημιουργίας ποδοσφαιρικών ομάδων προσφύγων αργά ή γρήγορα θα ταρακουνήσει τα νερά. Εμείς θέλουμε να εξελιχθεί σ’ ένα κίνημα που θα αναδείξει το θεραπευτικό ρόλο του ποδοσφαίρου, τη συμβολή του στη λύτρωση της ψυχής», επισημαίνει ο Αντώνης Δαλούκας, εκπρόσωπος της Fare στην Ελλάδα. Το ποδόσφαιρο έχει μιαν απαράγραπτη κοινωνική διάσταση. Μπορεί όσοι ασχολούνται στο κορυφαίο επίπεδο να θέλουν να την εξοστρακίσουν, μετατρέποντάς το σε ένα άψυχο και ρομποτικό υπερθέαμα, αποκομμένο από τους καημούς και τα πάθη των απλών ανθρώπων, να ξεριζώσουν τη σύμφυτη λαϊκότητά του και να το απογυμνώσουν από το συναισθηματικό του φορτίο. Ωστόσο, αυτά πάντα θα επανέρχονται πεισματικά.Όπως την περίοδο του Μεσοπολέμου, όταν οι πρόσφυγες από τη Μικρά Ασία έφτιαξαν με τα χέρια τους τα γήπεδα τους και οργανώθηκαν σε προσφυγικά σωματεία γιατί είχαν μιαν ανάγκη να διατρανώσουν την ύπαρξη τους ως ισότιμη, άξια προσοχής και σεβασμού, έτσι και τώρα οι πρόσφυγες από τη Μέση Ανατολή και την Αφρική αρχίζουν δειλά να σκιαγραφούν τις δικές τους ποδοσφαιρικές τυπολογίες, θεμελιωμένες όχι στο κέρδος και τον ανταγωνισμό, αλλά στην άδολη παιδική φαντασίωση του παιχνιδιού, την ανάγκη για ορατότητα, συνεργασία και χαρά. Σε αυτά τα πειράματα το ποδόσφαιρο αποκτά ξανά την ποίηση που είδε ο Παζολίνι και την ηθική που έμαθε ο Καμί. Είναι το ποδόσφαιρο που συνθέτει, δεν χωρίζει. Το ποδόσφαιρο που αγαπάμε.
Η γενιά του εφήμερου
*****************
Η περίπτωση του γερμανικού χρέους-Η αποπληρωμή και η συμφωνία του 1953

Αντ’ αυτού όλες οι εμπλεκόμενες χώρες συμφώνησαν το 1953 στο Λονδίνο σε όρους που επέτρεπαν στη δυτικογερμανική οικονομία να ανασάνει και να αναπτυχθεί. Το μισό χρέος διεγράφη, για ένα μέρος ορίστηκε μηδενικό επιτόκιο, ενώ το υπόλοιπο αναδιαρθρώθηκε σε μακροπρόθεσμη βάση.
Μια σημαντική ποιοτική διάσταση ήταν η συμφωνία των πιστωτών και της γερμανικής πλευράς ότι σε καμία περίπτωση η Γερμανία δεν θα αποπλήρωνε τα δάνειά της από τα αποθεματικά της, αλλά μόνον από τα τρέχοντα πλεονάσματα. Η συμφωνία έθεσε τα θεμέλια για την εξέλιξη της Γερμανίας σε εξαγωγική δύναμη.
Από το 1956 έχουν υπογραφεί στο Κλαμπ του Παρισιού περισσότερες από 400 συμφωνίες αναδιάρθρωσης για 85 χώρες. Οι ευνοϊκοί όροι που είχε αποσπάσει η Γερμανία το 1953, ήταν όμως για τις περισσότερες άπιαστο όνειρο.
Για μεγάλο διάστημα οι πιστωτές επέμεναν στην πλήρη αποπληρωμή των δανείων. Μόλις στα τέλη της δεκαετίας του 1980 άρχισε να διαφαίνεται η προθυμία για μερική διαγραφή του χρέους. Από το 2000 υπήρξε και πλήρης διαγραφή του εξωτερικού χρέους για εξαιρετικά φτωχές χώρες.
Οι περισσότερες από τις συμφωνίες που έχουν υπογραφεί τα τελευταία 50 χρόνια προέβλεπαν σκληρές περικοπές, οδηγώντας συχνά τις υπερχρεωμένες χώρες στα πρόθυρα της κατάρρευσης. Οι υπερχρεωμένες χώρες έχουν συνήθως τεράστιες δυσκολίες στην προσπάθειά τους να υπερασπιστούν τα συμφέροντά τους.
Στην άλλη πλευρά -είτε αυτή λέγεται Κλαμπ του Παρισιού ή Τρόικα- κάθονται πάντα θεσμοί όπως το ΔΝΤ ή η Παγκόσμια Τράπεζα που αναλαμβάνουν πολλούς και διαφορετικούς ρόλους, τόσο του πιστωτή και του ελεγκτή, όσο και του δικαστή.
Και αυτό οδηγεί στο… χάος. Πηγή: Premiumparatiritis.gr
Κέρδος online 3/1/2017 0:08
O θρύλος του Καραγκιόζη
Ανεξήγητο: Η μυστηριώδης περιοχή του Μεξικού όπου σταματούν τα ρολόγια

|
|
Του Κ. ΜελάΗ κατάσταση της ελληνικής οικονομίας:
Γενικό πλαίσιο.Τελικά ποια είναι η σημερινή πραγματική κατάσταση της ελληνικής οικονομίας; Βρίσκεται σε κατάσταση κατάρρευσης, όπως υποστηρίζουν τα κόμματα της αντιπολίτευσης, ή σε κατάσταση ανάκαμψης, όπως υποστηρίζει η κυβέρνηση;Η απάντηση που μπορεί να δοθεί από έναν ψύχραιμο παρατηρητή είναι ότι στην πραγματικότητα δεν συμβαίνει ούτε το ένα ούτε το άλλο. Οι υπερβολές που ενυπάρχουν στην άποψη και των δύο πλευρών είναι εμφανείς.Η ελληνική οικονομία βρίσκεται σε φάση εύθραυστης σταθεροποίησης ορισμένων μακροοικονομικών μεγεθών και εμφανούς αποσταθεροποίησης ορισμένων άλλων. Δεδομένου ότι υπάρχει σαφής αλληλεξάρτηση μεταξύ των μακροοικονομικών μεγεθών στο πλαίσιο της οικονομικής πολιτικής, μπορούμε να υποστηρίξουμε ότι η επελθούσα σταθεροποίηση των συγκεκριμένων μακροοικονομικών μεγεθών έχει πραγματοποιηθεί εις βάρος της αποσταθεροποίησης των υπόλοιπων μεγεθών. Αυτή η απλή αλήθεια φαίνεται να διαφεύγει από την πρόσφατη ανάλυση του ΔΝΤ, το οποίο αναλώνεται σε αναλύσεις που επιχειρούν απλά να υποστηρίξουν το εφαρμοζόμενο πρόγραμμά του. Συγκεκριμένα:Μετά από έξι χρόνια προγράμματος βίαιης δημοσιονομικής προσαρμογής τα δύο ελλείμματα (δημοσιονομικό και εξωτερικό) που ταλάνιζαν την ελληνική οικονομία έχουν «τιθασευτεί». Βεβαίως έχουν τιθασευτεί με έναν εντελώς λανθασμένο τρόπο, την τρομακτική μείωση της παραγωγικής δραστηριότητας της οικονομίας μέσω της απίστευτης μείωσης του ΑΕΠ κατά 27% τα τελευταία εννέα έτη και της αύξησης της ανεργίας μέχρι και το 27%.Δεχόμενοι ότι η ελληνική οικονομία έχει «τιθασεύσει» τα δύο μακροοικονομικά ελλείμματα, έστω και με αυτό τον τρόπο, καλείται, τώρα, να διαχειριστεί τις ανισορροπίες των υπόλοιπων βασικών μακροοικονομικών μεγεθών, δηλαδή της μεγέθυνσης του ΑΕΠ και της υψηλότατης ανεργίας. Η μη αντιμετώπιση των συγκεκριμένων προβλημάτων είναι προφανές, ότι θα προκαλέσει μετά βεβαιότητας, χειροτέρευση και των δύο μεγεθών που έχουν σήμερα «τιθασευτεί». Αλλά εξ ίσου αβέβαιο και προβληματικό παραμένει το πόσο είναι εύκολο να επέλθει εξισορρόπηση των ευρισκομένων σε ανισορροπία μεγεθών με την ταυτόχρονη διατήρηση σε ισορροπία όσων βρίσκονται σήμερα σε αυτή την κατάσταση.Αυτό θέτει εν αμφιβόλω ή εν πάση περιπτώσει προκαλεί ερωτηματικά για τις μελλοντικές εξελίξεις των συγκεκριμένων μακροοικονομικών μεγεθών. Κοιτάζοντας προς τα εμπρός, οι προοπτικές ανάπτυξης παραμένουν ασθενικές και υπόκεινται σε υψηλούς καθοδικούς κινδύνους, ενώ η ανεργία αναμένεται να παραμείνει σε διψήφια ποσοστά μέχρι τα μέσα του αιώνα.Υπάρχουν συγκεκριμένα προβλήματα που ενέχουν σημαντικούς κινδύνους για τη μακροπρόθεσμη ανάπτυξη ακόμη και για τα μεγέθη που σήμερα βρίσκονται σε ισορροπία:(i) η δομή των δημόσιων οικονομικών είναι τουλάχιστον ευάλωτη δεδομένου ότι τα έσοδα χρηματοδοτούνται από υψηλούς φορολογικούς συντελεστές που επιβάλλονται σε περιορισμένη φορολογική βάση (η οποία την τελευταία περίοδο μειώθηκε περαιτέρω), αλλά και οι δαπάνες για το συνταξιοδοτικό δεν εδράζονται σε διαχρονικά στερεή βάση γεγονός που θέτει εν αμφιβόλω τη διαχρονική διατήρηση της κατανάλωσης των συγκεκριμένων στρωμάτων.(ii) οι εξαγωγές φαίνεται να έχουν φθάσει στα όριά τους παρά τη συγκυριακά ισχυρή υποστήριξη από τις τουριστικές δραστηριότητες λόγω της δυσμενούς κατάστασης που βρίσκονται οι γειτονικές χώρες. Πιστοποιείται με σαφήνεια ότι η Ελλάδα δεν δύναται να μετατραπεί σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα σε εξαγωγική χώρα.Επίσης υπάρχουν επιπλέον σοβαρές δυσκολίες σε κύριους μηχανισμούς απαραίτητους για τη μεγεθυντική διαδικασία της οικονομίας όπως:(iii) προβληματικοί ισολογισμοί τραπεζών και του ιδιωτικού επιχειρηματικού τομέα. Η αναδιάρθρωση του τελευταίου μέσω της διαχείρισης των μη αποτελεσματικών δανείων είναι βέβαιο ότι βραχυχρόνια και μεσοπρόθεσμα θα προκαλέσει αρνητικές επιπτώσεις στο ΑΕΠ και στην ανεργία. Η θετική έκβαση των μη αποτελεσματικών δανείων στον τραπεζικό τομέα απαιτεί χρόνο και παράλληλη μεγέθυνση του ΑΕΠ.(iv) σχετικά ουδέτερες προσδοκίες για επενδύσεις κάθε είδους λόγω εμφανούς έλλειψης πολιτικής και κοινωνικής σταθερότητας, που κυρίως προέρχεται από τον άτεγκτο τρόπο εφαρμογής του μνημονιακού προγράμματος (τις συνεχείς και αλλεπάλληλες αξιολογήσεις), των εγγενών αδυναμιών του ίδιου του προγράμματος, αλλά και των άκομψων χειρισμών, σε κρίσιμες στιγμές, της σημερινής κυβέρνησης που ακολουθεί σε αυτό το σημείο το βηματισμό προηγουμένων κυβερνήσεων. Η αλλαγή των προσδοκιών απαιτεί χρόνο και μεγάλη προσπάθεια.(v) ένα δημόσιο χρέος που παραμένει μη βιώσιμο και το οποίο λειτουργεί ανασχετικά στις όποιες επενδυτικές αποφάσεις. Δεν προβλέπεται οποιαδήποτε αλλαγή στη ρύθμιση του χρέους πριν από το 2018 και το θετικό τέλος του προγράμματος.(vi) απουσία στήριξη της ρευστότητας από την ΕΚΤ όταν μηνιαίως αγοράζει περίπου 80 δισ. ευρώ κρατικά ομόλογα των χωρών της ευρωζώνης, εκτός της Ελλάδος.Η κατάσταση της ελληνικής οικονομίας χαρακτηρίζεται από αβεβαιότητα και χρειάζεται μεγάλη προσπάθεια, όχι μόνο από την ελληνική κυβέρνηση, για να βρει το δρόμο της μεγεθυντικής διαδικασίας και της εξισορρόπησης του συνόλου των μακροοικονομικών μεγεθών. Αν οι Ευρωπαίοι δεν αντιληφθούν ότι η μεγεθυντική διαδικασία δεν μπορεί να προέλθει μόνο από την πλευρά της προσφοράς με τον απόλυτα αρνητικό τρόπο που αυτή επιχειρείται (δίχως αύξηση κατά θετικό τρόπο της παραγωγικότητας), οι εξελίξεις θα είναι πολύ δύσκολες για την ελληνική οικονομία.Το 2017Οι προβλέψεις, τόσο της κυβέρνησης όσο και των διεθνών πολυμερών οργανισμών, έπειτα από μία σχεδόν δεκαετία με αρνητικούς ρυθμούς μεγέθυνσης (με εξαίρεση το 2014), για το ρυθμό μεγέθυνσης του ΑΕΠ, το 2017, κυμαίνονται μεταξύ 2,5% και 3,0%.Οι προβλέψεις αυτές στηρίζονται στη θετική μεταβολή των επιμέρους μακροοικονομικών μεγεθών που προσδιορίζουν τη μεγέθυνση του συνολικού ΑΕΠ.Συγκεκριμένα στη θετική μεγέθυνση:- Της ιδιωτικής κατανάλωσης κατά 1,8% έναντι μειώσεως κατά -0,6% το 2016. Η αύξηση της ιδιωτικής κατανάλωσης αναμένεται να προέλθει κυρίως από την περαιτέρω αποκλιμάκωση της ανεργίας. Από τη μείωση των ληξιπρόθεσμων υποχρεώσεων του Δημοσίου προς τους ιδιώτες. Ακόμη, αναμένεται περαιτέρω διοχέτευση των αποταμιεύσεων των νοικοκυριών προς την οικονομία προκειμένου να διατηρήσουν τουλάχιστον το ίδιο επίπεδο κατανάλωσης.- Του ακαθάριστου σχηματισμού παγίου κεφαλαίου κατά 9,1% έναντι +3,3% το 2016. Πρόκειται για το πλέον αβέβαιο μακροοικονομικό μέγεθος που όμως φαίνεται ότι υπό κανονικές συνθήκες, η επίτευξή του δεν θα είναι δύσκολη. Σε αυτό συνηγορούν τόσο οι παρατηρούμενες αυξήσεις στις κατασκευές όσο και οι ανάγκες των επιχειρήσεων να αντικαταστήσουν το παραγωγικό τους ιστό όσο και τα αποθέματα.- Των εξαγωγών αγαθών και υπηρεσιών κατά 5,3% έναντι αυξήσεως περίπου +1,0% το 2016. Είναι η πρόβλεψη αυτή ρεαλιστική; Δύσκολη η απάντηση. Διότι οι προϋποθέσεις πάνω στις οποίες εδράζεται η πρόβλεψη κινούνται σε περιβάλλον αβεβαιότητας. Ας δούμε συγκεκριμένα πώς έχουν τα γεγονότα που δημιουργούν τις αβεβαιότητες στο περιβάλλον εντός του οποίου κινείται η οικονομία.Η ελληνική κυβέρνηση είχε δημιουργήσει ένα συγκεκριμένο αφήγημα για τις εξελίξεις μέχρι το τέλος του Μνημονίου το 2018, μετά την ολοκλήρωση της πρώτης αξιολόγησης και ενόψει της δεύτερης.Το αφήγημα ήταν απλό και ταυτιζόταν με αυτό που ήταν ενσωματωμένο στο Μνημόνιο. Τελειώνει η β’ αξιολόγηση, αρχίζει η εφαρμογή των βραχυπρόθεσμων μέτρων για το χρέος, σε μικρό χρονικό διάστημα η ΕΚΤ εντάσσει τη χώρα στην ποσοτική χαλάρωση, δημιουργείται κλίμα εμπιστοσύνης στις διεθνείς χρηματοπιστωτικές αγορές σε συνάφεια και με την αναμενόμενη μεγέθυνση του ΑΕΠ. Όλα τα παραπάνω ανοίγουν το δρόμο για δοκιμαστική και καλά προετοιμασμένη έξοδο στις διεθνείς αγορές ομολόγων κάτι που θα δώσει στην ελληνική οικονομία τη δυνατότητα να «βγει» κανονικά στις αγορές για αναχρηματοδότηση των αναγκών της μετά τη λήξη του μνημονιακού προγράμματος.Το αφήγημα όμως, πολύ ωραίο για να είναι αληθινό, είχε και «δράκους» οι οποίοι χρειάζονταν να αντιμετωπισθούν.Ο πρώτος «δράκος» αφορούσε την αντιμετώπιση της κοινωνικής δυσαρέσκειας που προκαλούσαν τα μέτρα του μνημονιακού προγράμματος όπως αυτή εκφράζονταν στις αλλεπάλληλες δημοσκοπήσεις της περιόδου. Μάλιστα η δυσαρέσκεια θα αυξηθεί με τον ερχομό του 2017 και την εφαρμογή των εκτελεστικών αποφάσεων για σειρά από ήδη ψηφισμένα μέτρα.Ο δεύτερος «δράκος» κρυβόταν στις απαιτήσεις του ΔΝΤ για συγκεκριμένα ζητήματα, που μερικά αφορούσαν εμμονές ιδεολογικού χαρακτήρα (αγορά εργασίας) και αλλά σε επιπλέον μέτρα δημοσιονομικού χαρακτήρα που απέρρεαν στην ουσία επίσης από ιδεολογική σκοπιά (τρόπος λειτουργίας του ασφαλιστικού συστήματος αλλά και σταθερά μόνιμα δημοσιονομικά μέτρα τα οποία θα εντάσσονταν σε ένα πλαίσιο καθορισμένων κριτηρίων για την άσκηση διακριτής οικονομικής πολιτικής). Παράλληλα η συμμετοχή του ΔΝΤ στο πρόγραμμα αποτελούσε μνημονιακό όρο (κύριος υποστηριχτής η Γερμανία), γεγονός που περιπλέκει τα πράγματα.Η αμφίπλευρη πίεση δυσκόλευε αφάνταστα την κυβέρνηση στο να ακολουθήσει το «στρατηγικό» αφήγημά της, με αποτέλεσμα να στραφεί στην αναζήτηση «τακτικών κινήσεων» στις οποίες είναι συνηθισμένη, προκειμένου να αποσυμπιέσει την κατάσταση. Μάλιστα οι τακτικές κινήσεις είναι όλες προσανατολισμένες στο εγχώριο μέτωπο μιας και στο αντίστοιχο εξωτερικό τα πράγματα είναι δύσκολα και επιφέρουν άμεσα αντιδράσεις που προκαλούν «πόνο».Πράγματι η τακτική κίνηση βρέθηκε στο να χορηγηθεί το «εφάπαξ» βοήθημα στους χαμηλοσυνταξιούχους ύψους 617 εκατομμυρίων ευρώ, προκειμένου να αντιμετωπισθεί(;) ο πρώτος «δράκος». Θα δούμε την επίδραση αυτού του μέτρου στις προσεχείς δημοσκοπήσεις. Πάντως το σίγουρο είναι ότι το βοήθημα προς τους συνταξιούχους θα συμβάλει θετικά στη μεγέθυνση της οικονομίας.Η κίνηση αυτή προκάλεσε όμως την αφύπνιση ενός άλλου «δράκου»: του Σόιμπλε. Δράκου της Δύσης, ο οποίος σύμφωνα με τον Μπόρχες είναι κακός και μοχθηρός και από το στόμα του βγαίνουν πυκνές φλόγες κατακαίοντας τα πάντα γύρω του.Μετά την αφύπνιση του Δράκου Σόιμπλε η ελληνική κυβέρνηση βρέθηκε αντιμέτωπη με την πιθανότητα υπονόμευσης του ίδιου του «δικού» της αφηγήματος. Άμεση συνέπεια υπήρξε το πάγωμα των μέτρων για το βραχυπρόθεσμο χρέος και η έμμεση αλλά σαφής αποδοχή της ελληνικής κυβέρνησης (επιστολή Τσακαλώτου) ότι ενήργησε μονομερώς και ότι δεν πρόκειται να το επαναλάβει. Η ήττα σε επίπεδο συμβολικό αλλά και διαπραγματευτικής ισχύος είναι καθαρή.Τώρα, φαίνεται ότι η επιστολή Τσακαλώτου επαναδρομολογεί σε προσεχές Eurogroup (μάλλον τον Ιανουάριο) τα ήδη αποφασισμένα μέτρα για το χρέος. Τα οποία, ειρήσθω εν παρόδω, αφορούν ελάχιστα και με προϋποθέσεις τη βελτίωση της σημερινής κατάστασης του ελληνικού δημοσίου χρέους.Όμως παραμένουν τα προβλήματα που σχετίζονται με τον δεύτερο Δράκο, επιβαρυμένα με όλα όσα έχουν μεσολαβήσει. Παρά τις διαφωνίες του Σόιμπλε με το ΔΝΤ, οι συγκεκριμένες απαιτήσεις φαίνεται να αποτελούν και επιδιώξεις του Γερμανού υπουργού Οικονομικών.Αν εξελιχθούν τα γεγονότα όπως τα περιγράψαμε, έχω την εντύπωση ότι η ελληνική κυβέρνηση, θα πρέπει να καταβάλει και συγκεκριμένο τίμημα (υλικό αυτή τη φορά) αναφορικά με τις απαιτήσεις του ΔΝΤ.Πιθανότατα, επομένως, και με βάση το διαμορφωθέν κλίμα, αλλά και τη βούληση του πρωθυπουργού να κλείσει η β’ αξιολόγηση, η ελληνική κυβέρνηση πρόκειται να προβεί σε παραχωρήσεις στις απαιτήσεις του δευτέρου Δράκου – ΔΝΤ. Το μέγεθος των παραχωρήσεων δεν μπορεί να προβλεφθεί. Πάντως υποψιάζομαι ότι θα είναι μεγαλύτερο από αυτό που σχεδίαζε η ελληνική κυβέρνηση πριν προβεί στο συγκεκριμένο βοήθημα προς τους συνταξιούχους.Συνεπώς η παρατηρούμενη καθυστέρηση προκαλεί αύξηση της αβεβαιότητας αυξάνοντας την αδυναμία να αποφανθούμε αν είναι επιτεύξιμοι οι στόχοι που έχουν τεθεί για το 2017.
5 εξωπραγματικές εφευρέσεις των αρχαίων Ελλήνων που εξηγήθηκαν τον 20ο αιώνα.

4.1 χιλ.







Οι «Φλεγόμενοι Καθρέφτες» του Αρχιμήδη από τον Giulio Parigi
Αφήστε το σχόλιό σας
Ακολουθήστε μας στο facebook:




















Δεκαπέντε χρόνια αργότερα, η εκκλησία του Αγίου Νικολάου ξαναγεννιέται μέσα από τις στάχτες της, μετά από αρκετές δυσκολίες – κυρίως οικονομικές – αφού η κύρια πηγή χρηματοδότησης είναι οι δωρεές ομογενών.
Ο Καλατράβα πίσω από την ανακατασκευή του Ο σχεδιασμός του νέου ελληνορθόδοξου ναού, ανήκει στον Σαντιάγο Καλατράβα, τον αρχιτέκτονα που είναι γνωστός για την κατασκευή της στέγης του Ολυμπιακού Σταδίου της Αθήνας το 2004 και άλλων έργων στη χώρα μας.
Αν και η ανακατασκευή του ναού ξεκίνησε πριν από ένα χρόνο περίπου, έχει ήδη σημειωθεί αξιοσημείωτη πρόοδος με το κυρίως κτίσμα να έχει σχεδόν ολοκληρωθεί και να έχει τοποθετηθεί ένα μέρος της στέγης του.
Οσο για τη νέα μορφή της εκκλησίας, θα είναι εντελώς διαφορετική από την αρχική, αφού όπως φαίνεται από τη μακέτα της, θα είναι μικρογραφία της Αγιάς Σοφιάς στην Κωνσταντινούπολη.
Ο συνολικός προϋπολογισμός του έργου που αναμένεται να ολοκληρωθεί το 2018 ανέρχεται σε 40 εκατομμύρια δολάρια.
Η συγκινητική τοποθέτηση του σταυρού Εδώ και λίγες μέρες, ένας τεράστιος σταυρός δεσπόζει στην κορυφή του υπό κατασκευή ναού, η τοποθέτηση του οποίου προκάλεσε δέος στους παρευρισκόμενους.
Ο τεράστιος σταυρός της ελληνορθόδοξης εκκλησίας του Αγίου Νικολάου είναι το πρώτο θρησκευτικό σύμβολο που εμφανίζεται στο Παγκόσμιο Κέντρο Εμπορίου μετά το τρομοκρατικό χτύπημα, και οι εικόνες είναι εντυπωσιακές.
Χρειάστηκαν 11 λεπτά για να τοποθετηθεί ο μεγάλος σταυρός, ο οποίος έχει διάμετρο 15 μέτρων, στη θέση του, στην κορυφή της στέγης. Ωστόσο, αυτός ο σταυρός είναι προσωρινός και θα αντικατασταθεί από τον κανονικό όταν ολοκληρωθεί η ανέγερση του ναού, το 2018.
Η ιστορία του Ναού του Αγίου Νικολάου (wikipedia) Ο ελληνορθόδοξος ναός του αγίου Νικολάου βρισκόταν στην οδό Liberty απέναντι από τον Νότιο Πύργο του Παγκοσμίου Κέντρου Εμπορίου. Καταστράφηκε εντελώς στις επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου του 2001 όταν ο νότιος πύργος κατέρρευσε. Ήταν το μόνο κτήριο που καταστράφηκε από την επίθεση και δεν ανήκε στο Παγκόσμιο Κέντρο Εμπορίου.
Το κτήριο που στέγασε την εκκλησία κτίστηκε περίπου το 1832. Το 1916 Ελληνοαμερικανοί μετανάστες συνέστησαν το ποίμνιο του αγίου Νικολάου και το 1922 ξεκίνησαν να τελούνται ακολουθίες στην τοποθεσία της οδού Liberty. Το κτήριο του ναού είχε μήκος 17,07 μέτρα, πλάτος 6,71 μέτρα και ύψος 10,67 μέτρα (56 × 22 × 35 πόδια) ενώ φαινόταν μικροσκοπικό μπροστά στους 110 ορόφους των Δίδυμων Πύργων, που ολοκληρώθηκαν το 1972 και το 1973. Παρά το μικρό του μέγεθος και την ασυνήθιστη τοποθεσία του, η εκκλησία είχε προ των επιθέσεων ένα αφοσιωμένο ποίμνιο περίπου 70 οικογενειών, καθοδηγούμενο από τον πατέρα Ιωάννη Ρώμα. Τις Τετάρτες ο ναός ήταν ανοικτός στο κοινό και πολλοί άνθρωποι, συμπεριλαμβανομένων και εργαζομένων από τα γραφεία των πύργων και μη ελληνορθοδόξων, έρχονταν στον ήσυχο χώρο λατρείας για συγκέντρωση και προσευχή.
Ανάμεσα στα πολυτιμότερα αντικείμενα που είχε ο ναός στην κατοχή του ήταν κάποιαμέρη από τα λείψανα του αγίου Νικολάου, της αγίας Αικατερίνης και του αγίου Σάββα, τα οποία είχαν δωριστεί στην εκκλησία από τον Νικόλαο τον Β΄, τον τελευταίο τσάρο της Ρωσίας. Αυτά τα λείψανα έβγαιναν από τις οστεοθήκες τους την ήμερα του εορτασμού του αντίστοιχου αγίου ή αγίας για προσκύνηση. Μετά τις επιθέσεις τα λείψανα χάθηκαν και δεν ξαναβρέθηκαν.
Ο ναός θάφτηκε εντελώς από την κατάρρευση του νότιου πύργου. Κανένας δεν ήταν μέσα στον ναό τη στιγμή της καταστροφής. Ελάχιστα από τα περιεχόμενά του διασώθηκαν. Τελικά ανάμεσα σε ό,τι βρέθηκε ήταν οι κατεστραμμένες εικόνες του αγίου Διονυσίου Ζακύνθου και της Ζωοδόχου Πηγής καθώς και μερικά άλλα λατρευτικά αντικείμενα.


















Επιβάτης αυτοκινήτου χάνει την ζωή της με αδιανόητο τρόπο σε δρόμο της Ρωσίας.
Μαγαζάτορας έδιωξε ληστή αγνοώντας τον εξυπηρετώντας ταυτόχρονα πελάτη!
Έφηβος Βουλευτής υπερασπίστηκε τα Αρχαία Ελληνικά μέσα στη Βουλή!
Ο 17χρονος εφευρέτης από τα Τρίκαλα που έφερε την επανάσταση στα χωράφια.
23 από τις καλύτερες αεροφωτογραφίες του 2016
Τρύπωσε στη ζώνη αποκλεισμού της Φουκουσίμα και φωτογράφισε την πόλη που εκκενώθηκε το 2011
15 πράγματα για τα οποία δεν θα χρωστάτε σε κανέναν εξηγήσεις