Άρθρα

Δημοσιεύτηκε στισ
 άρθρο του περιοδικού Εκόνομιστ
Ο πρόεδρος της Τουρκίας Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν απάντησε στην απόπειρα πραξικοπήματος το περασμένο καλοκαίρι με την απομάκρυνση ή τη διαθεσιμότητα 160.000 δημόσιων υπαλλήλων και τη σύλληψη 60.000 άλλων. Αλλά η πιο πρόσφατη εκκαθάρισή του έχει έναν πιο αφηρημένο στόχο: θέλει να απαλλάξει τους Τούρκους από απεχθείς δάνειες δυτικές λέξεις.
Η Τουρκία αντιμετωπίζει θανάσιμη απειλή από ξένες «επιτηδευμένες συμπεριφορές», δήλωσε ο κ. Ερντογάν στις 23 Μαΐου. «Από πού αρχίζουν οι επιθέσεις ενάντια σε κουλτούρες και πολιτισμούς; Από τη γλώσσα».
Ο κ. Ερντογάν ξεκίνησε διατάσσοντας να απομακρυνθεί η λέξη «αρένα» από αθλητικές εγκαταστάσεις σε ολόκληρη τη χώρα επειδή του θύμιζε, λέει, την ακολασία των αρχαίων Ρωμαίων. Οι μεγαλύτερες ομάδες της Τουρκίας συμμορφώθηκαν εν μιά νυκτί. Το «Vodafone Arena», έδρα της Μπεσίκτας, ξύπνησε ως «Vodafone Stadyumu». [Αυτό φαίνεται ανακριβές] Και οι επικριτές αναρωτήθηκαν τι είχε κερδίσει η τουρκική γλώσσα αντικαθιστώντας λέξη ξένης προέλευσης με μιαν άλλη.
Όπως και άλλες γλώσσες, η τουρκική προσπάθησε να ελέγξει την επέλαση δυτικών λέξεων. Μερικές, όπως οι «sovmen» (σόουμεν) και το «atasman» (συνημμένο), κάνουν τους θιασώτες της καθαρότητας να βγάζουν σπυράκια. Άλλες όμως είναι απαραίτητες. Το πρώτο μεγάλο κύμα δυτικών ουσιαστικών έφτασε τον 19ο αιώνα, συνοδευόμενο από ευρωπαϊκά εμπορεύματα, μόδες και στρατιωτικούς συμβούλους. Οι δανεισμένες από τα γαλλικά λέξεις αντιπροσωπεύουν περίπου το 5% του τουρκικού λεξιλογίου. Ένας ταξιδιώτης για δουλειές στην Κωνσταντινούπολη μπορεί να επισκεφθεί το «kuafor» για ένα κούρεμα πριν από ένα «randevu» με έναν πελάτη, να επιβιβαστεί σε ένα «vapur» (ατμόπλοιο) για να γλιτώσει το απογευματινό «trafik» και να τελειώσει την ημέρα χαλαρώνοντας σε μια «sezlong» στην «teras» του ξενοδοχείου.
Η μητέρα όλων των εκκαθαρίσεων του τουρκικού λεξιλογίου ήταν η γλωσσική επανάσταση της δεκαετίας του 1930, που θεσπίστηκε από τον ιδρυτή της Τουρκικής Δημοκρατίας, τον Κεμάλ Ατατούρκ. Στο πλαίσιο της προσπάθειάς του να αναπροσανατολίσει την Τουρκία μακριά από τη Μέση Ανατολή, ο Ατατούρκ παράτησε το περσο-αραβικό αλφάβητο για το λατινικό και  εξοβέλισε χιλιάδες λέξεις με αραβικές ή περσικές ρίζες. Τα στελέχη του νεοσυσταθέντος Ινστιτούτου Τουρκικής Γλώσσας (TDK) αναζήτησαν αντικαταστάτες όρους στις τουρκικές γλώσσες . Και όταν δεν έβρισκαν τίποτα, εφεύρισκαν νέους όρους ή επινοούσαν ευφάνταστες ετυμολογίες που ανακάλυπταν υποτιθέμενες τουρκικές καταβολές σε δάνειες λέξεις. [Παράδειγμα νέας λέξης είναι το okul, σχολείο, που αντικατέστησε το οθωμανικό mektep. Η νέα λέξη βασίστηκε σε κάποια παλαιοτουρκική ρίζα, είχε όμως και το πλεονέκτημα ότι θύμιζε το γαλλ. école, εκόλ].
Δεδομένου ότι μεγάλο μέρος του αφηρημένου λεξιλογίου προερχόταν από τα αραβικά και τα περσικά, έτσι δημιουργήθηκε ουσιαστικά μια νέα γλώσσα.  Από τη μια γενιά στην άλλη, η πολιτιστική ιστορία της χώρας διακόπηκε. Ο κ. Ερντογάν φαίνεται να θέλει να γυρίσει το ρολόι πίσω, σε συνδυασμό με αυτοκρατορική νοσταλγία και δυσαρέσκεια προς τη Δύση. Το 2014 πρότεινε να εισαχθούν στα γυμνάσια υποχρεωτικά μαθήματα στα οθωμανικά, τα οποία σήμερα είναι οικεία μόνο σε γλωσσολόγους, ιστορικούς και κληρικούς. Το σχέδιο μπήκε στο ράφι εξαιτίας της λαϊκής αντίδρασης.
Η επίθεση εναντίον των δάνειων δυτικών λέξεων πιθανότατα θα έχει παρόμοια μοίρα. Σε μια συνέντευξη, ο επικεφαλής του TDK, Μουσταφά Κατζαλίν, διευκρίνισε ότι το μέτρο αφορά μόνο «αλλόκοτες» ξένες λέξεις, ακατανόητες στους περισσότερους Τούρκους. Τα όρια έγιναν σαφή στην ομιλία του Ερντογάν στις 23 Μαΐου, στην οποία ο Τούρκος πρόεδρος κατάγγειλε τις δάνειες λέξεις χρησιμοποιώντας μια… δάνεια λέξη. Δεν ήταν, είπε, «sik» (από γαλλ. chic). Πολλοί Τούρκοι, χωρίς αμφιβολία, θεωρούν την όλη ιστορία «μπος» -από το τουρκικό «boş», σαχλαμάρα.
Δημοσιεύτηκε στισ

Πάρνηθα 2007-2017: Το μέλλον της Πάρνηθας

WWF

Σάββατο, 24 Ιούνιος 2017 «Οι άνθρωποι θέλουμε να δούμε αποτέλεσμα μέσα σε λίγα χρόνια. Η φύση όμως δεν βιάζεται».Δέκα χρόνια μετά την καταστροφική πυρκαγιά, ήδη η Πάρνηθα αναρρώνει και βρίσκει νέες ισορροπίες. Οι άνθρωποι που δουλεύουν και παλεύουν για την προστασία της βλέπουν ένα ζωντανό οικοσύστημα που ‘δοκιμάζει’ και ‘βρίσκει’ λύσεις. Στην ανάκαμψη αυτή, η ανθρώπινη βοήθεια έχει παίξει σημαντικό ρόλο. © Α. Κανδαράκης / WWFΜε τη βοήθεια του ανθρώπου, το οικοσύστημα της Πάρνηθας βρίσκει νέες ισορροπίες.Όμως η αναδάσωση και οι άλλες προσπάθειες για να στηρίξουμε την ανάκαμψη του οικοσυστήματος δεν είναι η μόνη δουλειά που πρέπει να γίνει για την Πάρνηθα σήμερα. Άλλο τόσο σημαντικό είναι να προετοιμαστούμε για το μέλλον και τις νέες προκλήσεις που θα έρθουν.Ο μηχανισμός δασοπροστασίας της Πάρνηθας, τόσο ο κρατικός, όσο και ο εθελοντικός, έχει προχωρήσει από τον καιρό της μεγάλης πυρκαγιάς. Αρκετά μαθήματα, ειδικά όσον αφορά τον συντονισμό των δυνάμεων και την προετοιμασία για μια απειλή που τελικά δεν ήταν απίθανο να έρθει, έχουν οδηγήσει σε καλύτερη προετοιμασία.Όμως οι ενδείξεις είναι ότι η νέα πρόκληση, όταν έρθει, μπορεί να είναι μεγαλύτερη από πριν. Ο παράγοντας που αλλάζει τα δεδομένα, είναι η κλιματική αλλαγή. Ήδη, τα σημάδια της είναι εμφανή στον ορεινό όγκο της Πάρνηθας. Βλέπουμε τη χαλέπιο πεύκη να αγγίζει υψόμετρα που παλιότερα, λόγω του ψύχους, δεν άγγιζε. Για την αναγέννηση του ελατοδάσους αυτό είναι καλό νέο, γιατί η χαλέπιος πεύκη μπορεί να προσφέρει την απαραίτητη σκιά, ως «προδάσος», για να μεγαλώσουν τα μικρά έλατα. Όμως, συνολικά, η κλιματική αλλαγή παρουσιάζει τεράστιες προκλήσεις.© Α. Κανδαράκης / WWFH κλιματική αλλαγή αποτελεί μεγάλη πρόκληση για όλα τα δάση της Ελλάδας και της Μεσογείου συνολικά.
Μια τελευταία επιστημονική έρευνα βρίσκει ότι η Μεσόγειος απειλείται με αύξηση των ακραίων πυρκαγιών κατά 20 με 50% τις επόμενες δεκαετίες ενώ αντίστοιχες μελέτες δείχνουν αύξηση στις ημέρες υψηλής επικινδυνότητας. Η πρόκληση βέβαια δεν αφορά μόνο την Πάρνηθα, αλλά και όλα τα δάση της χώρας. Για να προετοιμαστούμε για τον κίνδυνο αυτό, χρειάζεται να αλλάξει η νοοτροπία στη διαχείριση των δασών μας και να πάρουμε μέτρα προσαρμογής στην κλιματική αλλαγή. Χρειάζεται να δοθεί πολύ μεγαλύτερη έμφαση στην πρόληψη των πυρκαγιών και όχι μόνο στον μηχανισμό καταστολής, που πέρα από τρομερά κοστοβόρος, είναι συνήθως ανήμπορος να καταστείλει μια μεγαπυρκαγιά. 
Η μεγαλύτερη έμφαση στην πρόληψη σημαίνει και μεγαλύτερο ενεργό ρόλο για τους πολίτες στην προστασία των δασών μας.Τα καλά νέα είναι ότι το μέλλον της Πάρνηθας είναι και στα δικά μας χέρια. Ως άνθρωποι που αγαπήσαμε το βουνό, που δεν το εγκαταλείψαμε στη μεγάλη καταστροφή του, που το νιώθουμε σαν δικό μας σπίτι, μπορούμε να παίξουμε καθοριστικό ρόλο στην προστασία του. Είναι δική μας επιλογή να συμμετάσχουμε ενεργά σε μια εθελοντική ομάδα δασοπυρόσβεσης, ή απλά ως επισκέπτες, να τηρούμε τους κανόνες του Δρυμού και να αναφέρουμε τα κακώς κείμενα στις αρμόδιες αρχές. Αυτή η στάση από μέρους μας είναι απαραίτητο λιθαράκι ώστε αυτό το «σπίτι» να μπορέσει να συνεχίσει να μας φιλοξενεί και να μας στηρίζει όλους.

Δημοσιεύτηκε στισ

ΥΝΊΟΥ 2017

Ιχθυοτρόφος Κηφισός

ΙΧΘΥΟΤΡΟΦΟΣ ΚΗΦΙΣΟΣ
Του Παναγιώτη Δημάκη, υπεύθυνου Ιστορικού 
Αρχείου Αμφικλείας-Ελατείας
Φωτο 1. Τα διάφανα νερά* του Κηφισού στο Μοδιάτικο Γεφύρι την άνοιξη του 2012
*Τα διάφανα νερά του Κηφισού υμνήθηκαν στα ομηρικά έπη (Πλουτ. Βιος Θησέα – Παυσανίας ΙΧ37)
Ο Φωκικός Κηφισός, ( φωτ.1 ) πηγάζει από τήν περιοχή τής Λιλαίας, διατρέχει τήν κοιλάδα τών Φωκέων και τα Ελατικά πεδία, και, εισέρχεται στήν Βοιωτία, μέσω τών στενών τών Παραποταμίων, μετά δε, περί το Aκραίφνιο, καταλήγει στις λεγόμενες Καταβόθρες και με υπόγεια διαδρομή εκβάλει στον Ευβοϊκό, στις Λάρμες (Λάρυμνα) φωτο 3 και τα Σκροπονέρια. Στην μακρά του διαδρομή, ο Κηφισός εμπλουτίζει το υδάτινο φορτίο του, δεχόμενος τα νερά, από πλήθος ποταμίσκων, ρυακιών, ρεμάτων, από τον Καλλίδρομο και Παρνασσό (Από αυτά αναφέρουμε μόνο όσα δεν έχουν καταγραφή, για λόγους οικονομίας χώρου). Από το Καλλίδρομον Όρος, και, τών απολήξεών του, τον Λευτιάνο, Σέλκη, Βαρυμπόπ’, Μπουγιουκλίκ’, Κ’νέτα, Μπογδαναίο (Άσσο), από τον Παρνασσό τον Καχάλα (Κακόρεμμα), και, τών απολήξεων του επίσης, το Μαυρονέρι, Κατίκου Ρέμα κ.λ.π. Η λεκάνη, τού μέσου ρού τού Κηφισού, πολυμνημόνευτη στην αρχαία γραμματεία, για τήν ευφορία της, πού ήταν αιτία, για τη τήν ευτυχία τών κατοίκων, αλλά και για τις συμφορές των, λόγω τού «σκανδαλίζοντος πλούτου» προκάλεσε, ατελείωτες επιδρομές, βαρβάρων και μή, μέσα στις χιλιετίες, πού εξαφάνισαν, τις ευημερούσες πόλεις, τών Φωκέων τής λεκάνης τού Κηφισού, πού ενέμοντο τα καρπερά εδάφη, πού έλουζαν τα νερά του και «εγεωργούντο καλώς».

Φωτο 2. Το τοπίο στις Λάρμες (Λάρυμνα) όπου εκβάλλει ο Κηφισός είναι γαλήνιο και ειδυλλιακό με τα γαλαζοπράσινα νερά την υδρόβια ζωή και τους διάσημους μύλους που κινούσαν τα νερά και τώρα έχουν εγκαταλειφθεί. Η εικόνα είναι παραπλανητική, καθώς ακριβώς πίσω, υπάρχει η κολασμένη όψη του εργοστασίου νικελίου, που μολύνει αλλά και διατρέφει την περιοχή. Παρηγορητική η παρουσία ψαριών που λάμνουν αμέριμνα και ακαταδίωχτα στα διάφανα νερά

Ο συμπαγής όγκος τού σεβάσμιου Παρνασσού, τα πυκνά και αδιαπέραστα δάση τού Καλλιδρόμου, παρείχαν προστασία στήν περίκλειστη κοιλάδα όχι όμως αρκετή, για να αποτρέψει τις επιδρομές εχθρών και φίλων. Δεν γνωρίζουμε τήν πραγματική όψη τού ποταμού, τα μακάρια, ειρηνικά, αρχαία χρόνια. Είναι όμως προφανές ότι σύσκια δάση δρυών, φτελιών και πλατάνων κυριαρχούσαν στα παρόχθια, μεμονωμένα στελέχη, τών οποίων υπάρχουν κατά τόπους και σήμερα. Αυτό βεβαιώνει και ο Η. Holland το 1824, ενώ αν ήταν ο ποταμός πλωτός, είναι άγνωστο και δεν μαρτυρείται. Υπάρχουν όμως στοιχεία ομιλούντα, όπως ο οψιανός τής Μήλου, η εισαγωγή αγγείων από την Κυρήνη, (Ελάτεια-Αλωνάκι) και άλλα πού πιθανολογούν, ότι μικρά πλώϊμα, μέσω τού ποταμού, ταξίδευαν στα πλησιέστερα οικονομικά κέντρα, τού Ορχομενού και τών Θηβών (φώτο 2). Η κοιλάδα τού Κηφισού είναι τεκτονικό βύθισμα, με εναπόθεσεις άμμου, κροκαλών, ιλύος μεγάλου πάχους και έκτασης, με ανάκατες μάργες και κορήματα από τις αποσαθρώσεις τών πετρώματων. Η σύσταση τού εδάφους, σ’ ένα χώρο ασφαλή και περίκλειστο, όπου χλωρίδα και πανίδα συναγωνίζονται, ήταν και για την Ελληνική Μυθολογία, ο Ελληνικός παράδεισος, όπου ο Δευκαλίων και η Πύρρα, δημιούργησαν το ανθρώπινο γένος, καθόλου τυχαίο. (σημειώνεται εδώ, το μοναδικό τοπωνύμιο ΕΛΛΗΝΑΣ, ανήκει στην Ελάτεια και βρίσκεται πολύ κοντά, ανατολικά τού ναού της Κραναίας Αθηνάς). Επίσης ο Παυσανίας μάς περιγράφει τις ωτίδες τού Κηφισού, υπήρχε η Βασιλική Δρύς, περί τον ποταμό, πού αναφέρεται στον Μ. Αλέξανδρο, έγιναν οι μεγάλες μάχες τής Χαιρώνειας και αργότερα Καταλανών και Φράγκων, αλλά τα τοπόσημα, πού ορίζουν τον Κηφισό, είναι πολλά και δε χωρούν σ’ ένα σημείωμα, όπου ο τίτλος είναι ο Ιχθυοτρόφος Κηφισός. Τα ψάρια τού Κηφισού περιγράφει ο Δ. Φιλιππίδης, ο Παυσανίας κ,λ.π. Ερχόμενοι όμως στο θέμα, στα σύγχρονα χρόνια, στον Προϋπολογισμό Εσόδων τού Ελληνικου Κράτους Κεφ. Δ. αρθρ. 4, Ιχθυοτροφεία, όπου στην Λοκρίδα, ο Κηφισός έσοδα, αποδίδει δρχ 500, Λάρμανι (Λάρυμνα) δρχ 424. Η ικανοποιητική αυτή απόδοση αλιευμάτων τού Ιχθυοτρόφου Κηφισού, αποδεικνύει τήν ακμαιότητα τών υδάτων του. Σήμερα η μόλυνση από τα λιπάσματα και άλλους ρύπους, μείωσαν την ζωή στον ποταμό, χωρίς όμως να την εξαφανίσουν, αφού και σήμερα (2012) στα «βουθούλια» , πού δημιουργεί, η ελικοειδής διαδρομή του, στο Μάνεσι και στον Κραβασαρά, ψαρεύονται τα “σκαρούνια” και οι “μπασκόβ’ζες” κατά την ντοπιολαλιά, από αγρότες-ψαράδες, με λάμπες λουξ και καμάκια, ενίοτε και με δίκτυα.

Φωτο 3. Μικρό νεώτερο πλώϊμο με φουστανελλοφόρο βαρκάρη. Η επικοινωνία τών παροχθίων χωριών. Επικηφισίων και Παρακηφισίων* γινόταν κατά περίπτωση και με μονόξυλα. H ναυπηγική τέχνη στις απαρχές της, με τα πλώιμα (μονόξυλα), στον Κηφισό, επιβεβαιώνει την πρώϊμη κατοίκηση τής κοιλάδας, πού γνωρίζουμε ήδη από τα ευρήματα της Αγίας Μαρίνας – Ελατείας. Εδώ, η χαριτωμένη φιγούρα του φουστανελλοφόρου βαρκάρη, πού οδηγεί το μονόξυλο, μέσα στις καλαμιές (Η. Bell Le Tour du monde 1879 *Oμ.Β 522 Eπικηφίσιοι Παραποτάμιοι Σχολ. Ιλ. 522 (Dindorf) Μονόξυλα Ap. Minores lintres ex unico ligno Confectae
Η ομάδα ψαράδων τού Κραβασαρά, Κ. Αλεξίου (Τσιπούρας) Δ. Τριανταφύλλου (Μπαρμπέρης) Α΄. Τριανταφύλλου (Τσαφαντώνης) Π. Τασόπουλος (Προκομμένος) Σ. Λιάσκος κ.λ.π., (μαρτυρία Ν. Τασόπουλου, συγγραφέα από τον Κραβασαρά). Επίσης ψάρια υπήρχαν και στον Λευτιάνο, μέχρι το 1970, όπου η απομείωση τών υδάτων λόγω τών καλλιεργειών, τα εξαφάνισε, φοβούμαι μάλιστα, ότι ήσαν σπάνια και ακατάγραφα είδη. Ψαράς με δίχτυ, πεζόβολο, ήταν ο Σκόπας (Αγ. Μαρίνα) και συστηματικότερος ο Κοσκινάς, από το Μπέλεσι, πού διέθετε και βάρκα, στην δεκαετία τού 1950 και ψάρευε, από τα έλη τής Σφάκας, τής πηγής Μαυρομαντίλας, μέχρι τον Κηφισό. Ομάδες εποχικών ψαράδων, υπήρχαν και από το Μάνεσι, Δραχμάνι, κ.τ.λ. Οι πλησιέστεροι προς τον Κηφισό, κάτοικοι-αγρότες και περιστασιακά ψαράδες, όπως ο Κωστάκος από το Δραχμάνι, και άλλοι από Αγία Μαρίνα κ.τ.λ. ενέμοντο τα ψάρια και τα χέλια, πού τα πουλούσαν, στα χωριά γύρω, Μόδι, Παναγίτσα, μέσα σε κοφίνια λυγαριάς. Οι Μοδιάτες ψάρευαν και στο ρέμα, τού Μύλου Χρέμου (Κληματόρεμα).

Επιμέλεια-Ανάρτηση: Τάκης Ευθυμίου. http://fthiotikos-
Δημοσιεύτηκε στισ

Mουλωχτά

Mουλωχτά
      
«Ήρθες απ’ τα’ αριστερά, μουλωχτά, πονηρά, για να πάρεις την πρωτιά/ να’ σαι με τους δυνατούς, να νικήσεις τους κακούς». Μόλις διαβάσατε στίχους του πρώτου πολιτικού τραγουδιού που καταγράφηκε με πολεμική κατά της σημερινής κυβέρνησης. Λίγες μέρες μετά το Παραιτηθείτε- που δεν ήταν και τόσο ηχηρό- ήλθε και η αμφισβήτηση μέσω της τέχνης με αυτουργό τον τραγουδοποιό Κωστή Μαραβέγια. Λίγο νωρίτερα ο πάντα σημαντικός Διονύσης Σαββόπουλος είχε παραφράσει στο Μέγαρο Μουσικής τον δικό του στίχο λέγοντας:

 «Τον χειμώνα τούτο άμα τον περάσουμε / και τον απατεώνα αν τον ξεπεράσουμε / για άλλα δέκα χρόνια κάτι θα προφτάσουμε».
Η αποκρυστάλλωση της «πρώτη φορά αριστερά» κυβέρνησης διαμορφώνει την υλική βάση αμφισβήτησής της. Πέραν των κοινωνικών στρωμάτων, που βλέπουν μέρα την μέρα να βυθίζονται στην άμμο της διελκυστίνδας «μνημόνιο –κρίση», ήταν θέμα χρόνου να ενεργοποιηθούν και οι «κεραίες» των καλλιτεχνών μας. Πέραν όμως της πλάκας, έχει πάντα σημασία να ρωτάμε ποιος λέει τι και σε ποια συγκυρία.
Σήμερα, η ιδεολογική ηγεμονία στην χώρα μας συνεχίζει να εκπορεύεται από τα μεσοστρώματα. Με την σειρά τους η πλειοψηφία των διανοουμένων που κρατούν τα κλειδιά σε κρίσιμα πόστα είτε σιωπούσαν τα προηγούμενα χρόνια είτε επέλεξαν το ρεπερτόριο του «μαζί τα φάγαμε», μαστιγώνοντας τον λαό για τις αποκοτιές του. Η Τέχνη κινήθηκε με την σειρά της πάνω στο δίπολο Μνημόνιο- αντιμνημόνιο. Δεν ακούσαμε, δεν είδαμε, δεν διαβάσαμε όμως κάτι που να λάβει την θέση του ντοκουμέντου της εποχής. Κάτι που να διέσωζε την κυρίαρχη αντίθεση, με τις αντιφάσεις της. Η Τέχνη δεν θα άλλαζε τον ΕΝΦΙΑ. Είχε όμως υποχρέωση να παρακολουθήσει την νέα δόνηση. Όλοι σχεδόν πήγαν με την πεπατημένη. Και με μελαγχολικό τρόπο οι καλλιτέχνες- ενώ ήταν ευάλωτοι στην νέα φτωχοποίηση- επαναλάμβαναν τον εαυτό τους.
Ενδιάμεσα, ως σημείο των καιρών μια νέα φουρνιά ξεπήδησε με εμφανές το απολιτίκ πρόσημο. Μια νέα γενιά που κινήθηκε μετα- πολιτικά για την ακρίβεια. Οριοθέτησε το νέο γήπεδο, περιορίστηκε στο διασκεδαστικό τραγούδι, μεταποίησε το αστικό ελαφρό, έδωσε υλική υπόσταση σε ένα χίπστερ ρεύμα στην επικράτεια από τον Καμίνη μέχρι το Ποτάμι και από τον Κήπο του Μεγάρου μέχρι την Στέγη του Ιδρύματος Ωνάση. Μια νέα υγειονομική ζώνη τέχνης διαμορφώθηκε που εξοστράκιζε κάθε αναφορά στην γύρω κοινωνική μηχανική. «Κελαηδήστε ωραία μου πουλάκια», στα χρόνια της φτώχειας και των δημευμένων σπιτιών. Κι αίφνης, το ρεύμα της χαρούμενης αντιπολιτικής ανοχής, έγινε θυμός και ειρωνεία. Άργησε δύο μνημόνια και δύο γενιές.