Η αναφορά του Ρόμπερτ Κένεντι στον Αισχύλο
Όταν στις 4 Απριλίου 1968, δολοφονήθηκε ο Μάρτιν Λούθερ Κίνγκ, ο Ρόμπερτ Κένεντι, ο οποίος πραγματοποιούσε προεκλογικό αγώνα για την προεδρία των ΗΠΑ, μίλησε για έξι λεπτά μπροστά σε πλήθος Αφροαμερικάνων που είχαν εξαγριωθεί για τη δολοφονία του ηγέτη τους.
Το κεντρικό θέμα της ομιλίας του ήταν ο πόνος να χάνεις ένα αγαπημένο πρόσωπο με βίαιο τρόπο. Ο Ρόμπερτ Κένεντι μιλούσε για την απώλεια του Κίνγκ, αλλά έκανε αναφορά και στον προσωπικό του πόνο για τον αδελφό του Τζον, που είχε δολοφονηθεί πέντε χρόνια νωρίτερα.
Ο Ρόμπερτ ήταν φανερά συγκινημένος σε όλη τη διάρκεια της ομιλίας του, αλλά κάποια στιγμή η συγκίνηση τον υποχρέωσε να κάνει μία παύση, οπότε συνέχισε λέγοντας ότι ο αγαπημένος του ποιητής ήταν ο Αισχύλος και απήγγειλε τους στίχους 179-183 του «Αγαμέμνονα»
: «My favorite poet was Aeschylus. He wrote: “In our sleep, which cannot forget falls drop by drop upon the heart until, in our own despair, against our will, comes wisdom through the awful grace of god.». »
Ακόμα και στον ύπνο μας στάζει στην καρδιά μας ο πόνος, που θυμίζει τα παθήματά μας, κι έρχεται, θέλομε δεν θέλομε, να μας σωφρονίσει. Βέβαια η σκληρή αυτή χάρη μας δίδεται απ᾽ τους θεούς, που κάθονται στο σεμνό τους θρόνο».
Δύο μήνες αργότερα και ο Ρόμπερτ Κένεντι δολοφονήθηκε. Σε τοίχο κοντά στον τάφο του έχουν χαραχθεί οι στίχοι αυτοί του Αισχύλου….
Διαβάστε όλο το άρθρο: http://www.mixanitouxronou.gr/
Διαβάστε όλο το άρθρο: http://www.mixanitouxronou.gr/
Ο αναθεωρητής της Δεξιάς
Το «βαλς των χαμένων ονείρων» θα συνεχίσει να ακούγεται σε πείσμα του λαϊκισμού και του «τσιφτετελισμού» που έχει μετατρέψει την πολιτική και την πολιτιστική ζωή της χώρας σε «σκυλάδικο».Του Χάρη ΠαυλίδηΤο βαλς των χαμένων ονείρων, επίκαιρο όσο ποτέ στις μέρες μας, συνοδεύει νοσταλγικά το κενό που άφησε πριν από 23 χρόνια ο Μάνος Χατζιδάκις. Κενό που δεν αφορά μόνο την μουσική παιδεία του συνθέτη, αλλά σε μεγάλο βαθμό τους πολιτικούς στοχασμούς που δεν μπόρεσε να μετουσιώσει σε θέσεις η αστική παράταξη. Κι αυτό γιατί ο Μάνος Χατζιδάκις δεν ανήκε στην «καιροσκοπική δεξιά».Πίστευε, αντιθέτως, σε μια «δεξιά» που δεν εφησύχαζε σοσιαλιστικά και που παρά τις παθογένειες της- σε αντίθεση με την άκρα αριστερά- ανεχόταν τον διάλογο και την αντίθεση. «Είμαι όντως αναθεωρητής», είχε πει σε μια συνέντευξη, «και η αστική παράταξη είναι η μόνη που το ανέχεται αυτό».Ο Μάνος Χατζιδάκις υπήρξε πηγή έμπνευσης για έναν κόσμο που τα ιδανικά του δεν χωρούσαν «σ’ έναν γεμάτο προκαταλήψεις «φιλελευθερισμό», ανεπαρκέστατο για ν’ απαντήσει στα τόσα ερωτήματα που μας περιβάλλει σαν Έλληνες και Ευρωπαίους ο παρόντας χρόνος». Η ανατρεπτική σκέψη αυτού του ξεχωριστού δημιουργού δεν χωρούσε σε κόμματα.Γι αυτό και στη Νέα Δημοκρατία, της οποίας ο ιδρυτής Κωνσταντίνος Καραμανλής υπήρξε στενός φίλος του, δεν ασπάστηκε τις προωθημένες φιλελεύθερες απόψεις του. Και πως θα μπορούσε άλλωστε όταν οι «κλειδοκράτορες» του κόμματος τον άκουγαν να λέει ότι, «Η Νέα Δημοκρατία οφείλει να ξαναγίνει Νέα. Τουλάχιστον με την ίδια ειλικρίνεια που την εδραίωσε ο δημιουργός της αλλά και με το περιεχόμενο που της επιβάλλει ο χρόνος που ζούμε».Και είναι γεγονός ότι η Νέα Δημοκρατία δεν κατάφερνε πάντα με επιτυχία να συνδυάζει το «περιεχόμενο» με τις αλλαγές που συντελούνταν στη κοινωνία. Διότι ακόμα και σήμερα, δύο δεκαετίες μετά από το θάνατό του, τα λόγια του θα μπορούσαν να αποτελέσουν το έναυσμα προκειμένου να διαγνωσθούν οι αιτίες που καθυστερούν την μετεξέλιξη του κόμματος σε μεγάλη αστική παράταξη.«Στερούμεθα», είχε πει, «ιδεολογίας, στερούμεθα στόχων, στερούμεθα περιεχομένου. Και προπαντός στερούμεθα σύγχρονης σκέψης». Γιατί ο Μάνος Χατζιδάκις όπως συγκρουόταν με τις ιδεοληψίες της αριστεράς, έτσι δεν ανεχόταν να υπηρετεί αισθηματολογικά τον αντικομμουνισμό.Είναι χαρακτηριστικό ότι το 1983, όταν πρόεδρος της ΟΝΝΕΔ ήταν ο Βασίλης Μιχαλολιάκος, αποχώρησε οργισμένος από το φεστιβάλ της νεολαίας όταν μια ομάδα ΟΝΝΕδιτών φώναζε «Φέρτε μας τον Σαλαμπάση»(ο τραγουδιστής του σουξέ «Σ’ αγαπάω μ’ ακούς»). Αμέσως μετά προέβη σε μια δήλωσε που έμεινε στην ιστορία. «Είναι νεολαία αναψυκτηρίου». Και φυσικά δεν δίστασε να αποδεχθεί πρόσκληση της νεολαίας του «Ρήγα Φεραίου»(ΚΚΕ εσωτερικού) και μετά το τέλος της συναυλίας να δηλώσει ότι έπαιξε μπροστά σε μια «πολιτισμένη νεολαία».Αυτός ο «δεξιός» Μάνος Χατζιδάκις, που όπως έλεγε συμπεριφερόταν ως μεγαλοαστός, ως καλλιέργεια ήταν ποιητής και ως ιδιοσυγκρασία λαϊκός, δεν άφηνε τα πιστεύω του να πολώνουν τη σκέψη του. Αντιπαρατίθετο σκληρά με την άκρα αριστερά και την άκρα δεξιά, αλλά όταν ήταν απαραίτητη εθνικά η συναίνεση δεν υπάκουε σε «γραμμές».Σε κάποια παρόμοια περίπτωση που η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ είχε υποχρεωθεί να πάρει σκληρά μέτρα είχε πει «Καλώς ή κακώς, η παρούσα κυβέρνηση έλαβε μέτρα, και μάλιστα αυστηρά, για να αποτρέψει κατά την κρίση της τη βέβαιη οικονομική καταστροφή του τόπου».Σημείωνε δε ότι πρέπει η κυβέρνηση «να σταματήσει η αμπάριζα της αναλήψεως των ευθυνών και η μεταβίβαση τους από τη μια παράταξη στην άλλη». Γι αυτό και θεωρούσε ότι ενώ είναι απαραίτητη η ομοψυχία, εν τούτοις δεν επιτυγχάνεται «Διότι οι Έλληνες κάποτε, έστω για λίγο, ξυπνούν και μετά ξανακοιμούνται μακαρίως».Για όλα αυτά, αλλά και πολλά περισσότερα που δεν χωρούν σ’ ένα άρθρο, το «βαλς των χαμένων ονείρων» θα συνεχίσει να ακούγεται σε πείσμα του λαϊκισμού και του «τσιφτετελισμού» που έχει μετατρέψει την πολιτική και την πολιτιστική ζωή της χώρας σε «σκυλάδικο».*Ο Χάρης Παυλίδης είναι δημοσιογράφος.ΠΗΓΗ; NEWS247.GR
Η μεγαλύτερη μορφή της άγνοιας είναι όταν κάποιος απορρίπτει κάτι για το οποίο δεν ξέρει τίποτα -Wayne Dyer
Η καταδίκη χωρίς έρευνα είναι το ύψος της άγνοιας -Albert Einstein
ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΟΣ & ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝΤΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΑΓΙΟΥ ΘΩΜΑ
Eνημερωτική ομιλία με θέμα: ΟΜΑΔΕΣ ΠΑΡΑΓΩΓΩΝ
ΚΑΠΗ Αγίου Θωμά Τανάγρας
Πέμπτη 22 Ιουνίου 2017 και ώρα 19:30
ΟΜΙΛΗΤΕΣ
– Σωτήρης Κουτσομήτρος – Γεωπόνος
Οφέλη – Κριτήρια – Διαδικασία Αναγνώρισης
– Νίκος Διαμαντίδης – Σύμβουλος Αγροτικής Ανάπτυξης
Δυνατότητες Χρηματοδότησης
– Σωτήρης Κουτσομήτρος – Γεωπόνος
Οφέλη – Κριτήρια – Διαδικασία Αναγνώρισης
– Νίκος Διαμαντίδης – Σύμβουλος Αγροτικής Ανάπτυξης
Δυνατότητες Χρηματοδότησης
Ένας αυτοκράτορας, στην Άπω Ανατολή, γερνούσε και καταλάβαινε ότι είχε φτάσει η ώρα να διαλέξει το διάδοχό του. Αντί να διαλέξει έναν από τους βοηθούς του ή ένα από τα παιδιά του, αποφάσισε να κάνει κάτι διαφορετικό.
Προσκάλεσε μια μέρα πολλούς νέους του βασιλείου του και τους είπε.
«Έφτασε η ώρα μου να παραιτηθώ και να διαλέξω τον επόμενο αυτοκράτορα. Έχω αποφασίσει να διαλέξω έναν από σας».
Οι νέοι ξαφνιάστηκαν! Αλλά ο αυτοκράτορας συνέχισε. «Θα δώσω σήμερα στον καθένα σας ένα σπόρο, έναν πολύ ειδικό σπόρο.
Θέλω να τον φυτέψετε, να τον ποτίζετε και να ξανάρθετε εδώ μετά από ένα χρόνο από σήμερα με ό,τι έχει φυτρώσει απ’ αυτόν τον ένα σπόρο. Εγώ θα κρίνω τότε τα φυτά που θα φέρετε, κι αυτός, το φυτό του οποίου θα διαλέξω, θα είναι ο επόμενος αυτοκράτορας!»
Ένα αγόρι που λεγόταν Λίνγκ, ήταν κι αυτός εκεί εκείνη τη μέρα και, όπως όλοι οι άλλοι, πήρε ένα σπόρο.
Πήγε σπίτι του και γεμάτος ενθουσιασμό διηγήθηκε στη μητέρα του τι συνέβη. Η μητέρα του τον βοήθησε να βρει μια γλάστρα και χώμα, κι αυτός φύτεψε το σπόρο του και τον πότισε προσεχτικά.
Και κάθε μέρα του άρεσε να τον ποτίζει και να παρακολουθεί αν είχε φυτρώσει. Ύστερα από τρεις εβδομάδες περίπου, μερικοί από τους άλλους νέους άρχισαν να μιλούν για τους σπόρους τους και τα φυτά τους, που είχαν αρχίσει να μεγαλώνουν.
Ο Λίνγκ παρακολουθούσε το σπόρο του, αλλά τίποτα δεν φύτρωνε. Πέρασαν τρεις εβδομάδες, τέσσερις εβδομάδες, πέντε βδομάδες, κι ακόμα τίποτα. Τώρα όλοι οι άλλοι μιλούσαν μ’ ενθουσιασμό για τα φυτά τους, ο Λίνγκ όμως δεν είχε φυτό και αισθανόταν αποτυχημένος.
Πέρασαν έξι μήνες κι ακόμα δεν είχε φυτρώσει τίποτα στη γλάστρα του. Άρχισε να πιστεύει ότι είχε σκοτώσει το σπόρο του. Όλοι οι άλλοι είχαν δέντρα και ψηλά φυτά, αλλά αυτός τίποτα.
Όμως ο Λίνγκ δεν έλεγε τίποτα στους φίλους του. Απλά περίμενε να φυτρώσει ο σπόρος του. Τελικά ο χρόνος πέρασε και ήρθε η μέρα που όλοι οι νέοι του βασιλείου θα πήγαιναν τα φυτά τους στον αυτοκράτορα για επιθεώρηση. Ο Λίνγκ είπε στη μητέρα του ότι δεν ήθελε να πάει με μια άδεια γλάστρα, αλλά αυτή τον συμβούλεψε να πάει.
Ο Λίνγκ αισθανόταν αδιαθεσία στο στομάχι, αλλά επειδή ήταν έντιμος, παραδέχτηκε ότι η μητέρα του είχε δίκιο κι έφυγε για το παλάτι με την άδεια γλάστρα του. Όταν έφτασε εκεί, έμεινε κατάπληκτος από την ποικιλία των φυτών που είχαν καλλιεργήσει οι άλλοι νέοι.
Ήταν όμορφα φυτά σε διάφορα σχήματα και μεγέθη. Ο Λίνγκ ακούμπησε την άδεια γλάστρα του στο πάτωμα.
Πολλοί από τους άλλους άρχισαν να τον περιγελούν. Μερικοί τον λυπήθηκαν και του είπαν: «Δεν πειράζει, προσπάθησες για το καλύτερο». Όταν έφτασε ο αυτοκράτορας, εξέτασε την αίθουσα και χαιρέτησε τους νέους. Ο Λίνγκ προσπάθησε να κρυφτεί στο πίσω μέρος της αίθουσας.
«Τι μεγάλα φυτά, δέντρα και λουλούδια καλλιεργήσατε!», είπε ο αυτοκράτορας. «Σήμερα ένας από σας θα εκλεγεί ο επόμενος αυτοκράτορας!» Ξαφνικά διέκρινε το Λίνγκ με την άδεια γλάστρα του, στο πίσω μέρος της αίθουσας. Αμέσως διέταξε τους φρουρούς να τον φέρουν μπροστά του. Ο Λίνγκ κατατρόμαξε.
«Ο αυτοκράτορας γνωρίζει ότι είμαι αποτυχημένος», σκέφτηκε. «Ίσως με σκοτώσει». Ήλθε όμως μπροστά στον αυτοκράτορα, κι αυτός τον ρώτησε πώς λέγεται. «Λέγομαι Λίνγκ» απάντησε. Οι υπόλοιποι άρχισαν να γελούν και να τον κοροϊδεύουν.
Ο αυτοκράτορας ζήτησε να ηρεμήσουν όλοι. Κοίταξε τον Λίνγκ και κατόπιν ανήγγειλε στο πλήθος:«Ιδού ο νέος σας αυτοκράτορας! Το όνομά του είναι Λίνγκ!»
Ο Λίνγκ δεν μπορούσε να το πιστέψει! Δεν είχε καταφέρει ούτε το σπόρο του να κάνει να φυτρώσει! Πώς θα μπορούσε να γίνει ο νέος αυτοκράτορας;
Τότε ο αυτοκράτορας είπε: «Πριν από ένα χρόνο, σαν και σήμερα, έδωσα στον καθένα σας από ένα σπόρο. Σας είπα να τον πάρετε, να τον φυτέψετε, να τον ποτίσετε και να μου τον φέρετε πίσω σήμερα.
Η αλήθεια είναι ότι έδωσα σε όλους σας βρασμένους σπόρους, που δεν θα φύτρωναν. Όλοι σας, εκτός από τον Λίνγκ, μου φέρατε δέντρα, φυτά και λουλούδια.
Όταν ανακαλύψατε ότι οι σπόροι δεν θα βλάσταιναν, αντικαταστήσατε το σπόρο που σας έδωσα μ’ έναν άλλο.
Ο Λίνγκ ήταν ο μόνος που είχε το θάρρος και την εντιμότητα να μου φέρει μια γλάστρα που είχε μέσα το δικό μου σπόρο.
Γι’ αυτό είναι αυτός που θα γίνει ο νέος αυτοκράτορας!
Αν σπείρεις εντιμότητα, θα θερίσεις εμπιστοσύνη.
Αν σπείρεις καλοσύνη, θα θερίσεις φίλους.
Αν σπείρεις ταπεινοφροσύνη, θα θερίσεις μεγαλείο.
Αν σπείρεις επιμονή, θα θερίσεις νίκη.
Αν σπείρεις στοχασμό, θα θερίσεις αρμονία.
Αν σπείρεις σκληρή δουλειά, θα θερίσεις επιτυχία.
Αν σπείρεις συγχώρεση, θα θερίσεις συμφιλίωση.
Αν σπείρεις ειλικρίνεια, θα θερίσεις καλές σχέσεις.
Αν σπείρεις υπομονή, θα θερίσεις βελτίωση.
Αν σπείρεις πίστη, θα θερίσεις θαύματα.
Αν σπείρεις ανεντιμότητα, θα θερίσεις δυσπιστία.
Αν σπείρεις εγωισμό, θα θερίσεις μοναξιά.
Αν σπείρεις περηφάνια, θα θερίσεις καταστροφή.
Αν σπείρεις ζήλια, θα θερίσεις ταλαιπωρία.
Αν σπείρεις οκνηρία, θα θερίσεις στασιμότητα.
Αν σπείρεις πικρία, θα θερίσεις απομόνωση.
Αν σπείρεις πλεονεξία, θα θερίσεις απώλεια.
Αν σπείρεις κακολογία, θα θερίσεις εχθρούς.
Αν σπείρεις στενοχώριες, θα θερίσεις ρυτίδες.
Αν σπείρεις αμαρτίες, θα θερίσεις ενοχές.
Πρόσεχε, λοιπόν, τι σπέρνεις τώρα. Αυτό θα καθορίσει τι θα θερίσεις αύριο. Οι σπόροι που σπέρνεις θα κάνουν τη ζωή χειρότερη ή καλύτερη, τόσο τη δική σου όσο και αυτών που θα έλθουν μετά. Να είσαι βέβαιος ότι κάποια μέρα θα απολαύσεις τους καρπούς της εντιμότητας και της ακεραιότητάς σου ή θα πληρώσεις για τις εγωιστικές επιλογές που έσπειρες σήμερα.
Διαβάστε όλο το άρθρο: http://www.tilestwra.com/enas-aftokratoras-gernouse-ke-katalavene-oti-iche-ftasi-ora-na-dialexi-diadocho-tou/
19 Ιουνίου 2017, Σαν σήμερα
1843…. Ο Καρλ Μαρξ έρχεται εις γάμου κοινωνία με την αριστοκρατικής καταγωγής, Τζένι φον Βεστπάλεν. Ο γερμανός φιλόσοφος είναι 25 ετών και η σύζυγός του 29.
1865…. Περίπου δύο χρόνια μετά τη Διακήρυξη της Ανεξαρτησίας, οι σκλάβοι του Γκάλβεστον του Τέξας, πληροφορούνται για την ελευθερία τους. Από τότε, στις 19 Ιουνίου, στις ΗΠΑ γιορτάζεται η Juneteenth, ως η μέρα απελευθέρωσης των σκλάβων.
1885…. Φτάνει στο λιμάνι της Νέας Υόρκης το «Άγαλμα της Ελευθερίας», ως δώρο των Γάλλων προς τους Αμερικανούς.
1912…. Στις ΗΠΑ καθιερώνεται η 8ωρη εργασία.
1919…. Ο Μουσταφά Κεμάλ ιδρύει το Τουρκικό Εθνικιστικό Κογκρέσο στην Άγκυρα και καταγγέλλει το διαμελισμό της Τουρκίας, που αποφασίζεται στις Βερσαλλίες.
1921…. Στο Παρίσι, οι Σύμμαχοι ζητούν από την Ελλάδα να καθυστερήσει την επίθεση ενάντια στην τουρκική κυβέρνηση του Μουσταφά Κεμάλ.
1933…. Η Γαλλία προσφέρει πολιτικό άσυλο στο Λέον Τρότσκι.
1943…. Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος: Στη Γερμανία, ο Πάουλ Γιόζεφ Γκέμπελς ανακοινώνει επίσημα ότι δεν υπάρχουν πια Εβραίοι στο Βερολίνο.
1953…. Εκτελούνται στην ηλεκτρική καρέκλα στις Ηνωμένες Πολιτείες η Εθελ και ο Τζούλιους Ρόζενμπεργκ για κατασκοπεία υπέρ της Σοβιετικής Ένωσης.
1961…. Το πλούσιο σε πετρέλαια Κουβέιτ παύει να είναι προτεκτοράτο της Αγγλίας, εξακολουθεί, όμως, να παίρνει στρατιωτική βοήθεια.
…. Την ίδια μέρα στην Ελλάδα, εγκαινιάζεται το νέο τουριστικό ξενοδοχείο της Πάρνηθας «Μον Παρνές».
1970…. Στην ΕΣΣΔ, προσγειώνονται οι 9 κοσμοναύτες του «Σογιούζ», αφού παρέμειναν στο διάστημα για 17 ημέρες, καταρρίπτοντας κάθε ρεκόρ.
1992…. Στην Ιρλανδία, το 69% των κατοίκων ψηφίζει σε δημοψήφισμα υπέρ της επικύρωσης της Συνθήκης του Μάαστριχτ για την Ευρωπαϊκή Ένωση.
2000…. Στο πλαίσιο της Συνόδου του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου της Santa Maria da Feira στην Πορτογαλία, η Ελλάδα γίνεται δεκτή ως το δωδέκατο μέλος της ζώνης του ευρώ από την 1η Ιανουαρίου 2001.
Σαν σήμερα το 1623 γεννήθηκε ο γάλλος μαθηματικός, φυσικός και φιλόσοφος, Μπλεζ Πασκάλ, το 1947 ο ινδός συγγραφέας, Σαλμάν Ρουσντί, («Σατανικοί Στίχοι») και το 1954 η αμερικανίδα ηθοποιός, Καθλίν Τέρνερ. Την ίδια μέρα το 1374 πέθανε ο Φραντσέσκο Πετράρκα, εθνικός ποιητής της Ιταλίας, γνωστότερος στην Ελλάδα ως Πετράρχης, το 1937 ο σκοτσέζος συγγραφέας, Τζέιμς Μάθιου Μπάρι, δημιουργός του «Πίτερ Παν», το 1951 ο ποιητής, Άγγελος Σικελιανός και το 1969 ο μυθιστοριογράφος και διηγηματογράφος, Στρατής Μυριβήλης.
Παλιές εποχές
Αναμνήσεις της ογδόντατριαχρόνης γιαγιάς Φώτω από τα Σκούρτα :
Εδώ παιδί μου σε αυτό τον τόπο μεγαλώσαμε ..
Στα ρετσίνια μια ζωή …
Εδώ ξεδιψούσαμε , το πηγάδι αυτό μας έδινε κατακαλόκαιρο κρύο καθαρό νερό
τι θυμήθηκα τώρα ….
Μετόχι της της παλιάς εκκλησίας , κάποιοι μιλούν και για μοναστήρι , που βρισκόταν στα ριζά του Τσούμα Πούσι .Ο ναίσκος θα είναι δυσυπόστατος αφιερωμένος στην Ζωοδόχο Πηγή και στην Αγία Αναστασία.
Δείτε τη νέα ρετρό γραφομηχανή με bluetooth πληκτρολόγιο
Τα ασύρματα Bluetooth πληκτρολόγια γίνονται όλο και πιο δημοφιλή. Η εταιρία Elretron παρουσιάζει τη δική της vintage γραφομηχανή, με την ονομασία PENNA. Η PENNA εκτός από τον κομψό σχεδιασμό της, διαθέτει μηχανικούς φωτιζόμενους διακόπτες, οι οποίοι προσφέρουν υψηλής ποιότητας και ακρίβειας πληκτρολόγηση. Το πληκτρολόγιο θα είναι διαθέσιμο είτε με πλήκτρα σε σχήμα διαμαντιού (για ακριβέστερη πληκτρολόγηση), είτε με ρετρό πλήκτρα χρωμίου (σαν μια παλιά γραφομηχανή). Η διάταξη του πληκτρολογίου είναι μια τυπική QWERTY αλλά με νέα χαρακτηριστικά για να ρυθμίζεται η ένταση, η φωτεινότητα, κλπ. Μια μπάρα τοποθετημένη στα αριστερά διευκολύνει την αποθήκευση λέξεων ή φράσεων που χρησιμοποιούνται συχνά. 
Η PENNA έχει σχεδιαστεί για να λειτουργεί με τις περισσότερες συσκευές Windows, Android και iOS, καθιστώντας τη μια εξαιρετική επιλογή για όσους επιθυμούν να απαλλαχθούν από κράμπες στα χέρια. Διαθέσιμη από τις 6 Απριλίου μέσω του Kickstarter σε ματ μαύρο, ροζ, λαδί ή pure white, στην τιμή των 99 δολ.
Η PENNA έχει σχεδιαστεί για να λειτουργεί με τις περισσότερες συσκευές Windows, Android και iOS, καθιστώντας τη μια εξαιρετική επιλογή για όσους επιθυμούν να απαλλαχθούν από κράμπες στα χέρια. Διαθέσιμη από τις 6 Απριλίου μέσω του Kickstarter σε ματ μαύρο, ροζ, λαδί ή pure white, στην τιμή των 99 δολ.
Κέρδος online 19/6/2017 8:00
Θα ανακτήσω τον έλεγχο της ζωής μου……..αν δεχθώ ότι ήμουν ένα αθώο παιδί
Της Ιωάννας Θεοδωρακοπούλου, Συμβουλευτικής Ψυχολόγου – Ψυχοθεραπεύτριας, MSc, PsyD, συμβούλου Υπογονιμότητας, επικεφαλής συμβουλευτικών υπηρεσιών στο feelwelltoday.com
Σίγουρα υπάρχουν φορές που είναι σημαντικό να ελέγξεις αυτό που μπορείς να ελέγξεις. Όμως, πολύ συχνά βλέπω ανθρώπους που νοιώθουν την ανάγκη να ελέγξουν αυτό που είτε δεν χρειάζεται είτε δεν είναι δυνατόν να ελεχθή. Ένα απλό παράδειγμα. Πατάω το κουμπί του ασανσέρ, ενώ αυτό είναι ήδη πατημένο και ακολουθεί την προτεραιότητα των «κλήσεων» για να φτάσει στον προορισμό του λίγα δευτερόλεπτα αργότερα.
Όλοι έχουμε δει προϊσταμένους να δημιουργούν παράλογους κανόνες στο εργασιακό περιβάλλον προκειμένου να κατευνάσουν τους δικούς τους φόβους. Γνωρίζω ανθρώπους που παίρνουν φάρμακα που ξέρουν ότι δεν έχουν αποτέλεσμα επειδή νοιώθουν ότι πρέπει να κάνουν κάτι. Μπορούμε να σκεφτούμε πολλά παραδείγματα όπου καταλήγουμε σε άχρηστες κινήσεις αντί να μην κάνουμε τίποτα, λόγω της έντονης ανάγκης μας να νοιώσουμε ότι έχουμε τον έλεγχο της κατάστασης.
Αυτό που κάνουμε εκείνη την στιγμή δεν οδηγεί σε έλεγχο της κατάστασης αλλά στη δημιουργία της αίσθησης ότι έχουμε τον έλεγχο. Κι αυτός είναι ο κύριος λόγος ύπαρξης των προκαταλήψεων, ιδίως αυτών που αφορούν την τύχη. Χτυπάμε ξύλο όταν μιλάμε για κάτι όχι ευχάριστο και επιθυμητό, αποφεύγουμε τις μαύρες γάτες και να περνάμε κάτω από σκάλες, καθόμαστε σε συγκεκριμένη θέση ενώ βλέπουμε κάποιον αγώνα, φοράμε συγκεκριμένο πουκάμισο σε επαγγελματική συνέντευξη, κάνουμε συγκεκριμένες κινήσεις πριν κάτι σημαντικό και προφανώς μη-ελεγχόμενο ξεκινήσει, κρατάμε την σκέψη μας σε ένα θέμα που δεν συμβαίνει στο εδώ-και-τώρα. Όλα στον βωμό της όσο μεγαλύτερης αίσθησης ελέγχου. Όμως οι προκαταλήψεις προκαλούν άγχος. Όταν κάποιος σπάσει έναν καθρέφτη φερριπήν και πάρει την ευθύνη για όποιο ατυχές γεγονός επέλθει μετά από αυτό. Όταν σκέφτεται έναν φίλο και μετά από λίγο μαθαίνει ότι τράκαρε. Όταν ξεχνάει κάποια ρουτίνα και εν τέλει δεν οδηγεί σε πρόσληψη η επαγγελματική συνέντευξη.
Θέλω να δώσω έμφαση σε 2 σημαντικές τάσεις λοιπόν, οι οποίες είναι μέρος προκαταλήψεων που αφορούν την τύχη και τον έλεγχο της τύχης. Αντιπροσωπεύουν ένα πανταχού παρόν υπαρξιακό άγχος και έναν ψευδή τρόπο να διαχειριστούμε το άγχος αυτό. Προφανώς και αυτό βάζει το άτομο στο επίκεντρο του σύμπαντος. Δηλαδή τα άσχημα πράγματα δεν συμβαίνουν τυχαία αλλά επειδή οι άνθρωποι αποτυγχάνουν να τα αποτρέψουν.
Κι εκεί έρχεται και δένει η αίσθηση που εδραιώνεται ως βαθιά πεποίθηση ότι δεν έχουμε αξία εφόσον δεν μπορούμε να ελέγξουμε τις καταστάσεις. Τι τροφοδοτεί αυτή την αίσθηση όταν δεν δύναται να ελέγξουμε κάποιες καταστάσεις ; Τι τροφοδοτεί την ανάγκη για την ψευδαίσθηση του ελέγχου και το συναίσθημα ότι κάποιος είναι υπεύθυνος για την κακή τύχη ;
Μια ξεκάθαρη προβολή της σχέσης γονέα-παιδιού. Το κακοποιημένο παιδί γνωρίζουμε όλοι ότι θα κατηγορήσει τον εαυτό του κι όχι τον γονέα του. Το παιδί που έχει απειληθεί από γονεική βία έχει την ανάγκη να νοιώσει ότι ο γονέας του δεν είναι ούτε εχθρικός ούτε επικίνδυνος στην ουσία. Το παιδί αντιθέτως δημιουργεί το σενάριο στην φαντασία του ότι η κακοποίηση είναι το αποτέλεσμα της δικής του συμπεριφοράς και αναξιότητας. Αυτό είναι πολύ λιγότερο τρομακτικό για εκείνο. Αν το παιδί μπορούσε να δει την κατάσταση ξεκάθαρα, θα καταλάβαινε ότι η γονεική βία είναι προϊόν των προσωπικών θεμάτων του ίδιου του γονέα ως προσωπικότητα και ουδεμία σχέση έχει με το παιδί. Όμως αυτό θα το οδηγούσε στην αναγνώριση ότι ο γονέας μπορεί πραγματικά να κάνει κακό στο παιδί – αρκετά σύνηθες. Για να ελέγξει αυτό τον φόβο, το παιδί φτιάχνει το σενάριο ότι ο γονιός τους θέλει το καλό του και ότι το παιδί αξίζει την κακοποίηση που του επιβάλλει ο γονιός του. Αυτό είναι και η αρχή της δημιουργίας της ψευδαίσθησης του ελέγχου.
Ως ενήλικας, το άτομο συνεχίζει να βιώνει την σύγκρουση με την μορφή των πεποιθήσεων που προανέφερα. Προκαταλήψεις που αφορούν έναν επικίνδυνο και εχθρικό κόσμο τον οποίο μπορεί να διαχειριστεί είτε δρώντας ή με το να είναι κάτι άλλο από αυτό που πραγματικά είναι. Απ την μία αυτή η άποψη είναι δυναμωτική διότι ο καθένας μοιάζει να έχει πάντα διέξοδο. Είτε με πράξη κόντρα σε μια ατυχία, με κάποια προσευχή ή κάποια μορφή αυτό-βελτίωσης. Απ` την άλλη, είναι μια άποψη που προκαλεί άγχος διότι κάποιος ποτέ δεν μπορεί να είναι τέλειος και έτσι δεν μπορεί ποτέ να είναι ελεύθερος από την απειλή της τιμωρίας.
Άλλη μία συνέπεια της πίστης στις προκαταλήψεις είναι ότι το άτομο δεν μπορεί να δει το παιδί ως αθώο. Η θέση της προκατάληψης είναι προϊόν του γεγονότος ότι δεν μπορούμε να δούμε το παιδί σαν αθώο. Έχω δει ανθρώπους να ταράζονται με την συμβουλή μου να προσπαθήσουν να δουν το παιδί σαν κάτι αθώο. Κι αυτό γιατί βλέποντάς το ως μη-αθώο, εξυπηρετεί τους σκοπούς μιας πολύ δυναμικής άμυνας. Αν το παιδί είναι αθώο – αν ο εαυτός ήταν ένα αθώο παιδί – τότε οι γονείς έκαναν κάτι κακό ηθελημένα και δεν υπάρχει κάτι να το σταματήσει αυτό. Φυσικά η πεποίθηση ότι ο εαυτός του παιδιού είναι υπεύθυνος για την γονεική κακοποίηση δεν μειώνει την απειλή της γονικής βίας και τραύματος στην πραγματικότητα αλλά μόνο στην φαντασία του. Όμως είναι ένας δυναμικός τρόπος να διαχειριστεί το άγχος και να δημιουργήσουμε την ψευδαίσθηση του ελέγχου.
Η πεποίθηση ότι το παιδί είναι αθώο απειλεί αυτή την άμυνα και τις θέσεις που δημιουργούνται και ενισχύονται από αυτήν. Έτσι, η άποψη αυτή είναι η πιο απελευθερωτική ιδέα. Μας απελευθερώνει από προκαταλήψεις και μας επιτρέπει να καλλιεργήσουμε ενσυναίσθηση και συμπόνια. Αυτή η συμπόνια έχει τη δυναμική να προάγει πολιτικές που δεν κατηγορούν τα θύματα και να προωθεί την ρεαλιστική θέση που μας επιτρέπει να δεχτούμε ότι υπάρχουν πράγματα εκτός του δικού μας ελέγχου. Προφανώς απελευθερώνει το άτομο από άπειρα βάρη που δεν του αναλογούν και για τα οποία ουδεμία ευθύνη φέρει.Η πεποίθηση ότι το παιδί είναι αθώο είναι ένα καθοριστικό κλειδί. Μπορεί να τρομάζει αρχικά να φανταστείτε ότι κάποιος ήταν κάποτε αθώος και δεν άξιζε την κακοποίηση – ότι κάποιος ήταν θύμα. Όμως όταν μπορούμε να το αναγνωρίσουμε αυτό επί της ουσίας, μπορούμε να ξεκλειδώσουμε πολλά ανεξήγητα μπαγκάζια και να προχωρήσουμε σε μια πιο συμπονετική και ορθολογιστική στάση ζωής.
Σίγουρα υπάρχουν φορές που είναι σημαντικό να ελέγξεις αυτό που μπορείς να ελέγξεις. Όμως, πολύ συχνά βλέπω ανθρώπους που νοιώθουν την ανάγκη να ελέγξουν αυτό που είτε δεν χρειάζεται είτε δεν είναι δυνατόν να ελεχθή. Ένα απλό παράδειγμα. Πατάω το κουμπί του ασανσέρ, ενώ αυτό είναι ήδη πατημένο και ακολουθεί την προτεραιότητα των «κλήσεων» για να φτάσει στον προορισμό του λίγα δευτερόλεπτα αργότερα.Όλοι έχουμε δει προϊσταμένους να δημιουργούν παράλογους κανόνες στο εργασιακό περιβάλλον προκειμένου να κατευνάσουν τους δικούς τους φόβους. Γνωρίζω ανθρώπους που παίρνουν φάρμακα που ξέρουν ότι δεν έχουν αποτέλεσμα επειδή νοιώθουν ότι πρέπει να κάνουν κάτι. Μπορούμε να σκεφτούμε πολλά παραδείγματα όπου καταλήγουμε σε άχρηστες κινήσεις αντί να μην κάνουμε τίποτα, λόγω της έντονης ανάγκης μας να νοιώσουμε ότι έχουμε τον έλεγχο της κατάστασης.
Αυτό που κάνουμε εκείνη την στιγμή δεν οδηγεί σε έλεγχο της κατάστασης αλλά στη δημιουργία της αίσθησης ότι έχουμε τον έλεγχο. Κι αυτός είναι ο κύριος λόγος ύπαρξης των προκαταλήψεων, ιδίως αυτών που αφορούν την τύχη. Χτυπάμε ξύλο όταν μιλάμε για κάτι όχι ευχάριστο και επιθυμητό, αποφεύγουμε τις μαύρες γάτες και να περνάμε κάτω από σκάλες, καθόμαστε σε συγκεκριμένη θέση ενώ βλέπουμε κάποιον αγώνα, φοράμε συγκεκριμένο πουκάμισο σε επαγγελματική συνέντευξη, κάνουμε συγκεκριμένες κινήσεις πριν κάτι σημαντικό και προφανώς μη-ελεγχόμενο ξεκινήσει, κρατάμε την σκέψη μας σε ένα θέμα που δεν συμβαίνει στο εδώ-και-τώρα. Όλα στον βωμό της όσο μεγαλύτερης αίσθησης ελέγχου. Όμως οι προκαταλήψεις προκαλούν άγχος. Όταν κάποιος σπάσει έναν καθρέφτη φερριπήν και πάρει την ευθύνη για όποιο ατυχές γεγονός επέλθει μετά από αυτό. Όταν σκέφτεται έναν φίλο και μετά από λίγο μαθαίνει ότι τράκαρε. Όταν ξεχνάει κάποια ρουτίνα και εν τέλει δεν οδηγεί σε πρόσληψη η επαγγελματική συνέντευξη.
Θέλω να δώσω έμφαση σε 2 σημαντικές τάσεις λοιπόν, οι οποίες είναι μέρος προκαταλήψεων που αφορούν την τύχη και τον έλεγχο της τύχης. Αντιπροσωπεύουν ένα πανταχού παρόν υπαρξιακό άγχος και έναν ψευδή τρόπο να διαχειριστούμε το άγχος αυτό. Προφανώς και αυτό βάζει το άτομο στο επίκεντρο του σύμπαντος. Δηλαδή τα άσχημα πράγματα δεν συμβαίνουν τυχαία αλλά επειδή οι άνθρωποι αποτυγχάνουν να τα αποτρέψουν.
Κι εκεί έρχεται και δένει η αίσθηση που εδραιώνεται ως βαθιά πεποίθηση ότι δεν έχουμε αξία εφόσον δεν μπορούμε να ελέγξουμε τις καταστάσεις. Τι τροφοδοτεί αυτή την αίσθηση όταν δεν δύναται να ελέγξουμε κάποιες καταστάσεις ; Τι τροφοδοτεί την ανάγκη για την ψευδαίσθηση του ελέγχου και το συναίσθημα ότι κάποιος είναι υπεύθυνος για την κακή τύχη ;
Μια ξεκάθαρη προβολή της σχέσης γονέα-παιδιού. Το κακοποιημένο παιδί γνωρίζουμε όλοι ότι θα κατηγορήσει τον εαυτό του κι όχι τον γονέα του. Το παιδί που έχει απειληθεί από γονεική βία έχει την ανάγκη να νοιώσει ότι ο γονέας του δεν είναι ούτε εχθρικός ούτε επικίνδυνος στην ουσία. Το παιδί αντιθέτως δημιουργεί το σενάριο στην φαντασία του ότι η κακοποίηση είναι το αποτέλεσμα της δικής του συμπεριφοράς και αναξιότητας. Αυτό είναι πολύ λιγότερο τρομακτικό για εκείνο. Αν το παιδί μπορούσε να δει την κατάσταση ξεκάθαρα, θα καταλάβαινε ότι η γονεική βία είναι προϊόν των προσωπικών θεμάτων του ίδιου του γονέα ως προσωπικότητα και ουδεμία σχέση έχει με το παιδί. Όμως αυτό θα το οδηγούσε στην αναγνώριση ότι ο γονέας μπορεί πραγματικά να κάνει κακό στο παιδί – αρκετά σύνηθες. Για να ελέγξει αυτό τον φόβο, το παιδί φτιάχνει το σενάριο ότι ο γονιός τους θέλει το καλό του και ότι το παιδί αξίζει την κακοποίηση που του επιβάλλει ο γονιός του. Αυτό είναι και η αρχή της δημιουργίας της ψευδαίσθησης του ελέγχου.
Ως ενήλικας, το άτομο συνεχίζει να βιώνει την σύγκρουση με την μορφή των πεποιθήσεων που προανέφερα. Προκαταλήψεις που αφορούν έναν επικίνδυνο και εχθρικό κόσμο τον οποίο μπορεί να διαχειριστεί είτε δρώντας ή με το να είναι κάτι άλλο από αυτό που πραγματικά είναι. Απ την μία αυτή η άποψη είναι δυναμωτική διότι ο καθένας μοιάζει να έχει πάντα διέξοδο. Είτε με πράξη κόντρα σε μια ατυχία, με κάποια προσευχή ή κάποια μορφή αυτό-βελτίωσης. Απ` την άλλη, είναι μια άποψη που προκαλεί άγχος διότι κάποιος ποτέ δεν μπορεί να είναι τέλειος και έτσι δεν μπορεί ποτέ να είναι ελεύθερος από την απειλή της τιμωρίας.
Άλλη μία συνέπεια της πίστης στις προκαταλήψεις είναι ότι το άτομο δεν μπορεί να δει το παιδί ως αθώο. Η θέση της προκατάληψης είναι προϊόν του γεγονότος ότι δεν μπορούμε να δούμε το παιδί σαν αθώο. Έχω δει ανθρώπους να ταράζονται με την συμβουλή μου να προσπαθήσουν να δουν το παιδί σαν κάτι αθώο. Κι αυτό γιατί βλέποντάς το ως μη-αθώο, εξυπηρετεί τους σκοπούς μιας πολύ δυναμικής άμυνας. Αν το παιδί είναι αθώο – αν ο εαυτός ήταν ένα αθώο παιδί – τότε οι γονείς έκαναν κάτι κακό ηθελημένα και δεν υπάρχει κάτι να το σταματήσει αυτό. Φυσικά η πεποίθηση ότι ο εαυτός του παιδιού είναι υπεύθυνος για την γονεική κακοποίηση δεν μειώνει την απειλή της γονικής βίας και τραύματος στην πραγματικότητα αλλά μόνο στην φαντασία του. Όμως είναι ένας δυναμικός τρόπος να διαχειριστεί το άγχος και να δημιουργήσουμε την ψευδαίσθηση του ελέγχου.
Η πεποίθηση ότι το παιδί είναι αθώο απειλεί αυτή την άμυνα και τις θέσεις που δημιουργούνται και ενισχύονται από αυτήν. Έτσι, η άποψη αυτή είναι η πιο απελευθερωτική ιδέα. Μας απελευθερώνει από προκαταλήψεις και μας επιτρέπει να καλλιεργήσουμε ενσυναίσθηση και συμπόνια. Αυτή η συμπόνια έχει τη δυναμική να προάγει πολιτικές που δεν κατηγορούν τα θύματα και να προωθεί την ρεαλιστική θέση που μας επιτρέπει να δεχτούμε ότι υπάρχουν πράγματα εκτός του δικού μας ελέγχου. Προφανώς απελευθερώνει το άτομο από άπειρα βάρη που δεν του αναλογούν και για τα οποία ουδεμία ευθύνη φέρει.Η πεποίθηση ότι το παιδί είναι αθώο είναι ένα καθοριστικό κλειδί. Μπορεί να τρομάζει αρχικά να φανταστείτε ότι κάποιος ήταν κάποτε αθώος και δεν άξιζε την κακοποίηση – ότι κάποιος ήταν θύμα. Όμως όταν μπορούμε να το αναγνωρίσουμε αυτό επί της ουσίας, μπορούμε να ξεκλειδώσουμε πολλά ανεξήγητα μπαγκάζια και να προχωρήσουμε σε μια πιο συμπονετική και ορθολογιστική στάση ζωής.