Τα μισά πτυχία δεν έχουν ζήτηση στην αγορά εργασίας

Τα αποτελέσματα της έρευνας είναι αποκαρδιωτικά για τους νέους που παίρνουν πτυχία σε σχολές, οι οποίες δεν έχουν καμία ζήτηση στην Ελλάδα.
Το 13% των φοιτητών σπουδάζει ανθρωπιστικές επιστήμες, το 12% επιστήμες εκπαίδευσης, ενώ μόλις το 4% φοιτά σε σχολές πληροφορικής, παρά το γεγονός ότι υπάρχει μεγάλη ζήτηση. Στον καιρό της κρίσης, οι φοιτητές της Αρχιτεκτονικής έχουν αυξηθεί κατά 20%, όταν η οικοδομική δραστηριότητα στην Ελλάδα έχει κυριολεκτικά καταρρεύσει.
Η έρευνα εντοπίζει ευθύνες και στις επιχειρήσεις καθώς αναζητούν εργαζόμενους με εμπειρία, αλλά με πολύ χαμηλές αμοιβές, ενώ δεν επενδύουν καθόλου στην κατάρτιση του προσωπικού.
Συγκεκριμένα, το 87% των διαθέσιμων θέσεων εργασίας απαιτούν τουλάχιστον δύο χρόνια πρακτικής εμπειρίας, όταν το 75% των νέων δεν έχει συμμετάσχει ποτέ σε πρακτική άσκηση.
ΕΔΩ ΟΛΟΚΛΗΡΗ Η ΕΡΕΥΝΑ
Κέρδος online 21/6/2017 9:08
Καλό καλοκαίρι !!!
Σύμφωνα με πληροφορίες από το Αστεροσκοπείο, στις 07.24 σήμερα το πρωί είχαμε το θερινό ηλιοστάσιο κι έτσι μπήκαμε επισήμως στο καλοκαίρι, ένα ορόσημο που σημαδεύεται από τις μεγαλύτερες σε διάρκεια μέρες της χρονιάς. Το ιστολόγιο θα σας ευχηθεί αναδημοσιεύοντας ένα προπέρσινο άρθρο με τα λεξιλογικά του καλοκαιριού, μια και είπαμε ότι φέτος έχουμε μπει σε τροχιά επαναλήψεων.Όμως, ενώ αναδημοσιεύω χωρίς πολλές αλλαγές το προπέρσινο άρθρο, αλλάζω τον τίτλο, για να ειρωνευτώ αυτήν τη γλωσσοδιορθωτική ανοησία που ακούστηκε πρόσφατα με τις πανελλήνιες εξετάσεις, ότι τάχαμ είναι λάθος, διότι πλεονασμός, να ευχόμαστε “καλή επιτυχία” αφού η επιτυχία είναι ούτως ή άλλως κάτι θετικό. Αν τραβήξουμε αυτή τη λογική λίγο πιο πέρα, φτάνουμε στο συμπέρασμα πως είναι πλεονασμός να ευχόμαστε “καλό καλοκαίρι” διότι το καλοκαίρι έχει μέσα του το “καλό”.Πράγματι, το καλοκαίρι είναι λέξη μεσαιωνική και προέκυψε «εκ συναρπαγής» που λένε οι φιλόλογοι, δηλαδή από συγχώνευση σε μια λέξη της φράσης «καλός καιρός». Ήδη σε κάποιο ελληνολατινικό γλωσσάρι της ύστερης αρχαιότητας παραδίδεται ο τύπος «καλόκαιρος» με την επεξήγηση bonum tempus, ενώ σε κείμενο του 9ου αιώνα απαντά ο τύπος «καλοκαίριον» -από εκεί είναι εύκολο, καλοκαίριν, καλοκαίρι. Το πιάσαμε το υπονοούμενο, το καλοκαίρι κάνει καλό καιρό!Η αρχαία λέξη έχει διατηρηθεί κι αυτή, θέρος. Είναι ήδη ομηρική (ουτ’ εν θέρει, ουδ’ εν οπώρη στην Οδύσσεια, όπου οπώρα το φθινόπωρο) και προέρχεται από ινδοευρωπαϊκή ρίζα που δηλώνει τη ζέστη και τη θερμότητα -από την οποία άλλωστε προέρχεται και η λέξη «θερμός». Θέρος όμως είναι και ο θερισμός: θέρος-τρύγος-πόλεμος λέει η παροιμία για τις τρεις μεγάλες αναστατώσεις της παλιάς εποχής. Άραγε να ονομάστηκε το καλοκαίρι από τον θερισμό, να σημαίνει «εποχή του θερισμού»; Όχι, το αντίστροφο συνέβη, η αρχική σημασία του ρήματος «θερίζω» ήταν «περνώ το καλοκαίρι» και μετά πήρε τη σημασία «δρέπω».Ανάγνωση του υπολοίπου άρθρου
|
Οι αρχαίοι είχαν την πλάκα τους (Δημ. Σαραντάκος) 4 – Δημώναξ
Posted by sarant στο 20 Ιουνίου, 2017
ΣΥΓΚΙΝΗΣΗ στο Καλλιμάρμαρο!Όλη η Ελλάδα τραγούδησε για τον Μίκη-Σε αναπηρικό αμαξίδιο ο Θεοδωράκης αλλά η ψυχή του ΧΟΡΟΠΗΔΟΥΣΕ
Ένωσε όλα τα κόμματα ο μουσικοσυνθέτης! Υποκλίθηκαν πολιτικοί, καλλιτέχνες και πολίτες μπροστά του
«Όλη η Ελλάδα» τραγούδησε για τον Μίκη το βράδυ της Δευτέρας! Η ατμόσφαιρα στο Καλλιμάρμαρο Στάδιο, όπου πραγματοποιήθηκε η μεγάλη συναυλία αφιέρωμα στην καριέρα του μεγάλου συνθέτη, ήταν μοναδική… Ο Μίκης Θεοδωράκης, ένας από τους σημαντικότερους σύγχρονους μουσικοσυνθέτες, πρώην υπουργός και βραβευμένος ακτιβιστής, ο άνθρωπος που μελοποίησε τους σπουδαίους ποιητές μας, ο επαναστάτης που πήγε στην εξορία για την δράση του κατά της δικτατορίας ήταν πολύ συγκινημένος.Ο διεθνής καλλιτέχνης, μπορεί να ήταν σε αναπηρικό αμαξίδιο, ωστόσο η ψυχή του “πέταγε”, σαν το «ένα το χελιδόνι». Ο αγαπημένος συνθέτης έδινε το ρυθμό, δεν σταματούσε να κουνά τα χέρια του, να χαμογελά και να βουρκώνει….Και πως θα μπορούσε να είναι διαφορετικά, αφού ο λαός ανταποκρίθηκε στο κάλεσμα του, ενώ το “παρών” έδωσαν φίλοι του από τον καλλιτεχνικό χώρο και τον χώρο της πολιτικής. Όλοι υποκλίθηκαν μπροστά του, του χάρισαν ζεστές αγκαλιές και θερμές ευχές. Ανάμεσα τους ήταν: ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας Προκόπης Παυλόπουλος, ο πρόεδρος της Βουλής Νίκος Βούτσης, ο αγωνιστής της Αριστεράς Μανώλης Γλέζος, ο γγ του ΚΚΕ Δημήτρης Κουτσούμπας, ο πρώην πρόεδρος της ΝΔ, Β.Μεϊμαράκης, ο επικεφαλής της ΛΑΕ Π.Λαφαζάνης, και ο Σάκης Ρουβάς. Για πρώτη φορά στην ιστορία 1.000 χορωδοί από 30 πόλεις της Ελλάδας σχημάτισαν μία πελώρια χορωδία, η οποία με τη συνοδεία Συμφωνικής Μαντολινάτας απέδωσε μερικά από τα αριστουργήματα του μεγάλου μας δημιουργού. Την ενορχήστρωση και τη μουσική διεύθυνση είχε αναλάβει ο μαέστρος Παναγής Μπαρμπάτης.Στη συναυλία ακούστηκαν αποσπάσματα από τους κυριότερους ποιητικούς κύκλους που έχει μελοποιήσει ο Θεοδωράκης. Μεταξύ άλλων: «Μικρές Κυκλάδες», «Άξιον Εστί», «Επιφάνια», «Όμορφη Πόλη», «Αρχιπέλαγος», «Πολιτεία», «Λιποτάκτες», «Χαιρετισμοί» και «Γειτονιά των Αγγέλων», όλα σε χορωδιακή διασκευή του Παναγή Μπαρμπάτη.Τα πρωτότυπα κείμενα, έγραψε ο Γιώργος Μπλάνας, υπεύθυνος για τους φωτισμούς ήταν ο Λευτέρης Παυλόπουλος και τη σκηνοθετική επιμέλεια υπέγραφε η Σοφία Σπυράτου.Εκτός από τους 1.000 χορωδούς και τη Συμφωνική Μαντολινάτα, στην παράσταση συμμετείχαν οι ηθοποιοί Γιάννης Στάνκογλου, Ιωάννα Παππά, οι λυρικοί καλλιτέχνεςΤζίνα Φωτεινοπούλου, Ελένη Βουδουράκη, Αντώνης Κορωναίος, Μπάμπης Βελισσάριος, Παντελής Κοντός και ο λαϊκός τραγουδιστής Γεράσιμος Ανδρεάτος.ΑΚΟΛΟΥΘΟΥΝ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ



















Η αναφορά του Ρόμπερτ Κένεντι στον Αισχύλο
Διαβάστε όλο το άρθρο: http://www.mixanitouxronou.gr/
Ο αναθεωρητής της Δεξιάς
Το «βαλς των χαμένων ονείρων» θα συνεχίσει να ακούγεται σε πείσμα του λαϊκισμού και του «τσιφτετελισμού» που έχει μετατρέψει την πολιτική και την πολιτιστική ζωή της χώρας σε «σκυλάδικο».Του Χάρη ΠαυλίδηΤο βαλς των χαμένων ονείρων, επίκαιρο όσο ποτέ στις μέρες μας, συνοδεύει νοσταλγικά το κενό που άφησε πριν από 23 χρόνια ο Μάνος Χατζιδάκις. Κενό που δεν αφορά μόνο την μουσική παιδεία του συνθέτη, αλλά σε μεγάλο βαθμό τους πολιτικούς στοχασμούς που δεν μπόρεσε να μετουσιώσει σε θέσεις η αστική παράταξη. Κι αυτό γιατί ο Μάνος Χατζιδάκις δεν ανήκε στην «καιροσκοπική δεξιά».Πίστευε, αντιθέτως, σε μια «δεξιά» που δεν εφησύχαζε σοσιαλιστικά και που παρά τις παθογένειες της- σε αντίθεση με την άκρα αριστερά- ανεχόταν τον διάλογο και την αντίθεση. «Είμαι όντως αναθεωρητής», είχε πει σε μια συνέντευξη, «και η αστική παράταξη είναι η μόνη που το ανέχεται αυτό».Ο Μάνος Χατζιδάκις υπήρξε πηγή έμπνευσης για έναν κόσμο που τα ιδανικά του δεν χωρούσαν «σ’ έναν γεμάτο προκαταλήψεις «φιλελευθερισμό», ανεπαρκέστατο για ν’ απαντήσει στα τόσα ερωτήματα που μας περιβάλλει σαν Έλληνες και Ευρωπαίους ο παρόντας χρόνος». Η ανατρεπτική σκέψη αυτού του ξεχωριστού δημιουργού δεν χωρούσε σε κόμματα.Γι αυτό και στη Νέα Δημοκρατία, της οποίας ο ιδρυτής Κωνσταντίνος Καραμανλής υπήρξε στενός φίλος του, δεν ασπάστηκε τις προωθημένες φιλελεύθερες απόψεις του. Και πως θα μπορούσε άλλωστε όταν οι «κλειδοκράτορες» του κόμματος τον άκουγαν να λέει ότι, «Η Νέα Δημοκρατία οφείλει να ξαναγίνει Νέα. Τουλάχιστον με την ίδια ειλικρίνεια που την εδραίωσε ο δημιουργός της αλλά και με το περιεχόμενο που της επιβάλλει ο χρόνος που ζούμε».Και είναι γεγονός ότι η Νέα Δημοκρατία δεν κατάφερνε πάντα με επιτυχία να συνδυάζει το «περιεχόμενο» με τις αλλαγές που συντελούνταν στη κοινωνία. Διότι ακόμα και σήμερα, δύο δεκαετίες μετά από το θάνατό του, τα λόγια του θα μπορούσαν να αποτελέσουν το έναυσμα προκειμένου να διαγνωσθούν οι αιτίες που καθυστερούν την μετεξέλιξη του κόμματος σε μεγάλη αστική παράταξη.«Στερούμεθα», είχε πει, «ιδεολογίας, στερούμεθα στόχων, στερούμεθα περιεχομένου. Και προπαντός στερούμεθα σύγχρονης σκέψης». Γιατί ο Μάνος Χατζιδάκις όπως συγκρουόταν με τις ιδεοληψίες της αριστεράς, έτσι δεν ανεχόταν να υπηρετεί αισθηματολογικά τον αντικομμουνισμό.Είναι χαρακτηριστικό ότι το 1983, όταν πρόεδρος της ΟΝΝΕΔ ήταν ο Βασίλης Μιχαλολιάκος, αποχώρησε οργισμένος από το φεστιβάλ της νεολαίας όταν μια ομάδα ΟΝΝΕδιτών φώναζε «Φέρτε μας τον Σαλαμπάση»(ο τραγουδιστής του σουξέ «Σ’ αγαπάω μ’ ακούς»). Αμέσως μετά προέβη σε μια δήλωσε που έμεινε στην ιστορία. «Είναι νεολαία αναψυκτηρίου». Και φυσικά δεν δίστασε να αποδεχθεί πρόσκληση της νεολαίας του «Ρήγα Φεραίου»(ΚΚΕ εσωτερικού) και μετά το τέλος της συναυλίας να δηλώσει ότι έπαιξε μπροστά σε μια «πολιτισμένη νεολαία».Αυτός ο «δεξιός» Μάνος Χατζιδάκις, που όπως έλεγε συμπεριφερόταν ως μεγαλοαστός, ως καλλιέργεια ήταν ποιητής και ως ιδιοσυγκρασία λαϊκός, δεν άφηνε τα πιστεύω του να πολώνουν τη σκέψη του. Αντιπαρατίθετο σκληρά με την άκρα αριστερά και την άκρα δεξιά, αλλά όταν ήταν απαραίτητη εθνικά η συναίνεση δεν υπάκουε σε «γραμμές».Σε κάποια παρόμοια περίπτωση που η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ είχε υποχρεωθεί να πάρει σκληρά μέτρα είχε πει «Καλώς ή κακώς, η παρούσα κυβέρνηση έλαβε μέτρα, και μάλιστα αυστηρά, για να αποτρέψει κατά την κρίση της τη βέβαιη οικονομική καταστροφή του τόπου».Σημείωνε δε ότι πρέπει η κυβέρνηση «να σταματήσει η αμπάριζα της αναλήψεως των ευθυνών και η μεταβίβαση τους από τη μια παράταξη στην άλλη». Γι αυτό και θεωρούσε ότι ενώ είναι απαραίτητη η ομοψυχία, εν τούτοις δεν επιτυγχάνεται «Διότι οι Έλληνες κάποτε, έστω για λίγο, ξυπνούν και μετά ξανακοιμούνται μακαρίως».Για όλα αυτά, αλλά και πολλά περισσότερα που δεν χωρούν σ’ ένα άρθρο, το «βαλς των χαμένων ονείρων» θα συνεχίσει να ακούγεται σε πείσμα του λαϊκισμού και του «τσιφτετελισμού» που έχει μετατρέψει την πολιτική και την πολιτιστική ζωή της χώρας σε «σκυλάδικο».*Ο Χάρης Παυλίδης είναι δημοσιογράφος.ΠΗΓΗ; NEWS247.GR
Η μεγαλύτερη μορφή της άγνοιας είναι όταν κάποιος απορρίπτει κάτι για το οποίο δεν ξέρει τίποτα -Wayne Dyer






Όπως γράφω στην εισαγωγή οι Αρχαίοι ημών δεν ήταν καθόλου σοβαροφανείς, αλλά εύθυμοι και ιλαροί. Τέτοιος ιλαρός φιλόσοφος ήταν ο Δημώναξ, Κύπριος από μεγάλη οικογένεια, που έζησε στην Αθήνα τον 2ον αιώνα της χρονολογίας μας. Ο σκώπτης των πάντων Λουκιανός, μιλά για τον Δημώνακτα με μεγάλο σεβασμό και του αφιερώνει ιδιαίτερο βιβλίο, από το οποίο πήρα όσα θα διαβάσετε παρακάτω.Ο Δημώναξ ήταν κυνικός φιλόσοφος, μολονότι αποδεχόταν και τις απόψεις άλλων φιλοσοφικών σχολών. Όπως έλεγε «σεβόταν τον Σωκράτη, θαύμαζε τον Διογένη και αγαπούσε τον Αρίστιππο». Ήταν ιλαρός, ακέραιος, μετριόφρων και πολύ ελευθερόστομος. Για την τσουχτερή γλώσσα του και από το γεγονός ότι δεν τηρούσε τους λατρευτικούς κανόνες, δεν θυσίαζε στους θεούς, ούτε προσευχόταν, κατηγορήθηκε για άθεος, εκείνος όμως παρουσιάστηκε στην Εκκλησία του Δήμου και με την απολογία του προκάλεσε τον θαυμασμό όλων. Από τότε οι Αθηναίοι του έδειχναν μεγάλο σεβασμό και στο πέρασμα του οι άρχοντες και οι απλοί πολίτες σηκώνονταν όρθιοι για να τον χαιρετήσουν.Η ελευθεροστομία του εξόργισε κάποτε έναν ολυμπιονίκη, που μη έχοντας επιχειρήματα να τον αντικρούσει χτύπησε το Δημώνακτα με μια πέτρα και του άνοιξε το κεφάλι. Όσοι ήταν μπροστά αγανάκτησαν και θέλησαν να τιμωρήσουν τον δράστη φωνάζοντας:«στον ανθύπατο να πάμε, στον ανθύπατο»Ο Δημώναξ όμως είχε αντίρρηση«όχι στον ανθύπατο αλλά στον γιατρό» τους είπε.Κάποτε στην Εκκλησία του Δήμου ξέσπασε σοβαρή αντιπαράθεση μεταξύ αντιπάλων πολιτικών μερίδων, που κατέληξε σε καυγάδες, βρισιές και οχλαγωγία. Ο Δημώναξ όταν το έμαθε πήγε στην Εκκλησία. Μόλις μπήκε στον χώρο και ανέβηκε στο βήμα, αμέσως οι καυγάδες σταμάτησαν, όλοι σώπασαν και περίμεναν να τον ακούσουν. Εκείνος όμως βλέποντας πως ο σκοπός για τον οποίον είχε πάει, πραγματοποιήθηκε … κατέβηκε από το βήμα και έφυγε.Ο Δημώναξ δε χαριζόταν καθόλου σε όσους η συμπεριφορά τους ήταν ανάρμοστη ή προκλητική. Ένας τέτοιος ήταν και ο Φαβωρίνος, Κέλτης φιλόσοφος και ευνούχος. Μαθαίνοντας πως ο Δημώναξ κορόιδευε τις φιλοσοφικές του απόψεις του ζήτησε το λόγο.«Ποιος είσαι εσύ που με χλευάζεις;» τον ρώτησε.«Ένας άνθρωπος που τα αυτιά του δεν εξαπατώνται εύκολα»«Και τι εφόδια έχεις εσύ και διατείνεσαι πως είσαι φιλόσοφος;» τον ρώτησε«Όρχεις» απάντησε ο ΔημώναξΜιαν άλλη φορά ένας άλλος φιλόσοφος, ο Σιδώνιος, ισχυριζόταν πως είναι οπαδός πολλών φιλοσοφικών σχολών«Αν με καλέσει ο Αριστοτέλης» έλεγε «θα τον ακολουθήσω στο Λύκειο. Αν με φωνάξει ο Πλάτων, θα πάω στην Ακαδημία, αν ο Ζήνων, θα εγκατασταθώ στην Ποικίλη Στοά και αν με καλέσει ο Πυθαγόρας, θα σωπάσω», υπαινισσόμενος τη δοκιμασία της μακρόχρονης σιωπής που πρότεινε ο Πυθαγόρας στους οπαδούς του.«Μα δεν ακούς τόσην ώρα πως σε καλεί ο Πυθαγόρας;» του είπε ο Δημώναξ, θέλοντας να του δείξει πως ήταν καιρός να σωπάσει.Κάποιος Ρωμαίος συγκλητικός περνώντας από την Αθήνα, παρουσίασε στο Δημώνακτα το γιο του, που ήταν πολύ ωραίο παιδί αλλά μαλθακός και θηλυπρεπής«Πολύ ωραίος ο γιος σου, μοιάζει της μητέρας του» παρατήρησε ο φιλόσοφος.Κάποτε πέρασε από την Αθήνα κάποιος άλλος Ρωμαίος αξιωματούχος ονόματι Κέθηγος, που έλεγε και έκανε ένα σωρό γελοιότητες«Μέγα κάθαρμα» σχολίασε ένας Αθηναίος«Μα τον Δία, ούτε μέγα» απάντησε ο Δημώναξ, εννοώντας πως δεν του άξιζε ο τίτλος μέγας ούτε ως κάθαρμα.Όταν ο Ηρώδης ο Αττικός πενθούσε με πολύ επιδεικτικό τρόπο για τον αγαπημένο του μαθητή, τον Πολυδεύκη, που πέθανε ξαφνικά, ο Δημώναξ παρουσιάστηκε κρατώντας ένα χαρτί.«Σου φέρνω γράμμα από τον Πολυδεύκη» του είπεΟ Ηρώδης χάρηκε γιατί ο Δημώναξ ήταν από τους λίγους που δεν τον κολάκευαν ούτε τον υπολόγιζαν«Και τι μου γράφει ο Πολυδεύκης» ρώτησε«Παραπονιέται που δεν πήγες ακόμα να τον βρεις».Κάποτε στην αγορά παρακολουθούσε μαζί με άλλους δυο φιλόσοφους που συζητούσαν. Ήταν όμως τόσο αστοιχείωτοι και βλάκες, που άλλα έλεγε ο ένας και άλλα απαντούσε ο άλλος«Δε σας φαίνεται φίλοι μου» είπε ο Δημώναξ στους άλλους ακροατές της συζήτησης «σα να προσπαθεί ο ένας να αρμέξει έναν τράγο και ο άλλος να βάζει από κάτω ένα κόσκινο για να μαζέψει το γάλα;»Κάποιος για να τον φέρει σε δύσκολη θέση τον ρώτησε«Αν κάψω ξύλα που ζυγιάζουν χίλιες μνες




