Τι λένε οι αριθμοί;
Μεταβολή ΑΕΠ: Στασιμότητα αντί για Ανάπτυξη
Η Μνημονιακή Κυβέρνηση 2 ( Σαμάρα Βενιζέλου) παρέλαβε μια οικονομία υπό κατάρρευση – είχε συρρικνωθεί κατά 9,1% το 2011 και 7,3% το 2012- και μετά από 2,5 χρόνια παρέδωσε μια οικονομία που είχε γυρίσει σε θετικούς (ασθενικούς) ρυθμούς ανάπτυξης 0,4%. (Πηγή Eurostat εδώ).
Δύο χρόνια διακυβέρνησης από την ΜΚ3 ( Τσίπρα Καμένου) δεν πήγαν την οικονομία ούτε βήμα παραπέρα. Η εκτίμηση για το 2016 είναι πως το ΑΕΠ θα αυξηθεί μόλις κατά 0,2%, ενώ το 2015 έκλεισε με ύφεση.
Spreads: Οπισθοχώρηση
Το spread, η διαφορά του επιτοκίου του 10ετούς ομολόγου από το επιτόκιο του γερμανικού 10ετούς, ήταν πάντα ένας καθοριστικός δείκτης της εμπιστοσύνης των αγορών προς την ελληνική οικονομία.Την Παρασκευή πριν τις εκλογές του Ιουνίου 2012 το spread ήταν στο 25,7%. Δύο χρόνια αργότερα (16/6/2014) το spread είχε μειωθεί σε 4,4%!
Την Παρασκευή πριν τις εκλογές του Ιανουαρίου 2015 το spread ήταν στο 8%. Δύο χρόνια αργότερα το spread έχει μειωθεί στο 6,8%. (Πηγή Bloomberg)Τον Σεπτέμβριο του 2014, το spread ήταν μόλις 4,7%. Σήμερα είναι 6,8%. Στη διάρκεια της προεκλογικής περιόδου το τελευταίο δίμηνο του 2014, τα spreads, όπως και πολλοί άλλοι δείκτες της ελληνικής οικονομίας, επιδεινώθηκαν λόγω της κλιμακούμενης πολιτικής αβεβαιότητας. Ουσιαστικά σήμερα, κατόπιν δύο ετών διακυβέρνησης της ΜΚ3 δεν καταφέραμε ακόμη να ανακτήσουμε ούτε καν τις απώλειες της προεκλογικής περιόδου του 2015.
Φιλοδοξία: αρετή ή ελάττωμα;
«Χωρίς φιλοδοξία, τίποτα δεν αρχίζει. Χωρίς δουλειά, τίποτα δεν τελειώνει
Τι εννοούμε όταν χαρακτηρίζουμε κάποιον φιλόδοξο; Είναι απαραίτητα κακό; Τι διαχωρίζει έναν προσωπικό στόχο από τη φιλοδοξία; Και πότε η φιλοδοξία μετατρέπεται σε ματαιοδοξία;
Για να μπορέσουμε να εξετάσουμε ψύχραιμα το σύνθετο ζήτημα της φιλοδοξίας, θα πρέπει να πάρουμε τα πράγματα από την αρχή! Ας ξεκινήσουμε από την ετυμολογία της: η λέξη «φιλοδοξία» είναι σύνθετο ουσιαστικό που προέρχεται από τις λέξεις φίλος και δόξα. Ψάχνοντας για τον επίσημο ορισμό της, συναντάμε δύο εκδοχές:– η επιθυμία για απόκτηση δόξας– η επιθυμία πραγματοποίησης ενός στόχου ή ονείρουΤο πρώτο συμπέρασμα είναι λοιπόν ότι η φιλοδοξία μπορεί να έχει θετική ή αρνητική έννοια, ανάλογα με το γενικότερο πλαίσιο στο οποίο εμφανίζεται. Ας δούμε τώρα τους παραπάνω ορισμούς έναν προς έναν.Η φιλοδοξία ως επιθυμία για απόκτηση δόξαςΤο κυνήγι της δόξας πολλοί εμίσησαν, την ίδια τη δόξα κανείς. Άραγε τι σημαίνει «αποκτώ δόξα»; Σίγουρα, για κάθε άνθρωπο σημαίνει και κάτι διαφορετικό, ακόμα και για ανθρώπους που δραστηριοποιούνται στον ίδιο χώρο. Για παράδειγμα, ένας ηθοποιός μπορεί να θεωρεί ότι έχει αποκτήσει δόξα όταν τον αναγνωρίζουν στο δρόμο, ενώ για κάποιον άλλον, η δόξα να ισοδυναμεί με την αναγνώριση της ποιότητας των ερμηνειών του από τον κόσμο που τον παρακολουθεί.Είναι προφανές λοιπόν ότι οι φιλοδοξίες είναι μια καθαρά υποκειμενική υπόθεση, αλλά μπορούμε να εξάγουμε ένα αντικειμενικό συμπέρασμα: όταν η δόξα συνδέεται στο μυαλό μας με πράγματα που έχουν καταφέρει άλλοι άνθρωποι, ή με διάφορα standards επιτυχίας (π.χ. την αναγνώριση στο δρόμο), τα οποία είναι έξω από εμάς, τότε αυτό που κυνηγάμε δεν έχει τελικά τόσο μεγάλη αξία, γιατί δεν ικανοποιεί κάποια θεμελιώδη ανάγκη μας.Σε αυτήν τη μορφή, η φιλοδοξία μπορεί εύκολα να μετατραπεί στην εντελώς αρνητική «ξαδέρφη της», τη ματαιοδοξία. Έτσι, μπορεί να καταλήξει κανείς να χάσει τον πραγματικό του στόχο και να ξεκινήσει να αποζητά και να επιδιώκει πράγματα τα οποία είναι από επιφανειακά έως κενά, να ενδιαφέρεται είτε πάρα πολύ, είτε καθόλου, για τη γνώμη των άλλων και να χαλάσει τις σχέσεις του με τους γύρω του.
Η φιλοδοξία ως επιθυμία πραγματοποίησης ενός στόχου ή ονείρουΆλλοι θέτουν τους στόχους τους γράφοντάς τους σε μορφή λίστας, άλλοι βάζουν καθημερινούς στόχους και προσπαθούν να τους επιτύχουν στη διάρκεια μιας ημέρας, κι άλλοι δηλώνουν κατηγορηματικά ότι δεν μπαίνουν σε αυτήν τη διαδικασία κι αφήνουν το ένστικτο να τους οδηγήσει προς τη σωστή κατεύθυνση. Το ίδιο πράγμα συμβαίνει και με τα όνειρα: ο καθένας μας έχει το δικό του και προσπαθεί να το πραγματοποιήσει με το δικό του τρόπο.Όλοι, όμως, μοιραζόμαστε την επιθυμία του να καταφέρουμε να εκπληρώσουμε τους στόχους και να ζήσουμε τα όνειρά μας. Αυτού του είδους η φιλοδοξία είναι έμφυτη στον άνθρωπο και αντιμετωπίζεται ως κάτι θετικό.Αυτό όμως δεν σημαίνει σε καμία περίπτωση ότι είναι επιτρεπτό να «πατάμε επί πτωμάτων» στην προσπάθειά μας να επιτύχουμε όσα επιθυμούμε. Ούτε, φυσικά, μας εξασφαλίζει ότι ο στόχος ή το όνειρό μας είναι κάτι που πραγματικά θέλουμε οι ίδιοι και όχι κάτι που μας έχει επιβληθεί από εξωτερικούς παράγοντες.Αξίζει λοιπόν να κάνουμε συχνές παύσεις στο κυνήγι των φιλοδοξιών μας και να θέτουμε κάποιες ερωτήσεις στον εαυτό μας. Αρχικά, θα πρέπει να αναρωτηθούμε αν αυτό που κυνηγάμε είναι κάτι που θα μας κάνει ευτυχισμένους, εάν και εφόσον πραγματοποιηθεί. Στη συνέχεια, ας αναρωτηθούμε αν φέρνουμε σε δύσκολη θέση, πληγώνουμε τα αισθήματα ή θίγουμε τα δικαιώματα άλλων ανθρώπων, στο πλαίσιο της δικής μας προσπάθειας.Τέλος, αξίζει να υπενθυμίζουμε στον εαυτό μας ότι για να ικανοποιήσουμε τις φιλοδοξίες μας, ο μόνος σύμμαχός μας είναι η συστηματική δουλειά. Και, όχι, η δουλειά δεν αφορά μόνο το επάγγελμά μας, αλλά τη δουλειά που κάνουμε για να βελτιώσουμε τον εαυτό μας και τις σχέσεις μας με τους άλλους ανθρώπους. Ο φιλόσοφος Ralph Waldo Emerson το έθεσε άλλωστε καλύτερα από όλους: «Χωρίς φιλοδοξία, τίποτα δεν αρχίζει. Χωρίς δουλειά, τίποτα δεν τελειώνει»._________________ Πηγή: as-milisoume.gr
Η φιλοδοξία ως επιθυμία πραγματοποίησης ενός στόχου ή ονείρουΆλλοι θέτουν τους στόχους τους γράφοντάς τους σε μορφή λίστας, άλλοι βάζουν καθημερινούς στόχους και προσπαθούν να τους επιτύχουν στη διάρκεια μιας ημέρας, κι άλλοι δηλώνουν κατηγορηματικά ότι δεν μπαίνουν σε αυτήν τη διαδικασία κι αφήνουν το ένστικτο να τους οδηγήσει προς τη σωστή κατεύθυνση. Το ίδιο πράγμα συμβαίνει και με τα όνειρα: ο καθένας μας έχει το δικό του και προσπαθεί να το πραγματοποιήσει με το δικό του τρόπο.Όλοι, όμως, μοιραζόμαστε την επιθυμία του να καταφέρουμε να εκπληρώσουμε τους στόχους και να ζήσουμε τα όνειρά μας. Αυτού του είδους η φιλοδοξία είναι έμφυτη στον άνθρωπο και αντιμετωπίζεται ως κάτι θετικό.Αυτό όμως δεν σημαίνει σε καμία περίπτωση ότι είναι επιτρεπτό να «πατάμε επί πτωμάτων» στην προσπάθειά μας να επιτύχουμε όσα επιθυμούμε. Ούτε, φυσικά, μας εξασφαλίζει ότι ο στόχος ή το όνειρό μας είναι κάτι που πραγματικά θέλουμε οι ίδιοι και όχι κάτι που μας έχει επιβληθεί από εξωτερικούς παράγοντες.Αξίζει λοιπόν να κάνουμε συχνές παύσεις στο κυνήγι των φιλοδοξιών μας και να θέτουμε κάποιες ερωτήσεις στον εαυτό μας. Αρχικά, θα πρέπει να αναρωτηθούμε αν αυτό που κυνηγάμε είναι κάτι που θα μας κάνει ευτυχισμένους, εάν και εφόσον πραγματοποιηθεί. Στη συνέχεια, ας αναρωτηθούμε αν φέρνουμε σε δύσκολη θέση, πληγώνουμε τα αισθήματα ή θίγουμε τα δικαιώματα άλλων ανθρώπων, στο πλαίσιο της δικής μας προσπάθειας.Τέλος, αξίζει να υπενθυμίζουμε στον εαυτό μας ότι για να ικανοποιήσουμε τις φιλοδοξίες μας, ο μόνος σύμμαχός μας είναι η συστηματική δουλειά. Και, όχι, η δουλειά δεν αφορά μόνο το επάγγελμά μας, αλλά τη δουλειά που κάνουμε για να βελτιώσουμε τον εαυτό μας και τις σχέσεις μας με τους άλλους ανθρώπους. Ο φιλόσοφος Ralph Waldo Emerson το έθεσε άλλωστε καλύτερα από όλους: «Χωρίς φιλοδοξία, τίποτα δεν αρχίζει. Χωρίς δουλειά, τίποτα δεν τελειώνει»._________________ Πηγή: as-milisoume.grby Αντικλείδι , http://antikleidi.com
Η Ελλάδα σήμερα….
*Τα πλοία με ελληνική σημαία αποτελούν το 70% του συνόλου του εμπορικού στόλου της Ευρώπης. Ο εγχώριος νόμος επιβάλλει το 75% του πληρώματος των πλοίων να έχουν ελληνική υπηκοότητα.
*Η Ελλάδα διαθέτει περισσότερα αρχαιολογικά μουσεία από οποιαδήποτε άλλη χώρα στον κόσμο – κάτι που φυσικά δεν μας εκπλήσσει ιδιαίτερα.
. «Οι άνθρωποι είναι σαν τη μουσική. Κάποιοι λένε την αλήθεια ενώ κάποιοι άλλοι απλώς κάνουν θόρυβο»…..
Τα 10 θαύματα του κόσμου για το 2017
Μουσείο του Λούβρου στο Αμπου Ντάμπι, του Yves Saint Laurent στο Μαρακές αλλά και το Μουσείο Zeitz Μοντέρνας Τέχνης στο Κέιπ Τάουν. Ο σιδηροδρομικός σταθμός Afragola στη Νάπολη και το υπερπολυτελές κτίριο 520 West 28th Street στη Νέα Υόρκη το penthouse του οποίου κοστίζει 50 εκατομμύρια δολάρια! Η υπερπαραγωγή για όλη την οικογένεια Lego House στη Δανία, και το … μεταλικό χωριό Huangshan που μοιάζει να ίπταται πάνω από λίμνη της επαρχίας Ανχουέι στην Κίνα. Αυτέ είναι τα 10 θαύματα του κόσμου που θα είναι έτοιμα το 2017.
Σιδηροδρομικός σταθμός Afragola, Νάπολη: Ο σιδηροδρομικός σταθμός της Νάπολh που κάτω από τα μαγικά χέρια της Ζάχα Χαντίντ θα μοιάζει ένα τεράστιο γλυπτό.
Λούβρο στο Ανμπου Ντάμπι: Εχοντας αρχικό σχεδιασμό να ολοκληρωθεί το 2012, το oppening του νέου Μουσείου του Λούβρου σατο Αμπου Ντάμπι τοποθετήθηκε τελικά για το 2017. Είναι σχεδιασμένο από τον διεθνώς βραβευμένο αρχιτεκτονικό γραφείο Ateliers Jean Nouvel κι έχει ένα μυθικό budjet 653,4 δις δολάρια.
Lego House, Βillund, Δανία: Ενα ακόμα αρχιτεκτονικό θαύμα από το Bjarke Ingels Group που ζωντανεύνει μια ολόκληρη πόλη από τα αγαπημένα μικρά «κομματάκια» των παιδιών. Οταν ολοκληρωθεί θα μπορεί να προσφέρει στις οικογένειες που το επισκέπτονται παιδικές χαρές, καφέ, δημόσιες πλατείες και φυσικά καταστήματα lego.
Μουσείο Zeitz Μοντέρνας Τέχνης στο Κέιπ Τάουν: Είναι ένα από τα πιο φιλόδοξα μουσειακά projects του 2017. Θα εκτείνεται σε 100.000 τετραγωνικά μέτρα και θα είναι ένα από τα μεγαλύτερα Μουσεία στην Αφρική.
Huangshan Mountain Village, Ανχουέι, Κίνα. Σαν ένας αρχαίος κινέζικος πίνακας, το Huangshan Mountain Village στην επαρχία Ανχουέι της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας αναδύεται πάνω από τη λίμνη Taiping.
The Silo, Κοπενχάγη, Δανία: Ενα project του γραφείου COBE έχει σκοπό να μεταμορφώσει ένα χώρο αποθήκης – καθώς επίσης και την γύρω βιομηχανική γειτονιά – προσφέροντας διαμερίσματα, εκθεσιακούς χώρους, και εστιατόρια με πανoραμική θέα.
Guardian Art Center, Πεκίνο, Κίνα. Καθώς πρόκειται για την παλαιότερο οίκο δημοπρασιών της Κίνας, το Guardian Art Center σκοπεύει να αυξήσει τις, ήδη τεράστιες, εκτάσεις του με μια νέα προσέγγιση.
520 West 28th Street, Νέα Υόρκη: Γωνιές με υπέροχα γλυπτά, βεράντες με θέα που κόβουν την ανάσα και ένα penthouse στην οροφή που εκτιμάται περί τα 50 εκατομμύρια δολάρια…
Μουσείο Yves Saint Laurent, Μαρακές: Σχεδιασμένο από τη γαλλική αρχικτεκτονική «φίρμα» Studio KO, το Μουσείο εμπνέεται από τις «καθαρές» γραμμές του γάλλου θρύλου της παγκόσμιας μόδας, Yves Saint Laurent, υιοθετώντας πολλές «καμπύλες» γραμμές μια γυναικείας σιλουέτας.
Centro Botin, Κανταβρία, Ισπανία: Το νέο project του Renzo Piano (ο αρχιτέκτονας που συνεργάστηκε στη δημιουργία του Κέντρου Πολιτισμού Ιδρυμα Σταύρος Νιάρχος) σε συνεργασία με το αρχιτεκτονικό γραφείο, Louis Vidal+Architects με έδρα τη Μαδρίτη είναι ένας εκπαιδευτικός, πολιτιστικός χώρος, καθώς επίσης και ένας χώρος για ψυχαγωγικές δραστηριότητες. Το μισό μέρος του Κέντρου Botin θα είναι στο έδαφος και το άλλο μισό θα βρίσκεται πάνω από το νερό.
Κέρδος online 20/1/2017 7:30
Πρωινό με χιόνια
ενδιαφέροντα στοιχεία για την ΕΛΛΆΔΑ
Περίπου το 7% όλου του μαρμάρου που παράγεται στον πλανήτη προέρχεται από την Ελλάδα
*Η Ελλάδα είναι η τρίτη χώρα στον κόσμο σε παραγωγή ελιάς. Η καλλιέργεια ελαιόδεντρων ξεκίνησε στα μέρη μας από την αρχαιότητα. Μάλιστα, κάποιες ελιές που φυτεύτηκαν τον 13° αιώνα παράγουν ακόμη καρπούς.
*Είναι επίσης η πρώτη χώρα στον κόσμο σε εμπόριο… σφουγγαριών.
*Το 80% του εδάφους της χώρας είναι ορεινό. Η χώρα δεν διαθέτει ούτε ένα πλόιμο ποτάμι, εξαιτίας αυτής της ιδιαίτερης γεωμορφολογίας.
*Δώδεκα εκατομμύρια άνθρωποι στον κόσμο μιλούν ελληνικά
Μέγαρο του Άντον Πρόκες Φον Όστεν
Στο 3 της οδού Φειδίου βρίσκεται η κατοικία του αυστριακού πρέσβη, την οποία ο Χανς Κρίστιαν Άντερσεν το 1841 περιγράφει ως απομονωμένη στην άκρη της πόλης, με θέα στην πλατιά ερημιά και τα ψηλά βουνά. Ήταν ένα από τα πρώτα μέγαρα που χτίστηκαν στην Αθήνα, την περίοδο 1836-37. Στέγασε αργότερα το Ελληνικό Ωδείο του Μανόλη Καλομοίρη. Σήμερα ανήκει στο Υπουργείο Πολιτισμού, και καταρρέει εγκαταλελειμμένο μέρα με τη μέρα.
18 Ακραίοι Κανόνες διαμονής στον Λευκό Οίκο που όλοι οι Πρόεδροι της Αμερικής ΠΡΕΠΕΙ να Τηρούν πιστά!
1. Τα μέλη του επιτελείου έχουν ελάχιστες ώρες στη διάθεσή τους ανάμεσα στην
Ορκωμοσία του Νέου Προέδρου και την παρέλαση της Ορκωμοσίας για να έχουν
τα πάντα στην εντέλεια.
2. Η Πρώτη Οικογένεια μπορεί να διακοσμήσει τον Λευκό Οίκο με το δικό της στυλ,
αλλά δεν μπορεί να αλλάξει τα πάντα. Οι περισσότερες αλλαγές γίνονται στον δεύτερο
και τον τρίτο όροφο. Δωμάτια όπως του Λίνκολν και το Κίτρινο Οβάλ Δωμάτιο δεν
μπορούν να τροποποιηθούν.
3. Προσωπικό αποτελούμενο από σχεδόν 100 άτομα είναι υπεύθυνο για την καθαριότητα
και αφαιρεί αντικείμενα που πιθανόν ανήκουν στην προηγούμενη Πρώτη Οικογένεια.
Το προσωπικό αποτελείται από υδραυλικούς, μπάτλερ, καθαρίστριες και ηλεκτρολόγους!
4. Η Πρώτη Οικογένεια δεν επιβλέπει ποτέ την μετακόμιση, καθώς είναι απασχολημένοι
με την Ορκωμοσία ή παρακολουθεί την παρέλαση.
5. Η Πρώτη Οικογένεια είναι υπεύθυνη για το πακετάρισμα των πραγμάτων της.
Το ίδιο ισχύει για όσους φεύγουν και όσους έρχονται τώρα.
6. Πως λοιπόν η Πρώτη Οικογένεια μεταφέρει τα πράγματά της στον Λευκό Οίκο;
Εξαρτάται από αυτούς. Ο νεοεκλεγμένος Πρόεδος προσλαμβάνει εταιρεία μετακόμισης
για τα προσωπικά πράγματα.
Ο Λευκός Οίκος είναι τεράστιος! Υπάρχει χώρος για άπειρα πράγματα!
7. Το Οβάλ Γραφείο μπορεί να διακοσμηθεί σύμφωνα με το προσωπικό γούστο του νέου
Προέδρου. Μπορεί να διαλέξει νέες κουρτίνες, χαλί, γραφείο, κτλ.
8. Ο Πρόεδρος μπορεί να διαλέξει και σεφ για τον Λευκό Οίκο.
9. Ο νέος Πρόεδρος αποκτάει και νέο αυτοκίνητο, νέας τεχνολογίας και υψίστης ασφαλείας.
Φυσικά, πάντα τον συνοδεύουν φρουροί ασφαλείας και έμπειρος οδηγός.
10. Στους τοίχους κρεμιούνται νέες φωτογραφίες του Προέδρου από την Ορκωμοσία
και της τα μέλη της Πρώτης Οικογένειας.
11. Η Πρώτη Κυρία συνεχίζει να συνεργάζεται με το προσωπικό για να βεβαιωθεί ότι
η μετάβαση είναι ομαλή.
12. Η Πρώτη Οικογένεια καλύπτει ένα μέρος του κόστους της νέας διακόσμησης,
αλλά υπάρχει και απόθεμα που καλύπτει τους νέους πίνακες, χαλιά και κουρτίνες.
13. Έχουν την επιλογή να πάνε σε μια ειδική εγκατάσταση, όπου φυλάσσονται έπιπλα
και έργα τέχνης από προηγούμενους Προέδρους και να επιλέξουν όσα θέλουν.
Η συλλογή είναι τεράστια!
14. Αν και η Πρώτη Κυρία είναι υπεύθυνη για την διακόσμηση, μπορεί να προσλάβει
έναν επαγγελματία διακοσμητή για να την βοηθήσει!
15. Η Πρώτη Οικογένεια μπορεί να προσθέσει ενδιαφέροντα στοιχεία στον Λευκό Οίκο.
Η οικογένεια Kennedy είχε μια πισίνα, ο Nixon αποφάσισε να προσθέσει ένα μπόουλινγκ
και ο Obama έβαλε να αλλάξουν το γήπεδο του τένις για να παίζει μπάσκετ.
16. Να ένας παράξενος κανόνας: Ο νέος Πρόεδρος, η οικογένειά του και το προσωπικό
του δεν επιτρέπεται να εισέλθει στον Λευκό Οίκο μέχρι την μέρα της Ορκωμοσίας!
17. Όσοι εργάζονται σε μεταφορικές εταιρείες μπορούν να ξεφορτώσουν το φορτηγό,
αλλά δεν τους επιτρέπεται να δουν το εσωτερικό του Λευκού Οίκου.
Το προσωπικό του Προέδρου είναι το μόνο που επιτρέπεται να μεταφέρει τα πράγματα
στον εσωτερικό.
18. Υπάρχει μια παράδοση που θέλει τον Πρόεδρο που τελειώνει η θητεία του να
αφήνει ένα γράμμα στο Οβάλ Γραφείο για τον Νέο Πρόεδρο. Είναι μια γνωστή παράδοση,
αλλά ο κόσμος δεν μαθαίνει ποτέ τι γράφει!
Πηγή:
– See more at: http://newsone.gr/
Photo by streethacker
Πριν από 36 χρόνια σαν σήμερα, 11η αγωνιστική ημέρα του πρωταθλήματος της Α΄ Εθνικής, βρέθηκαν αντίπαλοι για πρώτη φορά, ο 23χρονος Παναγιώτης Γιαννάκης και ο 25χρονος Νίκος Γκάλης στο γήπεδο της Νίκαιας.Η μονομαχία τους γράφτηκε στην ιστορία. Ο πρώτος πέτυχε 73 πόντους, ο δεύτερος 62 και νικητής αναδείχθηκε ο Άρης στην παράταση με 114-113. Κάθε χρόνο τέτοια ημέρα υπενθυμίζεται με αφιερώματα αυτός ο ξεχωριστός αγώνας, από τον οποίο δυστυχώς, δεν υπάρχει οπτικό υλικό.Με αφορμή το ρεκόρ του Παναγιώτη Γιαννάκη, να προσθέσουμε και ένα άλλο γεγονός. Στην πρώτη προπόνηση μετά το αγώνα, σε μία σύγκρουση με τον συμπαίκτη του Γιάννη Γουργιώτη, υπέστη κάταγμα στον δεξιό καρπό και αποδόθηκε στο «κακό μάτι». Αυτός ο τραυματισμός στέρησε και τη συμμετοχή του στους φιλικούς αγώνες της Εθνικής ομάδας στη Σόφια, ενώ έλειψε και από τέσσερις αγώνες του Ιωνικού.Πάντως οι αγώνες Άρη – Ιωνικού, ήταν η χαρά των φιλάθλων, με το πλούσιο θέαμα, τα μεγάλα σκορ και το χορταστικό το σόου που πρόσφεραν οι δύο κορυφαίοι παίκτες, οι οποίοι βρέθηκαν πέντε φορές αντιμέτωποι.• 24/1/81: Ιωνικός – Άρης 113-114 (Γιαννάκης 73, Γκάλης 62)• 13/6/81: Άρης – Ιωνικός 116-85 (Γκάλης 51, Γιαννάκης 46)• 23/2/83 (Λάρισα): Άρης – Ιωνικός 116-85 (Γκάλης 52, Γιαννάκης 51)• 10/12/83: Άρης – Ιωνικός 107-72 (Γκάλης 39, Γιαννάκης 32)• 17/3/84 (Κόρινθος): 99-112 (Γιαννάκης 34, Γκάλης 45).Ο Παναγιώτης Γιαννάκης δεν έπαιξε σε τρεις αγώνες εναντίον του Άρη, τότε που ήταν στην Αμερική. Μάλιστα στον αγώνα του α΄ γύρου της περιόδου 1981-82, άρχισε και η …διαμάχη του Χάρη Παπαγεωργίου με τον Ντούσαν Ίβκοβιτς. Ο Άρης νίκησε τον Ιωνικό 114-76, ο Γκάλης πέτυχε 49 πόντους και ο κόσμος στο Αλεξάνδρειο, άρχισε να αποδοκιμάζει τον «Ντούντα» όταν αντικατέστησε τον Παπαγεωργίου, ο οποίος δυσφορούσε από το γεγονός ότι ο Νικ μονοπωλούσε τις προσπάθειες.Όταν ο Παναγιώτης Γιαννάκης μεταπήδησε στον Άρη, για λόγους συναισθηματικούς, ζήτησε να μη χρησιμοποιηθεί εναντίον του Ιωνικού. Ο Άρης νίκησε 93-69 και στη ρεβάνς στη Νίκαια έπαιξε για 17΄ ζητώντας πάλι από τον Ιωαννίδη να τον αντικαταστήσει. Το ίδιο συνέβη και στην πρώτη αναμέτρηση της περιόδου 1985-86. Ο Άρης επικράτησε με 120-88, ο Γιαννάκης έπαιξε για 5΄σημειώσε 2 πόντους και ο Γκάλης 43. Μάλιστα αυτός ο αγώνας ήταν και ο τελευταίος, λόγω ορίου ηλικίας, για τον διεθνή διαιτητή Παναγιώτη Τσολακίδη, ο οποίος μαζί με τον Χριστόδουλο Οικονομίδη, είχαν «σφυρίξει» και τον προ 36ετίας σαν σήμερα αγώνα στη Νίκαια.Οι δύο τελευταίοι αγώνες του Άρη με τον Ιωνικό την περίοδο 1986-87 ήταν επίσης αξέχαστοι. Στη Θεσσαλονίκη οι «κίτρινοι» σταμάτησαν στους 153 πόντους (153-64) με τον Γκάλη να σημειώνει 48 πόντους και τον Γιαννάκη 28, ενώ στη ρεβάνς (107-124), ο «γκάγκστερ» πέτυχε 58 πόντους και ο «δράκος» 24.
Photo by streethacker
| JEEP Από πόλεμο σε «πόλεμο» – |  |
 |
 |
|
Για τριάντα και περισσότερα χρόνια, το Jeep
υπηρέτησε τις υπηρεσιακές ανάγκες των Η.Π.Α.
σε κάθε πόλεμο που διεξήγαγε. Ταυτόχρονα
όμως, ενεπλάκη και στον «πόλεμο» των πωλήσεων
της παγκόσμιας αυτοκινητοβιομηχανίας.
Γεννημένο από τις ανάγκες του Αμερικανικού
εκστρατευτικού σώματος, στη διάρκεια του δεύτερου
παγκοσμίου πολέμου, πριν καν εμπλακεί ο «Θείος Σαμ»
σε αυτό το μεγαλύτερο σφαγείο της ανθρωπότητας.
Η ιστορία του, έχει κάπως έτσι: Η Αμερικανική κυβέρνηση
το θέρος του ’40, προκήρυξε διαγωνισμό για την
προμήθεια ενός ελαφρού οχήματος αναγνώρισης
με συγκεκριμένες προδιαγραφές. Το βάρος, έπρεπε
να είναι κάτω από 590 κιλά, το ωφέλιμο φορτίο
τουλάχιστον 272. Το μεταξόνιο μικρότερο από 1,9 μ.
και το ύψος λιγότερο από 914 χιλστ. Η τετρακίνηση
απαραίτητη με βοηθητικό κιβώτιο δυο ταχυτήτων,
με αναδιπλούμενο παρμπρίζ και φώτα συσκότισης.
Τρία εργοστάσια ανταποκρίθηκαν. Η Willys-Overland,
η Bantam Car Manufacturing Company και η Ford.
 
Από το τελευταίο σκίρτημα των Γερμανών τον βαρύ
Δεκέμβρη του 44 στις Αρδένες (αριστερά) στο
Safi του Μαρόκο (δεξιά) τον Νοέμβριο του ’42. Το Jeep
ήταν παντού παρόν
Σχεδιαστές και μηχανικοί όλων των εργοστασίων εργάστηκαν
ταχύτατα και σε λιγότερο από δυο μήνες παρέδωσαν τα πρωτότυπά
τους. προς έλεγχο και δοκιμή.
Άμεσα έλαβαν και οι τρεις εταιρείες την εντολή να παραδώσουν
αλλά 70 οχήματα. Ταυτόχρονα έγινε σαφές ότι το όριο
του βάρους ήταν εκτός πραγματικότητας και αναθεωρήθηκε.
Παραδόθηκαν άλλα 1.500 οχήματα από κάθε εργοστάσιο μετά
την άνοιξη του ’41 και τότε η κυβέρνηση μετά από
εξαντλητικές δοκιμές,πήρε την απόφασή της.
Έδωσε το συμβόλαιο στη Willys-Overland και εγεννήθη το Jeep.
Έτσι, όταν ο 32ος πρόεδρος των Η.Π.Α., Franclin Delano Roosvelt
μιλώντας στην Γερουσία, την επαύριο της επίθεσης στο
Perl Harbor, τον περίφημο περί ατιμίας λόγο του,
το ελαφρύ όχημα γενικής χρήσης που είχαν ανάγκη οι
ένοπλες δυνάμεις ήταν έτοιμο.
 
Στον πόλεμο της Κορέας, με φόντο ένα Jeep, η πινακίδα
προσπαθεί να προστατεύσει τους Αμερικάνους οπλίτες (αριστερά).
Μετά τα φτερά της Pan Am τους τροχούς των Jeep και άλλα
μέσα, προσπάθησαν οι Αμερικανοί στην χερσόνησο της Ινδοκίνας,
πλην όμως δεν τα κατάφεραν. Σαϊγκόν 1969.
Μ.Α. & G.P.
Μέχρι να υπογραφεί η άνευ όρων παράδοση της Ιαπωνίας,
πάνω στο θωρηκτό Μιζούρι τον Σεπτέμβρη του ’45,
είχαν παραδοθεί 647.925 συνολικά Jeep και δίχως αμφιβολία,
το αξιόπιστο αυτό όχημα με όλα τα υπηρεσιακά του προσόντα
αναμφίβολα συνέβαλε στην τελική επικράτηση.
Η Willys-Overland κατασκεύασε πάνω από 368.000
οχήματα και ακολούθως η Ford, κατόπιν αδείας, άλλα
277.000, καλύπτοντας τις ανάγκες των συμμαχικών δυνάμεων.
Με κυρίαρχο γνώρισμα την αξιοπιστία, τα Μ.Α.
(Military -model A) της Willys ή τα G.P. (Goverment Passenger)
της Ford βρέθηκαν κατά κυριολεξία παντού.
Από το Μαρόκο, στις παγωμένες Αρδένες
τον φαρμακερό Δεκέμβρη του ’44, στο δρόμο
για τη Ρώμη, στην Μπούρμα, στα Μπόρα Μπόρα του
Ειρηνικού, παντού.
 Πέρα από χιλιάδες στρατιώτες και αξιωματικούς που
πολέμησαν, στις θέσεις τους κάθισαν επώνυμοι ηγήτορες,
όπως ο στρατηγός George Patton (εικόνα 1) παραμονές του ’45
στην Bastogne. Μπροστά τους ποζάρισαν κι αυτοί που
κάλυψαν, φωτογράφισαν ή έγραψαν όλα όσα συνέβησαν
εκείνες τις εποχές. Όπως ο ο Frank Kappa και o
Ernest Hemingway (εικόνα 2). Ανάμεσά ο οδηγός τους,
Colin Tompkins.
 Ο πόλεμος τελείωσε αλλά όχι και οι ανάγκες για
τετρακίνητα οχήματα, έτσι η Willys κατοχύρωσε
το εμπορικό σήμα και ξεκίνησε την παραγωγή πολιτικών
αυτοκινήτων, με το όνομα Jeep. Σε ότι αφορά τώρα πως
προέκυψε αυτό το όνομα, υπάρχουν διάφορες ερμηνείες.
Η μία αναφέρει ότι αποτελεί παραφθορά του αρκτικόλεξου
G.P. (General Purpose = Γενικού Σκοπού). Η άλλη
ισχυρίζεται ότι περιέγραφε την έννοια του αδοκίμαστου,
που χρησιμοποιούσαν οι μηχανικοί του στρατού πριν
υποβάλουν σε δοκιμές τα προτεινόμενα οχήματα.
Υπάρχει ακόμα και η ερμηνεία του Eugene Jeep, ενός
μυστηριώδους ζώου με μαγικές ικανότητες, ήρωα στο
κόμικ του Popeye, του φημισμένου ναυτικού.
 Μπορεί ο δεύτερος Μεγάλος πόλεμος να είχε τελειώσει,
αλλά οι πολεμικές εμπλοκές της νέας παντοκράτειρας
κάθε άλλο. Έτσι μετά τον στρατηγό G. Patton, συναντάμε
στο δεξί κάθισμα ενός Jeep (εικόνα 3), στον πόλεμο της Κορέας
τον στρατάρχη Douglas McArthur. O συντοπίτης του
Bill Clinton (από το Άρκανσο και οι δυο), είναι εκείνος
που πρόφερε το γνήσιο «I’ ll be back», μετά την ατιμωτική
φυγή του από τις Φιλιππίνες και το έκανε, αυτός που μετά
τις μεγάλες επιτυχίες, έπεσε έξω στην πρόβλεψη ότι δεν θα
εμπλακεί η Κίνα στην Κορέα και ανακλήθηκε, τον Απρίλιο
του 1951, από τον πρόεδρο Η. Truman.
Λίγα χρόνια αργότερα, τον Φεβρουάριο του ’68,
βλέπουμε τον πασίγνωστο ρεπόρτερ του CBS,
Walter Cronkite (εικόνα 4) να κάνει τηλεοπτικό ρεπορτάζ,
ρωτώντας διοικητή τάγματος Πεζοναυτών μετά την
ταπεινωτική, για τους Αμερικανούς, επίθεση του Τετ.
Τους καλύπτει ένα Jeep.
 4.
Στο σήμερα
δικαιωματικά έχει τον τίτλο της παλαιότερης φίρμας
μαζικής παραγωγής τετρακίνητων οχημάτων. Η Land Rover,
για όσους θα σκεφτούν κάτι εξ’ ίσου παλιό, είναι κατά τρία χρόνια
νεώτερη.
Όπως και να δούμε την περίπτωσή Jeep, είναι ασυνήθιστη,
καθώς είναι ένα όχημα που κατασκευάζεται για καθαρά
στρατιωτικούς σκοπούς και εξυπηρετεί πετυχημένα τούτη
την αποστολή, ακολούθως δε, να βρίσκεται στην παραγωγή
για εβδομήντα ακόμα χρόνια .
Προκειμένου να παραμείνει στο προσκήνιο βέβαια,
απαιτήθηκαν πολλές προσαρμογές. Έτσι το 1953 πουλήθηκε
στον βιομήχανο Henry J. Kaiser, για το υψηλό εκείνη την
εποχή ποσό, των 60 εκατομμυρίων δολαρίων. Το 1970
πέρασε στην AMC, το 1987 στην Chrysler. Έντεκα χρόνια
αργότερα το ’98 περνά στην Daimler Chrysler και από τον
Αύγουστο του 2014 είναι κομμάτι της της νεοιδρυθείσας
Fiat Chrysler Automobiles.
Δεν χωρά αμφιβολία ότι σε τεχνικό, υπηρεσιακό επίπεδο
υπάρχει μια τεράστια διαφορά από τα πρώτα μεταπολεμικά
Jeep και στο σημερινό Renegade, που χτίζεται πάνω στο
πάτωμα του 500 Χ, το οποίο φέρει την νέα αρχιτεκτονική
δόμησης 4Χ4 small wide. Ίσως να είναι αυτός ο μοναδικός τρόπος,
να επιζήσει, να κρατηθεί, να συνεχίσει, την πορεία της σε ένα ακραία
ανταγωνιστικό περιβάλλον.
Ας μην λησμονούμε πως υπάρχει ο ισχυρισμός, ότι είναι
η πλέον αναγνωρίσιμη Αμερικάνικη εμπορική επωνυμία
μετά το γνωστό αναψυκτικό.
Στην Ελλάδα Εξωτικό προϊόν, σε ότι αφορά την τετρακίνηση, τα πολλά κυβικά, την προέλευση από την άλλη άκρη του Ατλαντικού, δεν θα μπορούσε να έχει ευρεία διάδοση στην
πατρίδα μας.
H αντιπροσώπευση στην πρώτη περίοδο παρουσίας στην
Ελλάδα είναι ασαφής, για να περάσει στην Atlantic Motors το
1976.
Καθώς το δολάριο ταξίδευε ολοένα και πιο ψηλά από τις
30 δραχμές, η συναλλαγματική ισοτιμία το έκανε
απρόσιτο, με την συνεχή διολίσθηση και τις εκάστοτε
υποτιμήσεις.
Το 1990 η αντιπροσώπευση περνά στα συμφέροντα της
οικογένειας Συγγελίδη. Το καθεστώς της απόσυρσης,
η εμπλοκή των τραπεζών στη δανειοδότηση των
πωλήσεων και η ευρύτερη απελευθέρωση των
τραπεζικών δανείων μετά το ’96 τονώνουν την κίνηση.
Μετά το Φεβρουάριο του το ’02, η ισοτιμία του ευρώ
με το δολάριο ευνοεί έτι περαιτέρω τις πωλήσεις των Jeep.
Ο τόπος ζούσε στην Χίμαιρα που όλοι τώρα κατηγορούμε,
αλλά τότε, οι περισσότεροι ακολουθούσαμε.
 Στις μέρες μας, τις μέρες της
ύφεσης και των απειλών, τα δίλιτρα
τετρακίνητα πετρελαιοκίνητα Renegate ή
τα 1,4 προσθιοκίνητα, οχήματα κτισμένα
πάνω σε το πάτωμα του 500 X και με
κινητήρες FIAT είναι σαφώς πιο προσιτά,
πιο ταπεινά αλλά και λιγότερο Jeep.
Η μήπως όχι;
Διαφήμιση στον Ελληνικό ειδικό τύπο. Απρίλιος 1977 |
Ο Πεισίστρατος και οι… χήνες
Η μητέρα του Πεισίστρατου και η μητέρα του Σόλωνα ήταν εξαδέλφες. Ο ίδιος ο Πεισίστρατος ήταν πάμπλουτος, ωραίος άνδρας, φοβερός ρήτορας και βεβαιωμένα ανδρείος, καθώς είχε διακριθεί σε μια μάχη των Αθηναίων με τους Μεγαρείς. Βρέθηκε επικεφαλής των «διακρίων», των χωρικών και εργατών που κατοικούσαν στις «άκρες» της Αττικής και μάχονταν για την ανακατανομή της γης. Αντίπαλοί τους ήταν οι «πεδινοί», στους οποίους συνασπίζονταν οι πλούσιοι γαιοκτήμονες, ουσιαστικά αυτοί που είχαν περισσότερο πληγεί από τη νομοθεσία του Σόλωνα, και οι «παράλιοι», οι έμποροι φανατικοί υποστηρικτές του Σόλωνα.
Αν και πλούσιος, ο Πεισίστρατος το έπαιζε προστάτης του λαού. Εμφανίστηκε στην Εκκλησία του Δήμου, έδειξε ένα τραύμα του και κατήγγειλε ότι τον χτύπησαν «οι εχθροί του λαού». Για την προστασία του ζήτησε να προσλάβει μερικούς σωματοφύλακες. Εξάδελφός του ο Σόλων, τον ήξερε και από την καλή και από την ανάποδη. Υποψιάστηκε αμέσως ότι το τραύμα προερχόταν από αυτοτραυματισμό. Σηκώθηκε και είπε:
«Άνδρες Αθηναίοι, είμαι πιο φρόνιμος από μερικούς και πιο γενναίος από άλλους: Πιο φρόνιμος από εκείνους που δεν βλέπουν τον δόλο του Πεισίστρατου και πιο γενναίος από τους άλλους που τον βλέπουν αλλά δεν τολμούν να μιλήσουν».
Η Εκκλησία του Δήμου δεν πείστηκε από τον Σόλωνα. Ψήφισε να δοθεί στον Πεισίστρατο δικαίωμα να έχει φρουρά πενήντα ανδρών. Προσέλαβε τετρακόσιους. Κυρίευσε την Ακρόπολη κι επέβαλε δικτατορία (τυραννίδα). Ήταν το 561 π.Χ. και ήταν η φορά που ο Σόλων μίλησε για χήνες («Κάθε Αθηναίος μόνος του έχει το βήμα της αλεπούς. Όλοι μαζί, όμως, περπατούν σαν χήνες»). Ο Σόλων πέθανε, οι παράλιοι συμμάχησαν με τους πεδινούς και ο Πεισίστρατος ανατράπηκε (556 π.Χ.). Έξι χρόνια αργότερα, ο φιλόδοξος Πεισίστρατος απέδειξε έμπρακτα την ορθότητα της άποψης του Σόλωνα για την ομαδική νοημοσύνη των συμπολιτών του.
Μπροστά πήγαιναν οι κήρυκες. Πίσω ακολουθούσε επιβλητικό άρμα που κάποιος ηνίοχος οδηγούσε. Όρθια μέσα στην αστραφτερή της πανοπλία, με το δόρυ «παρά πόδα», πανύψηλη κι εκτυφλωτική, η θεά Αθηνά με την περικεφαλαία της και την τρομερή ασπίδα. Και πίσω από το άρμα ακολουθούσε με ρυθμό παρέλασης ο ιδιωτικός στρατός του Πεισίστρατου. Οι κήρυκες διαλαλούσαν πως ήταν θέλημα θεάς η εξουσία να αποδοθεί στον Πεισίστρατο. Ο λαός γονάτισε εντυπωσιασμένος. Ο Πεισίστρατος ξανάγινε τύραννος (550).
Θα περνούσε κάμποσος καιρός ώσπου να μαθευτεί ότι η «Αθηνά» δεν ήταν παρά μια κοπέλα που έναντι αμοιβής ανέλαβε να παίξει τον ρόλο της ζωής της. Παράλιοι και πεδινοί τον ανέτρεψαν πάλι (549 π.Χ.) και τον εξόρισαν. Επέστρεψε τρία χρόνια αργότερα (546) με στρατό και αυτή τη φορά εγκαταστάθηκε για τα καλά στην εξουσία.
Όταν, ύστερα από 19 χρόνια, πέθανε, εχθροί και φίλοι τού αναγνώρισαν ότι είχε διαχειριστεί την εξουσία με εξυπνάδα, σύνεση και μετριοπάθεια. Και έγινε ο μοναδικός στην παγκόσμια ιστορία δικτάτορας που δεν κατάργησε τίποτε από την υπάρχουσα νομοθεσία. Με όλα τα όργανα του κράτους να φαίνονται ότι λειτουργούν άψογα, όπως και πριν. Η «λεπτομέρεια» ήταν ότι Εκκλησία του Δήμου, Βουλή των Τετρακοσίων, Άρειος Πάγος, Γερουσία και Εννέα Άρχοντες δεν περνούσαν απόφαση αν δεν άρεσε στον Πεισίστρατο. Και τα βόλεψε με εκείνους που τον ακολούθησαν πιστεύοντας ότι θα κάνει ανακατανομή της γης μοιράζοντας στους ακτήμονες τα κρατικά χωράφια και τη γη των εξόριστων αριστοκρατών.
Ταυτόχρονα, παρ’ ότι δικτάτορας, έβαλε άθελά του τις θεσμικές βάσεις για τον ερχομό της Δημοκρατίας και με την πολιτιστική πολιτική του τα θεμέλια της χρυσής πεντηκονταετίας: κόσμησε την Αθήνα με μεγαλοπρεπείς κατασκευές, όπως όλοι οι δικτάτορες του κόσμου, αλλά ευνόησε τα γράμματα (μεταξύ άλλων, στην εποχή του συγκεντρώθηκαν και καταγράφηκαν τα ομηρικά έπη), τα Παναθήναια και τα Μεγάλα Διονύσια μετατράπηκαν σε πανελλήνιας ακτινοβολίας γιορτές και μέσα απ’ αυτές ξεπήδησαν ο διθύραμβος και το δράμα.
Ο Θέσπις το καθιέρωσε στα 530 π.Χ., τρία χρόνια πριν από τον θάνατο του τυράννου (527 π.Χ.). Η εξουσία κληροδοτήθηκε στα παιδιά του, Ιππία και Ίππαρχο. Ουσιαστικά στον Ιππία, καθώς ο Ίππαρχος εκμεταλλεύτηκε την τυραννίδα ως εισιτήριο για διασκεδάσεις και συμπόσια. Τον Ίππαρχο σκότωσαν οι τυραννοκτόνοι. Ο Ιππίας ανατράπηκε με τη βοήθεια των Σπαρτιατών.
πηγή:
Ποντίκι, 18.10.2007