Ποσό δίκιο είχε ο Κικέρων …..
Η Ελλάδα που χάθηκε …
Χριστιανόπουλος: “Είμαι εναντίον…”
Είμαι εναντίον της κάθε τιμητικής διάκρισης, απ΄ όπου και αν προέρχεται. Δεν υπάρχει πιο χυδαία φιλοδοξία, απ’ το να θέλουμε να ξεχωρίζουμε. Αυτό το απαίσιο «υπείροχον έμμεναι άλλων», που μας άφησαν οι αρχαίοι.
Είμαι εναντίον των βραβείων, γιατί μειώνουν την αξιοπρέπεια του ανθρώπου. Βραβεύω σημαίνει αναγνωρίζω την αξία κάποιου κατώτερου μου -και κάποτε θα πρέπει να απαλλαγούμε από την συγκατάβαση των μεγάλων. Παίρνω βραβείο σημαίνει παραδέχομαι πνευματικά αφεντικά -και κάποτε θα πρέπει να διώξουμε τα αφεντικά από τη ζωή μας.
Είμαι εναντίον των χρηματικών επιχορηγήσεων. Σιχαίνομαι τους φτωχοπρόδρομους που απλώνουν το χέρι τους για παραδάκι. Οι χορηγίες μεγαλώνουν την μανία μας για διακρίσεις και τη δίψα μας για λεφτά· ξεπουλάνε την ατομική ανεξαρτησία μας.
Είμαι εναντίον των λογοτεχνικών συντάξεων. Προτιμώ να πεθάνω στην ψάθα, παρά να αρμέγω το υπουργείο -κι ας με άρμεξε το κράτος μια ολόκληρη ζωή. Γιατί να με ταΐζει το Δημόσιο επειδή έγραψα μερικά ποιήματα; Και γιατί να αφήσω το Κράτος να χωθεί ακόμη περισσότερο στη ζωή μου;
Είμαι εναντίον των σχέσεων με το κράτος και βρίσκομαι σε διαρκή αντιδικία μαζί του. Ποτέ μου δεν πάτησα σε υπουργείο και το καυχιέμαι. Η μόνη μου εξάρτηση από το κράτος είναι η εφορεία, που με γδέρνει.
Είμαι εναντίον των εφημερίδων. Χαντακώνουν αξίες, ανεβάζουν μηδαμινότητες, προβάλλουν ημετέρους, αποσιωπούν τους απροσκύνητους. Όλα τα μαγειρεύουν, όπως αυτές θέλουν. Δεξιές, αριστερές, κεντρώες -όλες το ίδιο σκατό.
Είμαι εναντίον των κλικών. Προωθούν τους δικούς τους· τους άλλους, όλους τους θάβουν. Όποιοι δεν τους παραδέχονται, καρατομούνται. Κυριαρχούν οι γλύφτηδες και οι τζουτζέδες. Δεν έχω καμμιά αμφιβολία πως το μέλλον ανήκει στα σκουπίδια.
Είμαι εναντίον των κουλτουριάρηδων. Όλα τ’ αμφισβήτησαν, εκτός από τις τρίχες τους. Τους έχω μάθει για καλά. χαλνούν τον κόσμο με την κριτική τους. Όλους τους βγάζουν σκάρτους και πουλημένους. Και μόλις πάρουν το πτυχίο, αμέσως διορίζονται στα υπουργεία· από παντού βυζαίνουν και ο ιδεαλισμός τους ξεφουσκώνει μέσ’ στα βολέματα του κατεστημένου.
Είμαι εναντίον κάθε ιδεολογίας, σε οποιαδήποτε απόχρωση και αν μας την πασέρνουν. Όσο πιο γοητευτικές και προοδευτικές είναι οι ιδέες, τόσο πιο τιποτένια ανθρωπάκια μπορεί να κρύβονται από πίσω τους. Όσο πιο όμορφα τα λόγια τους, τόσο πιο ύποπτα τα έργα τους. Όσο πιο υψηλοί οι στόχοι, τόσο πιο άνοστοι οι στίχοι.
Είμαι, προπάντων, εναντίον κάθε ατομικής φιλοδοξίας, που καθημερινά μας οδηγεί σε μικρούς και μεγάλους συμβιβασμούς. Αν σήμερα κυριαρχούν παραγοντίσκοι και τσανάκια, δεν φταίει μόνο το κωλοχανείο· φταίνε και οι δικές μας παραχωρήσεις και αδυναμίες. Αν πιάστηκε η μέση του οδοκαθαριστή, φταίμε και εμείς που πετάμε το τσιγάρο μας στον δρόμο. Κι αν η λογοτεχνία μας κατάντησε σκάρτη, μήπως δεν φταίει και η δική μας σκαρταδούρα;…
~ Περιοδικό «Διαγώνιος» (Τεύχος 1, Ιανουάριος-Απρίλιος, 1979)
Μόνιμη περιβαλλοντική ζημία από την τεχνητή λίμνη του Μόρνου- Τι λένε οι ειδικοι
Η μόνιμη περιβαλλοντική ζημία που έχει υποστεί η Δωρίδα τα τελευταία 35 χρόνια, από το 1981, που κατασκευάστηκε το φράγμα του ποταμού Μόρνου και άρχισε να λειτουργεί η τεχνητή λίμνη για την υδροδότηση του λεκανοπεδίου Αττικής μέχρι και σήμερα, αναδεικνύει επιστημονική τεχνική-οικονομική μελέτη που παρουσίασε ο δήμος. Όπως έγινε γνωστό από τον δήμο, «η ζημία, η οποία λόγω της λειτουργίας του Ταμιευτήρα θα συνεχίσει να υπάρχει και στο μέλλον, διατηρώντας ανοιχτό και ταυτόχρονα απόλυτα ισχυρό και αδιαμφισβήτητο το αίτημα της απόδοσης των ανταποδοτικών ωφελημάτων από το ελληνικό κράτος στο Δήμο Δωρίδος».Ειδικότερα, οι επιπτώσεις αφορούν στο περιβάλλον και τα οικοσυστήματα, στη διάβρωση των ακτών, στα προβλήματα της καλλιεργήσιμης γης στην πεδιάδα του Μόρνου από την υπεράντληση των υπόγειων υδάτων και εν γένει το αρνητικό περιβαλλοντικό αποτύπωμα, που έχει αφήσει η διαχείριση των υδάτων της λίμνης από τον αρμόδιο φορέα, σε πολύ μεγάλη γεωγραφική έκταση. Επίσης, εξαιτίας των περιοριστικών όρων που έχει επιβληθεί σε μεγάλη ακτίνα γύρω από τη λίμνη, γίνεται λόγος για «αργό θάνατο υφιστάμενων κτηνοτροφικών και άλλων παραγωγικών μονάδων και παράλληλα τον αποκλεισμό νέων αναπτυξιακών πρωτοβουλιών. Παράλληλα, εντείνεται ο οικονομικός μαρασμός της περιοχής, από τη μεγάλη αύξηση των αποστάσεων μεταξύ των τοπικών κοινοτήτων και των αστικών εμπορικών κέντρων, λόγω ύπαρξης της τεχνητής λίμνης, που έχει ως επακόλουθο την αύξηση του κόστους ζωής, προϊόντων, μεταφορών, υπηρεσιών, την απαξίωση έως αχρήστευση εκτάσεων γης και περιουσιών, τη συρρίκνωση εισοδημάτων και τη συνεχή εγκατάλειψη της Δωρίδας από τον ενεργό πληθυσμό».Βασική αιτία σύμφωνα πάντα με τους τοπικούς εκπροσώπους είναι η μερική και εντέλει πλημμελής και αποσπασματική ενσωμάτωση στην εθνική νομοθεσία της ευρωπαϊκής Οδηγίας για το νερό. Μάλιστα, όπως επισημαίνεται, «η πλήρης εφαρμογή των σχετικών με το νερό προβλέψεων της ευρωπαϊκής νομοθεσίας συνδέεται με αιρεσιμότητα του ΕΣΠΑ για την χρηματοδότηση περιβαλλοντικών έργων στην Ελλάδα άνω του 1 δις ευρώ, χρήματα που η χώρα σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να θέσει σε αμφιβολία ή κίνδυνο. Η ορθή ενσωμάτωση της κοινοτικής νομοθεσίας στο εθνικό δίκαιο συνδέεται επίσης, έναντι της σημερινής ατεκμηρίωτης πολύμορφης και σε πολλές περιπτώσεις ασύδοτης χρέωσης του νερού, με την καθιέρωση νέων αξιόπιστων αντικειμενικών και δίκαιων κανόνων κοστολόγησης και τιμολόγησης του νερού. Κανόνες που υπολογίζεται ότι ως επί το πλείστον θα οδηγήσουν σε φθηνότερες χρεώσεις του νερού από τις εταιρίες ύδρευσης της χώρας προς την συντριπτική πλειοψηφία των καταναλωτών τους, ιδίως των ευαίσθητων κοινωνικών και επαγγελματικών ομάδων, που μαστίζονται από την οικονομική κρίση και έχουν ανάγκες».Όπως ξεκαθάρισε ο δήμαρχος Δωρίδος, Γιώργος Καπεντζώνης, σε πρόσφατη εκδήλωση για την παρουσίαση της μελέτης, «ο δήμος δεν έχει καμία αντιδικία και ανταγωνισμό με οιονδήποτε τρίτο και εταιρία. Το αίτημα και η διεκδίκηση του Δήμου Δωρίδος να δοθούν αντισταθμιστικά/ανταποδοτικά ωφελήματα από την τεχνητή λίμνη του Μόρνου, απευθύνεται κατευθείαν στο ελληνικό κράτος», προσθέτοντας ότι «ο δήμος δεν πρόκειται να εγκαταλείψει μέχρι την ύστατη στιγμή την προσπάθεια πολιτικής συνεννόησης και λύσης με νομοθετική ρύθμιση, από τα συναρμόδια υπουργεία», ενώ έκανε γνωστό ότι τουλάχιστον σε επίπεδο πολιτικού διαλόγου και διαβούλευσης τόσο με εκπροσώπους της κυβέρνησης όσο και της αντιπολίτευσης, αναθερμαίνονται για άλλη μια φορά οι δεσμεύσεις ικανοποίησης του αιτήματος.Πηγή: 
Τους ήρωες που έκαναν το μεγάλο σαμποτάζ στο αεροδρόμιο του Ηρακλείου, τη νύχτα της 13ης προς 14ης Ιουνίου 1942, τίμησαν σήμερα οι αρχές του τόπου, με εκδήλωση στο μνημείο που έχει στηθεί στο αεροδρόμιο.Άγγλοι και Γάλλοι κομάντος και ο Κρητικός, Κώστας Πετράκης, μπήκαν τη νύχτα στο αεροδρόμιο, ανατινάζοντας πολεμικά αεροσκάφη των Γερμανών καταχτητών, αποθήκες με πυρομαχικά που προορίζονταν για τις δυνάμεις του Ρόμελ στη Βόρειο Αφρική, και αποθήκες καυσίμων.
Τις επόμενες μέρες οι Γερμανοί εκτέλεσαν 62 Ηρακλειώτες, ανάμεσά τους και ο πρώην δήμαρχος, Μήνας Γεωργιάδης και τα αδέλφια του.
Στην τιμητική εκδήλωση στεφάνι κατέθεσαν ο βουλευτής, Σωκράτης Βαρδάκης, που εκπροσώπησε τους βουλευτές και ευρωβουλευτές του Ηρακλείου, ο αντιπεριφερειάρχης Κρήτης, Νίκος Ξυλούρης, ο δήμαρχος Ηρακλείου, Βασίλης Λαμπρινός, ο εκπρόσωπος του ανώτερου Διοικητή Φρουράς Ηρακλείου.
Σε δηλώσεις του ο κ.Λαμπρινός σημείωσε: «Το σαμποτάζ στο αεροδρόμιο του Ηρακλείου, από εξαμελή ομάδα στρατιωτικών του Συμμαχικού Στρατηγείου της Μέσης Ανατολής (που αποτελείτο από τους: G. Bergé, J. Mouhot, P. Léostic, J. Sibard, G. Jellicoe και τον συμπατριώτη μας Κ. Πετράκη), υπήρξε γεγονός ιδιαίτερης στρατηγικής σημασίας για τις δυνάμεις που αντιμετώπιζαν τα ναζιστικά στρατεύματα. Η ανατίναξη αεροσκαφών και πολεμικού υλικού στο κατεχόμενο αεροδρόμιο της πόλης μας, έπληττε ένα από τα κομβικά σημεία ανεφοδιασμού της Γερμανικής επίθεσης, υπό τον στρατηγό Ρόμελ, στην Βόρεια Αφρική. Η αντιστασιακή αυτή πράξη, προκάλεσε άμεσα αντίποινα, καθώς την επόμενη μέρα εκτελέστηκαν 50 επίλεκτα πρόσωπα του τόπου μας (που μαζί με άλλους 12 εκτελεσθέντες, συμπληρώνουν τους 62 εθνομάρτυρες εκείνου του ζοφερού Ιουνίου). Πρόκειται για ένα γεγονός που οφείλουμε να θυμόμαστε και να τιμούμε πάντα, διότι μας διδάσκει ότι τα αγαθά της ελευθερίας και της ανεξαρτησίας χρειάζονται αγώνα και συχνά αποκτούνται με βαρύ τίμημα».
Σκούρτα
Να ξέρεις ότι την πορεία του ανθρώπου σε τούτο τον κόσμο δεν την καθορίζουν ούτε οι γνώσεις του, ούτε η ιδεολογία του, ούτε η δουλειά του, ούτε η εξυπνάδα ή η βλακεία του. Ο χαρακτήρας μας είναι η μοίρα μας. Εχε το κατά νου, για να ξέρεις που να ρίξεις τις ευθύνες όταν θα κυκλοφορείς ξεπεζεμένος και πολύ ολίγοι θα σε χαιρετούνε Παύλο Πολάκη.
Δ Καμπουράκης
O πρόεδρος που τα πάντα φροντίζει !!!
2010 Κύπρος
Κύπρος 2010Από τον Γιάννη τον Πενταμοδιανό στάλθηκε η πιο κάτω ανάρτηση .
Το μικρό μυστικό πίσω από το ελαιόλαδο των $5 και το ελαιόλαδο των $150
Υπάρχουν πολλοί τρόποι για να αυξήσετε την αξία ενός προϊόντος και να το μετατρέψετε σε μια μάρκα με μεγάλη ζήτηση που μπορεί να πουληθεί σε εξωφρενικές τιμές στην αγορά.Η συσκευασία και η εύκολη διανομή είναι δύο στρατηγικές που έρχονται γρήγορα στο νου. Το πόσιμο νερό, για παράδειγμα, διατίθεται συνήθως δωρεάν όταν καταναλώνεται από την πηγή. Αλλά μπορεί να πουληθεί για μερικά δολάρια την φιάλη, όταν εμφιαλωθεί από μια γνωστή εταιρεία όπως η Coca Cola και πουληθεί παγωμένο σε σημεία πώλησης όπως οι σιδηροδρομικοί σταθμοί και οι σχολικές καφετέριες. Η άμμος μπορεί να συλλεχθεί δωρεάν στις παραλίες, αλλά μπορεί επίσης να πουληθεί για λίγα δολάρια σε καταστήματα λιανικής πώλησης όπως τα Home Depot και Lowes για κατασκευαστικές και άλλες χρήσεις.Έπειτα, υπάρχει το ελαιόλαδο που πωλείται χύμα περίπου στα 5 δολάρια το λίτρο από τα εργοστάσια παραγωγής ελαιόλαδου. Μπορεί όμως να πουληθεί έως και 150 δολάρια το λίτρο, σε μια ωραία συσκευασία σε δημοφιλή σημεία, αρκεί μόνο να έχει πιστοποιηθεί ότι περιέχει τις σωστές φαινόλες – χημικές ενώσεις, οι οποίες σύμφωνα με έρευνα της ΕΕ περιέχουν προστατευτικές ιδιότητες για την υγεία.Οι φαινόλες προστατεύουν από την οξείδωση των λιπιδίων του αίματος. Αυτό σημαίνει ότι η καθημερινή κατανάλωση ελαιολάδου με πιστοποιημένα οφέλη για την υγεία, μπορεί να προστατέψει από καρδιακή προσβολή και εγκεφαλικό επεισόδιο, ειδικά όταν το ελαιόλαδο καταναλώνεται ωμό. “Το λάδι είναι καλύτερο όταν χρησιμοποιείται ωμό. Όταν το προσθέτουμε σε σαλάτες ή μαγειρεμένα φαγητά, λίγο πριν το σερβίρισμα”, υποστηρίζει η σεφ Sabena Katsabouri.”Το μυστικό για την δημιουργία ενός επιτυχημένου brand είναι να συνδυάσουμε τα πλεονεκτήματα ενός προϊόντος και να τα ενσωματώσουμε στο εμπορικό σήμα”, σημειώνει ο Έλληνας brand expert, Αντώνης Κελέσης.”Το μυστικό είναι να τονωθεί το ανταγωνιστικό πνεύμα και να τεθούν σαφείς κανόνες για την κατάταξη των ελαιολάδων”, προσθέτει η Δρ. Ελένη Μέλλιου του Εθνικού Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών.Προχωρώντας αυτή την έρευνα ένα βήμα μπροστά, η Δρ. Μέλλιου μαζί με άλλους ερευνητές ανέπτυξαν μια μέθοδο που μετρά σε λίγα δευτερόλεπτα την ποσότητα αυτών των ενώσεων, καθιστώντας δυνατή την ταξινόμηση του ελαιόλαδου σε διαφορετικές κατηγορίες.Αυτή η ταξινόμηση κατατάσσει το ελαιόλαδο όχι με βάση υποκειμενικά χαρακτηριστικά, όπως είναι η γεύση, αλλά με βάση πιο αντικειμενικά στοιχεία, όπως το υγιεινό περιεχόμενό του. Όσο υψηλότερο είναι αυτό το περιεχόμενο, τόσο μεγαλύτερη είναι η προστασία που παρέχει και φυσικά η τιμή.Επιπλέον, εντάσσει το ελαιόλαδο σε ένα άλλο τμήμα της αγοράς – στα υγιεινά προϊόντα. Οι καταναλωτές είναι πρόθυμοι να πληρώσουν πολλά χρήματα για κάτι που δεν είναι μόνο νόστιμο, αλλά τους βοηθά να είναι πιο υγιείς.
1950. Κάπου στην Ήπειρο. Το λεωφορείο “ακροβατεί” σε κατσικόδρομο για να φτάσει στον προορισμό του.
Την φωτoγραφία – ντοκουμέντο, ανέβασε στο facebook ο Ανδρέας Οικονόμου.
Ο άνδρας των 50 και μετά – Ασκητής
Κάποτε τον αποκαλούσαν γέρο. Σήμερα θεωρείται ότι διάγει την παραγωγικότερη ηλικία του. Είναι ο 50άρης, ο άνδρας που είναι κυρίαρχος και ώριμος παραγωγικά. Αυτός λοιπόν ο πενηντάρης πρέπει να μάθει να αγαπάει την ηλικία του, να είναι όμορφος, να προσέχει τον εαυτό του. Είναι η ηλικία που έχει πολύ και ποιοτικό σεξ.
Κάποτε τον αποκαλούσαν γέρο. Σήμερα θεωρείται ότι διάγει την παραγωγικότερη ηλικία του. Είναι ο 50άρης, ο άνδρας που είναι κυρίαρχος και ώριμος παραγωγικά. Αυτός λοιπόν ο πενηντάρης πρέπει να μάθει να αγαπάει την ηλικία του, να είναι όμορφος, να προσέχει τον εαυτό του. Είναι η ηλικία που έχει πολύ και ποιοτικό σεξ.
Είναι πια σε όλους μας γνωστό ότι ο άντρας των 50 χρόνων σήμερα δεν θεωρείται γέρος. Και ίσως βέβαια αν ανατρέξει κανείς 30 με 40 χρόνια πριν, θα δει σε κείμενα και αναγνώσματα να αποκαλείται ο πενηντάρης γερασμένος και σχεδόν ξοφλημένος στη ζωή του.
Αναμφίβολα ο σύγχρονος άντρας πενηντάρης είναι τελείως διαφορετικός από εκείνον της εποχής του ’60. Και βέβαια το πιο σημαντικό απ’ όλα είναι ότι εξακολουθεί να είναι ο κυρίαρχος και ο ώριμος παραγωγικά ενήλικος.
Θα ήταν καλό να σηματοδοτήσουμε τις τρεις μεγάλες περιόδους της ηλικίας στον άνδρα, ώστε να δώσουμε την ταυτότητα, αλλά και τη θέση της κάθε περιόδου από αυτές:
Η πρώτη είναι μέχρι τα 30 χρόνια (μιλάμε για την ελληνική πραγματικότητα), όπου χτίζει και αναπτύσσει την προσωπικότητα, το επάγγελμα και την προσωπική του ζωή, βάζοντας τα θεμέλια για τη συνέχεια, που φαίνεται να ολοκληρώνεται στη δεύτερη περίοδο της ζωής του, τα 30 έως 60 χρόνια. Αυτή η τριακονταετία είναι ’χρυσή ηλικία’ τόσο του κοινωνικού όσο και του προσωπικού επιπέδου ζωής, λειτουργώντας ’στον κόσμο της ζωής’ που έχτισε και απολαμβάνει.
Μέσα σ’ αυτά τα χρόνια ο άνδρας ’τα δίνει όλα’ εκφράζοντας τις δυνάμεις του, ικανοποιώντας τις δυνατότητές του, ανοίγοντας το αύριο στους απογόνους του. Και είναι αλήθεια ότι ο σημερινός ’Ελληνας αυτής της ηλικίας παλεύει, αλλά και ζητάει το αποτέλεσμα πιστεύοντας στη συνέχεια που θα αφήσει πίσω του.
Φαινόμενα της εποχής, η κρίση των γεννήσεων, το μήνυμα της εφήμερης επιβίωσης, ’ο ωχαδερφισμός’, αλλά και η απορία για το ποιο αύριο μιλάμε; Επιτρέψτε μου να διαφωνήσω. Οσο κι αν αλλάζει αυτό το κλασικό, παραδοσιακό μοντέλο του Νεοέλληνα που φτιάχνει την προίκα του παιδιού του, νομίζω ότι ο Ελληνας της μέσης παραγωγικής ηλικίας, ο άνδρας, ο πατέρας, ο φίλος και πάνω απ’ όλα ο πολίτης αυτής της χώρας, μέσα του έχει το πιστεύω της δημιουργίας, τον εγωισμό τού να φτιάχνει, αλλά και την ανάγκη σ’ αυτά τα τριάντα χρόνια να δώσει ό,τι καλύτερο και περισσότερο σ’ αυτό που η μοναδικότητα της φυλής μας εκφράζει πίσω από τη λέξη: Οικογένεια.
Θέλω να πιστεύω ότι όλοι συμφωνούμε ότι ο Ελληνας των 30 έως 60 χρόνων που πασχίζει για το σπίτι, το αυτοκίνητο και τα υλικά αγαθά, δεν αφήνει απ’ έξω τα πρόσωπα που το γέννησαν, αλλά και τα πρόσωπα που ζουν μαζί του και που γεννάει και ο ίδιος.
Η αρχή της δύσης ίσως για μερικούς να είναι τα 60 χρόνια, που θεωρείται η αρχή της τρίτης περιόδου του άνδρα, ο οποίος οφείλει να δώσει τη γνώση, την ωριμότητα και την εμπειρία του στη γενιά που κρατάει το τιμόνι. Είναι η ηλικία της βαθιάς ικανοποίησης όλων των χρόνων που πέρασαν, η απόλαυση του έργου που έφτιαξε, η συναισθηματική επικοινωνία και συντροφικότητα με τη σύντροφο της ζωής αλλά και τα νέα μέλη που στη ζωή του απέκτησε.
Θα μου πείτε καλά όλα αυτά, ο πενηντάρης,όμως, πού βρίσκεται;
Πρώτο και βασικό μήνυμα, που το πιστεύω ακράδαντα και μέσα από την επιστημονική μου έρευνα, σ’ αυτή την ηλικία (μαρτυρία του αστού πενηντάρη, περίπου 500 ατόμων), αλλά και από πρόσφατη έρευνα που έκανα για τη σεξουαλική του ζωή, δείχνει ότι περνάει κλιμακτήριο.
Ο ένας στους τρεις πενηντάρηδες περνάει ’κρίση ηλικίας’. Αυτό σημαίνει ότι τα δύο πρόσωπα, α) το κοινωνικό και β) το σεξουαλικό, μπαίνουν σε εκτίμηση και αμφισβήτηση του ’υπάρχω’. Αναλύοντας τους παράγοντες σ’ αυτούς τους δύο άξονες βλέπουμε να κυριαρχούν και να παίζουν καθοριστικό ρόλο στη ζωή του η ψυχολογική του κατάσταση, η συναισθηματική σχέση με την οικογένεια, η επαγγελματική εικόνα του και το κοινωνικό του status. Και πάνω απ’ όλα, η σεξουαλική συμπεριφορά μέσα από την ανάγκη του να αρέσει και να μετράει.
Η ηλικία αυτή έχει επιρρέπεια στη συναισθηματική αστάθεια, νεύρωση και κατάθλιψη μέσα από την απογοήτευση που τον διακατέχει και την προσπάθεια να αναδιαρθρώσει τόσο την προσωπική όσο και την επαγγελματική του ταυτότητα. Ο γάμος, κυρίαρχος και δυνατός, φαίνεται να τον στηρίζει με μία γυναίκα σύντροφο, που τη θέλει πιο κοντά του (ίσως και μαμά του), αλλά και πιο μακριά του, για να δικαιολογεί και να συγχωρεί τις δικές του ’αταξιούλες’, σίγουρη όμως ότι μπορεί να μεγαλώνει τα παιδιά του και να στηρίζει το σπίτι τους.
Ετσι τον βλέπουμε να ερωτεύεται μικρές και αισθησιακές γυναίκες, να αφήνεται να ξεμυαλιστεί και να ζήσει την ηδονή και το πάθος κάτω από το κουρασμένο και ρουτινιασμένο γάμο του. Σ’ αυτή την ηλικία έχουμε την ουσιαστικότερη παρουσία του σεξουαλικού προβλήματος, που τον βάζει σε έναν φαύλο κύκλο, ζητώντας όσο όσο τη στύση που, δυστυχώς, του θυμίζει τον πάνοπλο ιππότη χωρίς …τον ιππότη!
Το γεγονός είναι ότι ο πενηντάρης πρέπει να μάθει να αγαπάει την ηλικία του, να εξακολουθεί να είναι όμορφος, να προσέχει τον εαυτό του και να ζει κάθε λεπτό της μάχης και της χαράς που του δίνει η ζωή. Είναι πράγματι η πιο γεμάτη και ολοκληρωμένη ηλικία στον άνδρα. Είναι η ηλικία που έχει πολύ σεξ, αλλά ποιοτικό και όχι συγκριτικά με τους αριθμούς του νεαρού άνδρα, που θα μας κάνει να θέλουμε να τον ανταγωνιστούμε. Είναι η ηλικία της συντροφικότητας και της κοινωνικής έκφρασης του ’είναι μας’, μέσα από την ανάγκη να δίνουμε το ’παρών’ στη ζωή, έτσι ίσως όπως ο Σαρτρ είπε: ’Νιώθω ότι είμαι αυτό που μπορώ να εκφράσω καλύτερα σ’ αυτό που γνωρίζω ότι είμαι’.
Ισως δεν μίλησα για τις πιθανές μικρές βιολογικές επιδράσεις που έχει η ηλικία των 50 χρόνων, όπως είναι η μείωση της τεστοστερόνης και η πιθανή αρχή της μείωσης της αιμάτωσης του πέους, αυτό που ονομάζουμε διαταραχή της στυτικής σκληρότητας. Αυτό δεν σημαίνει ότι όλοι οι πενηντάρηδες πρέπει να ψαχτούν τόσο ορμονικά όσο και στυτικά, γιατί θεωρείται μέσα στα φυσιολογικό πλαίσιο των μεταβολών αυτής της ηλικίας. Ο πενηντάρης οφείλει να θυμάται ότι εξακολουθεί να είναι νέος στη δική του ηλικία και παραγωγικός, αναγκαίος τόσο στον εαυτό του όσο και στο περιβάλλον του.
_______________________
~ Ασκητής Θάνος , Νευρολόγος – Ψυχίατρος
Πηγή: iatronet.gr
2010 ΜΑΙΟΣ