Άρθρα

Δημοσιεύτηκε στισ

Το Θείο βρέφος είναι το θαύμα που περίμενε ο Αλέξης!

Αύγουστος 8, 2017

0

Εμφανίστηκε ο Κώστας Λαλιώτης.Η μόνη αξία που μπορεί κανείς να αναζητήσει σε αυτή την χρεοκοπημένη πολιτική μετοχή είναι η διαπίστωση ότι τα πράγματα θα πρέπει να είναι πολύ δύσκολα για τον Αλέξη, έτσι ώστε να αναγκαστεί να εκτεθεί δημόσια το «θείο βρέφος». Μην έχετε αμφιβολία.

Η βροχή των αποκαλύψεων θα βγάλει και άλλα σαλιγκάρια της… συναίνεσης στην επιφάνεια.Tou Θανάση ΜαυρίδηΤο αρχικό σχέδιο των υπερτιμημένων πολιτικών εγκεφάλων που περιβάλουν με την σοφία τους τον Αλέξη Τσίπρα ήταν η μετατροπή του ΠΑΣΟΚ σε έναν πολιτικό δορυφόρο του ΣΥΡΙΖΑ, κατά τα πρότυπα της Ένωσης Κέντρου στα πρώτα χρόνια της κυριαρχίας του Ανδρέα Παπανδρέου.Η Ένωση Κέντρου διαλύθηκε και απορροφήθηκε στην συνέχεια από το ΠΑΣΟΚ, μία τύχη που η Ιστορία θα επιφύλασσε και στο ΠΑΣΟΚ, εφόσον επέλεγε (ή και επιλέξει στο ορατό μέλλον) τον δρόμο της συνεργασίας με την… Κεντροαριστερά του κ. Τσίπρα.Η κεντρική ιδέα του εγχειρήματος ήταν και εξακολουθεί να είναι η μετάλλαξη του ΣΥΡΙΖΑ από έναν συνασπισμό ακροαριστερών οργανώσεων σε ένα σοσιαλδημοκρατικό κόμμα που θα διεκδικεί με αξιώσεις την εξουσία στις επόμενες… δεκαετίες.Δηλαδή, το πέρασμα της χώρας σε μία νέα εποχή επικυριαρχίας της κεντροαριστεράς, αν δεχτούμε ότι η πρώτη σχετική περίοδος ήταν εκείνη του Ανδρέα Παπανδρέου. Η απλή αναλογική και οι γέφυρες προς πολιτικές ομάδες της λαϊκής Δεξιάς εξυπηρετεί, επίσης, αυτή την στρατηγική.Ο Κώστα Λαλιώτης έχει «ξεχάσει» αυτές ακριβώς τις ομάδες της λαϊκής Δεξιάς, όταν μας λέει ότι ο «λαός δεν ξεχνά τι σημαίνει Δεξιά». Προφανώς ο Πάνος ο Καμμένος, όπως και Δεξιοί υπουργοί που συμμετέχουν στην σημερινή κυβέρνηση, πρεσβεύουν κάτι διαφορετικό.Ο κ. Λαλιώτης, λοιπόν, δεν βρήκε να πει ούτε μία κουβέντα γι’ αυτούς. Διότι, προφανώς, το πρόβλημα του δεν είναι γενικώς και αορίστως η Δεξιά. Αλλά η Δεξιά που δεν συνεργάζεται με τον κ. Τσίπρα και απειλεί την μακροημέρευση της εξουσίας του.Ο Κ. Λαλιώτης ήταν πάντα φίλος της προπαγάνδας και συνήθως η κατηγορία αυτή των ανθρώπων είναι εχθροί της αλήθειας.Το ΠΑΣΟΚ έχει αυτή την στιγμή μία ευκαιρία να επιστρέψει στην κεντρική πολιτική σκηνή σε ρόλο πρωταγωνιστή. Κι είναι προς το συμφέρον της χώρας να υπάρχει ένα ισχυρό σοσιαλδημοκρατικό κόμμα. Για να είμαστε απόλυτα ειλικρινείς, το ΠΑΣΟΚ κράτησε πιο υπεύθυνη στάση από τα άλλα κόμματα στην αντιμετώπιση της κρίσης κι αυτό τελικά το πλήρωσε και μάλιστα με υπερβολικό τίμημα! Από τα παράδοξα της Ιστορίας! Κι όμως συνέβη! Οι «αδικίες» δεν διορθώνονται πάντα στην πραγματική ζωή.Αυτό, λοιπόν, που συμβαίνει τώρα με τις διεργασίες στο ΠΑΣΟΚ, είναι μία από τις σπάνιες φορές που η ζωή δίνει την ευκαιρία για ένα χαρούμενο τέλος! Θα αγοράσει» αυτό το σενάριο το ΠΑΣΟΚ; Ναι, αν δεν δώσει το φιλί της ζωής στον Αλέξη Τσίπρα.Κι εδώ που τα λέμε, θα ήταν καθαρή αυτοκτονία να συνεργαστούν με τον ΣΥΡΙΖΑ. Επειδή ο ΣΥΡΙΖΑ δεν έχει την παραμικρή σχέση με την σοσιαλδημοκρατία. Εκτός κι αν δεν ενοχλούνται από τα όσα συνέβησαν το 2015 ή από την στήριξη που παρέχει αυτό το κόμμα (το μοναδικό στην Ευρώπη) στο καθεστώς του Μαδούρο.Ακόμη κι αν το σενάριο αυτό, της στήριξης του ΣΥΡΙΖΑ από το ΠΑΣΟΚ, ήταν ισχυρό πριν από λίγο καιρό, σήμερα φαίνεται αδύναμο.Παρά το γεγονός ότι έχουν εκδοθεί ακόμη και εφημερίδες για να υποστηριχτεί μία τέτοια πορεία.Κατά συνέπεια ήταν φυσικό να βγει και να μιλήσει ο κ. Λαλιώτης και να υποστηρίξει ότι ο μεγαλύτερος εχθρός είναι η Δεξιά. Άρα όχι ο ΣΥΡΙΖΑ του κ. Τσίπρα που κόντεψε να τινάξει την χώρα στον αέρα. Δεν μας έκανε εντύπωση ότι ο Κώστας Λαλιώτης βγήκε και μίλησε για να πει αυτά που είπε. Θα μας έκανε εντύπωση αν δεν υποστήριζε τις θέσεις του.Για τον Κώστα Λαλιώτη μπορεί κανείς να πει πολλά. Το μόνο για το οποίο δεν μπορεί κανείς να τον κατηγορήσει είναι για ασυνέπεια.Liberal.gr

Δημοσιεύτηκε στισ

Άνδρες επιφανείς από το ένδοξον χωρίον των Σκούρτων  στο προαύλιο του ναίσκου της Ζωοδόχου πηγής και της Αγίας Αναστασίας στο Τσιγκουράτι .

Δημοσιεύτηκε στισ
Ευτυχώς υπάρχουν ακόμα δημοσιογράφοι που σέβονται και το λειτούργημά τους και τους αναγνώστες τους. Ένας από αυτούς ο Κώστας Στούπας του capital.gr στον οποίο έστειλα μια επιστολή, που την δημοσίευσε άμεσα και την απάντησε. Μπράβο Κώστα Στούπα, τιμάς τη δημοσιογραφία. 
Κε Στούπα,
Στο άρθρο σας 13/1/2017 “Τι κρύβει ο πόλεμος εναντίον των μετρητών” που μέσω FB τώρα έπεσε στην αντίληψή μου, δύο φορές χρησιμοποιείτε αναφορές στους Εβραίους – ως θύματα – προκειμένου να παρομοιάσετε συμπεριφορές της Ναζιστικής Γερμανίας εναντίον τους με τον “πόλεμο” – όπως τον εννοείτε – εναντίον των μετρητών.
Θεωρώ ότι η παρομοίωση αυτή είναι άκυρη και προσβλητική, ακόμα κι αν επικαλείστε την τήρηση αναλογιών. Υπάρχουν – και το ξέρετε καλά ως ένας εξαίρετος αναλυτής και δημοσιογράφος – και όρια, υπάρχουν και περιορισμοί που επιβάλλει η δεοντολογία όταν γράφουμε. Ακόμα και για να δείξετε την υπερβολή στο κυνήγι εναντίον των μετρητών, δεν μπορείτε να επικαλείστε τους Εβραίους ως θύματα μιας μοναδικής στην ιστορία τραγωδίας. Σε κάποια πράγματα οφείλουμε όλοι περισσότερο σεβασμό, δεν μπορούμε να θυσιάζουμε στην πένα μας ιστορικά γεγονότα που είχαν θύματα / νεκρούς ως συνέπεια ακραίου μίσους και μιας καλοστημένης μηχανής προπαγάνδας και θανάτου.
Ελπίζω στην κατανόηση από πλευράς σας της ευαισθησίας μου
 Μίνος Μωυσής
 Πρόεδρος
 Ισραηλιτικής Κοινότητας Αθηνών
Απάντηση: Αγαπητέ κ. Μωυσή, κατανοώ απόλυτα την ευαισθησία σας. Προφανώς αναφέρεστε στην παράγραφο: “Το κυνήγι εναντίον των μετρητών, τηρουμένων των αναλογιών, θυμίζει τα πογκρόμ εναντίον των Εβραίων στη ναζιστική Γερμανία ή των διαφωνούντων στη σοβιετία. Πάντα ο διωκόμενος από το καθεστώς συκοφαντείται και στοχοποιείται σαν εχθρός του κοινού συμφέροντος, της πατρίδας, της τάξης…”
Βλέπε:Τι κρύβει ο πόλεμος εναντίον των μετρητών
Η πρόθεση μου δεν ήταν να προσβάλω ή να προκαλέσω πόνο στους ανθρώπους που υπέφεραν οι ίδιοι ή οι συγγενείς τους από τις θηριωδίες των ολοκληρωτισμών. Ούτε να δημιουργήσω εντυπώσεις συγκρίνοντας ανόμοια πράγματα.
Πρόθεσή μου ήταν να υπενθυμίσω στοιχεία και ενδείξεις που προμηνύουν την εκκόλαψη του “αυγού του φιδιού” προκειμένου να αποτρέψουμε στο μέλλον την ανθρωπότητα από καταστάσεις οι οποίες σημαδεύουν σαν μελανές κηλίδες το μέτωπο του είδους και της ιστορίας του.

Όπως έγραφε ο Μίλαν Κούντερα ο αγώνας του ανθρώπου εναντίον της εξουσίας είναι αγώνας της μνήμης εναντίον της λήθης…
Κατ’ αυτήν την έννοια άκαιρη και προσβλητική είναι η λήθη και η αποσιώπηση, όχι, ενδεχομένως, η όποια υπερβολή στην αγωνία ανάδειξης ενός ζητήματος τόσο σημαντικού για τις ελευθερίες του ατόμου. Η οικονομική ελευθερία αποτελεί τη βάση της εθνικής, θρησκευτικής, φυλετικής, πολιτικής, κοινωνικής και γενικότερα κάθε είδους ελευθερίας.
Δημοσιεύτηκε στισ
Drone της Πυροσβεστικής σε υπηρεσία πάνω από τα Δερβενοχώρια Αττικής·          Για… περιπολία έχει βγει από σήμερα το μη επανδρωμένο αεροσκάφος του Πυροσβεστικού Σώματος, το οποίο πραγματοποιεί πτήσεις επιτήρησης στην ευρύτερη περιοχή των Δερβενοχωρίων Αττικής. Πρόκειται για ένα drone τύπου EOS mini UAV SYSTEM – η εικόνα μεταδίδεται σε πραγματικό χρόνο στο Ενιαίο Συντονιστικό Κέντρο Επιχειρήσεων.Φέτος είναι η πρώτη χρονιά που στα επιχειρησιακά σχέδια της Πυροσβεστικής για την αντιπυρική περίοδο εντάχθηκαν τέτοιου είδους αεροσκάφη, ως εργαλείο έγκαιρου εντοπισμού δασικών πυρκαγιών. Οι περιοχές επιτήρησης και το πρόγραμμα αποστολών προσδιορίζονται με βάση τον κίνδυνο για εκδήλωση πυρκαγιάς, ενώ λαμβάνεται υπόψη και το «ιστορικό» των περιοχών.Την Τετάρτη, σύμφωνα με το χάρτη που εκδίδει η Γενική Γραμματεία Πολιτικής Προστασίας, υπάρχει πολύ υψηλός κίνδυνος για πυρκαγιά (κατηγορία 4) σε: Αττική, Βοιωτία, Εύβοια, Κορινθία, Αργολίδα, Αρκαδία, Λακωνία, Λέσβο και Χίο.
Δημοσιεύτηκε στισ

Τι γυρεύει τέτοια ώρα ο ψαράς μέσα στη χώρα;
Μην αγάπησε η καρδιά του εδώ σε κάποια γειτονιά, 
για έχασε την πετονιά του κι είναι τα μαγαζιά κλειστά;
Τι γυρεύει τέτοια ώρα ο ψαράς μέσα στη χώρα;

Δημοσιεύτηκε στισ


Ποια παγίδα στήνουν στον Μητσοτάκη












Ο κ. Κυριάκος Μητσοτάκης και οι σύμβουλοί του θα πρέπει να καταλάβουν σε ποια

 ιδεολογική παγίδα τούς οδηγεί ο κ. Αλέξης Τσίπρας και τί επιδιώκει.


Του Αθαν. Χ. Παπανδρόπουλου

Ποιοι είναι αυτοί που έφεραν τον Αλέξη Τσίπρα στην εξουσία; είναι δημόσιοι υπάλληλοι,
 ιδεοληπτικοί της αριστεράς, φαιοκόκκινοι συνδικαλιστές, καιροσκόποι μικροεπιχειρηματίες, διαπλεκόμενοι εργολάβοι και αναρίθμητα τρωκτικά του καταρρεύσαντος ΠΑΣΟΚ,,,που
 πίστεψαν ότι μετά τον Γ.Α. Παπανδρέου ο Τσίπρας θα τούς κρατήσει κοντά στο βάζο με το μέλι.
Έτσι κι αλλιώς, για τον εσμό όλων αυτών των πολιτικάντηδων –που φέρουν και 
τεράστιες ευθύνες για την χρεοκοπία της χώρας– ο Τσίπρας ήταν σανίδα σωτηρίας
 για να μην μείνουν άνεργοι και άφραγκοι.
Καθώς είναι δε και ανεπάγγελτοι, θα είχαν πολύ σοβαρό πρόβλημα. Το ίδιο ισχύει και για
 τους Συριζαίους: η μνημονιακή κρίση ήταν γι’ αυτούς μοναδική ευκαιρία, ακόπως ως συνήθως, 
να «λιγδώσουν το αντεράκι τους» και να γευτούν τους καρπούς της εξουσίας, την κατάληψη 
της οποίας είχαν κάνει σκοπό ζωής.
Σήμερα λοιπόν, οι εξουσιολάγνοι της παρέας Σύριζα, παλαιοΠΑΣΟΚ και ηλιθιοδεξιά 
έχουν πετύχει τον πρώτο στόχο τους, που ήταν αυτός της ανόδου στην εξουσία και της
 απαλλαγής τους από τα κατακάθια του εθνικού σταλινισμού που λόγω βλακείας και
 ιδεολογικής τύφλωσης τούς χάλαγαν την σούπα. Ο δεύτερος στόχος τους είναι η δήθεν 
εφαρμογή του τρίτου μνημονίου που υπέγραψαν, αφού επιβάρυναν την χώρα με 
100 δισεκατομμύρια και πλέον ευρώ –χωρίς, όμως, να θιγούν οι πελατειακοί θεσμοί, 
η δημόσια διαφθορά και η θεσμοθέτηση της παρανομίας.
Όλα τα παραπάνω είναι σε μεγάλο βαθμό έργα του ανδρεοπαπανδρεϊκού ΠΑΣΟΚ και των
 συμμάχων του στην αριστερά, κάθε φορά που επρόκειτο να περάσουν νόμοι που ευνοούσαν 
την αρπαγή και την παρανομία.
Όσους ενδιαφέρονται για στοιχεία, μπορούμε να τούς παραπέμψουμε σε σειρά άρθρων του Οικονομικού Ταχυδρόμου της δεκαετίας τού 1980, που πιστοποιούν ποιοι, πώς και γιατί 
θεμελίωσαν το συντεχνιακό κομματικό κράτος, ανοίγοντας τις πόρτες λεηλασίας δημόσιου
 κυρίως πλούτου (δανεικών, δηλαδή) από ορδές ημετέρων.
Ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης έσπασε τα μούτρα του στην προσπάθειά του να αλλάξει λιγάκι
 το κράτος αυτό, ο Κώστας Σημίτης χλευάστηκε για τον ίδιο λόγο.
Ο Κώστας Καραμανλής το συντήρησε εφαρμόζοντας την περίφημη πολιτική του 
«μεσαίου χώρου».
Με άλλα λόγια, το 2004 στόχος της Νέας Δημοκρατίας δεν ήταν να πρωτοπορήσει στην 
οικοδόμηση μιας «άλλης Ελλάδας», αλλά να γίνει και η ίδια ένα μεσαίο ΠΑΣΟΚ. Και 
από την άποψη αυτή πέτυχε τον στόχο της.
Παρέμεινε πέντε χρόνια στην εξουσία, την οποία παρέδωσε στον άσχετο Γιώργο
 Α. Παπανδρέου όταν διαπιστώθηκε ότι, με αφορμή την χρηματοοικονομική κρίση
του 2008, λεφτά όχι μόνον δεν υπήρχαν αλλά η Ελλάδα ήταν υπερχρεωμένη μέχρι
 τα μπούνια.
Το δε ΠΑΣΟΚ διαλύθηκε στην συνέχεια όταν οι ορδές του πελατειακού συστήματος
 διαπίστωσαν ότι η σπηλιά του Αλή Μπαμπά ήταν άδεια. Πολλοί από αυτούς μετακινήθηκαν
 λοιπόν προς τον Σύριζα, με την ελπίδα ότι ο Τσίπρας θα προσφέρει νέα πάρτυ με έναν νόμο.
 Κάποιοι άλλοι, για να τιμωρήσουν δήθεν τον Αντώνη Σαμαρά, πήγαν προς τα αλαλάζοντα
 κύμβαλα της Χρυσής Αυγής, προσφέροντας εισόδημα και άλλα παρόμοια στους 
Μιχαλολιάκους, Κασιδιάρηδες, Καρακώστες και άλλους, που παρά την κρίση 
βολεύτηκαν μια χαρά.
Κάποιοι αναλυτές υποστηρίζουν ότι η ελληνική κοινωνία είχε κουραστεί με τον 
δικομματισμό και η κρίση τής έδωσε την ευκαιρία να εκτονωθεί. Κουραφέξαλα. 
Η ελληνική κοινωνία, η οποία στην διάρκεια της μεταπολίτευσης γαλουχήθηκε με 
πνευματικά σκουπίδια, είχε καταποντιστεί πολιτιστικά, ηθικά και μορφωτικά πριν χρεοκοπήσει η χώρα.
Με πνευματικά εφόδια την Μενεγάκη, τα ζώδια, τους Λαζόπουλους, τους
Βαξεβάνηδες και άλλα δημοσιογραφικά, πολιτικά και πνευματικά απορρίμματα,
 η ελληνική κοινωνία είχε πλήρως αποβλακωθεί και, ακόμα χειρότερα, είχε μία 
παιδεία κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωσή της.
Σε μία χώρα όπου μεγάλος μέρος των πολιτών δεν ενδιαφερόταν για την γνώση και η
 «εκπαίδευσή» τους ήταν τηλεοπτική, δεν πρέπει να κάνει σε κανέναν εντύπωση το 
γεγονός ότι λαϊκιστικά κόμματα εκφράζουν σήμερα εκατοντάδες χιλιάδες συμπατριώτες μας.
Όταν γονείς δέχονται να στέλνουν τα παιδιά τους σε σχολεία-αχούρια και σε 
πανεπιστήμια-γιάφκες, έχοντας την εντύπωση ότι ο Καζαντζάκης είναι ποδοσφαιριστής,
το παιχνίδι έχει τελειώσει («game is over»).
Διότι, όταν αυτοί οι γονείς χρειαστεί να εκφραστούν πολιτικά, είναι απολύτως λογικό 
να προκρίνουν το σκοτάδι, τους ψευτοτσαμπουκάδες, τις μαγκιές, τα ουρλιαχτά και 
όλη αυτή την κτηνωδία που εκπροσωπεί ο φαιοκόκκινος ολοκληρωτισμός.
Η Χρυσή Αυγή, για παράδειγμα, δεν είναι προϊόν του μνημονίου όπως λανθασμένα πιστεύεται.
Είναι το αποτέλεσμα της πολιτιστικής ισοπέδωσης που επεβλήθη στην χώρα από αδίστακτους και χυδαίους πολιτικούς, δημοσιογράφους, ηθοποιούς και άλλους δήθεν αστούς, οι οποίοι στον 
βωμό του εύκολου κέρδους και της φιγούρας προώθησαν την ιδιωτεία και την χυδαιότητα.
Και αν κάποιοι από αυτούς κολυμπούν σήμερα στο χρήμα, αυτοί που τούς παρακολουθούσαν μαγεμένοι και ακόμα τούς παρακολουθούν, είναι πια πνευματικά ανάπηροι και δικαίως
 παίρνουν για τρόπαιο τον Κασιδιάρη, τον Πολάκη, τον Καρανίκα, τον Μπαρμπαρούση
 και τα βοθρολύματα κάποιων Μέσων μαζικής επικοινωνίας.
Υπό αυτές τις συνθήκες, είναι γελοίο το να λέει κάποιος ότι δήθεν τον «πρόδωσαν οι πολιτικοί.
 Πριν απ’ όλα ο ίδιος έχει προδώσει τον εαυτό του.
Αυτό ο Τσίπρας και η παρέα του το γνωρίζουν άριστα. Χτίζουν έτσι το μέλλον τους πάνω σε μία ισοπεδωμένη κοινωνία, την οποία συνειδητά και για ξεκάθαρους πολιτικούς λόγους θέλουν να την
 πάνε ακόμα πιο κάτω. Επιδιώκουν να την εθίσουν στον ολοκληρωτισμό και την βλακεία.
Αν η αντιπολίτευση διαθέτει ίχνη ευθύνης και αξιοπρέπειας, θα πρέπει να δώσει στο 
επίπεδο αυτό πολύ σκληρή αλλά αβέβαιη μάχη. Αυτήν της αντίστασης στην αποβλάκωση, 
στην αμορφωσιά και την εξαχρείωση. Μπορεί να το κάνει; Αν όχι, ο βυθός δεν είναι μακρυά.

Δημοσιεύτηκε στισ

Ο Απατεώνας, ο Αδαής και ο Μπολσεβίκος

Μια φράση που αποδίδεται στο Βλαντίμιρ Λένιν λέει πως «στους 100 κομμουνιστές, οι  59 είναι αδαείς, οι 40 απατεώνες και μόνο ο ένας είναι γνήσιος μπολσεβίκος». 

dardamanis-130x140 Ο Απατεώνας, ο Αδαής και ο ΜπολσεβίκοςΓράφει ο Κωνσταντίνος Δαρδαμάνης*
Τον Ιανουάριο του 2015, έπειτα από επτά περίπου έτη ύφεσης, οι συμπολίτες μας αποφάσισαν να εμπιστευτούν τη διακυβέρνηση της χώρας στον Αλέξη Τσίπρα. Έναν άνθρωπο νέο, φαινομενικά άφθαρτο και μαχητικό, που με το οικείο χαμόγελό του, διαβεβαίωνε τους Έλληνες πως όχι μόνο τα μνημόνια δεν είναι αναγκαίο κακό για την οικονομία μας που νοσεί, αλλά ο ίδιος θα πετύχαινε εκεί που αποτύγχαναν οι «προσκυνημένοι», οι «γερμανοτσολιάδες» και οι «προδότες». Θα εξασφάλιζε το κούρεμα του «επαχθούς, παράνομου και επονείδιστου» χρέους και το «σκίσιμο των μνημονίων με ένα νόμο και ένα άρθρο».
Ο κύριος Τσίπρας, επέλεξε τον Γιάνη Βαρουφάκη, έναν άνθρωπο που αποκαλούσε «asset» με κάθε ευκαιρία, για την κομβική θέση του υπουργού οικονομικών. Παρότι παρέλαβε από τον Αντώνη Σαμαρά, μια χώρα που επιτέλους και έπειτα από μεγάλες θυσίες του ελληνικού λαού, είχε βγει στις αγορές δυο φορές μέσα στο 2014, είχε πετύχει πρωτογενές πλεόνασμα και φυσικά είχε πετύχει στο Δ’ τρίμηνο του 2014 ρυθμό ανάπτυξης σχεδόν διπλάσιο σε σχέση με το μέσο όρο της Ευρωζώνης (σε σύγκριση με το Δ’ τρίμηνο του 2013). Παρ’ όλα αυτά, επέλεξε να μην ολοκληρώσει το έργο της κυβέρνησης αυτής, τη θητεία της οποίας διέκοψε πρόωρα, εκμεταλλευόμενος την εκλογή του Προέδρου της Δημοκρατίας, αλλά να ξεκινήσει μια δραματική για τη χώρα και την οικονομία διαπραγμάτευση, που το πανεπιστήμιο Χάρβαρντ έμελλε να κατατάξει ως την μακράν χειρότερη για το 2015.
Βασιζόμενος στη «Θεωρία Παιγνίων», ο μοιραίος υπουργός Βαρουφάκης έπαιξε ένα ιδιότυπο «chicken game» (παίγνιο δειλίας) με τους δανειστές. Στη θεωρία αυτή, κερδισμένος βγαίνει όποιος δεν δειλιάσει και επιμείνει μέχρι τέλους. Κλασικό παράδειγμα είναι οι κινηματογραφικές αναμετρήσεις, όπου ο ήρωας οδηγεί το αυτοκίνητό του καταπάνω στον αντίπαλό του, ο οποίος την τελευταία στιγμή, φοβούμενος τη μετωπική σύγκρουση, στρίβει απότομα το αυτοκίνητό του, με αποτέλεσμα να βγαίνει κερδισμένος ο πρωταγωνιστής… στο Χόλυγουντ πάντα. Ακόμη και στα έργα όμως, η θεωρία προϋποθέτει δυο αντίστοιχες και αντίθετες δυνάμεις. Τι θα συνέβαινε όμως, αν ο ήρωας οδηγούσε παπάκι και ο «κακός» διαξονική νταλίκα; Η απάντηση δόθηκε το καλοκαίρι του 2015, όταν ο Αλέξης Τσίπρας και ο Γιάνης Βαρουφάκης απείλησαν ουσιαστικά με Grexit, μέσω του δημοψηφίσματος, την τρόικα, ενώ ο Παναγιώτης Λαφαζάνης πίστευε, με μια μεταφυσική βεβαιότητα, πως λίγο οι Ρώσοι, λίγο οι Κινέζοι και λίγο ο «σύντροφος Μαδούρο» και θα ήμασταν ως χώρα οπλισμένοι απέναντι σε κάθε κίνδυνο, δημοσιονομικό, νομισματικό και όχι μόνο.
Ο μεν πρωθυπουργός, έχοντας αρχίσει να αντιλαμβάνεται το μέγεθος της συντριβής που θα ακολουθούσε την επικράτηση του «ΟΧΙ» στο δημοψήφισμα, αλλά και την έκταση της κωλοτούμπας που απαιτείται, εναπόθεσε τις ελπίδες του στην επικράτηση του «ΝΑΙ», προκειμένου κρυβόμενος πίσω από τη λαϊκή βούληση να δικαιολογήσει τα αδικαιολόγητα. Ο δε αθεράπευτος νάρκισσος υπουργός οικονομικών, εκτιμούσε, πως οι δανειστές θα πανικοβληθούν, πως θα καταρρεύσουν οι αγορές και πως θα έρθουν ικετεύοντας για μια συνολική συμφωνία για το χρέος και την ανάπτυξη που οι προηγούμενοι δεν θα είχαν ούτε καν ονειρευτεί. Και μέσα σε όλα αυτά, ο γνήσιος μαρξιστής του υπουργικού συμβουλίου Λαφαζάνης, ετοιμάζονταν για εισβολή στο Νομισματοκοπείο και στην Τράπεζα της Ελλάδος, εκπληρώνοντας το όνειρό του να μετατρέψει την πατρίδα μας σε μια Βενεζουέλα της Μεσογείου, ένα πρότυπο Σοβιέτ του 21ου αιώνα.
Ήρθε όμως η πραγματικότητα και τους προσγείωσε απότομα. Η χώρα οδηγήθηκε από τη διαφαινόμενη ανάπτυξη σε νέα ύφεση, που μετράει ήδη δυο έτη, σε κλειστές τράπεζες, σε δύο νέα Μνημόνια με συνολικά μέτρα €14,5 δις, μέτρα που αφορούν πρωτίστως σε αυξήσεις φόρων, ασφαλιστικών εισφορών και μειώσεις συντάξεων, σε capital controls που ακόμα να αρθούν και σε μια συνολική ζημιά για την οικονομία που αγγίζει τα €100 δις!
Πάρα ταύτα, ο μεγαλύτερος θαυμαστής και μιμητής του Ανδρέα Παπανδρέου, παρά την άνευ προηγουμένου καταστροφή που προκάλεσε, κατάφερε για ακόμη μια φορά να εξαπατήσει τους συμπολίτες μας και να επανεκλεγεί πρωθυπουργός. Ο μοιραίος και αδαής εμπνευστής του παράλληλου νομίσματος και της «περήφανης διαπραγμάτευσης» αντιθέτως, από «asset» έγινε «μεγάλο λάθος» και έκτοτε πασχίζει διαρκώς, ως γνήσιος νάρκισσος, για τα φώτα της δημοσιότητας που τόσο αγαπά. Τέλος, ο ομολογουμένως έντιμος και συνεπής μεν με τα παντελώς δε λανθασμένα πιστεύω του, επέλεξε να παραιτηθεί και να αποχωρήσει παρά να τα προδώσει για χάρη της καρέκλας, εν αντιθέσει με την πλειονότητα των «συντρόφων» του.
Έκτοτε, ο επιμερισμός του εναπομείναντος πολιτικού προσωπικού του ΣΥΡΙΖΑ στις τρεις κατηγορίες του Λένιν, με δεδομένο ότι τους όποιους ελάχιστους «γνήσιους μπολσεβίκους» τους πήρε μαζί του ο Παναγιώτης Λαφαζάνης, ανήκει στην κρίση του καθενός και φυσικά της Ιστορίας.
*Ο Κωνσταντίνος Δαρδαμάνης εργάζεται στον τραπεζικό κλάδο. Είναι πολιτικό στέλεχος της Νέας Δημοκρατίας που έχει περάσει από τη διαδικασία του Μητρώου Πολιτικών Στελεχών.
Δημοσιεύτηκε στισ

“Ο άνθρωπος είναι ον φύσει κοινωνικό και πολιτικό. Αυτός που μπορεί να ζήσει μακριά απ’ τις ανθρώπινες κοινωνίες είναι είτε θηρίο είτε θεός.

ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗΣ