Ο καλύτερος τρόπος για να αξιολογείς μια ηγεσία είναι να διερωτάσαι τι σφάλματα είναι ικανοί να κάνουν.
Karl Popper
Ο Αλέφαντος για τον Κυριάκο Μητσοτάκη
Με αφορμή τη συμπλήρωση ενός χρόνου από την εκλογή του στην προεδρία της ΝΔ, ο κ. Μητσοτάκης σε τηλεοπτική του συνέντευξη αποκάλυψε μερικά από τα πράγματα που θα κάνει όταν κυβερνήσει. Ο πολυνίκης έλληνας τεχνικός την παρακολούθησε και αισθάνθηκε την ανάγκη να την αποκρυπτογραφήσει, για όσους δεν πιάνουν τα υψηλά πολιτικά νοήματα των καιρών.Γράφει ο Γιάννης Τσαούσης
Εγώ, εντάξει, ΠΑΣΟΚ ψήφιζα πάντα αλλά με το γκαζοζέν τον Αλέξη δε γίνεται δουλειά. Ναι, στηρίζω Κούλη πλέον, γιατί πάνω απ’ όλα η ομάδα. Βγήκε προχτές ο γίγαντας ο αρχηγός στον Άφλα, μ’ εκείνον τον παλιό αμυντικό χαφ της Χοφενχάιμ, τον Σρόιτερ, και είπε παπάδες. Καταρχάς τα αυτονόητα. Ότι αυτός εκπροσωπεί το νέο, ενώ ο Τσίπρας απαξίωσε την έννοια της πολιτικής ανανέωσης. Ε βέβαια, ο Τσίπρας αρχίνισε όλο ελπίδα, όπως ο Καστίγιο με τις μπούκες του και με τα πάντα όλα του και τώρα έχει κόψει την μπάλα, ενώ ο Κούλης τώρα έρχεται με φόρα, σοβαρός και ωραίος. Πογκμπά ρε παιδί μου, να χαίρεσαι να τον εβλέπεις. Σοβαρός, ευθυτενής, κύριος, με τις πάσες του σε όλο το πολιτικό φάσμα, δείχνει ο άνθρωπος ότι έχει τη στόφα του ηγέτη. Πάμε παρακάτω. Μ’ ακούς με προσοχή, ε; Αλέφαντος μιλάει τώρα. Λοιπόν, ενώ ο Αλέξης μάζεψε τη σάρα και τη μάρα, όλο τον κατιμά να πούμε, τους μισοπλέμονους και τους έκανε βουλευτές, ο Κυριάκος έρχεται και σου λέει «κύριε, εγώ θα πάω με εξωκοινοβουλευτικούς». Και τσουπ! Μέχρι να προλάβουν να βγάλουν γλώσσα οι άπιστοι Θωμάδες, κάνει μια συνάντηση-μεγαλείο με Αντώνη Ρέμο, ρίχνει τα τσιμέντα στη Συγγρού κι ας τους άλλους να ψάχνονται να βρουν από που τους ήρθε. Φαντάσου όταν εκλεγεί να ρίξει κι έναν Πάριο στον ασβέστη να κάνει χαλασμό, να κουμπώσει κι έναν Γιάνναρο Κατέβα στα στόπερ να μην περνάει κουνούπι και μετά άσε τους οχτρούς να σκούζουν. Τριάντα χρόνια πρωτάθλημα θα παίρνει, μέσα στο σπίτι τους, μέσα στο σπιτάκι τους.Και να πούμε και το άλλο: ότι θα έχει και στελέχη από το χώρο της αγοράς, ε; Γιατί καλός ο σοσιαλισμός, εμείς φάγαμε γλυκό ψωμάκι με τον Ανδρέα, ο Θεός ν’ αναπάυσει την ψυχούλα του, αλλά τώρα τα κόζια έχουν αλλάξει και θέλει γατόνια στη διαχείριση των οικονομικών. Είναι σαν να παίζω εγώ το 2017 μπάλα με τον Ντάγκα και τον Τζαλακώστα. Έχουν πεθάνει αυτού του τύπου οι παίκτες τι να λέμε τώρα…Αυτοί που επιβιώνουν και ξεχωρίζουν στη σύγχρονη πολιτική, όπως και στην μπάλα, είναι αυτοί που έχουν ατσαλένια «κάκαλα» και είναι έτοιμοι να συγκρουστούν και να ματώσουν για να κερδίσουν, όπως ας πούμε αυτό το μουγκρί ο Ζε Ελίας που είχε φέρει τότε αυτός ο άγιος άνθρωπος, ο Σωκράτης ο Κόκαλης, ο πρόεδρος των προέδρων μαζί με τον Γουλανδρή βέβαια. Ε, ο Κυριάκος το είπε ξεκάθαρα: Θα μειώσουνε τους φόρους, ακόμα κι αν χρειαστεί να ενεργήσουνε «ελεγχόμενα μονομερώς». Λίγο μπλεγμένο βέβαια είναι έτσι όπως το είπε, αλλά το θέμα ότι ο άνθρωπος είναι γεννημένος αρχηγάρα! Ξεκίνησε από τα ξερά της Γαλλίας μικρό παιδί και έρχεται η ώρα να παίξει Τσάμπιονς Λιγκ στα παλάτια της εξουσίας! Πρόεδρε προχώρα κι εγώ ειμ’ εδώ για ό,τι χρειαστείς, γιατί με τους Κοντονήδες προκοπή δεν είδαμε. Θα σου κάνω εγώ ένα σύστημα Χάπελ στο υφυπουργείο αθλητισμού, να γλύφεις τα δάχτυλά σου με το τρανζίσιο. Λοιπόν.
 |
Πόσες λέξεις έχουν οι Εσκιμώοι για το χιόνι;by Αντικλείδι |
Το ότι κάθε επιστήμη έχει τη δική της ορολογία είναι κοινός τόπος. Αυτό συμβαίνει, πολύ απλά, γιατί η κάθε επιστήμη εξετάζει τα θέματα ή τα φαινόμενα που την αφορούν διεξοδικά και μέχρι την τελευταία τους λεπτομέρεια.
Στη ζωή υπάρχουν δύο είδη ανθρώπων: οι αισιόδοξοι και οι απαισιόδοξοι.
Οι απαισιόδοξοι έχουν συνήθως δίκιο.
Αν όμως η ανθρωπότητα έφτασε ως εδώ, αυτό το χρωστάει στους αισιόδοξους.
Οι απαισιόδοξοι έχουν συνήθως δίκιο.
Αν όμως η ανθρωπότητα έφτασε ως εδώ, αυτό το χρωστάει στους αισιόδοξους.
karl Popper
«Ο καλύτερος τρόπος να διδάξεις στα παιδιά σου τι είναι οι φόροι είναι τρώγοντας το 60% του παγωτού τους»
Βαγγέλης Παπαθανασίου: «Oλοι είμαστε συνάθροιση δισεκατομμυρίων ετών μνήμης»
Πώς συνδέεται η εξερεύνηση τoυ Διαστήματος και των απαρχών του Σύμπαντος με το έργο του μεγάλου έλληνα συνθέτη Βαγγέλη Παπαθανασίου; Η παγκόσμια κυκλοφορία προ δύο ημερών του νέου άλμπουμ του συνθέτη με τίτλο «Rosetta» σημαδεύει την ολοκλήρωση της ομώνυμης διαστημικής αποστολής από τον Ευρωπαϊκό Οργανισμό Διαστήματος (European Space Agency, ESA). Το διαστημικό όχημα Rosetta, που πήρε το όνομά του από τη Στήλη της Ροζέττας η οποία αποτέλεσε το κλειδί για την αποκρυπτογράφηση των αιγυπτιακών ιερογλυφικών, ολοκλήρωσε πριν από λίγες ημέρες τη μελέτη του κομήτη 67P/Churyumov-Gerasimenko επεκτείνοντας ακόμη περισσότερο τον ορίζοντα των γνώσεών μας για τη γένεση του ηλιακού συστήματος. Με αφορμή αυτό το γεγονός ο Βαγγέλης Παπαθανασίου, μια προσωπικότητα της τέχνης με ακτινοβολία πολύ ευρύτερη από εκείνη που σηματοδοτεί το Οσκαρ που κέρδισε το 1982 για την ταινία «Οι δρόμοι της φωτιάς», παραχώρησε στο BHMAgazino μια σπάνια συνέντευξη. Στη συνέντευξη αυτή μίλησε όχι για τη μουσική με όρους «μουσικής βιομηχανίας», αλλά για το βαθύτερο νόημα, τη σημασία και τη νοητική υπόσταση της μουσικής, για τον κώδικα της δημιουργίας, για τον τρόπο με τον οποίο εκδηλώνονται στην πραγματικότητα τα αριστουργήματα, τα επιτεύγματα, κάθε υλική και πνευματική έκφραση, για το «σύστημα» με το οποίο και ο ίδιος εργάζεται και δημιουργεί μουσική. Και είναι βέβαιο πως όσοι διαβάσουν αυτή τη συνέντευξη θα προβληματιστούν δημιουργικά και θα αιφνιδιαστούν θετικά γιατί θα διαφωτιστούν αρκετά σχετικά με θεμελιώδεις αλήθειες που αποκρυσταλλώνονται μέσα στη μουσική, αλήθειες που ενώ μοιάζουν αφηρημένες και «φιλοσοφικές» έχουν επίδραση και εφαρμογή σε οτιδήποτε σκεφτόμαστε και πράττουμε.
Κύριε Παπαθανασίου, ποιο είναι το ιδιαίτερο χαρακτηριστικό της διαστημικής αποστολής της Rosetta που σας ενέπνευσε ώστε να δημιουργήσετε ένα νέο πρωτοποριακό άλμπουμ; Πώς, με αφορμή αυτή τη διαστημική αποστολή, φτάσατε σε αυτές τις συνθέσεις; «Κατ’ αρχάς, κύριε Παπαδόπουλε, μου κάνει εντύπωση το ενδιαφέρον σας για μελλοντικά θέματα που αφορούν το Διάστημα γιατί παρόλο που είναι άκρως σημαντικά φαίνεται ότι δεν αφορούν το ευρύ κοινό όσο θα έπρεπε. Υπάρχουν διάφοροι λόγοι που με οδήγησαν να ασχοληθώ με αυτή την προσπάθεια αλλά ο κύριος λόγος είναι το ότι η αποστολή Rosetta μέσα από τις πολυάριθμες επιστημονικές έρευνες που έκανε προσπάθησε να δώσει στοιχεία για τα ζητήματα που απασχολούν τον κόσμο της επιστήμης. Σήμερα ο άνθρωπος, περισσότερο από ποτέ, προσπαθεί να ανακαλύψει την αρχή του κόσμου και από πού προέρχονται η ζωή και ο ίδιος, και ένας από τους τρόπους εξερεύνησης είναι η μελέτη των παλαιότερων χώρων του Σύμπαντος και ειδικά πλανήτες ή κομήτες οι οποίοι βρίσκονται σε προγενέστερη κατάσταση και οι οποίοι φέρουν στοιχεία τα οποία δεν βρίσκονται σε πλανήτες όπως π.χ. στη Γη».
Πρόκειται για σπουδαία επιστημονική προσπάθεια… «Η προσπάθεια, η επιμονή, η οργάνωση και η επιστημονική γνώση που εφάρμοσαν όσοι επιστήμονες ασχολήθηκαν με ένα τέτοιο ταξίδι (539 εκατομμύρια χιλιόμετρα) με απίστευτη ακρίβεια, δεν μπορούν παρά να είναι άξιες θαυμασμού. Φανταστείτε ότι σε τέτοιου είδους διαδρομές δεν ξέρουμε ποτέ αν θα φθάσουμε στον προορισμό μας και όταν φτάσουμε, δεν ξέρουμε αν θα βρούμε αυτό που ζητάμε. Στην περίπτωση της Rosetta αυτό το ταξίδι θεωρείται απόλυτα επιτυχές. Τα δε αποτελέσματα σιγά σιγά με τον καιρό τους θα ανακοινώνονται».
Δεν είναι η πρώτη φορά που συνδέετε το όνομά σας με διαστημικές αποστολές. Αλλωστε, έχετε συνεργαστεί με τη NASA. Πολλοί θυμούνται π.χ. την αποστολή στον Αρη το 2001, για την οποία γράψατε τη «Μυθωδία». «Πράγματι. Και μέσα σε αυτό το διαστημικό πανδαιμόνιο που συμβαίνει σήμερα δεν μπορώ να μην αναφέρω άλλες αποστολές της NASA και κυρίως μία κατά έναν τρόπο παρόμοια, την αποστολή Juno, για να συλλέξουν παρόμοιες πληροφορίες από τον πρωτόγονο πλανήτη Δία (προστάτη μας, αφού αυτός απορροφά πολλά από τα επικίνδυνα διαστημικά σώματα που θα μπορούσαν να πλήξουν τον πλανήτη μας), για την οποία αποστολή εργάζομαι από τον σχεδιασμό της έως και τώρα που έχει φτάσει στον προορισμό της – για παράδειγμα, το Ιδρυμά μου (σ.σ.: Ιδρυµα Ερευνών, Μουσικής, Τεχνών και Επιστηµών Ευάγγελου Παπαθανασίου) διοργάνωσε στη γενέτειρά μου, τον Βόλο, τo 2007 ένα από τα πρώτα συνέδρια της ΝASA για αυτή την αποστολή με τη συμμετοχή 55 σημαντικών επιστημόνων».
Το Juno έφτασε στον Δία πρόσφατα, στις 5 Ιουλίου… «Ναι, περιστρέφεται τώρα γύρω από τον Δία και συλλέγει πληροφορίες. H αποστολή θα ολοκληρωθεί σε περίπου 18 μήνες».
Αυτό σημαίνει ότι σε 18 μήνες θα έχουμε ένα ακόμη ολοκληρωμένο μουσικό έργο, όπως έγινε τώρα με τη «Rosetta». «Σίγουρα, ναι».
Πώς ξεκίνησε η συνεργασία σας με τη NASA; «Η πρώτη επαφή έγινε με τον Καρλ Σαγκάν. Δεν τον γνώριζα όταν το 1980 παρουσίαζε την εκπομπή «Cosmos: A Personal Voyage» με θέμα το Σύμπαν. Στα επεισόδια της εκπομπής αυτής αξιοποίησε σχεδόν όλη τη μουσική που είχα συνθέσει μέχρι τότε. Υπήρχε μια κατηγορία ανθρώπων, επιστημόνων, που παρακολουθούσαν τη δουλειά μου χωρίς εγώ να το ξέρω. Υπήρχε ένα ρεύμα. Στη συνέχεια, τη δεκαετία του ’90, συναντήθηκα με τον Σκοτ Μπόλτον, θεωρητικό φυσικό και αστροφυσικό της NASA. Από τότε συνεργαζόμαστε».
Εχετε πει ότι από πολύ μικρός θέτατε διαρκώς ερωτήσεις για το Σύμπαν και τη σύστασή του, τον τρόπο λειτουργίας του. Θα έλεγε κανείς ότι από τότε εξερευνάτε το Σύμπαν μέσα από την πηγαία σχέση σας με τη μουσική. Πώς συνδέεται η μουσική με το Σύμπαν και ποια είναι η «θεμελιώδης απάντηση» την οποία έχετε κατακτήσει για το Σύμπαν μέσα από αυτή την εξερεύνηση; «Σε αυτές τις τρυφερές ηλικίες των 3-4 ετών, είναι αδύνατον να γνωρίζεις πράγματα με τον ίδιο τρόπο που τα γνωρίζεις ενήλικος πια. Και για να γίνω πιο σαφής: γνώριζα το μέτρο, γνώριζα τον ρυθμό, γνώριζα την αρμονία. Ολα αυτά δεν ήταν τίποτε άλλο παρά η μουσική. Αλλά σε αυτή την ηλικία η γνώση μου ήταν καθαρά ενστικτώδης, χωρίς να σκέφτομαι αν είναι σωστό ή λάθος, αφού αυτό ήταν μόνο αυτό που αισθανόμουν. Ετσι, παρατηρώντας και μελετώντας τη φύση που με περιέβαλλε, έβλεπα ότι το ίδιο σύστημα με το οποίο λειτουργούσαν τα πράγματα γύρω μου ήταν ταυτόσημο με τη μουσική. Λίγο αργότερα, ανακαλύπτοντας από πού πηγάζει η λέξη ΚΟΣΜΟΣ, είδα, μέσα από τη μουσική, την απόλυτη σχέση πώς μετατρέπεται η ακοσμία σε κόσμο. Ως εκ τούτου, η αταξία σε τάξη και η δυσαρμονία σε συμφωνία. Θέλω να κάνω μια παρένθεση: η λέξη ΚΟΣΜΟΣ χρησιμοποιείται λανθασμένα στις άλλες γλώσσες αντί της σωστής λέξης ΣΥΜΠΑΝ, διότι ο θαυμασμός των προγόνων μας για το ΣΥΜΠΑΝ τούς έκανε να το αποκαλούν ΚΟΣΜΟ, κάτι όμορφο δηλαδή (κόσμημα κ.τ.λ.)».
Δηλαδή, αντιλαμβάνομαι ότι προσεγγίζετε τον άνθρωπο ως μέρος της φύσης, του Σύμπαντος, ενός Σύμπαντος που διέπεται από τη μουσική… «Ο άνθρωπος δεν μπορεί να είναι τίποτε άλλο παρά μέρος του Σύμπαντος. Αλλά και μέλος του Σύμπαντος. Κι εδώ θα ήθελα να σας αναφέρω ένα συνήθειο που είχα όταν ήμουν μικρός: όταν συναντούσα για πρώτη φορά ανθρώπους, ανεξαρτήτως ηλικίας, τους έλεγα «Ξέρεις κάτι; Ξέρω τη μελωδία σου», και όταν τους το έλεγα αυτό, οι περισσότεροι, χωρίς να καταλαβαίνουν, γελώντας μού χάιδευαν τα μαλλιά. Είναι εντυπωσιακό πως όταν προσεκτικά παρατηρείς και ακούς τη φύση, εκείνη σου τα λέει όλα. Αρα, για να μη μακρηγορώ, αυτό που έχω αποκομίσει για αυτό που με ρωτάτε είναι πως μουσική και Σύμπαν είναι ταυτόσημα και αν θέλετε η μουσική είναι ο συμπαντικός κώδικας που διέπει τα πάντα. Με τον όρο μουσική δεν εννοώ ένα μουσικό ρεπερτόριο διαφόρων μουσικών κομματιών αλλά τις προπατορικές παλμώσεις του Σύμπαντος».
Πώς φτάνει κανείς σε αυτή τη βαθύτερη συνειδητοποίηση; «Οι πληροφορίες που παίρνουμε από το περιβάλλον είναι δύο ειδών, αυτές που είναι απτές μέσω των αισθήσεών μας και αυτές που είναι νοητές. Απτή πληροφορία είναι βλέπω, μυρίζω, αγγίζω κ.τ.λ., ενώ οι νοητές πληροφορίες είναι η έννοια της ελευθερίας, η έννοια του δικαίου κ.τ.λ. Οι απτές πληροφορίες που πηγάζουν από τις αισθήσεις μας μάς ωθούν να βλέπουμε τον κόσμο σε τρεις διαστάσεις. Με τη νόησή μας, όμως, τον βλέπουμε σε πολλές διαστάσεις. Σήμερα η επιστήμη κάνει λόγο για 11 διαστάσεις και ποιος ξέρει στο μέλλον».
Εχω μια ερώτηση που με προβληματίζει πολύ σχετικά με αυτές τις «11 διαστάσεις». Εάν η συνολική πραγματικότητα εκτείνεται σε 11 διαστάσεις, τότε οτιδήποτε υπάρχει στις τρεις διαστάσεις και στον χρόνο (ακόμη κι εμείς οι ίδιοι) μπορεί να είναι εκδήλωση ή αντανάκλαση των υπόλοιπων διαστάσεων στη συγκεκριμένη κόγχη της πραγματικότητας; Και όταν αυτό που εκδηλώνεται χαθεί από την κόγχη αυτή, αν πεθάνει δηλαδή, μπορούμε να πούμε βασίμως ότι υπάρχει στις υπόλοιπες διαστάσεις που προφανώς αποτελούν τον κυριότερο και πιο θεμελιώδη ιστό της πραγματικότητας; «Κάθε πράγμα στον καιρό του. Ας αφήσουμε αυτή την ερώτηση για την επόμενη φορά. Δράττομαι, όμως, της ευκαιρίας να σας πω ότι ειδικά σε τέτοιες ερωτήσεις δύο πράγματα έχουν τεράστια σημασία. Είναι η διαφορά μεταξύ του αντικειμενικού με το υποκειμενικό και μεταξύ της πραγματικότητας με την αλήθεια. Οταν αυτά τα δύο είναι σωστά ρυθμισμένα στον άνθρωπο, τότε τέτοιες ερωτήσεις μπορούν να απαντηθούν πολύ πιο εύκολα και γρήγορα. Πάντως, εμείς οι άνθρωποι σαν όντα αντιλαμβανόμαστε τον χώρο με τρεις διαστάσεις. Και γνωρίζουμε, σύμφωνα με τη σύγχρονη Φυσική, ότι η δημιουργία του κόσμου ξεκίνησε με μία διάσταση, το μήκος που είχαν οι υπερχορδές. Εξ ου και ο ορισμός του Ευκλείδη «γραμμή εστί συνεχές μήκος απλατές». Δηλαδή, ο χώρος ξεκίνησε να δημιουργείται από μία διάσταση (το μήκος) και από εκεί εξελίχθηκε σε τρεις ή περισσότερες διαστάσεις. Ο χρόνος δεν είναι διάσταση. Ο Αριστοτέλης τον ονομάζει «μέτρο άνευ υπόστασης». Δηλαδή είναι το μέτρο που μετρά τις μεταβολές λόγω των νόμων της γενέσεως και της φθοράς. Δηλαδή, δεν γερνάμε επειδή πέρασαν τα χρόνια. Μετράμε τη μεταβολή με χρόνια. Από εκεί με τη νοηματική μας δύναμη μπορούμε να θεωρήσουμε ότι υπάρχουν και άλλες διαστάσεις, αλλά για την ώρα αναμένουμε να τις αποδείξει η επιστήμη».
Θα ήθελα να σας ρωτήσω κάτι το οποίο είμαι περίεργος να μάθω. Για αρκετά χρόνια τώρα υπάρχουν ομάδες στην Ελλάδα και στο εξωτερικό που αναλύουν τους «στίχους» της «Μυθωδίας». Εχουν ειπωθεί πολλά κι έχουν δοθεί πολλές ερμηνείες. Ολον αυτόν τον καιρό δεν έχουμε ακούσει την άποψή σας. Ποια είναι η αλήθεια; «Οντως, όλα αυτά τα χρόνια δεν έχω εκφραστεί για αυτό το ζήτημα. Μπορώ να σας πω ότι τίποτα δεν είναι τυχαίο. Στους «στίχους» της «Μυθωδίας» υπάρχει ποσοστό κωδικοποίησης, άλλες φορές κατά το 1/3 της λέξης και σε άλλα σημεία κατά το 1/2. Αλλά, κύριε Παπαδόπουλε, το υποτιθέμενο μυστικό δεν βρισκόταν ποτέ εκεί. Είναι κάπου που ποτέ κανείς δεν ανέφερε έως σήμερα. Βρίσκεται στο μουσικό μέρος της «Μυθωδίας» και όχι στο λυρικό. Είναι το περισσότερο που μπορώ να πω. Αλλωστε, υπάρχουν και άλλα συμφωνικά έργα που έχω συνθέσει, χωρίς στίχους αυτά, βασισμένα στους κώδικες της Δημιουργίας».
Εχετε πει ότι η μουσική είναι τοποθετημένη μέσα στον άνθρωπο ή ότι ενυπάρχει μέσα στον άνθρωπο. Πώς είστε τόσο βέβαιος; «Στα μέσα της δεκαετίας του ’70 είχα αναφέρει ότι «κάθε ανθρώπινη και ζωική και φυτική ύπαρξη, ή και αυτή ακόμη η ανόργανη ύλη, εμπεριέχει τη σφραγίδα του κύκλου της Δημιουργίας. Ο ήχος ακολουθεί πάντοτε τη συχνότητα των μεταβολών αυτού του κύκλου ως λειτουργικός κώδικας των συμπαντικών διαστάσεων και ταυτόχρονα ως γεννήτωρ. Ας προσπαθήσουμε, λοιπόν, να αναδιφήσουμε στη μνήμη μας και ας θυμηθούμε. Τότε θα κατορθώσουμε να αποκωδικοποιήσουμε τον κώδικα της Δημιουργίας του Σύμπαντος και κατά συνέπεια τον δικό μας. Τι υπέροχο και θείο κλειδί είναι η μουσική!». Και όσο με ρωτάτε ύστερα από αυτό, τόσο θα σας απαντώ: «Μέτρον, ρυθμός, αρμονία ίσον μουσική, η οποία μετατρέπει την ακοσμία σε κόσμο, την αταξία σε τάξη και τη δυσαρμονία σε συμφωνία»».
Ωστόσο, η παραδοχή αυτή μάς οδηγεί σε ένα βασικό ερώτημα: Αν η ύπαρξη και ο άνθρωπος προγραμματίζονται με βάση τον κώδικα της μουσικής, ποια είναι η ισορροπία και το όριο ανάμεσα στην ελεύθερη βούληση και στην προδιάθεση; Είναι και η ελεύθερη βούληση κομμάτι της μουσικής;«Για την ελεύθερη βούληση θα έλεγα ότι το θετικό είναι πως την έχουμε και το αρνητικό είναι πως την έχουμε. Διότι η ελεύθερη βούληση προϋποθέτει σωστή κρίση και ωριμότητα που και αυτά, ως στοιχεία προδιάθεσης μας οδηγούν και πάλι στην αρμονία κ.τ.λ. Το φυσικό είναι η μουσική να οδηγεί τον άνθρωπο και όχι ο άνθρωπος τη μουσική. Οσο αισθανόμαστε ανώτεροι και προσπαθούμε να οδηγήσουμε τη μουσική, τόσο μας οδηγεί σε αδιέξοδο, σαν αυτό που ζούμε σήμερα. Αντίθετα, όταν μας οδηγεί η μουσική, αισθανόμαστε την ευδαιμονία της».
Εχει διαφορά η μουσική που προέρχεται από ηλεκτρονικές πηγές με τη μουσική που προέρχεται από τα φυσικά όργανα; «Αν η μουσική προέρχεται από τα ονομαζόμενα παραδοσιακά φυσικά όργανα ή από σύγχρονες ηλεκτρονικές πηγές, δεν έχει καμία σημασία και καμιά διαφορά. Ολα εξαρτώνται από τον χρήστη. Γιατί πολλή κουβέντα γίνεται για ένα θέμα άνευ σημασίας. Διότι, από όπου και αν προέρχονται οι παλμικές δονήσεις, τείνουν στο τέλος να είναι όμοιες. Και για να επανέλθω στο προηγούμενο ζήτημα, θα σας φέρω ως παράδειγμα κάτι από τον Ηράκλειτο: Λέει ότι η φωτιά εξατμίζει το νερό αλλά και το νερό σβήνει τη φωτιά. Ο άνθρωπος, όμως, παρόλο που αποτελείται κυρίως από νερό, έχει πάντα σταθερή θερμοκρασία. Αυτό σημαίνει αρμονία. Διότι ο ορισμός της αρμονίας, αν και δεν συνηθίζω να χρησιμοποιώ ρητά, κατά τον Φιλόλαο είναι «πολυμιγέων ένωσις και δίχα φρονεόντων συμφρόνησις»».
Μιλήσατε πριν από λίγο για τον ήχο ως «λειτουργικό κώδικα των συμπαντικών διαστάσεων και ταυτόχρονα ως γεννήτορα». Είπατε ότι ο άνθρωπος είναι «μέρος και μέλος του σύμπαντος», όπως επίσης ότι μόλις βλέπετε έναν άνθρωπο τον αντιλαμβάνεστε αμέσως ως μουσική. Επομένως, είναι η μουσική αυτό που θα μπορούσαμε να αποκαλέσουμε «έλλογη ενέργεια»; Είναι η μουσική νοητική; «Θα μπορούσαμε να πούμε «ναι». Δηλαδή, είτε βλέπεις το Σύμπαν ως μία θεωρία, ως μαθηματικά, είτε το βλέπεις ως οντότητες. Ολο το Σύμπαν είναι ζωντανό σαν ένας οργανισμός. Θα ήθελα, όμως, να προσθέσω κάτι που με στεναχωρεί. Αν οι μεγάλοι επιστήμονες κάθε κλάδου, οι νομπελίστες, είχαν τις πρέπουσες επιστημονικές μουσικές γνώσεις, είμαι σίγουρος ότι η αντίληψη περί του Σύμπαντος και οι απαντήσεις σε πολλαπλά ερωτήματα θα ήταν κατά πολύ πιο πλήρεις».
Τι εννοείτε; «Για παράδειγμα, αν πάρουμε την αρχή της απροσδιοριστίας του Χάιζενμπεργκ, περί συνεχούς μετακίνησης στην τροχιά των ηλεκτρονίων, αν γνώριζαν οι επιστήμονες μουσική θα ήξεραν ότι για να πας από το ντο στο σολ, δεν είσαι υποχρεωμένος να περάσεις από τα ρε, μι, φα. Η μουσική κάποτε ήταν από τους πέντε κλάδους των μαθηματικών, δηλαδή: αριθμητική, γεωμετρία, στερεομετρία, μουσική και αστρονομία. Και την εποχή των δεινών, την εποχή που γκρεμίστηκαν οι βιβλιοθήκες, που κάηκαν βιβλία, που έκλεισαν Ακαδημίες, που σταμάτησαν οι Ολυμπιακοί Αγώνες, δηλαδή την περίοδο της μεγάλης καταστροφής της Ελληνικής Σκέψης, ξεκόλλησαν, όπως τα Γλυπτά του Παρθενώνα, το κομμάτι της μουσικής από τα μαθηματικά. Γιατί; Διότι αφαιρώντας τη μουσική, το αποτέλεσμα ήταν να μην μπορεί να υλοποιηθεί το όνειρο της επιστήμης που είναι η διατύπωση μιας γενικής θεωρίας του Σύμπαντος. Είναι ένα είδος ευνουχισμού που εξακολουθεί έως τις μέρες μας».
Επομένως, εφόσον η μουσική είναι έλλογη, τότε θα πρέπει να τη θεωρείτε ενεργό παράγοντα στη Δημιουργία… «Βεβαίως, απολύτως».
Γιατί, όμως, να είναι η μουσική νοητική και όχι η ζωγραφική; «Δεν είναι το ίδιο πράγμα. Η ζωγραφική χρειάζεται τον άνθρωπο. Ο άνθρωπος φτιάχνει έναν πίνακα. Η μουσική δεν έχει ανάγκη κανέναν. Η μουσική είναι ένα θείο πράγμα. Είναι μια τεράστια δύναμη που διαμορφώνει τον κόσμο».
Αυτό που ακούμε στη Γη και αποκαλούμε «μουσική» είναι αντικειμενικό ή είναι μια ατελής αντανάκλαση μιας βαθύτερης και άπιαστης αλήθειας που απλώς συλλαμβάνεται και «ακούγεται» με τον τρόπο που ακούγεται από εμάς στις δεδομένες συνθήκες της Γης; «Η μουσική είναι η μόνη δύναμη η οποία μπορεί να συλλάβει την αλήθεια διότι ως πνευματικό εργαλείο λειτουργεί απολύτως αφαιρετικά. Η αλήθεια είναι πάντοτε αντικειμενική».
Εάν επικεντρωθούμε στην έννοια της αρμονίας, καταλαβαίνουμε ότι όλα είναι μουσική και ότι η μουσική μπορεί να συλλάβει την αλήθεια. Αλλά θα έλεγε κανείς ότι η μουσική εξαρτάται από προϋποθέσεις. Για παράδειγμα, στο κενό δεν υπάρχει μουσική… «Υπάρχει».
Μα στο κενό δεν ακούμε τη μουσική. «Η μουσική δεν χρειάζεται να ακουστεί. Οι νόμοι είναι οι ίδιοι, είτε την ακούμε είτε όχι».
Πώς έρχεται η μουσική σε εμάς; «Υπάρχει το εξής. Κάποιος γράφει ένα μουσικό κομμάτι. Μπορεί να το γράφει επειδή το σκέφτηκε, είναι δηλαδή κάτι υποκειμενικό, που μπορεί να είναι και πάρα πολύ ωραίο. Μπορεί να μη σκέφτεται τίποτα. Τότε το γράφει η ίδια μουσική. Χρησιμοποιεί, δηλαδή, η μουσική κάποιον ή κάποια προκειμένου να γραφτεί».
Αρα το ταλέντο του συνθέτη είναι να είναι διαθέσιμος… «Σωστά. Γι’ αυτό λέω πάντα ότι πάντα πρέπει να είσαι έτοιμος».
Χρειάζεσαι έναν τρόπο για να είσαι έτοιμος. Εσάς ποιος είναι ο τρόπος σας; Πώς κατορθώνετε να είστε διαθέσιμος για τη μουσική; «Δεν ξέρω. Από μικρός ήμουν».
Δεν έχετε «κλειδιά» για την έμπνευση; «Δεν έχω έμπνευση».
Δηλαδή, είστε απλώς διαθέσιμος… «Ναι, το έχω πει πολλές φορές. «Ποια είναι η έμπνευση;» με ρωτούν. Ποια έμπνευση; Δεν υπάρχει έμπνευση».
Είστε αυτονόητα διαθέσιμος ή υπάρχουν εποχές που δεν είστε; «Πάντα είμαι».
Δεν έχετε διακυμάνσεις στην ικανότητά σας να είστε διαθέσιμος; «Οχι. Διαχειρίζομαι κάτι για το οποίο δεν ευθύνομαι. Βεβαίως υπάρχουν και άλλοι τρόποι. Πάντως, προσέξτε, δεν μιλάω ποτέ προσωπικά. Δεν αναφέρομαι στο «εγώ». Δεν υπάρχει το «εγώ» με τα βραβεία και τις επιτυχίες. Είναι μεγάλη ασέβεια μπροστά στη μουσική να λες «εγώ»».
Δεν έχετε πει ποτέ «εγώ»; «Οχι. Στη μουσική δεν έχω πει ποτέ «εγώ». Εκτός αν είναι τρόπος του λέγειν. Δεν υπάρχει το «εγώ». Είναι ασεβές να υπάρχει. Πώς να υπάρχει όταν υπάρχει η μουσική;».
Θέλατε να κατορθώσετε να έχετε μόνος σας το αποτέλεσμα συμφωνικής ορχήστρας; Να είστε ταυτόχρονα ο συνθέτης, ο διευθυντής ορχήστρας και όλοι οι μουσικοί; Αυτό ήταν το σχέδιό σας; «Απόλυτα, ναι. Αυτό είναι το επίτευγμα στη ζωή μου, αυτό που προσπάθησα να κάνω για να έχω το ολοκληρωμένο έργο. Δεν λέω το καλύτερο έργο, λέω απλώς το έργο. Το έργο στην πιο πλήρη φόρμα του».
Αυτό έγινε σαν σύλληψη ότι προς τα εκεί πρέπει να πάτε από τότε που εργάζεστε μόνος σας; «Ακριβώς. Και ο λόγος είναι ότι δεν πήγα ποτέ στο Ωδείο, δεν έμαθα νότες, δεν ήθελα».
Ισως ξέρετε τη μουσική χωρίς να την έχετε διδαχθεί. «Η μουσική υπάρχει παντού αρκεί να τη διαβάζεις. Και δεν διδάσκεται η μουσική, η μουσική εμπεριέχεται. Κολυμπάμε μέσα στη μουσική».
Είναι λάθος που τη διδάσκουμε; «Οχι, κακό δεν κάνει. Αν τη διδάσκουμε λάθος, μας οδηγεί σε λάθη. Αναλόγως του τι θέλει να κάνει κανείς. Αν θέλεις να μάθεις ένα όργανο, είναι θετικό. Από εκεί και πέρα, αυτό που κάνουν τα ωδεία είναι να διδάσκουν ρεπερτόριο. Αλλά δεν μιλάμε γι’ αυτό. Κάποιος μπορεί να γίνει ένας απίστευτα σημαντικός εκτελεστής με εμπειρία, σοφία και ωριμότητα και με πολύ σημαντική δική του συνεισφορά».
Εχετε πει ότι το χάρισμά σας προέρχεται από ένα μέρος που ονομάζεται «μνήμη». Εννοείτε, ίσως, ότι περιέχετε τη μουσική και κατ’ επέκταση ότι κάθε άνθρωπος περιέχει «εν υπνώσει» όλες τις αλήθειες. Και ότι αυτό που εσείς κάνετε με τη μουσική είναι να ξυπνήσετε τη μνήμη στους ανθρώπους. Εχετε επίσης πει (σε συνέντευξή σας στον Τόνι Χάρις για το Al Jazzera το 2011) ότι «πρέπει να επενδύουμε στην ομορφιά, η οποία είναι αρμονία που έρχεται από το χάος». Επομένως, πώς εσείς ενεργοποιείτε τη μνήμη; Πώς συντονίζεστε ώστε να μπορέσετε να δράσετε, όπως έχετε επίσης πει, ως «γέφυρα ή κανάλι από το οποίο η μουσική εκδηλώνεται μέσα από το χάος του θορύβου»; «Ο,τι σας έχω πει μέχρι τώρα δεν είναι ο μόνος τρόπος που προσεγγίζω, ενεργώ, εργάζομαι με τη μουσική. Εχω χρησιμοποιήσει όλους τους τρόπους, και γι’ αυτό μπορώ να μιλήσω για όλα αυτά. Ο τρόπος που αναφέρθηκα σε αυτή μας τη συζήτηση είναι ο ιδανικός επιστημονικός τρόπος που μπορεί να φέρει αντικειμενικά αποτελέσματα στα πολλά ανθρώπινα ερωτήματα και ανάγκες μας όσον αφορά τη σπουδαιότητα, τη λειτουργία και χρήση της μουσικής. Το κλειδί για εμένα και επιστημονικά και εμπειρικά είναι να σεβόμαστε και να ακολουθούμε τη μουσική και ως προς τη μνήμη – στην οποία επί χρόνια αναφέρομαι – και δεν εννοώ τη μνήμη για γεγονότα της προηγουμένης εβδομάδας αλλά τη μνήμη από τα βάθη των αιώνων που φέρουμε ως άνθρωποι και ως μέρος του Σύμπαντος. Με άλλα λόγια, θυμάμαι κάτι γιατί είμαι αυτό το κάτι. Είτε το θέλουμε είτε όχι, όλοι είμαστε συνάθροιση δισεκατομμυρίων ετών μνήμης. Τέτοιες βουτιές αξίζει τον κόπο να τις κάνουμε. Το Σύμπαν είναι απλό αλλά ατελείωτο».
Η έννοια του αγώνα για τη δημιουργία της αρμονίας και της τάξης μέσα από το χάος και τη δυσαρμονία βρίσκεται στον πυρήνα της αρχαίας ελληνικής σκέψης. Θα έλεγε κανείς ότι η αρχαία ελληνική πνευματική δημιουργία συγκροτεί στο σύνολό της ένα σύστημα οργάνωσης του χάους σε τάξη, έναν κώδικα, τον θεμελιώδη κώδικα του πολιτισμού. Η έννοια του αγώνα για την αρμονία και την υπέρβαση σφραγίζει επίσης το έργο σας, τόσο στα γνωστά όσο και στα λιγότερο γνωστά έργα σας. Θα λέγατε ότι αυτό είναι το «κομβικό σημείο» για τη «Rosetta», για τη «Μυθωδία» ή για το «Blade Runner»; «Αντί να πω «αγών», θα προτιμούσα να πω ανάγκη. Αισθάνομαι βαθύτατα ότι το Συμπάν ζητά τη μετατροπή του χάους σε αρμονία. Οποια αρμονία και αν επιτευχθεί, επειδή το χάος είναι πάντα μεγαλύτερο, θα υπάρξει μία περίοδος που θα επιτρέπει τη δημιουργία. Σε αυτή την περίοδο θα δημιουργηθεί ό,τι είναι να δημιουργηθεί. Επειτα, να μην ξεχνάμε ότι πάντα υπάρχει η τάση της απόκλισης (η τάση να ξαναγυρίσουμε στην ακοσμία), δηλαδή αυτό που ονομάζουμε εντροπία. Με άλλα λόγια, ό,τι ωραίο να γίνεται άσχημο και ό,τι σωστό να γίνεται λάθος, και πάλι από την αρχή. Η ελληνική σκέψη βρίσκεται στον πυρήνα αυτού του αγώνα και όχι το αντίθετο».
Μπορώ να υποθέσω ότι θα υπάρχει πάντα δημιουργία γιατί πάντα θα υπάρχει το χάος για να τροφοδοτεί τη δημιουργία; «Σε γενικές γραμμές και χωρίς λεπτομέρειες, ας πούμε ότι υπάρχει ένας χώρος όπου επικρατεί χάος. Και μετά κάτι συμβαίνει και μετατρέπεται σε αρμονία».
Προφανώς εισέρχεται η νόηση και μετατρέπει κομμάτι του χάους σε αρμονία… «Οχι, εισέρχεται η ανάγκη της μετατροπής του χάους σε αρμονία. Η αρμονία είναι το οργανικό στοιχείο που θα κάνει όλα τα υπόλοιπα να λειτουργούν και, όπως σας ανέφερα στην αρχή, κατά κάποιον τρόπο το χάος επιθυμεί να μετατραπεί σε αρμονία».
Νόμιζα ότι είναι σαν να μπαίνω σε ένα δωμάτιο, σκέφτομαι κάτι και βάζω τάξη στην ακαταστασία… «Στη φύση τα πράγματα δεν γίνονται έτσι… Η φύση δεν σκέφτεται. Προσέξτε τι συμβαίνει με τη σκέψη. Οι σκέψεις γίνονται παρελθόν μέχρι να πραγματοποιηθούν. Οι σκέψεις βρίσκονται πάντα στο παρελθόν. Και εφόσον βρίσκονται στο παρελθόν, δεν πραγματοποιούνται στο παρόν. Αλλά η δημιουργία λαμβάνει χώρα στο παρόν».
Δηλαδή, η δημιουργία έρχεται αυτόματα και αυτονόητα στο παρόν μέσα από το κενό; Μέσα από το τίποτα; Χωρίς σκέψη; «Ναι. Και προσέξτε για να συλλάβετε το «γιατί»: Δεν μπορείς να σκεφτείς κάτι χωρίς ήδη να υπάρχει κάπου αυτό το κάτι. Ο Πλάτωνας το διέκρινε αυτό με τη Θεωρία των Ιδεών. Επομένως, η σκέψη δεν δημιουργεί αυτό το «κάτι». Για παράδειγμα, ένα μουσικό κομμάτι δεν χρειάζεται τη σκέψη του συνθέτη για να υπάρξει στον κόσμο των μορφών. Υπάρχει εκεί διαρκώς, ανεξαρτήτως χρόνου και ανεξαρτήτως συνθέτη. Κατ’ επέκταση, η εκδήλωση αυτής της σύνθεσης στη δική μας πραγματικότητα του χώρου και του χρόνου επίσης δεν απαιτεί σκέψη. Αν σκεφτείς μια σύνθεση ή κατ’ επέκταση οτιδήποτε άλλο, τότε η σκέψη αυτής της μορφής βρίσκεται ήδη στο παρελθόν. Δεν βρίσκεται στο παρόν και γι’ αυτό δεν μπορεί ή δυσκολεύεται πολύ να εκδηλωθεί στο παρόν. Για να εκδηλωθεί «κάτι» στο παρόν, δεν πρέπει να το σκεφτείς γιατί αν το σκεφτείς τότε μεταφέρεται αμέσως στο παρελθόν. Για να «φέρεις» κάτι στο παρόν, πρέπει να παραμένεις διαρκώς στο παρόν και να είσαι διαθέσιμος έτσι ώστε η δημιουργία να εκδηλωθεί μέσα από εσένα. Αν θέλεις κάτι στο παρόν, προτιμότερο είναι να μην επέμβεις και να το αφήσεις ελεύθερα να εκδηλωθεί».
Ετσι εργάζεστε εσείς; «Ναι. Αυτό είναι το σύστημα με το οποίο εκφράζομαι, με το οποίο δημιουργώ τη μουσική. Αν και ντρέπομαι να πω το ρήμα «δημιουργώ», ακριβώς γιατί, όπως σας είπα, η μουσική είναι ήδη δημιουργημένη. Δεν σημαίνει ότι υποτιμώ τους μουσικούς και τους συνθέτες που δεν εργάζονται κατ’ αυτόν τον τρόπο, που χρειάζεται να σκέφτονται, να σβήνουν και να γράφουν πάνω σε ένα χαρτί. Δεν σημαίνει ότι αυτό τους εμπόδισε να γράψουν αριστουργήματα. Απλώς εγώ δεν ήθελα και δεν θέλω να το κάνω αυτό».
Γιατί δεν θέλετε; «Γιατί επιδιώκω οτιδήποτε συμβεί να βγει και να εκφραστεί ατόφιο με τον λιγότερο χρόνο μεταξύ της ας πούμε «έμπνευσης» και της εκτέλεσής του χωρίς την προσωπική μου παρέμβαση. Η μουσική που δεν περνάει από τη συνειδητοποίηση και τη σκέψη είναι πιο ατόφια. Κι αυτό είναι το πιο σημαντικό επίτευγμα για εμένα. Γιατί έχουμε ένα αποτέλεσμα, χωρίς καμία παρέμβαση, χωρίς όσο το δυνατόν καμία παρέμβαση».
Θα έλεγε κανείς ότι περιγράφετε ένα μυστικό δημιουργίας… «Είναι. Γιατί αφαιρούμε τον άνθρωπο. Ακριβέστερα, αφαιρούμε τη σκέψη. Ο άνθρωπος επιστρατεύεται ως εκτελεστικό όργανο για κάτι που δεν υπήρχε πριν από πέντε λεπτά, αλλά ταυτόχρονα υπήρχε από πάντα. Ολα κάπου υπάρχουν. Σκεφτείτε ότι υπάρχει ένας μεγάλος αποθηκευτικός χώρος στο Σύμπαν στον οποίο μπορείς να παίρνεις και διαρκώς να δοκιμάζεις. Υπάρχει για όλα τα όντα, όχι μόνο για εμένα. Εξαρτάται βεβαίως τι θα πάρεις από εκεί. Αυτό που κάνω είναι να μειώσω όσο γίνεται περισσότερο αυτή την πάρα πολύ επικίνδυνη στιγμή, την απόσταση ανάμεσα στη λεγόμενη «έμπνευση», στο ερέθισμα, και τη στιγμή που αυτή θα αποτυπωθεί στον κόσμο. Και γιατί όλα αυτά; Για να επιτύχω και να προσεγγίσω την πιο αντικειμενική έκβαση της μουσικής (του κώδικα και της πληροφορίας). Να σας πω κι άλλο ένα παράδειγμα; Μεταξύ της πηγής του ρεύματος και μίας λάμπας μεσολαβεί το καλώδιο. Το καλώδιο δεν σκέπτεται. Απλώς μεταφέρει».
Για να το κατανοήσω καλύτερα – και διορθώστε με αν κάνω λάθος. Μπορείτε, όντας διαρκώς διαθέσιμος, να συλλάβετε ένα έργο συμφωνικής μουσικής και με τα ηλεκτρονικά όργανα, δηλαδή τον συνδυασμό από συνθεσάιζερ που έχετε εγκαταστήσει στο στούντιό σας, αμέσως να το εκτελέσετε σαν να έχετε μπροστά σας όλους τους μουσικούς μιας συμφωνικής ορχήστρας και να τους διευθύνετε, σαν να βρίσκεται μια συμφωνική ορχήστρα μέσα στο δικό σας στούντιο πάντοτε έτοιμη, πάντοτε διαθέσιμη; «Ακριβώς. Αυτό κάνω κάθε μέρα. Ετσι προέκυψε και το έργο «Rosetta»».
Θυμήθηκα μια σκηνή από το ντοκιμαντέρ «Journey to Ithaka» του 2008 που παρουσιάζει στιγμιότυπα από τη μακρά διαδρομή σας στη μουσική. Σας βλέπουμε, λοιπόν, το 1992 στο στούντιο στο Παρίσι να συζητάτε με τον σκηνοθέτη Ρίντλεϊ Σκοτ για το κινηματογραφικό έργο «1492». Βλέπετε στις οθόνες κάποιες εικόνες από το πρώτο cut της ταινίας και ταυτόχρονα, ενώ παρακολουθείτε τις εικόνες, παίζετε για λίγη ώρα στο συνθεσάιζερ. Σταματάτε, σηκώνεστε, και λέτε στον Ρίντλεϊ Σκοτ: «Εντάξει, θα δούμε πώς θα το γράψουμε». Και σας απαντά: «Μα ήδη το έγραψες». «Και μετά γελάμε! Ναι, έχω πολλές τέτοιες ιστορίες να σας πω. Ετσι γράφω τη μουσική. Είναι κάτι απλούστατο. Βέβαια, για άλλους δεν είναι καθόλου απλό. Ωστόσο, επιμένω. Για να πας από την Αθήνα στη Θεσσαλονίκη πρέπει να πας από την Αθήνα στη Θεσσαλονίκη και όχι μέσω Ισπανίας».
Εχετε διδάξει μουσική; «Δεν μπορώ να διδάξω. Αυτό που με ενδιαφέρει είναι όσο το δυνατόν να είμαι απών. Και να αφήνω τη μουσική να έρχεται μπροστά, να εκφράζεται και να εκδηλώνεται. Είναι λίγο γελοίο να θέλουμε να πάρουμε εμείς τη λάμψη από μία δύναμη που λάμπει πιο πολύ από εμάς».
Δεν λέτε τη φράση «η μουσική μου»; «Σπανίως. Το «μου» δεν μου αρέσει καθόλου. Είναι ασέβεια. Μπορεί να πω «η μουσική μου» με την έννοια που θα έλεγε κάποιος «Εγώ πήρα αυτή τη βαλίτσα και την έφερα εδώ». Απλώς μέχρι εκεί. Βέβαια, θα πω «η μουσική μου» όταν ένας άλλος μου πει «Οχι, εγώ έφερα αυτή τη βαλίτσα»».
Εντάξει, υπάρχει ένα όριο… «Καταλαβαίνετε τι θέλω να πω. Από μικρός δεν άρχισα να ασχολούμαι με τη μουσική με βάση τις αξίες της κοινωνίας που, δυστυχώς, είναι τελείως διαφορετικές από τις αξίες του Σύμπαντος…».
Είναι ευχής έργον, βέβαια, ότι οι γονείς σας δεν σας εμπόδισαν. «Βεβαίως είναι, αλλά δεν είχαν και άλλη επιλογή».
Επειδή ήσασταν επίμονος; «Οχι μόνο επειδή ήμουν επίμονος, αλλά και λόγω ηλικίας. Τι να πεις σε ένα παιδάκι 3-4 ετών που ασχολείται συνεχώς με τη μουσική και τον ήχο; Να του πεις να κάνει κάτι άλλο;».
Ναι, γιατί μπορεί να ανησυχείς ότι δεν θα τα βγάλει πέρα στη ζωή του… «Ναι… Κάποτε έπρεπε να είσαι γιατρός ή δικηγόρος ή αρχιτέκτων. Υπάρχει το κοινωνικό θέμα, αλλά σε εμένα δεν υπήρχε. Οι γονείς μου ήταν πάρα πολύ καλοί, αλλά δεν υπήρχε χώρος να σκεφτούν ότι πρέπει να κάνω κάτι άλλο».
Θα ήταν προφανές το ταλέντο σας. «Θα σας το πω απλά. Δεν ξέρω να κάνω κάτι άλλο. Και δεν μπορώ να ζήσω αλλιώς».
Είναι γνωστό ότι ζείτε μέσα στη μουσική κάθε μέρα. Είστε κάθε μέρα στο στούντιο. «Είμαι κάθε μέρα στο στούντιο, αλλά ζω μέσα στη μουσική ακόμη κι όταν δεν είμαι στο στούντιο. Δεν είμαι ένας σπασίκλας που κάθεται στο στούντιο και δεν βλέπει κανέναν. Ολα έχουν ένα μέτρο. Ωστόσο, πού να βρω μεγαλύτερη ευδαιμονία από αυτόν τον παράδεισο των ήχων;».
Εχετε πει ότι δεν είστε μόνος σας μέσα στη μουσική… «Ναι. Γίνεται να είσαι μόνος σου στη μουσική;».
Κάποιος άλλος θα έλεγε ότι γίνεται… «Ισως ξεκινά από άλλες αφετηρίες. Γιατί η αφετηρία η δική μου, η αντίληψη για τη μουσική σε συνδυασμό με την παρακολούθηση μουσικών σπουδών μού έδωσε το πιο πολύτιμο πράγμα που λέγεται ελευθερία».
Η ελευθερία είναι το πιο πολύτιμο πράγμα; «Βεβαίως, και όπως έλεγε ο Αριστοτέλης, η ελευθερία είναι να μπορείς να κάνεις κι αλλιώς. Τι είναι ελευθερία; Να μπορείς να κάνεις κι αλλιώς».
Αλλά να μην κάνεις αλλιώς γιατί αυτό που κάνεις το έχεις επιλέξει… «Ακριβώς. Δεν πρέπει, βεβαίως, να προκαλείς κακό. Αλλά όταν είσαι ελεύθερος δεν έχεις ανάγκη να κάνεις κακό. Το κακό προκύπτει από ανάγκες κι από τις δυσκολίες. Αλλά εκεί κερδίζονται και τα χρήματα…».
Ωστόσο, χρήματα κερδίζονται και με το καλό… «Ασφαλώς. Πάντως, η ουσία είναι μία, όταν βρίσκεσαι μέσα σε έναν τέτοιο κόσμο, στον κόσμο της μουσικής, τότε είσαι υγιής. Ακόμη και η στενοχώρια είναι υγιής. Οταν είσαι στον κόσμο της μουσικής είναι σαν να κάνεις ένα εσωτερικό λουτρό, είναι απίστευτο».
Σε ποιον βαθμό πιστεύετε ότι επικρατεί αρμονία στη σημερινή Ελλάδα; Γιατί η πολιτική και κοινωνική ζωή περιέχουν και αναπαράγουν τόσο πολύ χάος και τόσο θόρυβο; «Κάποτε η Ελλάδα, αυτός ο τόπος που λέγεται Ελλάδα, ήταν το γίγνεσθαι. Τώρα αυτή η λέξη έχει σβηστεί από την ελληνική μας συνείδηση και τώρα που όλοι ζητούν, δήθεν με τεράστιο ενδιαφέρον, το φάρμακο για να ανατραπεί αυτή η κατάσταση, μόνο μία λύση υπάρχει αντικειμενικά. Ελληνική Παιδεία. Η οποία βάλλεται ηθελημένα αλλά και από άγνοια εδώ και 1.700 χρόνια λυσσωδώς. Η Παιδεία, που αποτελεί τον κορμό της μόρφωσης σε σχεδόν όλον τον κόσμο, δεν διδάσκεται στην Ελλάδα. Νομίζω ότι η καταστροφή της χώρας μπορεί να έχει παγκόσμιες συνέπειες».
Με ποια έννοια το λέτε; «Δεν έπρεπε η Ελλάδα να φτάσει σε αυτό το σημείο, η Ελλάδα ήταν πηγή θετικών πραγμάτων και βρίσκεται σήμερα σε μια δεινή θέση».
Πάντως, δεν φαινόταν ότι θα γίνει έτσι. Οταν έγινε η συναυλία της «Μυθωδίας» το 2001 στο Ολυμπιείον στην Αθήνα, η Ελλάδα βρισκόταν σε άνοδο και ακμή, όδευε προς τους Ολυμπιακούς Αγώνες… «Οι Ολυμπιακοί Αγώνες ήταν ένα λούστρο πανάκριβο και προσωρινό, η καταστροφή είχε ήδη ξεκινήσει προ πολλού».
Το είχατε συνειδητοποιήσει από τότε; «Οχι απλώς από τότε. Το έλεγα σαράντα χρόνια και μου απαντούσαν σκωπτικά. Οχι ότι είμαι έξυπνος, αλλά λίγο να δώσεις την ευκαιρία στον εαυτό σου να σκεφτεί, θα δεις πράγματα. Και μιλώ ενεργειακά, όχι οικονομικά. Η σχέση μου με την Ελλάδα είναι ουσιαστική, είναι δύσκολο να αφήσεις τη χώρα σου, παρ’ όλα αυτά έζησα πολλές δεκαετίες στο εξωτερικό. Το αντιμετώπισα ως υποχρεωτική μετανάστευση…».
Ας ελπίσουμε ότι θα ανατραπεί η πορεία της παρακμής. «Το εύχομαι. Δεν ξέρω, όμως, πότε η Ελλάδα θα γίνει το γίγνεσθαι που πάντα ήταν. Που ο Ελληνας δημιουργούσε και έβγαινε και έξω από τη χώρα. Δεν ξέρω πότε θα γίνει αυτό. Τα πνευματικά αγαθά που κατέθεσε η Ελλάδα στην ανθρωπότητα δεν έχουν ξεπεραστεί. Γιατί ο Ελληνας έθετε ως μέτρο τη φύση. Δεν έκανε τον σπουδαίο. Ετσι ανακάλυψε τις αναλλοίωτες αντικειμενικές αλήθειες».
Το αντιλήφθηκα αυτό όταν περπάτησα πρόσφατα μόνος μου στους αρχαιολογικούς χώρους, από την Ακαδημία Πλάτωνος έως τον Παρθενώνα και το Λύκειο του Αριστοτέλη. «Χαίρομαι πολύ που το λέτε γιατί είναι μια διαδρομή που έκανα πολύ συχνά στην Αθήνα. Ωστόσο, υπάρχει μια αντιστοιχία σήμερα, θα έλεγε κανείς ότι τα σημερινά ερείπια του αρχαίου κάλλους αντιστοιχούν στην πνευματική ερείπωση της σύγχρονης Ελλάδας».
Ωστόσο, η χώρα προχωρά μέσα από τις εξαιρέσεις της… «Ναι, αλλά χρειάζεται και κάτι διαφορετικό. Εχουμε ξεχωριστούς ανθρώπους. Απαιτείται, όμως, το πρότυπο οργάνωσης που στηρίζεται στο ορθό και αντικειμενικό. Με άλλα λόγια, ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΑΙΔΕΙΑ».
Σας ευχαριστώ για τη συνέντευξη αυτή, κύριε Παπαθανασίου. «Εγώ σας ευχαριστώ».
Το άλμπουμ «Rosetta» του Βαγγέλη Παπαθανασίου κυκλοφόρησε στις 23 Σεπτεμβρίου από την Decca Records.
* Δημοσιεύθηκε στο BHmagazino την Κυριακή 25 Σεπτεμβρίου 2016
* Φωτογραφία: Στάθης Ζαλίδης
Πηγή:
 «Αγαπητέ 8χρονε Ροναλντίνιο,Αύριο, όταν επιστρέψεις σπίτι μετά το ποδόσφαιρο, θα υπάρχουν πολλοί άνθρωποι εκεί. Οι θείοι σου, οι φίλοι της οικογένειάς σου και κάποιοι άλλοι άγνωστοι στην κουζίνα. Αρχικά, θα πιστέψεις ότι έχεις αργήσει για το πάρτι. Όλοι θα είναι εκείνοι για να γιορτάσουν μαζί σου τα 18α γενέθλια του αδερφού σου Ρομπέρτο.Read more of this post |
Παράγκα
«Οπου κοιτάζω να κοιτάζεις/
όλη η Ελλάδα ατέλειωτη παράγκα/
παράγκα, παράγκα, παράγκα του χειμώνα/
κι εσύ μιλάς σαν πτώμα/
όχι όχι αυτό δεν είναι τραγούδι/
είν΄η τρύπια στέγη μιας παράγκας/
είν’ η γόπα που μάζεψε ένας μάγκας/
κι’ ο χαφιές που μας ακολουθεί»
 Τον Ιανουάριο του ’68, όταν όλα πια τα έσκιαζε η φοβέρα των δικτατόρων και τα πλάκωνε η σκλαβιά, ο Δημήτρης Μαρωνίτης ανέβηκε στο βήμα του αμφιθέατρου της Φιλοσοφικής Σχολής του ΑΠΘ. Το μάθημα προς τους φοιτητές του θα αποτελούσε, παράδειγμα ευθύνης και δημοκρατικής συμπεριφοράς.Read more of this post |
Γέροντας Πορφύριος: «Εκεί που απελπίζεσαι, ο Θεός σου στέλνει κάτι που δεν το περιμένεις»
Ιανουάριος 11, 2017 στις 17:36 μμ ΔΙΔΑΧΕΣ ΓΕΡΟΝΤΑ ΠΟΡΦΥΡΙΟΥ
Ο γέροντας Πορφύριος είπε: «Μην απελπίζεσαι».
«Όταν αμαρτάνεις, να μην απελπίζεσαι. Με θάρρος και ελπίδα στο Θεό να μετανοείς και να πηγαίνεις στον Πνευματικό που σου έχω υποδείξει, αν δεν μπορώ εγώ, και να τα εξομολογείσαι. Έτσι μόνο θα σωθείς». [Τζ. 142]
«Δεν υπάρχει απελπισία μέσα στην Εκκλησία»Εκείνο που έλεγε, κυρίως, ήτανε για τη σημασία της εξομολογήσεως. Έλεγε:
«Δεν υπάρχει απελπισία όταν είσαι μέσα στην Εκκλησία, ό,τι και να έχεις κάνει, ό,τι και να έχεις υποστεί. Δεν υπάρχει απελπισία. Στενοχώρια μπορεί να έχεις, αλλά απελπισία όχι. Ο Θεός, μέσα από την εξομολόγηση –τόνιζε πάρα πολύ τη σημασία του Ιερέα, το χέρι του παπά… ήταν σαν να έβγαινε από εκεί η Θεία Χάρη- σε βοηθά και ξεπερνάς αυτά τα οποία μπορεί να σε οδηγήσουν στα έσχατα όρια της απελπισίας».
«Εκεί που απελπίζεσαι…»«Έχει ο Θεός. Εκεί που απελπίζεσαι, σου στέλνει κάτι που δεν το περιμένεις… αρκεί να Τον πιστεύεις και να Τον αγαπάς. Όπως και Εκείνος μας αγαπά και φροντίζει για εμάς, όπως ο κάθε πατέρας για τα παιδιά του. Και όλοι μας είμαστε παιδιά Του Θεού. Και ό,τι καλό έχουμε, το έχουμε από Τον Θεό. Είναι δικό Του το δώρο. Δεν έχεις ακούσει στην Εκκλησία ότι: “Πάσα δόσις αγαθή και πάν δώρημα τέλειον άνωθεν εστί κατά βαίνον, εκ σου του Πατρός των φώτων;” [Κ 111]Από το βιβλίο «Ανθολόγιο Συμβουλών»
Γέροντος Πορφυρίου ιερομονάχου
Τι είναι ο κλασικός φιλελευθερισμός;
Τι είναι ο κλασικός φιλελευθερισμός;
Τι είναι ο κλασικός φιλελευθερισμός;Είναι ένα σύνολο ιδεών που θέτει ως κεντρικό χαρακτηριστικό του την ελευθερία του ατόμουΟι κλασικοί φιλελεύθεροι διαφωνούν ως προς πολλά πράγματα.Συμφωνούν όμως ως προς 10 θεμελιώδεις αρχές.Η πρώτη αρχή είναι η αναγνώριση της ελευθερίας ως πρωταρχικής πολιτικής αξίας.Ο καθένας μας έχει πολλές διαφορετικές αξίες.Όλους μας νοιάζει η οικογένειά μας, η θρησκευτική μας πίστη.Όταν όμως έχουμε να αποφασίσουμε τι θα κάνουμε στο πολιτικό επίπεδο, τι θα πρέπει να κάνει η κυβέρνηση,οι κλασικοί φιλελεύθεροι διαθέτουν ένα ξεκάθαρο κριτήριο:Η προς συζήτηση πρόταση αυξάνει ή μειώνει την ελευθερία του ατόμου;Η δράση της κυβέρνησης πρέπει να έχει ως αποκλειστικό στόχο την αποτροπή βλάβης στα άτομαΗ δεύτερη αρχή είναι ο ατομισμός.Η πεποίθηση ότι το άτομο είναι σημαντικότερο από την συλλογικότητα.Το συμφέρον του ατόμου δεν πρέπει να θυσιάζεται στο βωμό του οτιδήποτε κάποιοι ισχυρίζονται πως είναι το κοινό καλό.Αυτή η θυσία του ατόμου στο υποτιθέμενο συλλογικό συμφέρον ήταν το κεντρικό χαρακτηριστικό του κομμουνισμού και του φασισμού.Κάθε άτομο είναι σημαντικό. Κάθε άτομο αξίζει σεβασμό.Η τρίτη αρχή είναι η δυσπιστία απέναντι στην εξουσία.Εξουσία είναι η δυνατότητα να εξαναγκάζει κανείς κάποιους άλλους ανθρώπους να ενεργούν σύμφωνα με τη δική του βούληση και ενάντια στη δική τους.Η εκάστοτε κυβέρνηση, για παράδειγμα, συχνά ισχυρίζεται ότι ότι μας εξαναγκάζει να κάνουμε κάτι που είναι προς το συμφέρον μας.Στην πραγματικότητα, αυτό που συμβαίνει τις περισσότερες φορές, ειναι πως οι φορείς της εξουσίας μας εξαναγκάζουν να κάνουμε κάτι προς το δικό τους συμφέρον.Οι κλασικοί φιλελεύθεροι πιστεύουν ότι το άτομο μπορεί να κρίνει καλύτερα από τον οποιονδήποτε άλλον το δικό του συμφέρον.Μπορεί κανείς να δοκιμάσει να προτείνει πράγματα στους ανθρώπους, αλλά σε τελική ανάλυση το άτομο είναι ο καλύτερος κριτής του συμφέροντός του.Κανείς δεν πρέπει να εξαναγκάζει κάποιον άλλον να κάνει κάτι που δεν θέλει.Η τέταρτη αρχή ειναι η νομοκρατία, το κράτος δικαίου.Η νομοκρατία είναι η ιδέα ότι υπάρχουν κάποιες ανώτερες αρχές βάσει των οποίων πρέπει να εξετάζουμετις δράσεις της κυβέρνησης και τους νόμους που ψηφίζονται.Στις ΗΠΑ, για παράδειγμα, το Ανώτατο δικαστήριο μερικές φορές ακυρώνει νόμουςπου έχει ψήφισε το Κογκρέσο και έχει υπογράψει ο Πρόεδρος,επειδή οι νόμοι αυτοί αντίκεινται σε κάποιες από τις αρχές που εκφράζει το Σύνταγμα των ΗΠΑ.Οι κλασικοί φιλελεύθεροι πιστεύουν ότι υπάρχουν κάποιες αρχές της νομοκρατίας που πρέπει να εφαρμόζονταισε οποιαδήποτε δράση της οποιασδήποτε κυβέρνησης ανά τον πλανήτη.Ένα κλασικό παράδειγμα μιας τέτοιας αρχής είναι η ισότητα ενώπιον του νόμουΟι άνθρωποι πρέπει να αντιμετωπίζονται κατά τον ίδιο τρόπο ανεξάρτητα από την φυλή, το φύλο, ή τον σεξουαλικό τους προσανατολισμό.Για αυτόν ακριβώς το λόγο, οι κλασικοί φιλελεύθεροι ήταν πάντοτε εναντίον της ιδέαςότι πρέπει, για παράδειγμα, να υπάρχουν νόμοι που αντιμετωπίζουν τους έγχρωμους ανθρώπους διαφορετικά από τους λευκούς.Η πέμπτη αρχή είναι η κοινωνία των πολιτών.Οι φορείς της κοινωνίας των πολιτών είναι οι εθελοντικές οργανώσεις που υπάρχουν ανάμεσα στο άτομο και το κράτος.Οι κλασικοί φιλελεύθεροι πιστεύουν ότι τα περισσότερα κοινωνικά προβλήματαμπορούν να αντιμετωπιστούν αποτελεσματικότερα μέσω αυτών των εθελοντικών οργανώσεων,όπως η οικογένεια, η εκκλησία, οι φιλανθρωπικές οργανώσεις,καθώς αυτές οι οργανώσεις γνωρίζουν περισσότερα ως προς τα άτομα που αφορά η δράση τους.Η κοινωνία των πολιτών είναι πολύ αποτελεσματικότερη από την κυβερνητική γραφειοκρατία και τους ανελαστικούς κανόνεςπου δεν μπορούν να αλλάζουν ανάλογα με τις ιδιαίτερες συνθήκες των ατόμων.Έτσι, η κοινωνία των πολιτών μπορεί να κάνει πολλά από τα πράγματα που σήμερα περιμένουμε από το κράτος πρόνοιας.Η έκτη αρχή είναι η αυθόρμητη τάξη.Τάξη σημαίνει ότι υπάρχει κανονικότητα και προβλεψιμότητα στον κόσμο.Όταν οι άνθρωποι παίρνουν αποφάσεις για το τι θα κάνουν,χρειάζεται να μπορούν να προβλέψουν ποια θα είναι τα αποτελέσματα αυτών των αποφάσεών τους.Πολλοί πιστεύουν ότι η τάξη προϋποθέτει κάποιον θεσμό,κάποιον που να επηρεάζει και να οργανώνει τα πράγματα.Οι κλασικοί φιλελεύθεροι διαφωνούν μ’ αυτό. Πιστεύουν ότι η τάξη μπορεί να ανακύψει αυθόρμητα.Οι άνθρωποι, μέσω της εθελοντικής τους αλληλεπίδρασης, είναι που δημιουργούν τους κανόνες που διέπουν τη ζωή των ανθρώπων.Ένα κλασικό τέτοιο παράδειγμα είναι η γλώσσα. Κανείς δεν εφηύρε την αγγλική γλώσσα.Αυτή αναδύθηκε καθώς οι άνθρωποι επικοινωνούσαν μεταξύ τους.Κι όμως, σ’ αυτή τη διαδικασία ανάδυσης διάφοροι κανόνες εφαρμόστηκαν ασυναίσθητα.Δεν χρειαζόμαστε άλλους να σχεδιάζουν την δική μας ζωή.Η έβδομη αρχή είναι οι ελεύθερες αγορές.Είναι η ιδέα ότι η οικονομική συναλλαγή πρέπει να αφορά την εθελούσια δράση μεταξύ των ατόμων.Δεν πρέπει η κυβέρνηση να μας επιβάλλει το τι θα φοράμε στη δουλειά, το πόσο θα αποταμιεύουμε, το τι θα χτίζουμε, το τι θα παράγουμε.Αυτές είναι αποφάσεις που πρέπει να λαμβάνονται στο επίπεδο της εθελούσιας συναλλαγής μεταξύ των ανθρώπων.Προϋπόθεση γι’ αυτό είναι η ατομική ιδιοκτησία,και η διασφάλιση ότι, όταν υπάρχουν διαφορές μεταξύ των ατόμων, αυτές θα μπορούν να επιλύονται ειρηνικά.Η Ιστορία μας δείχνει ότι, όταν για όλα αυτά εμπιστευόμαστε τις ελεύθερες αγορές αντί για τον κυβερνητικό σχεδιασμό και την οργάνωση,αυξάνεται η ευημερία, μειώνεται η φτώχεια, αυξάνονται οι θέσεις εργασίας και παράγονται προϊόντα που οι άνθρωποι θέλουν να αγοράσουν.Η όγδοη αρχή είναι η ανεκτικότητα.Η ανεκτικότητα είναι η πεποίθηση ότι δεν πρέπει κανείς να παρεμβαίνει σε κάτι απλώς και μόνο επειδή δεν συμφωνεί μ’ αυτό.Η ανεκτικότητα δεν σημαίνει ότι επιτρέπουμε στους συνανθρώπους μας να κάνουν κάτιεπειδή συμφωνούμε μ’ αυτό, ή επειδή πιστεύουμε ότι αυτό είναι κάτι καλό.Είναι θέμα ηθικών αρχών:Πιστεύω δηλαδή ότι μία συμπεριφορά είναι λάθος, αλλά δεν θα προσπαθήσω να επιβάλω τις δικές μου απόψεις,για παράδειγμα μέσω της κυβέρνησης, προκειμένου να σταματήσω αυτά με τα οποία διαφωνώ.Ένα χαρακτηριστικό τέτοιο παράδειγμα για τους κλασικούς φιλελεύθερους είναι η ελευθερία του λόγου.Οι άνθρωποι πρέπει να μπορούν να λένε πράγματα με τα οποία εμείς διαφωνούμε έντονα.Ανεχόμαστε κάτι, ακόμα και αν αυτό δεν μας αρέσει και το κατακρίνουμε.Η ένατη αρχή είναι η ειρήνη.Η ειρήνη είναι η συνθήκη κατά την οποία μπορεί κανείς να ζει τη ζωή του χωρίς βία ή πόλεμο.Αυτό, σύμφωνα με τους κλασικούς φιλελεύθερους, επιτυγχάνεται επιτυχέστερα όταν αποφεύγεται η ανάμειξη στα εσωτερικά θέματα άλλων χωρών.Με άλλα λόγια, οι κλασικοί φιλελεύθεροι υπερασπίζονται μία μη παρεμβατική εξωτερική πολιτική.Η άποψή στους ως προς τις σχέσεις των ΗΠΑ με τα άλλα κράτη βασίζεται στις λεγόμενες “4 ελευθερίες”:Πρέπει να υπάρχει ελεύθερη κίνηση κεφαλαίου και εργασίας, ανθρώπων, προϊόντων, και υπηρεσιών.Και θα προσέθετα και κάτι ακόμη: την ελεύθερη κίνηση των ιδεών.Αν κάποτε έχουμε έναν κόσμο που σέβεται αυτή την ελεύθερη κίνηση,τότε πιστεύω – πιστεύουμε οι κλασικοί φιλελεύθεροι – ότι θα έχουμε έναν κόσμο θεμελιωμένο στην ειρήνη.Τελευταία αρχή είναι η περιορισμένη κυβερνητική εξουσία.Είναι πολύ λίγα τα πράγματα που οφείλει να κάνει η κυβέρνηση.Ο σκοπός της κυβέρνησης είναι απλώς η προστασία της ζωής, της ελευθερίας και της περιουσίας των ατόμων.Οτιδήποτε πέρα από αυτό δεν μπορεί να δικαιολογηθεί – μιλάμε για ένα αυστηρά περιορισμένο κράτος.Αυτές είναι λοιπόν οι δέκα αρχές του κλασικού φιλελευθερισμού.Εσύ είσαι κλασικός φιλελεύθερος;
Ένα βιβλίο του Θάνου Παπαδόπουλο που λέει αλήθειες και δεν διστάζει να αναλύει τα γεγονότα όπως έγιναν και όχι με κομματικές και πολιτικές παρωπίδες , αξίζει να αφιερώσεις χρόνο να το διαβάσεις .
Αιχμηρός
Συνέντευξη
Θάνος Παπαδόπουλος: «Ο Τσίπρας είναι ένας εξουσιομανής με εγκληματικά λάθη»
Συνέντευξη στη Ρομίνα Ξύδα12/01/2017
«Αυτό το κομμάτι που εμφανίζεται σήμερα ως αριστερά είναι ένα αντιδραστικό μόρφωμα που οικειοποιείται το όνομα της αριστεράς μόνο και μόνο για επικοινωνιακούς και προπαγανδιστικούς λόγους. Δεν είναι τίποτε άλλο», λέει
Τριάντα πέντε χρόνια δημοσιογράφος και μια ολόκληρη ζωή αριστερός. Αυτή είναι μία σύντομη, σχεδόν “απατηλή” περιγραφή του έργου και της υπόστασης του Θάνου Παπαδόπουλου ο οποίος γεννήθηκε το 1939 στην Καλαμαριά Θεσσαλονίκης. Ήταν μαθητής όταν προσχώρησε στην ΕΔΑ, ήταν το 1965 όταν μπήκε στο παράνομο ΚΚΕ, ήταν μόλις 28 ετών όταν εξορίστηκε σε Γυάρο, Λέρο και Ωρωπό. Έχει περάσει από δύο δίκες προδικτατορικά και μία στη δικτατορία, έχει συλληφθεί, έχει βασανιστεί, έχει ονειρευτεί ένα καλύτερο κόσμο. Απόφοιτος της Ανωτάτης Βιομηχανικής Σχολής και φοιτητής της Νομικής, διετέλεσε αρχισυντάκτης στην εφημερίδα Αυγή, διευθυντής στον ΕΡΑ4, αρθρογράφος στην εφημερίδα ΤΑ ΝΕΑ, μεταφραστής βιβλίων του Γκράμσι και συγγραφέας πολλών βιβλίων με πιο πρόσφατο το: “Ποιοι και πως μας οδήγησαν στην χρεοκοπία”. Αν του ζητήσεις να αυτοπροσδιοριστεί, θα σου αποκαλύψει: “Μπήκα στην Αριστερά 16 χρονών και θα βγω με το θάνατό μου, αρέσει δεν αρέσει στους εξουσιομανείς που μας κυβερνούν…” Αν του πεις να σου φανερώσει το motto του, η μόνη φράση που θα λάβεις είναι: “Ελλάδα χωρίς Ευρώπη δεν υπάρχει…” Κι αν τον προτρέψεις να “οραματιστεί” το μέλλον της αριστεράς θα σου απαντήσει: “Εάν η αριστερά δεν γίνει φιλελεύθερη, έτσι όπως ξεκίνησε, δεν θα επιβιώσει. Θα γίνει περιθώριο…”
– Θα ήθελα να ξεκινήσουμε με λίγα λόγια για το βιβλίο σας, από την σύλληψη μέχρι την βαθιά έρευνα που έχετε κάνει…
Απ’ όταν άρχισαν οι συζητήσεις για το δημόσιο χρέος προδικτατορικά, τότε εγώ ήμουν ακόμη φοιτητής, είχα το ερώτημα γιατί δεν το αντιμετώπιζαν οι ελληνικές κυβερνήσεις. Έτσι όταν ήρθε η κρίση κι αρχίσανε να λένε ότι φταίνε τα μνημόνια, το ερώτημα μιας σχεδόν ολόκληρης ζωής, γιγαντώθηκε μέσα μου. Τι φταίει, ποιος φταίει και γιατί καταντήσαμε έτσι… Η έρευνα ήταν πολύ μεγάλη πριν αλλά και κατά την διάρκεια της συγγραφής. Κάπως έτσι, ανακάλυπτα σιγά-σιγά το σύστημα με το οποίο πορεύθηκε η Ελλάδα από την πρώτη μέρα της επανάστασης: εκείνο του δανεισμού. Γνωρίζετε ότι η Ελλάδα είναι η μοναδική χώρα που δανείστηκε και χρεοκόπησε πριν γίνει κράτος; Πήρε δύο δάνεια από τις βρετανικές τράπεζες τον καιρό του ένοπλου αγώνα (επανάσταση του 1821), το 1828 χρεοκόπησε και το 1830 έγινε κράτος. Στην ιστορία μας, μετράμε πέντε χρεοκοπίες. Δύο πράγματα παράγαμε στην Ελλάδα πλούσια και πρωτοποριακά: πτωχεύσεις και εμφυλίους πολέμους. Και στα δύο, ήμασταν καταπληκτικοί… Για να έχω πνευματική ισορροπία ως αριστερός έπρεπε να καταλάβω γιατί συνέβησαν στη χώρα μας όλα αυτά τα πράγματα…
– Καταλήξατε σε μία απάντηση; Γιατί είμαστε πρωτοπόροι στην “παραγωγή” χρεοκοπιών και εμφυλίων;
Γιατί ποτέ δεν πήγαμε σ’ ένα πραγματικά ευρωπαϊκό κράτος δικαίου. Πάντα ήμασταν σ’ ένα πράγμα demi saison, μισό ευρωπαϊκό – μισό ανατολικό κράτος. Παίρναμε τους ευρωπαϊκούς θεσμούς και τους εφαρμόζαμε με ανατολίτικο τρόπο σαν να ήταν Imaret (σ.σ. Τα φιλανθρωπικά ιδρύματα σουλτάνων και πασάδων στην οθωμανική αυτοκρατορία). Ποτέ δεν θελήσαμε να εκλογικεύσουμε την πολιτική μας κάτι για το οποίο ευθύνονται οι ηγεσίες που πέρασαν από αυτή την χώρα. Οι περισσότερες ηγεσίες νοιαζόντουσαν πάντα για το πως θα αρπάξουν την εξουσία και όχι πώς θα την διαχειριστούν. Αυτή η εξουσιομανία ήταν η αιτία των περισσοτέρων κοινωνικών και πολιτικών εγκλημάτων που διαπράχθηκαν στην Ελλάδα.
– Ποιους πολιτικούς θεωρείτε περισσότερο εξουσιομανείς και κατ’ επέκταση υπαίτιους για τα μεγαλύτερα λάθη, από την μεταπολίτευση και μετά;
Υπάρχουν εξουσιομανείς που έκαναν ολέθρια σφάλματα και εξουσιομανείς που έκαναν μικρά λάθη . Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής ήταν εξουσιομανής αλλά έκανε λίγα λάθη και ήταν θετικός ως προς την στερέωση της δημοκρατίας. Ο Ανδρέας Παπανδρέου, εξίσου εξουσιομανής, έκανε το λάθος να θεωρεί ότι η Ελλάδα μπορεί να γίνει ένα είδος λαϊκής δημοκρατίας με αγορά. Οι λαϊκές δημοκρατίες ήταν κρατικός καπιταλισμός χωρίς αγορά, ο Ανδρέας ήθελε να κάνει έναν κρατικό καπιταλισμό με αγορά. Το βασικότερο λάθος του ωστόσο είναι ότι προσπαθώντας να οικοδομήσει ένα κράτος που θα τον κρατούσε πάντα στην εξουσία, οικοδόμησε ένα κράτος που είχε ως βάσεις τον κρατικό συντεχνιακό συνδικαλισμό. Έτσι, το κράτος δικαίου έγινε το κράτος των συνδικαλιστών του κρατικού τομέα.
– Ο Τσίπρας είναι εξουσιομανής με λάθη;
Ο Τσίπρας είναι εξουσιομανής με τεράστια, εγκληματικά λάθη. Το πρώτο μεγάλο λάθος του ήταν η η αντίληψη του ότι θα έσκιζε τα μνημόνια. Το δεύτερο, το ότι έκανε συνεταίρους του τους Ανεξάρτητους Έλληνες, ένα κόμμα ακροδεξιό και γελοίο. Το επόμενο, το ότι έκανε υπουργό οικονομικών τον Βαρουφάκη κι άφησε ανεξέλεγκτους τους Σκουρλέτηδες και τις Βαλαβάνιδες να συνεχίζουν στα συντρίμμια ενός χρεοκοπημένου κράτους τις διάφορες ανόητες θεωρίες του περί μη ιδιωτικοποιήσεων και παροχής 13ης σύνταξης. Μετά έκανε το περίφημο δημοψήφισμα, μια τρύπα στο νερό. Αν φεύγαμε από την Ευρωπαϊκή Ένωση θα γινόμασταν για πενήντα χρόνια Αφρική και θα παλεύαμε άλλα τόσα για να ξαναγίνουμε Βαλκάνια. Η καταστροφή που θα συντελείτο θα ήταν ανυπολόγιστη, πέρα από κάθε φαντασία. Ένα χρεοκοπημένο κράτος που θα έχει να αντιμετωπίσει μόνο την άτακτη χρεοκοπία του δεν μπορεί να έχει την παραμικρή ελπίδα. Η Αργεντινή, παρότι είναι μια χώρα που έχει παραγωγή, παλεύει 15 χρόνια για να βγει από την χρεοκοπία της. Εμείς θα ήμασταν τελειωμένοι… Πρέπει επιτέλους να καταλάβουμε ότι για να ανασυγκροτηθεί αυτή η χώρα χρειάζεται να προσφύγει στο ξένο κεφάλαιο και στην ξένη τεχνολογία.
– Τι βλέπετε για το μέλλον της Ελλάδας;
Αν η Ελλάδα κάνει μεταρρυθμίσεις, θα προχωρήσει. Αν όχι, θα βασανίζεται και στο τέλος ο δρόμος θα γράφει “Grexit”. Ή είσαι με την Ευρώπη και κάνεις μεταρρυθμίσεις ή είσαι μόνος σου στο έλεος του δικού σου θεού…
– Φαντάζομαι ότι ως μεταρρυθμίσεις δεν εννοείτε την επιβολή κι άλλων φόρων…
Σε καμία περίπτωση και σε μία μεγάλη μερίδα πολιτών οι φορολογικοί συντελεστές πρέπει να μειωθούν. Το κακό στην Ελλάδα είναι ότι, ακόμη και σήμερα, πληρώνουν φόρους μόνο οι μισθωτοί και οι συνταξιούχοι. Θα σας δώσω ένα στοιχείο το οποίο αναφέρω και στο βιβλίο μου: το 2012 οι μισθωτοί και οι συνταξιούχοι πλήρωσαν 9 δισεκατομμύρια άμεσους φόρους και όλοι οι υπόλοιποι, αγρότες, έμποροι, βιομήχανοι, ελεύθεροι επαγγελματίες, γιατροί, δικηγόροι, ακτοπλόοι και τα νομικά πρόσωπα (Α.Ε., Ε.Π.Ε, Ο.Ε. και Ε.Ε.) πλήρωσαν συνολικά λίγο πάνω από 4 δισεκατομμύρια, δηλαδή ούτε καν τα μισά από τους μισθωτούς και τους συνταξιούχους! Αυτό σημαίνει ότι ο μισός ελληνικός λαός είναι στο απυρόβλητο της φορολογίας! Αυτή είναι η μεγάλη αλήθεια κι αν η φορολογία δεν επεκταθεί σε όλους με ταυτόχρονη μείωση των συντελεστών, τότε δεν πρόκειται να λυθεί ποτέ το πρόβλημα της χώρας. Επίσης, δεν μπορεί να λυθεί το ασφαλιστικό αν δεν εγκαθιδρυθεί απόλυτα το ανταποδοτικό ασφαλιστικό σύστημα. Το αναδιανεμητικό ήταν φαύλο και σπάταλο. Τα δύο παραπάνω παραδείγματα αποτελούν βασικούς πυλώνες της δυστυχίας αυτής της χώρας… Κι ευθύνη του Τσίπρα δεν είναι ότι τα έκανε αυτός αλλά το ότι δεν τα αλλάζει για καθαρά ψηφοθηρικούς λόγους.
– Τον είχατε πιστέψει ποτέ;
Ποτέ. Εγώ έφυγα από τον Συνασπισμό επί Αλαβάνου όταν μεταξύ άλλων με κάλεσε και έβαλε στο τραπέζι το θέμα παραμονής ή αποχώρησης από την Ευρώπη. Του είπα ότι αυτό το θέμα, και μόνο που το θέτει, είναι λάθος πολιτικό, πως αποπροσανατολίζει την αριστερά και ότι το να συζητάμε το να μείνουμε ή να φύγουμε από την Ευρώπη είναι ίδιο με το επιλέγουμε μεταξύ ζωής και θανάτου και πως στο εξής αποχωρώ από το κόμμα.
– Επιδίωξή τους ήταν λοιπόν να βρεθεί η Ελλάδα εκτός Ευρώπης…
Και βέβαια. Λέγανε πως θα εκβίαζαν τους Ευρωπαίους με την αποχώρηση της Ελλάδας από την Ευρωπαϊκή Ένωση στην περίπτωση που δεν μείωναν το χρέος μας. Το γελοίο και ταυτόχρονα τραγικό του πράγματος είναι ότι ο Βαρουφάκης πήγαινε και απειλούσε τους υπουργούς οικονομικών της Ευρωζώνης με την αποχώρηση της Ελλάδας όταν ο Σόιμπλε είχε πει στον Ευάγγελο Βενιζέλο: “Σας δίνω και 50 δισεκατομμύρια για να φύγετε!”
– Βλέπετε σύντομα εκλογές;
Για μένα είναι η μόνη λύση. Πιστεύω ότι ο Τσίπρας θα αναγκαστεί να πάει σε εκλογές διότι το να σερνόμαστε έτσι δεν πάει άλλο. Πρέπει να’ ρθει μία καινούρια κυβέρνηση η οποία να κάνει μεγάλες τομές.
– Με Μητσοτάκη;
Δεν ξέρω. Αυτό θα το κρίνει ο ελληνικός λαός. Εγώ δεν ψήφισα ποτέ δεξιά. Το πιο φιλελεύθερο πρόσωπο που ψήφισα ήταν ο Κώστας Σημίτης, το 2000.
– Τον οποίο, όπως προκύπτει από το βιβλίο σας, εκτιμάτε για το έργο του…
Ο Κώστας Σημίτης έχει κάνει πολύ σπουδαίο έργο, πράγμα που έπρεπε να κάνει η αριστερά. Τους σημερινούς, τους ενδιαφέρει μόνο η εξουσία και οι αυταπάτες τους. Αυτό το κομμάτι που εμφανίζεται σήμερα ως αριστερά είναι ένα αντιδραστικό μόρφωμα που οικειοποιείται το όνομα της αριστεράς μόνο και μόνο για επικοινωνιακούς και προπαγανδιστικούς λόγους. Δεν είναι τίποτε άλλο. Όταν δεν κατανοείς ότι μία μικρή χώρα είναι ανίκανη ν’ αντιπαλέψει τα διεθνή καρτέλ και τις πολυεθνικές τότε η πολιτική σου κουλτούρα είναι κάτω από το μηδέν.
– Πως κρίνετε το χειρισμό του μεταναστευτικού;
Ως ένα ακόμη μεγάλο έγκλημα της παρούσας Κυβέρνησης. Δεν μπορεί ένας πρωθυπουργός να βγαίνει και να λέει ότι η θάλασσα δεν έχει σύνορα. Δεν φανταζόμουν ότι θα μπορούσε να υπάρξει Έλληνας πρωθυπουργός που θα έλεγε μία τέτοια ηλιθιότητα. Μ’ αυτή τη φράση υπονόμευσε όλες τις θέσεις μας στα θέματα του Αιγαίου.
– Την Τουρκία πρέπει να την φοβόμαστε;
Απόλυτα. Η Τουρκία είναι πάντα επιθετική χώρα και τώρα τελευταία, όσο χαλαρώνει τους δεσμούς της με τη Δύση, και με αρχηγό τον Ερντογάν, γίνεται ακόμη πιο επιθετική.
– Ο Γιώργος Παπανδρέου διέπραξε εγκληματικό λάθος βάζοντάς μας στο μνημόνιο;
Όχι. Αυτό ήταν το μόνο σπουδαίο πράγμα που έκανε. Χωρίς το μνημόνιο η Ελλάδα δεν γλίτωνε, ήμασταν κατεστραμμένοι. Ο προϋπολογισμός του 2009 είχε έλλειμμα 36 δισεκατομμύρια ευρώ. Ποιος θα τα πλήρωνε; Από που θα βρίσκαμε τα λεφτά; Ο μόνος τρόπος για να σωθούμε ήταν να υπογράψουμε μνημόνιο με την Ευρωπαϊκή Ένωση. Το λάθος του Γιωργάκη ήταν ότι δεν μπόρεσε να το εφαρμόσει.
– Είστε βαθιά ευρωπαϊστής…
Είμαι σκληρός Ευρωπαϊστής κάτι που συνάδει απόλυτα με την αριστερή μου υπόσταση. Η Αριστερά πρέπει να υποστηρίζει την Ευρώπη γιατί μόνο όταν η Ευρώπη είναι ενωμένη μπορεί να αντιμετωπίσει της πολυεθνικές εταιρίες και τα διεθνή παιχνίδια της Κίνας και των ΗΠΑ. Οι μικρές χώρες μόνο με την ένωσή τους μπορούν να αντιμετωπίσουν τις τεράστιες δυνάμεις. Όπως αναφέρω και στις τελευταίες σελίδες του βιβλίου μου παραφράζοντας τα λόγια του σπουδαίου φιλοσόφου Χοσέ Ορτέγκα: “Η Ελλάδα είναι το πρόβλημα. Η Ευρώπη είναι η λύση”.
Info: Το βιβλίο “Ποιοι και πώς μας οδήγησαν στη Χρεοκοπία – Ιστορία της Μεταπολίτευσης” κυκλοφορεί από τις εκδόσεις GUTENBERG
Το χρηματιστηριακό «κραχ» του Ολυμπιακού και η αξία όλων των ομάδων της Super League!
Ποιά είναι η ελληνική ομάδα με την μεγαλύτερη χρηματιστηριακή σε ότι αφορά την αξία των παικτών που έχει στο ρόστερ της; Ποιά ομάδα παρουσιάζει την μεγαλύτερη πτωτική και συνάμα αυξητική τάση σε σχέση με πέρυσι; Ποιες ομάδες πετυχαίνουν περισσότερα πράγματα στην φετινή Super League σε σχέση με την αξία του ρόστερ τους;
Η ιστοσελίδα Transfermarkt.de που ασχολείται με την αποτίμηση της χρηματιστηριακής αξίας παικτών κι ομάδων παραθέτει την τρέχουσα αξία των ομάδων της Super League σε ένα πίνακα με τρομακτικό ενδιαφέρον.
Από τον πίνακα προκύπτουν διάφορα σημαντικά συμπεράσματα. Αυτό που βγάζει μάτι είναι η έντονα πτωτική τάση της αξίας του ρόστερ του Ολυμπιακού που μέσα σε ένα χρόνο φτάνει το 35,2%, με την τρέχουσα αξία των ερυθρολεύων που παραμένουν η πιο ακριβή ελληνική ομάδα να αποτιμάται στα 61,95 εκατομμύρια ευρώ. Αυτό μπορεί να ερμηνευθεί από την απουσία των «ερυθρόλευκων» από το Champions League, αλλά και από την αποχώρηση παικτών σε σχέση με πέρυσι, τα οποία δεν αναπληρώθηκαν από παίκτες ανάλογης αξίας. Η μοναδική ομάδα από το Top-4 που παρουσιάζει αύξηση (έστω και οριακή) της αξίας του ρόστερ του είναι ο ΠΑΟΚ, που έπεται του Ολυμπιακού, με αποτόμηση του ρόστερ του στα 40,9 εκατομμύρια ευρώ, ενώ στα ίδια πάνω-κάτω επίπεδα (με μικρή πτωτική πορεία) είναι ο Παναθηναϊκός και η ΑΕΚ, που ωστόσο έχει την υποδιπλάσια αξία από το ρόστερ του ΠΑΟΚ. Ακόμα μεγαλύτερη εντύπωση προκαλεί πλέον η παρουσία της Ξάνθης στην δεύτερη θέση της Super League, με δεδομένο ότι σύμφωνα με το Transfermarkt, έχει μόλις το 11ο πιο ακριβό ρόστερ, ενώ μέσα έχει πέσει η συγκεκριμένη ιστοσελίδα σε ότι αφορά την μάχη της ουράς, όπου Ηρακλής και Βέροια έχουν τα ρόστερ με την λιγότερη αξία.
Κέρδος online 12/1/2017 0:04
VR: Tι ακριβώς είναι η εικονική πραγματικότητα;
Η VR τεχνολογία μπαίνει σε φάση ωριμότητας και οι συμβατές εφαρμογές πολλαπλασιάζονται παράλληλα με τα gadgets που την υποστηρίζουν. Από «εμβυθιστικά» games και εικονικές επισκέψεις σε μακρινές χώρες μέχρι προσομοιωτές πτήσεων και εικονικά χειρουργεία, το VR έχει έρθει για να εξελιχθεί σε βαθμό που δεν θα είμαστε σε θέση διαχωρίσουμε το εικονικό περιβάλλον από το πραγματικό.
Χρόνος ανάγνωσης:
11
‘
[Dlodlo VR]
Πέμπτη 12 Ιανουαρίου 2017
Οι οδηγίες είναι απλές: Απομακρύνεις έπιπλα και λοιπά εμπόδια σε μια μικρή ακτίνα γύρω σου, στέκεσαι σε ένα σημείο που να σε “βλέπει” η κάμερα, φοράς το headset και πατάς το {Χ}. Η κατάδυση ξεκινά. Βρίσκεσαι σε ένα σιδερένιο κλουβί, που καταδύεται στον σκοτεινό ωκεανό. Κοιτάς γύρω σου, πάνω, κάτω. Το τοπίο μοιάζει ονειρικό: κοράλλια, υποθαλάσσια φυτά, ψάρια που αναζητούν τροφή, πεταλίδες και όστρακα. Η κατάδυση συνεχίζεται. Το φως λιγοστεύει. Τότε εμφανίζεται ο καρχαρίας. Ένας καρχαρίας που κατευθύνεται προς το κλουβί σου. Ανοίγει το στόμα του. Βλέπεις τα κοφτερά κατάλευκα δόντια του. Κλείνεις τα μάτια.Θέλοντας και μη, τουλάχιστον την πρώτη φορά, θα κλείσεις τα μάτια. Ή θα αποστρέψεις το βλέμμα. Κι ας γνωρίζεις καλά ότι βρίσκεσαι σε ένα απολύτως ασφαλές –τουλάχιστον από καρχαρίες– σαλόνι. Το βέβαιο είναι ότι θα τρομάξεις.
Γελάς; Λογικό. Κι εγώ γελούσα όταν μου το περιέγραφαν. Το ίδιο και οι φίλοι μου, όσο άκουγαν την περιγραφή, προτού δοκιμάσουν το PlayStation VR. Η περιγραφή δεν ήταν απαραίτητη, αλλά κρίνοντας από τις αντιδράσεις των συναδέλφων κατά τη διάρκεια της δημοσιογραφικής παρουσίασης, είπα να τους προετοιμάσω, μη μας μείνει και κανένας στον τόπο. «Μα πώς είναι δυνατό να τρομάξω;» αναρωτήθηκε ο πιο τολμηρός της συντροφιάς. «Είμαι στο σαλόνι σου. Πώς θα φοβηθώ με κάτι που βλέπω σε μια οθόνη;». Λίγα λεπτά αργότερα κατέβαζε το headset, αποκαλύπτοντας το κατάλευκο από τον τρόμο πρόσωπό του. Οι επόμενοι, πιο υποψιασμένοι, δεν άφηναν τον φόβο να εκδηλωθεί. «Εντάξει, δεν είναι και τόσο τρομακτικό», δήλωσε μια φίλη. Μέχρι που άλλαξα demo και ο ένας μετά τον άλλο επιβιβάστηκαν στο τρενάκι του τρόμου.
Το τρέιλερ του εύγλωττα τιτλοφορημένου Until Dawn: Rush Of Blood.Ανεξαρτήτως αν εκλαμβάνεις τον τρόμο ως διασκέδαση, το συμπέρασμα όλων ήταν ότι η εμπειρία ήταν αρκούντως πειστική. Και αυτό είναι το κλειδί για την καθιέρωση του VR.Πριν από 120 χρόνια προβλήθηκε η πρώτη κινηματογραφική ταινία στην ιστορία. Ήταν «Η άφιξη του τρένου στον σταθμό» των αδερφών Λυμιέρ. Οι θεατές που την παρακολούθησαν γνώριζαν ότι αυτό που έβλεπαν στην οθόνη δεν ήταν πραγματικό τρένο. Κι όμως τους έπειθε ότι ήταν. Όταν περνούσε από μπροστά τους έσκυβαν, κρυβόντουσαν ή έφευγαν από τις θέσεις τους για να σωθούν.
Έκτοτε βέβαια είδαν πολλά τα μάτια επί των διάφορων οθονών και εξοικειωθήκαμε σε βαθμό απάθειας. Γι’ αυτό και η πρόκληση του VR είναι τόσο ισχυρή. Άλλωστε η τεχνολογία βρίσκεται σε ένα αντίστοιχο σημείο. Οι καταναλωτικές, μαζικές εφαρμογές της εικονικής πραγματικότητας κάνουν τα πρώτα τους βήματα. Όπως και το 1896 ο κινηματογράφος. Αυτό που σήμερα μας φαίνεται πειστικό, σε λίγα χρόνια θα μοιάζει απαρχαιωμένο. Όχι σε 120 χρόνια, ούτε καν σε 20. Μετά από πέντε, το πολύ δέκα χρόνια, η εικονική πραγματικότητα θα αποτελεί αναπόσπαστο τμήμα της «πραγματικής πραγματικότητας». Όσο ανησυχητικό κι αν ακούγεται αυτό. Μέχρι τότε ας επιχειρήσουμε να την περιγράψουμε.
Τι είναι;
Οι ορισμοί της εικονικής πραγματικότητας είναι πολυάριθμοι και εξελίσσονται παράλληλα με την τεχνολογία που την υποστηρίζει. Ο πιο ακριβής παραμένει αυτός που έδωσε ο Τζάρον Λανίερ, ένας από τους πρωτοπόρους του κλάδου ήδη από το 1989: «Ένα αλληλεπιδραστικό, τρισδιάστατο περιβάλλον, κατασκευασμένο σε ηλεκτρονικό υπολογιστή, στο οποίο ο χρήστης μπορεί να εμβυθιστεί».Στο σύγγραμά τους «Understanding Virtual Reality» οι Γούιλιαμ Σέρμαν και Άλαν Κρεγκ επιχειρούν να ορίσουν εκ νέου την εικονική πραγματικότητα: «Συνίσταται από μια σειρά διαδραστικών εξομοιώσεων με τον υπολογιστή, οι οποίες αντιλαμβάνονται τις ενέργειες και εντοπίζουν τη θέση του χρήστη στον χώρο, και αντικαθιστούν ή επαυξάνουν την ανάδραση σε μία ή παραπάνω αισθήσεις, προσφέροντας την αίσθηση της πνευματικής εμβύθισης ή παρουσίας στον εικονικό κόσμο».Λέξη-κλειδί: η εμβύθιση.Αυτός που φοράει την κάσκα (προς το παρόν, γιατί στο μέλλον δεν θα απαιτείται) βλέπει στις ενσωματωμένες οθόνες τη στερεοσκοπική εικόνα ενός υπαρκτού ή μη περιβάλλοντος. Η εικόνα αυτή προβάλλεται με τέτοιον τρόπο ώστε να δημιουργεί τον χρήστη την ψευδαίσθηση ότι εντάσσεται ή/και κινείται σε αυτό το περιβάλλον. Οι πιο πρόσφατες εφαρμογές μάλιστα προσφέρουν τη δυνατότητα αλληλεπίδρασης με αντικείμενα που εντάσσονται στον περιβάλλον αυτό. Θεμελιώδη ρόλο για το χτίσιμο της εμπειρίας παίζει η καταγραφή της κίνησής του και η μεταφορά της σε πραγματικό χρόνο στο εικονικό περιβάλλον. Εκτός από το οπτικό ερέθισμα, στην εμπειρία συμβάλλει και ο ήχος –στερεοσκοπικός, 3D ή ψευδο-surround. Ενδεχομένως και άλλες αισθήσεις, όπως η αφή.Ο Λανίερ και οι συνεργάτες του το αντιλήφθηκαν από νωρίς και φρόντισαν να επενδύσουν σε αυτό, ιδρύοντας την εταιρεία VPL Research τo 1984. H VPL ήταν μία από τις πρώτες εταιρείες που κατασκεύασε και εμπορεύτηκε προϊόντα εικονικής πραγματικότητας και παρότι δεν γνώρισε την αναμενόμενη εμπορική επιτυχία έδειξε το δρόμο στις άλλες εταιρείες του χώρου. Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του ’80 υλοποίησε το διαδραστικό γάντι Data Glove την κάσκα εικονικής πραγματικότητας EyePhone και την υπερφιλόδοξη ολόσωμη φόρμα Data Suit με αισθητήρες καταγραφής κίνησης, η οποία μπορεί μεν να οδήγησε στη χρεοκοπία της εταιρείας λόγω υπέρογκου κόστους, αλλά αποτελεί μέχρι σήμερα σημείο αναφοράς για τον κλάδο.
Έναν κλάδο που εξελίχθηκε αλματωδώς μέχρι σήμερα και οι τελευταίοι μήνες σημαδεύτηκαν από το λανσάρισμα καταναλωτικών συσκευές που υποστηρίζουν VR εφαρμογές. Πλέον έχουμε στα χέρια μας (και στα κεφάλια μας) gadgets που μερικά χρόνια πριν βλέπαμε σε sci-fi ταινίες. Το βασικότερο όμως είναι ότι πλέον η τεχνολογία υποστηρίζεται από μεγάλη γκάμα εφαρμογών και παιχνιδιών που, λογικά, θα της επιτρέψει να ξεφύγει από την κατηγορία των gadgets για geeks και να αποκτήσει μαζική αποδοχή.Στο εξής δεν θα αναφερόμαστε σε εικονική πραγματικότητα, αλλά σε εικονικά περιβάλλοντα. Μια μετεξέλιξη του VR είναι και το AR (Augmented Reality, επαυξημένη πραγματικότητα), αλλά και το MR (Mixed Reality, μικτή πραγματικότητα), όπου τα εικονικά και τα πραγματικά περιβάλλοντα χρησιμοποιούνται παράλληλα, σε μία διαρκή διαδικασία αλληλεπίδρασης, πάντα με επίκεντρο τον χρήστη. Χαρακτηριστικό παράδειγμα επαυξημένης πραγματικότητας είναι το Pokémon Go, που παρά το εντυπωσιακό του «ξεφούσκωμα» είναι ενδεικτικό των δυνατοτήτων της συγκεκριμένης τεχνολογίας.
Πότε ξεκίνησε;
Η έννοια της εικονικής πραγματικότητας έχει εμφανιστεί εδώ και αρκετά χρόνια. Για να είμαστε ακριβείς, εδώ και δεκαετίες, αλλά οι καταναλωτικές υλοποιήσεις ήταν ελάχιστες. Στην πλειοψηφία τους ήταν αφενός πανάκριβες, αφετέρου πρόχειρες ή κακοφτιαγμένες, με αποτέλεσμα να απέχουν παρασάγγας από την εμπειρία που ήθελαν οι δημιουργοί τους να προσφέρουν.Αρκετοί συγχέουν την εικονική πραγματικότητα με την τέχνη της στερεοσκοπικής φωτογραφίας ή του κινηματογράφου και δη του 3D, αλλά για να μην πελαγοδρομούμε θα επικεντρωθούμε στις εφαρμογές του VR που καθίστανται εφικτές μέσω headset ή άλλου σχετικού εξοπλισμού.
Ήδη από τη δεκαετία του ’60, είχε παρουσιαστεί το πρώτο HMD (Head Mounted Display) της εταιρείας Philco, το οποίο βασιζόταν σε ένα ηλεκτρομαγνητικό σύστημα με δυνατότητα καταγραφής της κίνησης, το οποίο αξιοποιήθηκε ως συσκευή επόπτευσης.Λίγα χρόνια αργότερα ο ερευνητής του MIT Ιβάν Σάδερλαντ εκπονεί τη διατριβή του «Η απόλυτη συσκευή απεικόνισης», στην οποία περιγράφει έναν χώρο, ο οποίος ελέγχεται μέσω υπολογιστή και προσαρμόζεται στις κινήσεις του χρήστη. Η διατριβή αυτή αποτέλεσε τη βάση για την υλοποίηση αρκετών συσκευών και εφαρμογών. Μεταξύ αυτών και οι εξομοιωτές που κατασκεύασε η εταιρεία E&S, που ίδρυσε ο ίδιος μαζί με τον Ντέιβιντ Έβανς. Η εταιρεία συνεχίζει να λειτουργεί μέχρι σήμερα και να διαθέτει τα VR προϊόντα της σε κινηματογράφους, πλανητάρια κ.ά.
Έκτοτε κύλησε άφθονο νερό στο αυλάκι, λανσαρίστηκαν αρκετές συσκευές και concepts, αλλά η τεχνολογία δεν κατόρθωνε να ξεφύγει από τα ερευνητικά εργαστήρια και να κερδίσει το μαζικό ενδιαφέρον.Το 1994 παρουσιάστηκε το πρώτο καταναλωτικό VR headset, το Forte VFX1, ενώ τρία χρόνια αργότερα η Sony παρουσίασε το Glasstron που ενθουσίασε τότε τους λιγοστούς gamers που το δοκίμασαν με το MechWarrior 2, αλλά δεν κέρδισε μαζικότερη αποδοχή.
Παρά τα τεχνολογικά επιτεύγματα, το VR εσχάτως έμοιαζε να έχει εγκαταλειφθεί και να ακολουθεί τη μοίρα του πολυδιαφημιζόμενου 3D, που απέτυχε παταγωδώς παρά τη μαζική υποστήριξη των κατασκευαστών τηλεοράσεων. Το VR όμως επανήλθε στο προσκήνιο αναπάντεχα το 2012, όταν ολοκληρώθηκε μια γιγαντιαία καμπάνια μικροχρηματοδότησης του project Oculus Rift. Δύο χρόνια αργότερα και αφού οι δημιουργοί του είχαν πείσει τον κλάδο για τις προηγμένες δυνατότητες της συσκευής τους, η Facebook εξαγόρασε την εταιρεία έναντι $2 δισεκατομμύρια. Σήμερα η συσκευή τους διατίθεται στα ράφια των καταστημάτων, καθιστώντας προσβάσιμη την εμπειρία του VR σε εκατομμύρια χρήστες.
Πόσο κοστίζει;
Οι συσκευές εξόδου (δηλαδή το headset ή τα γυαλιά που συνοδεύονται από πομποδέκτη ή άλλη συσκευή επικοινωνίας με υπολογιστή ή κονσόλα) που κυκλοφορούν σήμερα στην αγορά καλύπτουν όλο το φάσμα των διαθέσιμων budget.Στα high-end headsets κατατάσσονται αυτά που ενσωματώνουν προηγμένες τεχνολογίες ανίχνευσης κίνησης και απεικόνισης, όπως επιταχυνσιόμετρα, γυροσκόπια, στερεοσκοπικές OLED οθόνες και είναι συμβατά με τα σύγχρονα VR games και μια σειρά εφαρμογών και βίντεο.Το Oculus Rift κυκλοφόρησε τον περασμένο Μάρτιο και στη χώρα μας πωλείται έναντι €799, τιμή κατά τι μικρότερη από την αντίστοιχη του HTC Vive που αναμένεται σύντομα και στα μέρη μας.