Έτσι κάνουν τα παλικάρια αφεντικό!!
Καζαντζάκης
…………
-Δε νυστάζω, αποκρίθηκα, θα μείνω. Είναι η τελευταία βραδιά που περνούμε μαζί.-Μα ίσια ίσια γι αυτό πρέπει να τελειώνουμε σύντομα, φώναξε ο Ζορμπάς…..Να έτσι όπως οι καλοί άντρες κόβουν το τσιγάρο, το κρασί, το ζάρι. Παλικαρίσια. Ο πατέρας μου πρέπει να ξέρεις, ήταν παλικάρι με ουρά. Μη με κοιτάζεις εμένα. Εγώ ‘μαι ξεφυσίδι. Χαρτωσιά δεν πιάνω μπροστά του. Αυτός ήταν από τους παλιούς Έλληνες που λένε. Έπιανε τη χέρα σου και σου ‘σπαζε τα κόκκαλα…Αυτός λοιπόν είχε όλα τα πάθη. Μα τα ΄κοψε όλα, με το σπαθί. Κάπνιζε σα φουγάρο. Ένα πρωί σηκώθηκε, πήγε στο χωράφι ν΄αλετρίσει, έφθασε, ακούμπησε στο φράχτη, έχωσε, θεριακλής όπως ήταν, με λαχτάρα το χέρι του στη ζώνη, να βγάλει την καπνοσακούλα, να στρίψει ένα τσιγάρο πριν πιάσει δουλειά. Τραβάει την καπνοσακούλα, άδεια, πανί με πανί. Είχε ξεχάσει να τη γεμίσει στο σπίτι.Άφρισε από το κακό του, μούγκρισε, και μονομιάς μ΄ένα πήδο, στράφηκε πίσω κι άρχισε να τρέχει κατά το χωριό. Τον είχε, βλέπεις, κυριέψει το πάθος. Μα ξαφνικά, εκεί που ΄τρεχε – ο άνθρωπος σου λέω είναι μυστήριο – στάθηκε, ντράπηκε, έβγαλε την καπνοσακούλα, την έκανε με τα δόντια του χίλια κομμάτια και την τσαλαπάτησε λυσσασμένος.– Άτιμη, άτιμη! μούγκριζε. Πουτάνα! Και από την ώρα εκείνη, σε όλη του τη ζωή, δεν έβαλε τσιγάρο στο στόμα του.Έτσι κάνουν τα παλικάρια αφεντικό. Καληνύχτα!
***
Ν. Καζαντζάκης – “Βίος και Πολιτεία του Αλέξη Ζορμπά”
Πόσο χρονών πρέπει να είναι το επόμενο κορίτσι σου; Μπορεί μια αριθμητική πράξη να σου το υποδείξει;Ποιες ηλικιακές ομάδες να αποφύγεις και ποια να προτιμήσεις; Ανοίγουμε τον καυτό φάκελο «ηλικία» για να βρεις το target group σου.
Ο κανόνας του ΠλάτωναΠιθανόν να έχεις ήδη ακούσει τον κανόνα για τη διαφορά ηλικίας που άλλοτε αποδίδεται στον Πλάτωνα και άλλοτε σε κινέζουν φιλόσοφους. Εμείς θα πούμε ότι είναι του Πλάτωνα γιατί μας συμφέρει.Ο κανόνας αυτός λοιπόν, λέει πως η ιδανική ηλικία της γυναίκας είναι η μισή ηλικία του άντρα συν 7. Δηλαδή, για κάποιον που είναι 30 χρονών η γυναίκα που έχει δίπλα του πρέπει να είναι 30:2=15+7= 22, για κάποιον που είναι 40 το κορίτσι πρέπει να είναι 40:2=20+7=27 και πάει λέγοντας. Ο Αριστοτέλης, από την άλλη, έλεγε πως η ιδανική ηλικία γάμου για τον άντρα είναι τα 37 και για την γυναίκα τα 18, ενώ ο Χιού Χέφνερ, ας πούμε, θα διαφωνούσε και θα έλεγε πως το σωστό είναι να διαιρούμε την ηλικία του άντρα με το 3.Όμως οι κανόνες αυτοί από κάπου μπάζουν (no offence, Μεγάλοι Αρχαίοι Φιλόσοφοι).Καμία γυναίκα γύρω στα 30 δεν βρίσκει ελκυστική την ιδέα να τα φτιάξει με έναν 46άρη, για να μη συζητήσουμε το γεγονός πως η θεωρία αλλάζει με τον κάθε χρόνο που περνάει, οπότε αν ήταν να την ακολουθούσαμε θα έπρεπε να αλλάζουμε συντρόφους όσο συχνά πληρώνουμε το σήμα κυκλοφορίας. Οπότε είναι προτιμότερο να μην ακολουθήσεις τυφλά έναν κανόνα που γράφτηκε μερικές χιλιετίες πριν, αλλά να διαλέξεις μόνος σου, προσεκτικά, το ηλικιακό group στο οποίο θα χτυπήσεις.
Πόσο καλό μας κάνει να περπατάμε ξυπόλυτοι;
Πιθανότατα η ιδέα να αφήνετε τις πατούσες σας εκτεθειμένες στα κάθε είδους μικρόβια που βρίσκονται εντός και εκτός σπιτιού δεν είναι ιδιαίτερα ελκυστική, ωστόσο οι ειδικοί συνιστούν λιγότερη «εξάρτηση» από τα παπούτσια για καλύτερη υγεία! Ερευνητές από το Κολλέγιο Ίθακα των ΗΠΑ επισημαίνουν ότι ο ρόλος των μυών του πέλματος είναι αρκετά υποτιμημένος αλλά καθοριστικός όσον αφορά την ισορροπία, τη σωστή στάση σώματος και την πρόληψη τραυματισμών και πτώσεων. Τα μηνύματα στον εγκέφαλο Τα πέλματά μας, εξηγούν, λειτουργούν βάσει ενός κύκλου αλληλεπίδρασης. Από τους πιο μικρούς έως τους πιο μεγάλους μύες κατά μήκος ολόκληρου του ποδιού, καθένας αποστέλλει μηνύματα στον εγκέφαλο σχετικά με τις συνθήκες που επικρατούν στο περιβάλλον. Όταν η αποστολή αυτών των μηνυμάτων δεν ολοκληρώνεται επιτυχώς, προκύπτουν τραυματισμοί, επειδή κάποια άλλη μυϊκή ομάδα προσπαθεί να αντισταθμίσει την έλλειψη επικοινωνίας. Τα παπούτσια συχνά ευθύνονται για τέτοιου είδους εκβάσεις, καθώς, όταν περπατάμε, τρέχουμε, χορεύουμε, κάνουμε άλματα κ.λπ., οι μύες των κάτω άκρων απορροφούν την ισχύ πρόσκρουσης ολόκληρου του σώματος. Εάν οι ελάσσονες μύες των κάτω άκρων δεν αποστείλουν τις αναγκαίες πληροφορίες στον εγκέφαλο, οι μείζονες μύες θα πρέπει να αντισταθμίσουν την έλλειψη αυτή. Έτσι, καταπονούνται υπερβολικά και είναι πιθανό να προκύψει τραυματισμός. «Υπάρχει ένας χαμένος κρίκος» «Όταν βάζουμε μια σόλα κάτω από το πέλμα, εξασθενεί η διαδικασία μεταφοράς της πληροφορίας», δηλώνει ο Πάτρικ ΜακΚίον, καθηγητής στο Τμήμα Σωματικής Άσκησης και Επιστημών του Αθλητισμού του Κολλεγίου Ίθακα. «Υπάρχει ένας χαμένος κρίκος ανάμεσα στο περιβάλλον και το σώμα», συμπληρώνει ο καθηγητής, επισημαίνοντας ωστόσο πως «ορισμένα παπούτσια είναι πολύ καλά, από την άποψη ότι παρέχουν υποστήριξη». Συνέπεια βέβαια αυτής της υποστήριξης μπορεί να είναι η απώλεια πληροφοριών και ένας επακόλουθος τραυματισμός από υπερβολική καταπόνηση. Έτσι, ο ΜακΚίον και οι συνεργάτες του συνιστούν να περπατάμε συχνότερα ξυπόλυτοι, ώστε να «εξασκήσουμε» περισσότερο την αλληλεπίδραση του σώματός μας με το περιβάλλον. «Όσο περισσότερο περπατάμε ξυπόλυτοι, για παράδειγμα στο σπίτι ή στο γραφείο, τόσο το καλύτερο», τονίζει ο καθηγητής. Πηγή: Onmed
Κέρδος online 4/9/2017 8:00
Κέρδος online 4/9/2017 8:00
Καλή βδομάδα !!
Περιβόλια στη Μπενάκη, στη Σκουφά βοσκοτόποι
Ζουζουνίζουν γύρω απ’ τ΄ άνθος σου οι ανθρώποι
Λουλακί παραθυράκια στα ταξί και στα τρόλεϊ
Αλληλοκαλημερίζονται όλοι
Φοίβος Δεληβοριάς
|
Κυριακή 28/6/2009 ώρα 5:44
Μην προσκολλιέσαι σε αυτό που φεύγει – μπορεί να χάσεις αυτό που έρχεται.
Ο Χρόνος μέσα μου
Είμαστε όντα των τριών διαστάσεων που δεν αντιλαμβάνονται την τέταρτη διάσταση του χρόνου παρά μόνο μέσω των επιπτώσεών της. Όπως σκουριάζει μια σιδηρόβεργα στην ύπαιθρο, έτσι και το κορμί γερνάει περιφέροντας όμως την προσωπικότητα μέσα του σαν σε κενό βαρύτητας.
Ο χρόνος ΔΕ γράφει μέσα μας.
Οι στιγμές περνάνε, οι μνήμες θολώνουν, τα γεγονότα αναπαριστώνται στο μυαλό με τα χρώματα ξεθωριασμένα … κι αν δεν υπήρχαν τα ημερολόγια και τα ρολόγια, η αίσθηση που θα είχαμε για τον χρόνο θα ήταν σχεδόν μηδενική.
Η εκπληκτική εισαγωγή της Άννας Κομνηνής στην περίφημη Αλεξιάδα του 1145 μ.Χ. πάντα με μάγευε, γιατί η φράση της έμενε καρφωμένη στο μυαλό: “Ῥέων ὁ χρόνος ἀκάθεκτα καὶ ἀεί τι κινούμενος παρασύρει καὶ παραφέρει πάντα τὰ ἐν γενέσει καὶ ἐς βυθὸν ἀφανείας καταποντοῖ ὅπου μὲν οὐκ ἄξια λόγου πράγματα, ὅπου δὲ μεγάλα τε καὶ ἄξια μνήμης, καὶ τά τε ἄδηλα φύων κατὰ τὴν τραγῳδίαν καὶ τὰ φανέντα ἀποκρυπτόμενος.”
Ο Χρόνος κυλάει σαν ποτάμι αθόρυβο και ένα πρωί ξυπνάς και έχεις μεγαλώσει.
Στην εσωτερική μας πραγματικότητα, όμως, ελάχιστα έχουμε μεγαλώσει. Είναι τρομερή η αντίφαση μεταξύ της αναγραφόμενης ηλικίας στα επίσημα έγγραφα της Πολιτείας και της πραγματικής μας Ψυχικής ηλικίας.
Η πραγματική μας ηλικία καθορίζεται ανάλογα με το πόσες ημέρες θυμόμαστε έντονα … αν το δούμε στην πολύ βάση του το προβληματάκι αυτό.
Λίγο πριν φύγουμε, κανονικά θα έπρεπε να μας ρωτάνε “Πόσων ημερών είστε..;” διότι οι έντονες μνήμες μας είναι αυτές που καθορίζουν και την εσωτερική μας ηλικία.
Μόνο που σ’ αυτήν την εσωτερική ηλικία συμβαίνει κάτι οξύμωρο. Όσο περισσότερες οι ημέρες που μπορείς να ανακαλέσεις, τόσο το καλύτερο. Τόσο πιο πλούσια η εμπειρία που έζησες, τόσο μεγαλύτερη η πραγματική σου ωριμότητα, τόσο περισσότερες οι νίκες κατά των αδυναμιών σου.
Οι σημαντικές ημέρες της ζωής μας είναι σαν κοτρώνες που πέφτουν μέσα στο ποτάμι του χρόνου και το αναγκάζουν να ανακόψει την αμείλικτη ροή του. Είναι οι ογκόλιθοι του Τώρα.
Ο Χρόνος φυσικά και ΔΕ νικιέται, αλλά συχνά υποκλίνεται στα επιτεύγματά μας που τον ανάγκασαν να καμπυλώσει τον ρουν του!
Τα τετριμμένα μας απορροφούν σαν κινούμενη άμμος. Χάνουμε τον εαυτό μας, που μπαίνει σε καταστολή μέσα στην ασημαντότητα των επαναλήψεων.
Είναι τόσα πολλά αυτά που οφείλουμε να κάνουμε για να υποχρεώσουμε τον πανδαμάτορα αφέντη να καθυστερήσει τη σαδιστική του πορεία, ώστε λίγο πριν το τέλος να μπορούμε να απαντήσουμε στη δύσκολη ερώτηση “Πόσων ημερών είστε…;” με το αφοπλιστικό “…πολλών και ζωντανών ημερών μιας μεστής ζωής”.
Νικώντας τους φόβους, πειθαρχώντας τα πάθη, κατανικώντας τις ορμές και ανοίγοντας τους νοητικούς και συναισθηματικούς μας ορίζοντες, πετάμε ογκόλιθους στον ρουν του ποταμού και όχι απλά πετραδάκια φτιαγμένα από ρουτίνα και ανία.
Ξανακοιτώντας το … το όλο θέμα τώρα στη μέση ηλικία, ίσως τελικά αυτή η αίσθηση ότι ο χρόνος δε γράφει μέσα μου να προέρχεται από το γεγονός ότι είμαι μόλις ολίγων ημερών.
Ίσως, επίσης, να προέρχεται και από το γεγονός ότι ο χρόνος και το τέλος του ποτέ ουσιαστικά δεν υπήρξαν. Ο εσωτερικός μας εαυτός στην πράξη δε γερνάει και η αθανασία της ψυχής μας κλείνει το μάτι μέσα απ’ αυτήν τη σύγκρουση του σώματος που παρακμάζει και του εαυτού που ακμάζει, καθώς προσθέτει ημέρες στην κοίτη του ποταμού…
Ημέρες σημαντικές που μετράνε…
Ζωές που μετράνε…
Ο Παλαιός των ημερών είναι μέσα μας, Άχρονος και Ένθους…
Σκούρτα
Καλημέρα!!
καλή Κυριακή!!!
